Niet, ook niet, noch... maar wel ...

Op deze historische negende november zal ik het in dit blogartikel niet hebben over de Berlijnse muur, ook niet over de Mexicaanse griep, noch over de whereabouts van Yanina Wickmayer.
Ik zal U daarentegen wel een kort verslag geven over het voorbije weekend. Simon en Marianne, onze Nederlandse vrienden van het eerste uur, gaven weer present in Antwerpen. Net als alle vorige keren was het een blij weerzien en vloog de ons toegemeten tijd! Gelukkig was daar, wat dat betreft, al meteen de als altijd goede scheurkalenderraad van Loesje: Als de tijd vliegt, vlieg mee!

Nu ik onze reünie vanop enige afstand beschouw is het, tussen het traditionele eten en drinken door, voorwaar een actieve én culturele tweedaagse geworden.
De zaterdagse wandeling door het "den Brandt-Nachtegalen-Middelheim" parken-trio was een voltreffer. Genieten onder de herfsttooi van al die verschillende prachtige en stoere bomen, maar ook van de beeldencollectie in Hoog-Middelheim.

Ik pik er twee uit: de strakke lijnen van deze madame deden ons denken aan Egyptische kunst, hoewel het er hier helemaal niks mee te maken heeft. Op dezelfde foto ziet het geoefende oog van de toegewijde lezer natuurlijk ook de witte worst.
Mogelijks een ode aan de "worsten" van Kommilfoo uit hun productie SPAAK, of toch ook helemaal niet...??

De tweede is die verdomd strak gestileerde ijsbeer die het bij mij iedere keer weer doet: in de zoo, op national geografic of in het Middelheimpark...

Thuis werd er voor het avondmaal ruim tijd uitgetrokken om foto's te kijken: het was weer lang geleden en dus wordt het bijbabbelen enigzins gestructureerd aan de hand van plakboeken die ons beider dames heel plichtsbewust en jaar na jaar speciaal voor gelegenheden als deze bijhouden.
Bij het haardvuur rondden we de nabesprekingen af en gingen met een meer dan goed gevoel te ruste.
Zondagochtend scheen de zon.
Zo hoort dat bij een vriendenreünie.
Na een uitgebreid en gezellig ontbijt, dat zo lang uitliep dat zelfs Bram nog mee aan tafel schoof, trokken we de Antwerpse binnenstad in. Hoeken en kantjes, verlaten straatjes maar ook toeristisch druk bewandelde paden, een terrasje zónder maar ook een mét drank en dus een ijverige ober (in dit geval toevallig weer een vrouw??), de Grote Markt, de kathedraal, de massa Hollanders bij wiens gedrag en houding onze vrienden niet altijd zo'n best gevoel hebben... Voor de tweede dag op rij een leuke wandeling! Mét inhoud!!

Op 't eind stapten we nog een galerij binnen: de Zwarte Panter in de Hoogstraat. Leuk ingericht en met een overvloed aan prenten, schilderijen en schetsen van één van onze hedendaagse Antwerpse kunstboegbeelden...

En daar dan weer foto's van...
Fred Bervoets: hij stond erbij, en keek ernaar !

Marco Polo

Hij ligt erin...

Het vloertje in de badkamer, annex berging is er in drie beurten gekomen. Na de maandagse ontruiming en de voorlopige "uitleg" van het tegeltjesmateriaal (foto 1) heb ik mij dinsdag bezig gehouden met het plakken van de mozaïeksteentjes (foto's 2, 3 en 4) om tenslotte vanmorgen de hele boel op te voegen (foto 5) en na de nodige uren drogen vanavond de aangewezen poetssessies uit te voeren, waarvan U het resultaat ziet op foto 6.

Om de lijstjesliefhebbers onder U van dienst te zijn geef ik graag volgende opsomming van de activiteiten:
1. Provisoir uitgelegd en gepast om een idee te hebben.
2. Begin van het plakken.
3. Nog efkes...
4. Alle steentjes liggen.
5. Snel gevoegd: dat moest wel!
6. Na drie keer poetsen...

Deze op mijn maat gesneden mini-onderneming is slechts de aanloop naar een herinrichting van onze badkamer-berging combinatie teneinde er een ordentelijke dressingruimte van te maken. Voor de kasten gaan we ons licht opsteken bij Kewlox, een firma waar we reeds eerder een pasklare oplossing vonden voor onze niet altijd evidente binnenhuisinrichtingsproblematiek. Morgen bestormen we eerst het internet, en na wat googelen komen we hopelijk de goede locaties op het spoor. Dan wordt het meten, combinatie kiezen, kleuren vergelijken, bestellen, vervoeren en monteren. Dit proces en zijn eventueel succesvol resultaat zal uiteraard het onderwerp uitmaken van een volgende blogsequentie. Ik houd U zoals steeds op de Poloiaanse hoogte!

Marco Polo

De tijd staat niet stil...

Met de in deze titel geciteerde boutade werd al menige openstaande deur ingetrapt. Ook nu kan ik er niet omheen dat het eerder om een bevestiging van een bestaand en alom erkend evolutieverloop gaat, dan dat het een wereldschokkend en dus blogwaardig item zou betreffen. De combinatie van factoren echter maakt het gegeven dan weer wél het vermelden waard.
Dikwijls gebruiken we deze uitdrukking om te melden dat de tijd zijn sporen nalaat. Kijk maar naar de modieuze sleet aan jeanskledij, de platgetrapte hakken onder mondaine schoenen, de uitgesleten treden van een middeleeuwse trap, een lekkende dakgoot, de rimpels in de huid van een oude....

