't Leste Veusseltje...

Dat er sinds de vorige bijdrage ten huize Polo zowel warm als koud geblazen is, zal U wellicht niet verbazen. We zijn uiteraard niet de enigen die met de huidige klimatologische bokkesprongen worden geconfronteerd, maar deze keer doet onze op revalidatieritme draaiende centrale verwarming er nog een schepje bovenop.
Uw verslaggever heeft zich nog een paar keer aan het sleutelen gezet teneinde de doorstroming van het hete water in het hele systeem te optimaliseren en aldus de gevoelstemperatuur in de verschillende ruimtes op een aangepast en deugddoend niveau te brengen en te houden. Zoiets lukt een beginneling natuurlijk niet van de eerste keer, en dus was het bij aanvang van deze interventieperiode telkens afwachten wat het resultaat zou zijn van één of meerdere draaien naar links of rechts aan de uitstroomkraan van deze of gene radiator.
Het bleef bij verdienstelijke pogingen, maar deze konden zeker niet tot algehele tevredenheid leiden bij La Pola. Uiteindelijk werd er dan maar teruggegrepen naar een constructie die wij vroeger wel eens, zij het in een licht aangepaste versie, plachten op te zetten om de opstijdende warme lucht iets langer in de lager gelegen compartimenten te houden.

Waar vroeger een gordijn de toegang tot de eetruimte afsloot en een houten paneel voor de doorkijk werd gehangen, hebben we dit laatste vervangen door een sobere Marrokaanse plaid. Gelukkig moest ik niet alleen opdraaien voor de te leveren inspanning, maar kreeg ik assistentie van een bevallige jonge dame. Om te bewijzen dat "nu" de omgevingstemperatuur ter plekke meer dan aangenaam mag genoemd worden was zij bereid om na het volbrengen van de werkzaamheden nog "nue" te poseren.
Na haar vertrek heb ik mij ter kalmering en versterking een Veusseltje ingeschonken. Een deugddoende drank, mij aangeleverd door noenkel Michel uit Rijkevorsel. Tot mijn niet geringe ontsteltenis bleek het om de finale hoeveelheid in de fles te gaan: 't leste Veusseltje! Bij deze vraag ik de noenkel of hij bij een volgende gelegenheid voor een nieuwe voorraad kan zorgen?

Ondertussen begrijpt U wellicht waarom ik "nu" nog een bijkomende opening in een andere binnenmuur aan het kappen ben. Maandag koop ik nog zo'n plaid, en daarna komt zij nog eens helpen. Het fototoestel ligt klaar...

Marco Polo

56.789...

Gelukkig zijn zij die de 56.789 hebben rondgemaakt, vlot en zonder haperen tot dat meesterlijke aantal kunnen tellen en er zelf nog deel van uitmaken ook. Wie aan al deze voorwaarden voldoet mag zichzelf beschouwen als een hooggewaardeerd en alom geëerd en geprezen lezer of lezeres van deze blog. Gisteren ging de teller, die U na een eind neerwaarts scrollen in de rechter kolom onder de korte seintjes en de volgers aantreft, over dit numeriek en in serie geschakeld vijfcijfer getal. Voor mij een reden om er een aangepast Duveltje op te drinken. Proost!!

Maar ook niet meer dan dat, want tussen alle auto- en chauffagebeslommeringen door bleef er niet zo veel tijd meer over om te feesten. De Corsa mag het, tegen beter weten in, dan toch nog eens proberen met een inderhaast geïmplanteerde nieuwe starter. Als nu de radiator nog even mee wil in deze arctische omstandigheden dan overleeft die kleine grijze de winter wel, en wie weet wat nog meer...
Daarnaast heb ik mij ook weten op te werken tot assistent-reparateur van centrale verwarmingsonderdelen. De al dan niet over het paard getilde beroepskracht heeft geheel volgens afspraak zijn best gedaan, de nodige truken uit de kast gehaald en uit de mouw geschud, maar bleek toch niet bij machte om alles helemaal volgens het boekje te laten werken. Hier te warm, daar te koud, deze te ver open en die andere dan weer niet ver genoeg... Blijkt dat ik, met zijn goedkeuring, nu tussentijds zelf aan de slag kan om de verschillende radiatoren af te stellen en het doorstroomdebiet aan de huidige omstandigheden aan te passen. Zonder diploma, en dus ook wel zonder factuur veronderstel ik. Volgende week breng ik verslag uit en bekijken we of ik zijn zaak ga overpakken. Ik houd U, als naar gewoonte, op de hoogte.

