Nu ik naast een aantal uren
Van Kooten & De Bie tijdens de afgelopen week ook al de aanloopfase in
De Zwarte Zwaan heb verteerd, begin ik de zaken op een geheel aangepaste manier te bekijken. Of zou de oorzaak daarvan liggen in een tijdelijk flink opgelopen bloeddruk? Dit laatste speelde mij de voorbije dagen met tussenpozen wel behoorlijk parten, en wat daar dan weer de oorzaak van mag zijn ga ik morgen aan de dokter vragen. Ondertussen heeft de nodige rust én het bezoek van mijn goede 'College-vrienden van toen' de toestand gunstig beïnvloed en hoeft U zich geen zorgen te maken. Den Herre, de Peet en den Theo waren gisteravond samen met hun vrouwtjes naar de Hobokense Polder afgezakt om mij ter gelegenheid van onze eerste trimestriële reünie van 2012 een hart onder de riem te steken. In de loop van de avond was het mij niet steeds even duidelijk of het hart dan wel de riem er ondergestoken werd, maar finaal hebben wij het er allemaal goed vanaf gebracht. Sta mij toe alhier en op dit eigenste moment geheel eigenzinnig ende uit persoonlijke naam een label te plakken op deze bijeenkomsten: vanaf vandaag zal er op deze blog en in de betreffende context steeds sprake zijn van
'The Rommezoef-69-Quartet'. Om mijzelf het verslaggeversleven nù en in de toekomst iets makkelijker te maken en tevens de kurieuze-neuze-mosterdpotten onder U van antwoord te dienen geef ik meteen deze klassieker mee als leidraad bij eventuele debatten of netelige vragen dienaangaande:
"What happened in the Quartet stays in the Quartet!"
Dit kan ons en de onzen alleen maar ten goede komen.
Verder resten mij op het einde van dit weekend nog enkele voorlopig onbeantwoorde vragen, waarop ik van Uwentwege dan weer respons verwacht via onderstaande reactie-opportuniteit:
1. Valt
Rundskop vannacht in de prijzen of kaapt
Bullhead een Oscarbeeldje weg in het Kodak Theatre in Hollywood, LA?
2. Weet iemand al de eindstand van
Antonia-Houtvenne?
Bij de rust was het volgens de FB-clubaccount 1-0 voor de thuisploeg, maar wat is er daarna gebeurd met de jongens van succescoach Johan L.?
3. Hoe zien de poules eruit voor de
Final Eight in Istanboel, of kunnen we dat nog niet weten?
4. Wat is het verschil tussen de
kwadraten van 6788 en 6789?
5. Is er een
bonus voorzien voor de gepensioneerden van 2011, waartoe ikzelf behoor, en die ervoor zorgden dat er met 34.000 nieuwe steuntrekkers een absoluut jaarrekord werd gevestigd? CEO's en kaderleden krijgen er voor veel zwakkere resultaten al snel een flinke portie bovenop.
6. Er was dit weekend iets met een
Omloop in de buurt van
Kuurne, of heb ik dat fout begrepen? Er was alleszins heel wat om te doen, maar wat, dat hoor ik later wel...
7. Wat is de voornaam van
Witse?
8. Hoe heet de
Spekpater?
Geheel los van die bonuskwestie wil ik hier al mijn lezers en lezeressen/-innen bedanken die nog aan de arbeid zijn en door hun sociale bijdrage voorzien in de middelen waaruit geput wordt om mijn pensioen te betalen. Hartelijk dank.
Marco Polo
Na een magistraal nummertje 'zandcrossen met 7 voor eigen volk' dat voor de gelegenheid mocht doorgaan als wereldkampioenschap kon het niet anders of geheel in de lijn van de kleinheid der dingen moest er een belachelijk akkefietje achteraan komen. Christophe Roodhooft, zelfverklaard opperhoofT van de Albert-clan, manager en dus poenpakker van dienst, zocht en kreeg vandaag zijn aandacht in de slipstream van de kampioen door met groot vertoon in de media te komen vertellen dat de bondspremie van 22.000 € niet zou verdeeld worden onder de andere leden van de Belgische cyclocross-ploeg. Consternatie alom en tegelijkertijd begrip en onbegrip, 'natuurlijk dat' en 'hoe haalt hij het in z'n hoofd'. De gekende sportwereldforums staan bol van de verwijten en de schimpscheuten, terwijl de clanfans dan weer voor wederwoord en verdediging van hun wonderduo zorgen.
Dat de zogenaamde wetenschappers het nog niet helemaal eens zijn over dit gegeven mag al blijken uit het feit dat diverse bronnen, lees (1) en (2), refereren naar verschillende data. Het gaat hier dus de even verwarrende toer op als bij de Antwerpse 'verloren maandag', traditie welke ik deze keer zowaar vergat en dus de appelbol en het worstenbrood op mijn buik kon schrijven. Ook hier zijn de zelfverklaarde specialisten het niet altijd eens over de exacte datum waarop de café-gangers en andere Sinjoren zich aan de historische bladerdeegspecialiteiten mogen tegoed doen. Naar mijn bescheiden edoch stevig onderbouwde mening mag het elke week, en dat hoeft niet alleen op maandag te zijn...
Om af te sluiten wil ik U namens de eenden op de Poldervijver en speciaal voor deze gekke januari-dagen een goede raad meegeven: "Let op, wie zich op een blauwe maandag over één nacht ijs waagt heeft natte voeten voor ie het beseft...!!"
Marco Polo
Op deze ondertussen weeral derde zondag van het gloednieuwe 2012 klonk de lokroep luid en helder om ons onder een stralende ochtendzon in het rustige weekendverkeer te voegen en koers te zetten naar de Arteveldestad. Tijdig ter plekke, vlot geparkeerd en na een frisse neus-wandeling van goed tien minuten nemen Uw schrijvende dienaar en zijn eega plaats op de stoelen 11 en 13 van rij 7. Alle tijd, geen stress, lesje geleerd. Dan volgen twee uren waarin de juveniele muzikanten van het Jeugd & Muziek Orkest van Antwerpen het beste van zichzelf geven in een thema-voorstelling vol klassieke Oostenrijkse muziek. Prachtig. We genieten, samen met nog 798 andere gelukkigen, van de eerste tot de laatste minuut. Tijdens het optreden heb ik, net als bij voorgaande gelegenheden, oog voor de dynamiek en de gedrevenheid van de dirigent.
Ivo Venkov is al jarenlang de roerganger voor deze jonge meute. In 2011 heeft er een heuse aflossing van de wacht plaatsgevonden en ten opzichte van de 23ste editie van dt concert is zo'n 90% van de orkestbezetting vernieuwd. Ik herken slechts een paar gezichten op het podium. Tijdens de opvoering blijf ik verder zoeken naar bekenden, maar zonder resultaat. Wat mij echter wel opvalt terwijl ik de leden van dit symfonisch ensemble een voor een onder de loep neem, is hun uitstraling. Ook zijzelf genieten van de muziek die zij ons voorspelen en blijkbaar heeft de dirigent daar heel veel mee te maken. Ik begin de gedragingen van de muzikanten te volgen, en telkens wanneer zij oogcontact maken met hun conducteur volgt er een spontaan vrolijke reactie. Ze laten ook zien dat zij ervan genieten en herr Venkov haalt op die manier het allerbeste uit zijn jonge uitvoerders. Fantastisch. Bij het verlaten van het gebouw loop ik naast een van de muzikanten, feliciteer hem met het optreden en zeg dat ik ervan genoten heb.