Van een oude uitgeholde pompoen!!!
De fiere gladde huid van een new-look pumpkin verandert in geen tijd in een ruw verfromfraaid mombakkes dat met de dag boosaardiger gaat lijken. Toch mocht dat er mij niet van weerhouden ook die andere onderliggende betekenis in de praktijk te brengen en op een enigzins bewerkte wijze aan U te serveren.
Wil ik de mijzelf opgelegde karweitjes binnen de toegemeten tijdspanne tot een goed einde brengen, dan moet er tijdens deze herfstvakantie stevig gepresteerd worden.
Badkamer en annex berging dienden leeggemaakt om er dan aleerst een nieuwe vloerbedekking in te kieperen. Dat dit laatste zeer vlot verliep had wellicht veel te maken met het geoefende en dus zeer ervaren toeziend oog van een...

...oude pompoen!!
Inderdaad, geen tijd gehad om stil te staan...!!

Marco Polo

Holle dagen...

Allereerst wil ik mij bij U allen heftig en oprecht verontschuldigen omdat het weeral zo lang geleden is dat U hier nog iets nieuws kon lezen en/of bekijken. Bovendien moet ik mij ook diepgaand excuseren als ik bij enkelen onder U hoge verwachtingen mocht gewekt hebben met de aankondiging van een eventuele ommetoer langsheen Madrid. Het erotiserende tranendal, noch de daaraan gewijde tentoonstelling lagen deze keer op mijn route.
Des te meer valt er te tonen over het halloweense aspect van mijn vroeggestarte holle holidays.
In de eigenste achterhof liet een koppel uitgeholde pompoenen zich op zeer fotogenieke wijze vastleggen voor en door de soepetende familieleden. Dat hun oranje inhoud zorgde voor de gloeiend gladde vulling van mijn hongerige medemensen raakte hun holle bolle ego in de verste verte niet.

Een vriendelijke glimlach en een norse tronie: ze waren er in de ochtendnevel, onder het schrale middaglicht, met een extra flash in de vooravond en tot in de diepe duisternis...

De eerste dagen van mijn herfstvakantie heb ik doorgebracht in Salamanca: met la Pola op bezoek bij dochter Anke.
Twee basketmatchkes meepikken (eentje gewonnen, eentje verloren... maar dan net in de andere volgorde), paar keer lekker gaan eten, wandelen, een terraske, maar ook thuis voor het enige echte halloweenmenu gezorgd. Na Hoboken, Amsterdam, Essen en Holsbeek was het nu de beurt aan Salamanca om als locatie te dienen voor onze "1000 seconden"-pompoensoep!!
Net als bij de vorige gelegenheden werd ook hier met het restant van de oranje groente een ode aan de nacht gebracht.

Maar ook bij het prille ochtendgloren was de duivel nog present!

We konden deze keer genieten van een onvoorstelbaar aangenaam herfstweer. Zouden de Spaanse veroveraars de Indian Summer ook meegebracht hebben van hun ontdekkingsreizen?
Het heeft er alle schijn van.

Want kijk, onder een azuurblauwe hemel: vijgen na Pasen!!
Binnen handbereik, zomaar langs de dorpstraat in Montemayor del Rio tijdens een midweek-trip naar Bejar. Rijp en lekker...

Bij onze terugkeer op Charleroi Airport werden we al direct getracteerd op echt Belgisch herfstweer: wind en regen! Onderweg naar Antwerpen constant vlagen en wateroverlast. Schijtweer!!
Vandaag is het weer wel beter, maar de "holle" dagen worden vervangen door "volle" etmalen met klussen en karweien, opruimen en plannen, en vooral... hopen dat het lukt!!

Marco Polo

Crisis of Criwas...

De wereld draait door, en af en toe aan zo'n snelheid dat het voor mij niet eenvoudig meer is om te kiezen welk actueel item op verantwoorde wijze in mijn bloggalerie mag opgenomen worden. Toch denk ik dat het mij deze keer is gelukt.
Ik zat al lang te broeden op een eigenzinnige invalshoek om de huidige crisis aan te kaarten. Iedereen heeft de mond vol over werkloosheid, kredietcrisis, economische impasse, financiële malversaties en bovenop de waanzinnige transfertbedragen en dito gouden handdrukken.

Ik wilde echter iets anders. Mijn aandacht werd getrokken door de problemen in de textielverwerkende nijverheid.
Als ik de ontwerpers mag geloven wiens creaties werden geshowd op de catwalks van Parijs, Milaan, Londen en New York dan moet ik wel aannemen dat ze daar ook een en ander te kort komen. Weinig om het lijf omdat er niet genoeg stof voorhanden is om de eindjes aan elkaar te knopen of gewoon de draad kwijt?

Feit is dat de modellen er niet om kunnen lachen. Dit mag ons niet verwonderen, als we weten dat deze meisjes de collecties voor de zomer van 2010 presenteren. Er moet nog heel wat ten goede veranderen voor onze dames weer deftig op straat kunnen komen, en daar heeft die verdomde crisis alles mee te maken.
Toch is er hier en daar al uitzicht op beterschap.
Onderstaande schoonheid mag dan al over niet veel meer vestimentaire uitrusting beschikken dan haar collega's hierboven, zij ziet er tenminste iets fleuriger uit en heeft een doel voor ogen: "Fly me to the moon..."