Sta mij toe op het einde van deze editie mijn vreugde te uiten over het feit dat "we" het dan toch niet gehaald hebben. Heel het megalomane voetbalwereldje hier te lande treurt blijkbaar omdat "we" het WK 2018 niet mogen inrichten. Ik niet!

Laat die Russen maar wat dure, grote en later dus hoogstens halfvolle stadions bouwen. De extra kosten voor veiligheid, politie en uiteraard de belastingsvoordelen die aan de FIFA moeten geofferd worden, mogen voor mijn part ook uit de Russische olieroebelvoorraad komen. Gelukkig hebben de corrupte leden van het Uitvoerend Comité in een geheime stemming ervoor gezorgd dat Belgikistan tegen zichzelf werd beschermd. Courtois, D'Hooghe, Leterme en al die andere mediageile potverteerders zouden wat graag de hoofdvogel hebben afgeschoten, en dat terwijl iedereen op deze aardkloot toch al jaren op voorhand wist dat dit een utopie was. Grootheidswaanzin...
Ik kan niet zeggen dat de wijsheid het heeft gehaald. Natuurlijk, en gelukkig maar, zijn de omkoopbare leden (zijn er dan ook nog andere..?) van dat comité nog altijd even corrupt als bij vorige gelegenheden, en dus hebben zij ervoor gezorgd dat wij de onvermijdelijke val toch konden ontlopen. Waarvoor dank.
Tegen 2018 koop ik mij een nieuw tv-toestel en kijk ik thuis naar het WK in Rusland. In 2022 wil ik echter wel ter plekke gaan kijken, in zo'n stadion met airco in de woestijnen van Qatar: 56.789 olie-$$ voor een zitje bij de finale ?!
En daarna in 2026 naar Amsterdam: als Nederland solo gaat maken ze sowieso meer kans om het te halen en tegen dan spoor ik rustig over en weer naar enkele wedstrijden. Misschien wel een Holland-België in de halve finales? In 2026....??!

Marco Polo

Winterse wirwar...

Na de festiviteiten van het vorige weekend werd een verbaasd kijkende Polo met zijn neus op de Antwerpse feiten gedrukt. Om in de stijl van mijn laatst aangekocht citatenboek te blijven, pleeg ik er eentje uit de eigen mouw: Post convivium, sequit accumulator purgamentis. Na het feest, zeg maar achter de stoet, komt de vuilkar. Om U te zeggen dat niet alles rozegeur en maneschijn is. De soixantenaire van La Pola werd op waardige en vreugdevolle wijze gevierd, en tegelijkertijd werden al afspraken gemaakt om het een volgende keer minstens even feestelijk te doen. We wensen haar nog vele jaren.... wat niet kan gezegd worden van haar Corsa'ke, dat het na ruim één decennium trouwe dienst nu ongeveer voor bekeken houdt. "Het" was vrijdag met geen ene mogelijkheid aan de praat te krijgen. Dat wordt afleveren, inleveren, over and out. Tegelijkertijd begint mijn motorisch en klimaatbeschermend voertuig, de Signum, ook tekenen van o.a. aircosologisch verval te vertonen en dus speel ik hier eveneens met de idee om het trouwe vehikel aan de kant te schuiven en binnen afzienbare tijd in zijn vervanging te voorzien. Hopelijk wordt dat schuiven niet al te letterlijk opgenomen, want met de plotse én vroege winteropstoot zijn de omringende wegen van een oppervlakkige gladheid voorzien die we de laatste tijd niet meer gewoon waren. Opletten is dus de boodschap, ook met de vervangwagen die tijdelijk de Corsa vervangt. Want ja, het definitieve afscheid is nog even uitgesteld. Een nieuwe startmotor blijkt toch nog een haalbare optie te zijn: we zien wel waar het scheepje strandt... Naast het auto-verhaal is er ook nog een radiator-story: het nieuwe onderdeel dat twee weken geleden aan onze centrale verwarmingsvoorziening werd toegevoegd functioneert niet naar behoren. Die installateur moet nog maar eens langskomen, en een efforreke doen!! Ook hier hoop ik op een goede afloop. Natuurlijk zijn deze strubbelingen niets in vergelijking met de winterse problemen waarmee de daklozen, sans-papiers en asielzoekers tegenwoordig te kampen hebben. Mijn winterse problematiek is volgende week opgelost, en daarna kijk ik rustig uit naar een aanvaardbare mobiliteitsoplossing in het komende voorjaar. Time will(em) tell me...
Of diezelfde tijd raad, laat staan een oplossing gaat brengen voor Lierse (7-0 en voetbal van m'n kl**ten), Brugge (2-1 en een zevende nederlaag in de competitie), Ajax (met de billen bloot tegen Real en Suarez voor 7 speeldagen uitgesloten) en Real Madrid (zonet een 5-0 pandoering geslikt op Barcelona) is nog maar de vraag: een paar aankopen tijdens de winterstop en hier en daar een trainer op den dop... 't Is nog maar eind november en de winterse wirwar is al compleet!

