Coeur blessé...

Het is natuurlijk niet voor het eerst dat U mijn schrijfsels op deze blogspot gedurende enige tijd moest missen. Weet echter dat ikzelf deze keer het inactieve tussenspel al even erg vond, maar dat er nu geen ontkomen aan was. De tijd van het jaar, het vallen van het blad, de decompressie bij aanvang van een lange 'rust'periode, een avondje vol Bourgondische uitbundigheid, wat drukte in het hoofd of dan toch die duursport-voorgeschiedenis uit een tijd dat lang en hard trainen de norm was? De combinatie van alle voorgaanden als onderliggende reden en/of uitlokkende factor hebben ervoor gezorgd dat Uw schrijvende vriend en dienaar zich vorige week geleidelijk aan niet zo lekker begon te voelen. Wél voor de eerste keer wachtte ik nu niet de rust van het weekend af, maar maakte nog vlug een afspraak met de huisarts voor vrijdagnamiddag. Niet geheel onverwacht, aangezien er een maand geleden nog een voorvalletje is geweest, stuurde ze mij door voor een extra controle bij de cardioloog, en die wilde me dan weer graag een nachtje voor observatie in de hartbewaking houden.

De roffelende trom waarmee ik de avond voordien de kliniek was binnengestapt bonkte de volgende ochtend nog even vrolijk aan een 2u 54' marathontempo en zorgde ervoor dat 'harten-doktoor' mij in onvervalste reisbureau-stijl een bijkomende nacht in het etablissement kon aanbieden. We maakten er meteen een weekend van. Monitoring, adaptatie van de medicatie, aparte bloeddrukcontroles, tussentijdse filmopnames van de hartactiviteiten en als klap op de vuurpijl, na een tweede nu al minder plezante nacht, de ochtendgroet van Raymond van het Groenewoud: "Goeiemorgen, ouwe Rotkop' op mijn HB5 radio-extensie ...
De poging om het boeltje langs electronische weg weer op het juiste spoor te schieten wordt die dag afgeblazen wegens een verdacht 'wolkje' in het hartoortje en dus niet geheel aangewezen noch vrijgegeven voor de cardioversie. Uitstel van executie...van euhh, uitvoering van de geplande actie.
Omdat de bloedverdunners en de beta-blokkers nog verder hun werk moeten doen en men bij aanvang de reacties die dit alles teweeg brengt in mijn lijf van kortbij wil volgen wordt mijn hotelvoucher aangepast en ga ik in één vlotte beweging via verlengd weekend naar een verblijf voor onbepaalde duur. 'Woensdagavond met Bram & Johan naar Ajax-Real Madrid' staat niet alleen meer als na te streven einddoel in mijn medisch dossier, maar begin ik zo stilaan op m'n buik te schrijven: er is nog plaats tussen al de prikgaatjes van de bloedverdunners. Uiteindelijk zing ik het nog twee nachten en een halve dag uit met Fons (81) en WO II-veteraan Louis (87) op de reguliere cardio-afdeling. Daarna word ik ten voorlopigen titel vrijgegeven en mag ik naar huis. Zonder enkelband, maar wat is het verschil? Ik ga nu een drietal weken heel plichtsgetrouw pilletjes slikken, spuitjes zetten, mij onderwerpen aan regelmatige bloedcontroles... én ik ga mij rustig houden: een ongewild, edoch broodnodig intermezzo, waarbij ik eindelijk één van m'n zelfgeschoten Brazilië-prenten als illustratie kan gebruiken...

Mijn dank gaat naar allen die me belden, een kaartje stuurden, mij wisten te verrassen met een bezoekje en ook naar iedereen die reageerde op de info-mailtjes van La Pola betreffende mijn toestand. Toevallig of niet, maar wel heel regelmatig werd daarin de wens geuit dat ik maar snel weer 'de ouwe' moest worden: van het Groenewoud heeft dus toch gelijk!
Dit moest mij nog even van het hart...

Marco Polo