Dat denkt ook de wassen blote madame op de Tears of Eros- expositie in Madrid. Maar is het wel een wassen blote madame, of een blote madame die moet gewassen worden, of was de madame te bloot of is het toch een blote wasmadame...??

Aangezien uw dienaar met zijn Pola nog deze week naar Salamanca trekt zou het kunnen dat hij voor alle zekerheid een ommetje maakt langs Madrid om met eigen ogen vast te stellen waar de klepel hangt, het kalf gebonden ligt, de kat van huis is, de muis van wanten weet en vanwaar die mannen hun mosterd halen...
Allez vooruit: ik zoek het met graagte voor u op.

Marco Polo

"Rood & Wit" bij Fort VIII...

Het begon, zoals zo dikwijls, in complete onschuld.
We zouden tussen de andere vrijdagse bezigheden door nog eens tijd maken voor een wandeling. Het weer leende zich ertoe.
Deze keer niet in ons eigenste Polderbos, maar wel door park Sorghvliet en een rondje om Fort VIII er bovenop.
Het plan was gemaakt, de beslissing genomen... en dan blijft er alleen nog de uitvoering over. Move on...!
We parkeren de auto bij kasteel Sorghvliet en kiezen "uiteraard" niet voor de kortste weg naar het fort. We betreden wél de oude looppaden uit mijn bijna vergeten "Joggings & Marathons"-leven. Herinneringen borrelen op over versnellingen in de lange dreef en weerstandsreeksen op de helling naar het grote parkprieel.
Hoewel de locatie prima oogt en het uitzicht zeer rustgevend is zijn de rustbanken en het gebruik ervan nog niet aan ons besteed.

Het tempo zit er goed in en we "draven" omzeggens door de platanendreven rond de fortgracht. Hier gaat la Pola haar tekenhart in perspectief kunnen ophalen. We wandelen de omloop in clockwise direction, zodat we de afstandnoteringen voor lopers, joggers en wandelaars per hectometer kunnen opvolgen.
Mooi, mooier, mooist ...
Nog veel mooier wordt het als we bij het bordje van de 1300 m plots een prachtige vliegenzwam naast het pad bemerken.
Even afdalen langs de waterkant om een foto te maken.
Maar kijk, daar nog één... en daar twee kleintjes, en hier nog een moooie in de zon, en ginder nog een koppel ...
Nog nooit zoveel vliegenzwammen bij elkaar gezien!

Ook nu krijgt de memorie een boost en peil ik terug in de verhalen en de sprookjes van weleer. Woonden er vroeger kabouters in die paddestoelen, of waren het stoelen voor vermoeide padden...??
Ik heb het eertijds nooit goed geweten, maar nu denk ik toch een tip van de sluier te kunnen oplichten. Toen ik thuis mijn foto's ging klasseren kwam ik onder andere uit bij deze prent...!!!?

Een pad op weg naar stoelen die blijkbaar reeds bewoond zijn door een kabouter... Wie geeft hiervoor een sluitende verklaring?!
Los van het feit dat ik tijdens de wandeling zelf geen flauw vermoeden had van wat er op mijn geheugenkaart geregistreerd was, voelde ik mij op de terugweg toch voortdurend in het oog gehouden, gevolgd, ja zelfs bespied. Paranoia!!
Maak jezelf niks wijs!! Het hielp allemaal niks: bij het verlaten van het park heb ik al wandelend en zonder mij om te draaien snel een aantal automatische opnames gemaakt, en kijk...

You'll never walk alone...!!!

Marco Polo

Komkommer- en pompoenentijd...

De pompoenentijd is nog lang niet voorbij.
Hoewel reeds vele oranje kanjers bij diverse gelegenheden en op verschillende locaties in de soeppot zijn verdwenen, blijven er nog altijd enkele prachtexemplaren over waarmee ik alsnog de kroon op het culinaire pompoenwerk wil plaatsen. U hoort er nog van...
Vandaag toog uw bloggende dienaar bij uitzondering op woensdag en al even exceptioneel voor de derde keer in een week naar het gekende instituut. Aldaar bogen wij ons in collegiaal overleg over de door onze pupillen behaalde resultaten tijdens de startperiode van dit schooljaar. Het ziet er naar uit dat we bij het eindoverleg in juni 2010 weer evenveel werk gaan hebben als al de vorige jaren, want voortijdige noch blijvende oplossingen zijn blijkbaar niet van deze educationele wereld. Daar vallen we echter niet over vermits ook de keuze voor een brug of een tunnel niet zo eenvoudig is en in het politieke landschap zelfs niet blijvend: vandaag ja, morgen neen en na de stemming misschien...
De warrige gedachtengang van dit schrijfsel zal U er ondertussen wel van overtuigd hebben dat heer Polo een redelijk inspiratieloze periode doormaakt, om niet te zeggen dat hij zich in een diep persoonlijke komkommertijd bevindt.
Daarom echter niet getreurd, want zoals het oud-vlaams gezegde luidt: "Er is een tijd van komkommer, en een tijd van gagaan..."
Bij deze is die van gagaan gekomkommerd...

Parco Molo

Horses... Pardon? Yes, paarden!!