P.S. En kijk, ik heb net deze tekst nagelezen, gepubliceerd en zie dan op internet dat Beerschot zo'n vijf minuten geleden Glenn De Boeck als coach ontslagen heeft. Den Beerschot, ja... die was ik natuurlijk vergeten!!

Marco Polo

Miss Sixty and more...

En wederom is er een groot gat geslagen tussen twee opeenvolgende blogitems. Er moet etwas los sein in de planning en periodisering van heer Polo, zeker wat zijn schrijf- en publicatieritme betreft. Om de boel enigzins aan te wakkeren en mezelf weer op de rails te zetten ben ik vandaag overgegaan tot de aanschaf van een meer dan prijzenswaardig drukwerk.

Onder de gevleugelde titel "Verba volant, scripta manent" is een Latijns gezegden- en spreekwoordenboekje van de Lannoo-persen gerold en door Knack ter vorming ende verstrooiing aan de abonnees voorgesteld. Gezien de meer dan favorabele aankoopprijs van dit frivole document kon ik deze opportuniteit niet aan mij laten voorbijgaan, laat staan dat ik het zou negeren. Als ik mij nu meteen op de studie van deze Latijnse oneliners gooi zal Bart De Wever binnen enkele weken aan mij een kwaaie Allerslimste Mens-klant hebben.
Ik heb er alvast eentje uitgehaald dat mij ervan kon overtuigen om te blijven bloggen: "Qui scribit, bis legit." Wie schrijft, leest (minstens) twee keer. In mijn geval is dat zelfs niet voldoende: klopt de zinsbouw, staan er niet teveel fouten in, snap ik zelf wel wat ik uit de mouw geschud en op het klavier getokkeld heb, slaat het geschrevene op iets of niets en is het aldus verwekte proza geschikt ende waardig om aan mijn hooggeëerd publiek te worden voorgelegd? Daarom lees ik dit blogepistel meerdere malen alvorens op de publicatieknop te drukken.

Gelukkig zijn er tegenwoordig ook fotografische weergaven die, zoals U allen ondertussen wel weet omdat het alhier tot in den treure werd herhaald, meer zeggen dan de welbekende duizend woorden. Ik maak er hier nog eens gebruik van om U een impressie te geven van wat er zich verleden zaterdag afspeelde aan de Hobokense boorden van de Schelde...

La Pola heeft de 60 lappen goed doorstaan, en dientengevolge haar Rubicon overgestoken !! Rocco en Arturo hebben hun muzikale duit in het zakje gedaan, de Miss'en waren in hun nopjes, net als de respectieve partners: "Wij stonden erbij, en keken ernaar." En last, but absolutely not least gaat mijn eeuwigdurende dank naar de aanwezige afstammelingen voor de schitterende arrangementen en het niet aflatende portretten-trekken, de hele nacht lang. Zo kom ik zelf ook nog eens op een foto te staan...

Marco Polo

Zondvloed en andere calamiteiten in België...