Een mens mag niet altijd binnen vertoeven, ook al zijn daar leuke en zelfs nuttige bezigheden te verzinnen. Bij tijd en wijle is een verblijf in de buitenlucht meer dan aan te raden, vooral nu er dit weekend regelmatig sprake was van opklaringen en aangename temperaturen onder een weliswaar aarzelende najaarszon.
Dan mag je niet twijfelen: stapschoenen aan, fototoestel om de schouder, muts, hoed of klak op, de straat over en de polder in. Het was verdorie veel te lang geleden!!
Dat dachten de permanente bewoners van de Hobokense Polder blijkbaar ook en zij schoven geduldig aan voor de foto.

Deze Kowalski-paarden hadden het meteen begrepen en gingen heel professioneel de catwalk op. Dat kon niet gezegd van de Galloway-runderen: die stuurden deze keer hun kat.
Ondertussen waren Polo & vooral Pola druk in de cuisinale weer geweest om zowel op vrijdag- als zaterdagavond een duo vrienden en collega's aan de familiale tafel van een genietbaar maal te voorzien. Twee keer een schot in de roos en een aangename verpozing. Dat het vaste voedsel ook dient doorgespoeld moeten ze ons niet leren. Tussendoor met een glas water, maar het hieronder verzamelde leeggoed had voordien vooral een heel andere inhoud gekend...

Wie wel elke dag voor de nodige portie zelfbedruipend water zorgt is een bananenplant die zich ten huize Polo met veel enthousiasme staat te ontwikkelen uit een Amsterdamse scheut. Iedere ochtend verzamelen de dauwpartikels zich tot een heuse druppel die dan de weg van de minste weerstand zoekt, en onder invloed van de zwaartekracht... valt.

Water voor de paarden.
Horses...???
Pardon?!
Yes, ... paarden!!!

Marco Polo

Eerste nachtvorst...

We hebben het eindelijk aan ons flosj: de eerste vriesnachten zijn een feit en 's morgens ligt aarzelend en broos de prille rijm over de velden te wachten om dan snel te verdwijnen bij de eerste warmte van de ochtendzon.

Onder een bijna heldere sterrenhemel dook het thermometerkwik al twee keer vlot onder het nulpunt. De terrasplanten schuiven we wat dichter bij elkaar in de luwte van de achtergevel en de laatste pompoenen krijgen een beschutte plek in de houtberging.
Daar houden die het nog wel enkele weken uit tot we ook de allerlaatste zullen verwerkt hebben in een of ander culinair experiment. Verder moet er nog niet veel gebeuren in de tuin: vorige week heb ik waarschijnlijk voor het laatst dit jaar het gras afgereden, de haag staat al langer kort en om de laagstammen bij te snoeien wacht ik tot alle blaadjes zijn gevallen.
Misschien moest ik maar eens denken aan wat winterbloemen om de manden en de plantenbakken te vullen.

De zichtbare doortocht van commander Frank De Winne met zijn ISS is gisterochtend jammerlijk aan mijn aandacht ontsnapt:
't zal voor een volgende keer zijn.
Die mannen draaien nog wel enkele rondjes daarboven...
Wie wel al zijn laatste rondje gedraaid heeft is Frank VDB.

Een straf verhaal? Volgens mij past het in het totaalplaatje van de zwaar gehekelde wielersport, en is het maar de vraag hoe ver Mol van Moeskroen ligt. Of hoe lang het gaat duren voor we over Tommeke Tommeke en zijn Maison Bleue gaan horen??
In de wereld van de vélo is de realiteit dikwijls straffer dan fictie, maar niet alleen daar...

Ge zult zo maar op tv komen!!

Marco Polo

La Coupole en nog eens....

Mijn korte maar intensieve tweedaagse werkweek zit er weer op. Behoudens het feit dat ik eindelijk weer de loopsloefen heb aangebonden en zowel gisteren als vandaag een mini-polderloop heb afgehaspeld valt er over dit onderwerp weinig te vertellen. Same old story...
Wel het vermelden waard is de verjaardag van onze Pauselijke Vriend. Gisteren rondde Aloysius Primus de kaap van 60.
Hiep Hiep Hiep... Hoera!!!! Hiep Hiep Hiep... Hoera!!!!
Hiep Hiep Hiep... Hoeraaaaaaaa!!!! Ik hoop dat Hij nog vele jaren die twee lengten voorsprong op mij mag behouden.

Ook Arnold, alias Nolle, heeft diezelfde voorsprong op mij van bij zijn geboorte meegekregen. Hij is het ook die ons: Leen, Katie, Niekol, Eli en mezelf bij een klassieke oudgedienden-reünie via Ieper naar La Coupole in St Omer leidde.

In deze nooit gebruikte Nazi-lanceerbasis voor V2-raketten is een schitterende overzichtstentoonstelling te bewonderen over WO II in het algemeen. Ontzettend veel visueel interessant materiaal met voor elk wat wils: rakettenhistorie en de dubbelrol van Werner Von Braun voor de Duitse oorlogsindustrie én de ontwikkeling van het Amerikaanse ruimteprogramma , Duitse bezetting in Noord-Frankrijk, holocaust,landing in Normandië...
Onderstaande Citroen Traction 11, die door het FFI, Les Forces Françaises de l'Intérieur, in 1944 werd gebruikt, maakt deel uit van een beklijvende expositie.

Dit bezoek, alsmede de heerlijke quiches van de noen ten huize Peeters, de tapas des 's avonds in de Companie en het samenzijn met de vrienden van weleer maakten van deze weekenduitstap weer een zeer genietbaar gebeuren. De volgende afspraak is reeds gemaakt en staat in ons aller agenda's genoteerd.

Tegen die tijd zullen alle pompoenen er wel geweest zijn: uitgehold, gestoofd, gekookt, gepureerd en geconsumeerd.
Want zie, met de regelmaat van de klok wordt er hier of bij vrienden en familie wel eentje soldaat gemaakt en verdwijnt dan telkens uit de verzameling.

Het lijken wel de 10 kleine negertjes...

Marco Polo

Op de counter...

Een oud Belgisch voetbal-adagium getrouw heb ik mij tijdens de midweekse boerentornado gedeisd gehouden en de storm laten over waaien. Met regen kunnen wij leven, en zelfs een tijdelijke straatoverstroming mag in ons kikkerland geen onoverkomelijke problemen opleveren. Als we daar dan toch aan toe zijn roepen we de leden van de politieke kaste even samen, schrijven een referendum uit en vegen aan het resultaat van dat laatste ons...

Ondertussen had ik na een eerste oefensessie in Amsterdam ten tweede male een pompoensoep bereid, deze keer tijdens het regengeweld in Essen. Zonder wijs beraad, maar in een buikgevoelige reflex heb ik ze aan de "goede" weergoden aangeboden. Deze actie had het resultaat van een ouderwetse counter: als bij toverslag sloeg de situatie om. Na vierentwintug uur troosteloos waterverdriet hervonden wij donderdag onder een stralend blauwe hemel onze zelfzekerheid, onze positieve ingesteldheid en zelfs onze trappers. Om helemaal zeker te zijn deden we de pompoensessie nog eens over in Holsbeek met als gevolg dat ook vrijdag een mooie nazomerse dag werd.
Zo zie je maar: niet op je kop laten schijten door die agrariërs!!
In de tegenaanval gaan, en scoren op de counter!!

Lang leve de pompoensoep
... met geroosterde pijnboompitten en croutons!!!

Marco Polo

Boeren aan de macht....

Wie nog mocht twijfelen aan de power van onze agrarische medeburgers heeft gisteren wellicht een overtuigend antwoord mogen ervaren in de kletterende regenbuien die het Vlaamse landsgedeelte overspoelden. Na maandenlange droogte konden de boeren het stof niet meer slikken. Maandag waren zij in slagorde naar de Europese wijk in Brussel getrokken en onder het mom van een betoging tegen té lage melkprijzen offerden ze eieren, hooi, mest en honderden liters melk aan de regengoden.

Zogezegd om hun melkargumenten kracht bij te zetten, maar wij weten beter! Deze tactische zet oversteeg in hoge mate het Roze Duivelsgeklungel van de laatste jaren want zie, gisteren was het al koekenbak: plensbuien, stortvlagen, oude wijven... alles kwam in één grote en blijvende geut naar beneden. Zelfs onze nationale trots, de luchthaven van Zaventem was urenlang onbevliegbaar. Als een landbouwer zegt dat het menens is, dan moet de vos geen passie meer preken maar ervoor zorgen dat hij op tijd de plaat poetst waar de klepel hangt, want zo tikt hij nergens...

Marco Polo

Weer eens in Amsterdam geweest...

Het was voor Polo & Pola weer stilaan de allerhoogste tijd geworden om zich nog eens noordwaarts te begeven teneinde zoon Bram een bezoek te brengen in zijn Hollandse habitat. Volgens Kris De Bruyne moet je er eens naar Van Gogh gaan kijken, maar aangezien we dat bij een vorige gelegenheid al eens hebben gedaan viel onze kunstkeuze deze keer op Bijlmer openluchtkunst, de Open Ateliers in De Pijp en een extraatje waar we zelfs niet op voorzien waren.

We hadden met de Braminator afgesproken in de OSB-school waar hij nu al jaren de kaas op zijn multi-granen boterham verdient.
Samen trokken we vandaar door de Bijlmer, die zogezegd beruchte en grootste achterstandswijk van Nederland. Van de straffe verhalen merk je bij daglicht niets, integendeel. Rust, veel ruimte, vriendelijke mensen en sinds enige tijd....

...kunst op de gevels, onder de bruggen en op de open pleinen.
De moeite om eens door te wandelen en te genieten van de kleuren en de vele projecten. Af en toe lopen we leerlingen van meester Bram tegen het lijf en da's iedere keer goed voor een fijne babbel.

Zaterdag waren de weergoden tegen ons, maar ondanks het beperkte buitenprogramma vonden we toch de tijd om in de buurt van de Waag enkele olifanten te spotten. Puur toeval deze keer...

... maar wel leuk meegenomen.
Hoewel: bij nader inzien bleken deze dieren veel te zwaar om te tillen, laat staan te verplaatsen naar Bram's appartement en daarom hebben we wijselijk besloten de beesten te laten voor wat en waar ze waren.

Het derde luik van onze Amsterdamse kunsttriptiek bestond uit een vrije deelname aan de Open Ateliers-dagen in De Pijp.

Veel mooie dingen gezien, leuke overzichtsexpo, vriendelijke en gastvrije kunstenaars die hun huis open zetten voor de bezoekers en hun werk tentoon stellen in de kleine Hollandse living, de keuken, het bureel, de traphal, tot zelfs de slaapkamer toe.
Veel sfeer, en overal waren we even welkom.

De bovenstaande collage geeft een kleine impressie van wat er zoal te zien was. Mijn speciale aandacht ging echter naar een doek waarop ik enkele bekenden meende te zien. Nu vraag ik mij toch af waar en wanneer D & I geposeerd hebben voor dit werk, en of er misschien meerdere exemplaren in omloop zijn?
Ik neem er alvast de tijd voor om dat uit te zoeken. De queeste naar de Rechtvaardige Rechters sleept toch ook al even aan....