De voorbije week is er weer eentje om in te kaderen.
Om te beginnen was er de zondvloed over België, tijdens dewelke vooral Oostvlaamse en Vlaams-Brabantse gemeenten het gelag moesten betalen van de kortzichtige milieu- en verkavelings-reglementering in ons op sterven na dode vaderland. In Wallonië wordt gebaggerd en hier niet: geen of gebrekkige communicatie dienaangaande tussen de beide regio's zorgde ervoor dat sommige rivieren in Vlaanderen wel buiten hun oevers moesten treden.
En da's dan nog zacht uitgedrukt: het liep op meer dan één plek de spui(t)gaten uit! Zelfs mijn zaterdagse tocht naar de sauna werd een zich herhaaldelijk vastlopende zoektocht naar overdrukke om- en/of binnenwegen teneinde een ondergelopen stuk Hemiksem-Schelle te vermijden. Uiteindelijk bleek dit slechts klein bier, vergeleken bij wat men elders te verduren kreeg. Het was met die uitzonderlijke regenval een paar dagen grote paniek in Belgarije. Maar dat hebben we hier ook als er 5 centimeter sneeuw valt of als de thermometers 4 dagen tegen de 30° Celsius aanwijzen. Het is blijkbaar moeilijk om in dit hoogontwikkeld West-Europees apenland een aanzet te geven tot goed bestuur, en wellicht helemaal onmogelijk om dit laatste te vertalen in daadwerkelijke realisaties die ook op termijn resultaat opleveren.

Bij deze stel ik dan ook vast dat God in de hemel nog geen haar veranderd is sedert hij ten tijde van Noah de aarde een eerste keer onder water zette: als het fout loopt straft hij. En blijkbaar heeft België het verdiend: wie niet horen wil ...

Toch hebben Polo & Pola het niet aan hun hart laten komen en zich al evenmin door de watergoden laten intimideren. In de gutsende regen zijn wij zondag naar Mechelen gereden om aldaar een eerder dit jaar ontvangen Bongobon "Ontbijt met bubbels" te verzilveren. Het was een voltreffer.
Bij deze kan ik U dus de PURO in Mechelen warm aanbevelen als het gaat om een lekker en verzorgd ontbijt en het iets meer mag zijn. Ontbeten werd er daags nadien wederom, en voor La Pola was dat opnieuw met bubbels.
Om ervoor te zorgen dat hun vriendin haar zestigste verjaardag niet zou vergeten waren Leen en Katie in alle vroegte afgezakt naar Hoboken. Totaal verrast en niets vermoedend ontwaakte La Pola onder de tweestemmige uitvoering van een nooit eerder gehoord Happy Birthday. Of was het toch een hoopgevend Lang zal ze leven in evenzoveel toonaarden...?

Het was een schitterende surprise en aansluitend een prachtige dag, waarvoor dank aan de initiatiefneemsters. Merci!
Verder stond er deze week nog de grootouderdag bij Witse op het programma, zwaaide ik Lambert - de liefste drukker van PITO - uit op zijn afscheidsreceptie en zat ik diezelfde avond nog aan tafel met Georges & Co om bij te babbelen en te genieten in restaurant DEGUSTATION in Berchem. U ziet het zelf: het mag weeral een wonder heten dat ik deze week heelhuids ben doorgekomen. En dan gaan we er vanavond nog zestig lappen op geven!

Als dat maar goed afloopt...

Marco Polo

Bloemkool-, pompoen- en kreeftensoep...

Zo te zien aan het blogarchief steven ik in deze maand november op een heus productiedieptepunt af. Dit is nog maar de vierde publicatie, terwijl de dagteller vervaarlijk dicht de Iden nadert. Aan U, lezers en lezeressen, zal het niet gelegen hebben.
Volgens de door Blogspot.com geheel vrijblijvend aangereikte statistieken is deze blog tijdens de afgelopen vier weken een kleine 1800 keer geopend. 't Moet zijn dat het heersende schijtweer een positieve invloed heeft op het tijdsverspillend recreatief bezig zijn van onze medemensen. Met zoveel bezoeker(ster)s voel ik natuurlijk de drang en de plicht om met iets meer regelmaat plaats te nemen aan het klavier. Dat er deze dagen niet zoveel te vertellen is mag geen excuus zijn om aan mijn gedane belofte van doordeweeks huis-, tuin- en keukenverslaggever te ontkomen.
Dit laatste komt goed van pas na een culinair avondje ten huize Luigi, de strijdmakker wiens achtergronden en diepe roerselen U kan ontdekken op de hiernaast geparkeerde Luctor et emergo-blog. Hij presenteerde bloemkoolsoep en crème brulé als respectieflijk pro- en epiloog omheen een gedegen corpus van mosselen op Philippiense wijze. Tussen de schotels en de aangepaste dranken door werd gegraven en gespit in ons en andermans verleden, kwam de Groote Oorlog uiteraard aan bod en passeerden Brusselmans, Verhulst, Toon Hermans, de jarige Neil Young, de pas overleden Harry Mulisch en de onvermijdelijke Hugo Claus de revue. De correct getimede degustatie van een naar goede gewoonte zelf uitgeschonken Duvel sloot een gezellige avond waardig af. Veel moest er deze keer niet geëvalueerd worden, maar dat kan bij een volgende gelegenheid al helemaal anders uitvallen. Ik ben er klaar voor...
Dat ik mij vandaag ondanks het overstromingsgevaar aan de bereiding van een zoveelste pompoensoepvariant waagde mag in deze context niet zwaarder wegen dan een voetnoot. Een dolle mix van wortel, appel, zoete ajuin, sjalot, gekruid spek en voorwaar een portie pompoen bleek achteraf zelfs eetbaar en met enige goede wil genietbaar. Gebakken appelschijfjes met een tikkeltje kurkuma eroverheen, net voor het opdienen in de soep gedropt, gaven aan het geheel een verre Oosterse toets.
Ook eens proberen...?!