Marco Polo

Boerengolf 2009

Nu het lesgeven na het griep-intermezzo weer op bevredigende wijze is opgestart mocht ik gisteren al meteen opdraven voor een extraatje. De jaarlijkse sporthoogmis van Pito, de nationale schoolsportdag: voor deelnemers en aanwezige begeleidenden steeds een leuk evenement, voor niet-geïntresseerden en daardoor afwezigen een gemiste kans waar zij niet van wakker liggen, en wij nog veel minder.
Om diverse logistieke redenen opteerde ik bij de editie 2009 voor een fietsbegeleiding naar het boerengolfen. Deze alternatieve vrijetijdssport stond door het steeds toenemende succes bij de inschrijvingen reeds voor de vijfde keer op het programma.
Tot hiertoe had ik nog niet de gelegenheid gehad noch de noodzaak gevoeld om verder te gaan dan de organisatorische e-mailcontacten met Anita van de Zonneland-hoeve.
Deze keer echter zette ook ik de ultieme stap. We vertrokken met de fiets van verschillende locaties naar het boerengolfterrein in Nispen. Mijn startplaats was de watermolen van Kalmthout.
Leuke fietsrit, prima gezelschap, aansluiten bij een andere groep op Kalmthoutse Hoek en verder perfect uit de wind gezet om in de beste condities aan het golfspel te kunnen beginnen.

Onder het alziend, zoals steeds kritisch maar toch veelal goedkeurend oog van onze boerengolfgoeroe gingen we aan de slag. Het was er allemaal: dreigende wolken, drie verdwaalde regendruppels, spelbepalende windstoten en een veestapel die zijn rol speelt in het verloop van de competitie. Toch hebben we het niet aan ons hart laten komen. De omstandigheden waren goed, maar niet te onderschatten en als de familie Jackass ook nog haar duit in het zakje kwam doen dan bleek de weg naar het "hole" plots veel complexer en beduidend langer dan gedacht...

Uw dienaar heeft ervan genoten, en zoveel is zeker:
nog velen met hem...

Marco Polo

Pompoen voor een kampioen...

Het herstel na m'n "griepke" verloopt prima. Ik ben nog niet terug 100% de oude, maar dat hadden jullie natuurlijk ook niet verwacht. Hier en daar hoor ik zelfs dat men er niet echt naar uitkijkt en dat het zo al welletjes is. In dit geval is elke verandering een verbetering, en daar houd ik het dan maar bij.
Na een week uitzieken en rusten was het weer laatstleden zondag te uitnodigend, en kon ik niet weerstaan aan een fietsrondje omheen de koekestad. La Pola heeft onlangs de Antwerpse knooppuntenroute-verzamelbox in huis gehaald en schotelt mij daarmee ineens zo'n 5500 km fietsuitstappen voor. Herstellende als ik was zijn we echter klein begonnen. Na een uurtje peddelen tussen massa's Radio 2-fietsers hebben we het Maona-terrasje van Pieter Bomba Loridon opgezocht. Een aanrader voor een gezonde stop: sapjes, smoothies, groenten en fruit en lekkere hapjes...

Pola & Polo waren in uitstekend gezelschap en hebben geproefd van een Stay in Shape, No more hangover en een Red Lady. Of was het No shape, More Lady en Red Hangover? Who cares...??? 't Was lekker en het gaf ons de nodige energie om de Antwerpse rondrit via de Lange Wapper maar zonder BAM-tracé af te maken.
Gerustgesteld door het feit dat ik onderweg niet van mijne velo noch van mijne sus ben gevallen heb ik dan maar meteen beslist om maandag de PITO-draad weer op te pikken. Zoals de aandachtige lezer/leesster en iedere andere variant van de lettertjes consumerende garde wel weet is maandag voorlopig nog steeds mijn topdag. Dat was bij mijn re-start deze week niet anders, en de gevolgen waren 's avonds navenant. Uitgeteld!
Dinsdag rest mij dan nog slechts een verwaarloosbaar aanhangsel om de werkweek-prestatie te vervolledigen. Deze keer werd er, onder de vorm van onderstaande natuurobjecten, extra gewicht toegevoegd aan deze anders van lichtheid stralende dag.
De pompoenplanters van ons geliefd gesticht hebben weer hun beste beentje voorgezet, de perfecte pitten aan de teeltaarde toevertrouwd, het gebladerte met liefde geleid en met kennis van zaken gesnoeid, de vruchten beschermd en tijd gegeven om te rijpen en tenslotte op het ideale moment geoogst. En zie, dan kan heer Polo zichzelve niet meer in de hand houden. Groot is mijn bewondering, kinderlijk naïef mijn reactie en voor ik het weet rijd ik met een autokoffer vol pompoenen naar mijn hofstee.

Daarna is het alleen nog een kwestie van hier een paar en ginder nog wat. Neen, dan beter hier... of toch maar liever daar??!
Het voorlopig resultaat van al dat gepuzzel ziet U hierboven. Ik kan U echter niet garanderen dat deze situatie lang dezelfde blijft.
En voor de rest van 't jaar eten we bij alles pompoen...
want dan word je kampioen!
(zei Charles VDP, en die kon het weten...)

Marco Polo

Vrouw van mijn dromen....

Louis, Roger, Jacques, Gunther, Bernard, Serge, Sam, Sacha en Jean-Louis... hebben op verschillende momenten gedacht dat zij de man in haar leven waren. Voor miljoenen andere mannen was het jarenlang net omgekeerd: zij was de vrouw van hun dromen!!!
En wie zou er het meeste plezier aan beleefd hebben...??!

Gelukkige verjaardag Brigitte!!!
Probeer die 75 kaarsjes nu ook maar in één keer uit te blazen...

Marco Polo

Te vroeg of te laat ?

Het antwoord op deze vraag kan niet gewoon en éénduidig zijn,
dat zal het verloop van deze bijdrage U hopelijk duidelijk maken.
Wat wel geheel en al vaststaand werd is het feit dat als gevolg van deze tweeledigheid Uw dienaar vorig weekend het grote lot won en zoals men hier, maar ook wel elders, pleegt te zeggen "prijs had"!!
Wie of wat was er te vroeg?
Het griepvirus verdomme! Dat klein geniepig viraal akkefietje kon het niet laten om tijdens de laatste meteorologische zomerdag een frontale aanval in te zetten op mijn persoonlijke lijf.
De ochtendloop ging iets moeizamer, maar dat weet ik aan de vochtige nazomerwarmte en het avondje Raymond de dag voordien in de Roma. Ik zou dit wel even uitzweten, en daar leek het eerst ook goed op. Tot ik mij 's middags wat flauwer ging voelen, ondanks het prachtige weer toch maar binnen bleef en mij in de vooravond al behoorlijk vermoeid naar bed sleepte.
Een paar uur later wist ik het: spierpijnen en nat van het zweet. Dan maar uit bed om droge spullen aan te trekken: schuddend en shakend haal ik de badkamer, droog me met schokkende bewegingen een beetje af en plof buiten adem in bed. 38°C. Pijnstillers en koortsremmers hebben de eerste keer weinig succes. Een goed uur later schiet ik wakker onder weeral natte lakens en meet 39°C. Nog een Dafalgan. Spieren en gewrichten tintelen en steken dat het een lieve lust is. Van slapen komt niet veel in huis. Miserie, afzien en geen oog meer dichtgedaan. Uitgeput neem ik bij het ochtendgloren dan maar een dubbele portie Dafalgan, en dat brengt eindelijk wat soelaas.
Ik kalmeer, de pijn vermindert en ik kan toch wat rusten.
In de voormiddag komt de dokter langs: Buikgriep!
Neem genoeg Dafalgan, en begin maar wat medicatie te slikken om het darmflora te herstellen want dat gaat er zeker onder lijden. Onder lijden?? Ze was nog niet goed de deur uit of ik begreep wat ze bedoelde: drie dagen lang was er van enige defecatie, die naam waardig, geen sprake meer. Water....
Dus veel drinken. Geen probleem want dat kan ik goed.
Alleen, ook water...!!?
Goed vijf dagen zijn we nu verder en ik kom af en toe het bed uit en doe wat bureau-werk. Toch moet ik regelmatig terug plat om te rusten.Het ergste is achter de rug, maar het aansterken zal nog wel een poosje duren. Dit is niks meer voor een oude krijger.
Bij Bayer begrijpen ze nog steeds niet waarom deze week de tweede lijn moest opgestart worden in de productie van Dafalgan.

Mijn griep was er dus te vroeg omdat het vaccin te laat was.
Aangezien ik in vroegere tijden altijd een gewillig slachtoffer was van elk passerend influenza-virus heb ik sinds vele jaren de gewoonte aangenomen om mij te laten inenten.
Meestal met goed gevolg, en als het even kon door een minstens tot mijn perverte verbeelding sprekende verpleegster...

Deze keer is de griepvaccinatie voorzien voor 8 en 9 oktober,
en de aanval kwam op 20 september. You see the difference?
Vanaf nu en tot in lengte van dagen heb ik er in september uiteraard een nieuwe herdenkingsdag bij: nine-twenty... 920!
Hierbij gaat het slechts om één toren.
Ze hebben hem plat gekregen, maar na drie dagen...

Marco Polo

Grasgroene "spring in 't veld"...

Het gebeurt niet zo dikwijls dat ik U met een afbeelding van mijn eigenste zelve belaag op deze blog, en dan zeker niet in een geheel geklede uitvoering. Reden daartoe was de start van een ochtendlijke fietstocht naar 't stad om mij aldaar van enkele nieuwe kledingstukken te voorzien. Het groene truitje, hier iets bleker weergegeven dan in reële openlucht, doet het nog steeds goed en werd vandaag toevalligerwijze gecombineerd met een grijs&groene sportvest die ik vorig jaar cadeau kreeg van Bram.
't Heeft lang geduurd voor ik erachter kwam dat dit een vestimentair haalbare samenstelling was, maar kijk: er zijn foutere dingen te zien op straat. Voor een fietsuitstap op een dag als vandaag was het echter veel te warm, en dus bleef de vest aan de haak. Er komt zeker nog een gelegenheid bij frisser herfstweer...