Dan is het nu tijd voor een saunabeurt. Ik sprokkel mijn benodigdheden bij elkaar: handdoeken, slippers, badjas en...
een van Luigi geleend Claus-boek om de rustpauzes in te vullen:
Het jaar van de Kreeft.
Zelf een kreeft zijnde kan ik wellicht nog een en ander opsteken bij het uiteindelijk lezen van dit door mij al te lang veronachtzaamde Claus-product. In 1972 rolde het boek van de persen en reeds in 1975 mochten Rutger Hauer en Willeke van Ammelrooy in de gelijknamige verfilming hun gangen gaan. Die moet ik dan maar eens kopen, lenen, downloaden.... maar alleszins bekijken.

Marco Polo

En vandaag is het de elfde...

Voorlopig is er nog weinig beterschap merkbaar in de snelheid waarmee de tijd blijft verder razen. Het lijkt pas gisteren dat ik nog op de hoogten van de Sierra de Francia stond en uitkeek over Portugal. Vandaag zijn we al een week verder, mijn werk tweedaagse is voorbij en de eerste echte herfstorm drukt zijn stempel op 11 november. Dat de bijhorende rukwinden voor prangende situaties zorgen ziet U op onderstaande prent...

De kleur van het door natuurgeweld overmeesterde regenscherm herinnert er mij aan dat zoonlief in Amsterdam vandaag gewoon aan de slag bleef: voor die Hollanders geen vrije dag om het einde van de Groote Oorlog te herdenken. In "14-18" hadden zij er ook niet veel mee te maken. Wij des te meer, en ook al de geallieerden die van heinde en verre naar de Westhoek werden gestuurd om den Duits te lijf te gaan en in de Westvlaamse klei te versmoren.

Passchendaele 1917, Passendale pour les Flamands, staat wereldwijd bekend om zijn onmenselijke veldslagen en is het synoniem van doelloosheid, militaire verspilling en zinloos geweld. Ben eens benieuwd hoe dat in The Battle of Passchendaele wordt aangekaart?
Er was geen beter moment denkbaar om deze met Knackvoordeel aangeboden DVD te kopen dan nu, want...

Om het memoriaal geheel nog extra kracht bij te zetten steekt de kalendermaker af en toe een handje toe: al naargelang de situatie wordt aan deze elfde, voor of na, een brugdag gekoppeld. Tijd dus om eindelijk nog eens op die onder het stof geraakte homeo-petomeo-trainer te kruipen en de hierboven aangehaalde film te bekijken. Dit jaar wordt dat de twaalfde, morgen dus, die als vrijdag ideaal tussen de elfde en het weekend verdoken ligt. Wat dat betreft is er weinig verschil met Nederland, want daar wist Herman Van Veen het al in 1970, en zingt sinsdien nog steeds...

En vandaag is het de elfde
en hij is precies hetzelfde,
als de twaalfde of de tiende
ik kreeg wat ik verdiende
rozegeur, maneschijn
rozegeur, maneschijn
roze schijn.

Wist den Herman toen al
van 11 november-wanten ?

En om die ene biezondere bij deze gerust te stellen, grijp ik vandaag als afsluiter naar een dienstmededeling : het lot heeft beslist dat vanavond een fles Coteaux du Languedoc werd ontkurkt. Paste perfect bij een heerlijke spaghetti à la Pola...