Doel van mijn strooptocht was het vergaren van enkele najaarshemden en een aangepaste trui. Ik zou maar eens ingaan op een commerciële sms van SPF, otfewel Springfield.
Een kledingketen waar ik vroeger regelmatig mijn mosterd haalde en die nu een -30%-actie op het getouw zette voor trouwe en andere klanten. De crisis heeft zo zijn voordelen: dinsdag boekte ik 60 euro korting op m'n Delhaize-wijnaankopen en vandaag ging er weer 30 euro af. Alles samen een goede bijverdienste: het geld rolt, de crisis wordt te lijf gegaan, ik zwengel de economie een ietsie pietsie aan en doe er mijn voordeel bij. Nu nog uitvinden aan wat ik die gewonnen 90 euro ga besteden in de week die komt.
De nieuwe aanwinsten blijven nog even in de kast, want vandaag beleven we weer zo'n hemels hete nazomerdag en ik grijp gezwind naar een hoogzomerse linnen outfit.
En zeggen dat mijn Pauselijke Vriend onderweg is van het zuiden naar de heimat. Hij vertrok ginder onder grijze wolken en met veel regen, en hopelijk heeft hij die daar ook achter gelaten. Wij houden het graag nog even zomers. Uit ervaring weten we dat de herfst hier serieus kan uitpakken, en dan is er nog tijd zat om het watertekort bij te regenen. Dan gaan de grasgroene kikkers weer springen in het veld...

Marco Polo

Skype me, Skype you... out of the blue!

U zult het mij vergeven, maar sedert mijn toetreding tot het Facebook-forum, de heropstart van het schooljaar met het daaraan onvermijdelijk gekoppelde intensiever gebruik van Smartschool, het feit dat ik met het nieuwe gsm-toestel iets makkelijker een sms verstuur en, vooral niet te vergeten, dat ik ondertussen ook weer een jaartje ouder ben geworden...
was ik het bestaan van Skype zo ongeveer vergeten.
Groot was dan ook mijn verwondering toen ik gisteravond tijdens een korte chatsessie op Facebook door Pjottr PeterPignans werd uitgenodigd tot, zeg maar aangemaand om mij nog eens aan een Skype-gesprek te wagen. Het werkte nog ook, en zelfs van de eerste keer. Klank... én pauselijk beeld!!

Ik mag aannemen dat voor de regelmatige lezer/lezerin/lezeruit van deze blog bovenstaande prent geen explicatie noch verklaring behoeft. Ik heb meer dan een uur zitten raaskallen met mijn goede vrienden in het zuiden. Uit de nek kletsen, zoals men het ook wel pleegt te noemen. Zij dronken de alom geprezen Barbeiranne en Uw dienaar begaf zich na enige tijd noodgedwongen aan de Duvel. Het resultaat mocht er absoluut wezen en loog er niet om, getuige daarvan de reeks niet gepubliceerde video call snapshots op mijn harde schijf. Die houd ik achter de onschuldige kinderhand, want ooit willen wij samen nog wel eens goed lachen...
En dan lijkt mij dit zeker het geschikte materiaal om een avond- vullend "lachen-gieren-brullen"-programma op te starten.
Nu ga ik nog een uurtje najaarzonnen en dan de fiets op ....
Happy hour at Pito & Happy 50th Birthday Gerd !!

Marco Polo

Very special news...

Waar U er vanuit zou kunnen gaan dat er in mijn vijfdaags weekend weinig belangwekkend nieuws te rapen valt, moet ik U gelijk geven edoch tegelijkertijd een lichte nuance aanreiken. MEESTAL is er geen wereldschokkend nieuws te melden, maar op regelmatige tijdstippen trekken bepaalde feiten dan toch weer meer aandacht door hun aparte karakter en de wijze van voorkomen.

Om het hartverwarmend effect van onze College-reünie op 13 juni laatstleden niet geheel te verliezen hebben dé Peet, dén Here en ikzelf besloten om een vervolg te breien aan de voorbereidende bijeenkomsten die geleid hebben tot Die Unheimlig Verrückte Wiederzusammenbringung. En dus waren mijn beste Essense maten met hun eega's gisteren te gast in mijn nederige stulp.
Een avondje eten en drinken, kletsen en bijbabbelen over koetjes maar geen kalfjes, over hoofddoeken en een klakkenverbod, over gelukkig leven en hoe we er meer en meer op tijd of te vroeg verplicht de brui aan zien geven, over tandprothesen en -pasta en de witwaspraktijken in de provinciale voetbalreeksen, over vroeger en nu. 't Was een avond om te koesteren en in het nog actieve geheugen van ons verouderende brein te bewaren.
Zeker voor herhaling vatbaar.

Vandaag is la Pola voor een tweede keer naar een teken- en schilderworkshop gegaan. Blijkt dat mijn partner over onvermoede kwaliteiten, gaven en talenten beschikt.
Ik weet niet hoe lang Pablo Picasso erover gedaan heeft, maar
mijn wederhelft is goed op weg om hem, de Pablo, in snelheid te pakken. En dan druk ik mij nog voorzichtig uit.

Dit vinden wij prachtig, toch...!!?
Op deze manier komt er weer een nieuwe rubriek in zicht voor mijn blog: debuterende kunstenaars zonder capsones.

Nóg vandaag kreeg ik een koppel tortels in de gaten die nu eens niet aan het doen waren waar tortels gewoonlijk mee bezig zijn, maar die net als die éne zwaan op het Kempense Meren zichzelf onderwierpen aan een grote poetsbeurt. 't Werd een serie kiekeboe-foto's: kopke weg, onder de vleugel, allebei piep, even loeren, terug in den duik, en kijk hier zijn we weer...

Om te besluiten nog een korte reclameboodschap: All-Bram!!!

Ja, U kunt het zelf lezen... een verzadigd gevoel!!!
Daar moet of kan ik niets meer aan toevoegen...

Marco Polo