Marco Polo

Moeilijke tijden...?!!

Allereerst voel ik mij verplicht U allen, en een ongeduldige jonge voetbaltrainer in het bijzonder, mijn oprechte verontschuldigingen aan te bieden voor het lange uitblijven van dit nieuwe epistel. U zal het waarschijnlijk niet willen geloven, maar voor mij is deze laatste week wederom voorbij gevlogen en ontbrak zelfs de tijd om mijn blogengagement na te komen. Nauwelijks had ik mij aangepast aan en neergelegd bij de idee dat er mij een ganse week verlof te wachten stond of ik had mijn Ryanair-handbagage reeds gepakt en stond gezakt klaar om te vertrekken. Woensdag zouden we van Charleroi naar Valladolid vliegen om vandaar door te tuffen naar Salamanca: naar goede gewoonte gingen we onze jongste spruit opzoeken en haar ondersteunen bij enkele basketbaloptredens aldaar. Een mens moet er af en toe eens tussenuit, nietwaar?! Sinds afgelopen jaar brengen wij de vooravond van deze trip ter ontstressing door in een hotel nabij de luchthaven: geen gedoe met files op de Brusselse ring, geen parkeerplaats zoeken en nog minder lopen en sleuren met de trolleys om toch maar niet te laat te komen aan de incheckbalie. Hotel South is wat dat betreft een aanrader met een goed bed, een schitterend ontbijtbuffet en een zeer gedegen en betrouwbare dienstverlening in de vorm van een gratis shuttle-dienst naar en van Brussels South Airport. Op die manier begint je reis uiteraard een dag eerder, en ook daar doen we het voor: een XXL weekend met nog meer variatie op diverse locaties.
De vlucht is prima verlopen, en vanaf de eerste minuut op Spaanse bodem werden we getracteerd op schitterend nazomers herfstweer. Is er dan iets mooier om aan dit autumniaal divertimento te beginnen dan een carajillo en een pintje op een zonnige Plaza Mayor...

We pikten 's avonds een Euroleague-wedstrijd met bijhorende overwinning mee en lieten ons nog even verwennen in een Spaanse brasserie. Daarna was het meer dan tijd om ons bedje te spreiden en onszelve te ruste te leggen. De volgende ochtend lieten we dochterlief volgens afspraak rusten, en trokken er zelf voor een tweetal dagen op uit. Ciudad Rodrigo... een stadje waar Napoleon en Wellington blijkbaar hun latere Waterloo-confrontatie al eens uitgeprobeerd hebben. De herinnering aan die opeenvolgende Franse en Engelse bezettingstroepen wordt er 200 jaar na datum nog steeds in ere gehouden...

Waar denkt U dat wij de nacht hebben doorgebracht?
Juist: in de kamer achter dat balkon met schildwacht!!
En of we rustig geslapen hebben...

De volgende dag was het de beurt aan een stukje Sierra de Francia. We kozen deze keer voor een uitkijk van op de Peña de Francia: helder blauw en eindeloos uitzicht over Portugal in het westen en Salamanca onder de wolken in het noordoosten.
Daar konden ze er toen een kruis over maken...

Na de afdaling stopten we voor een lunch in de buurt van La Alberca en reden daarna verder naar een van de kleinste dorpen in de buurt: San Martin del Castañar. Tijdens de ruime siësta, tussen twaalf en vijf, is er geen kat te zien op straat, of wat daarvoor moet doorgaan. Hier zijn waarschijnlijk de proefopnames gedraaid voor...

Ze hebben daar in die uithoek van Spanje wél een eigen Plaza de Toros, trouwens een van de oudste in het hele land, die nog jaarlijks gebruikt wordt tijdens de corrida van de Visitación op
10 augustus, maar er nu net als de rest eerder verlaten bijligt.

Wat ik niet zo direct verwacht had op deze plek is onderstaande impressie van een heus basketbalveld. Onder het oog van de klokkentoren kunnen de jonge Castañars, als die er nog zijn, hier hun overtollige energie kwijt...

En anders is het een goede plek voor de oudjes om mooie herinneringen op te halen. Dat is nog eens een idee om daar een weekendje met m'n oude basketvrienden door te brengen.
Wie weet...
Onze tijd raakte daarmee stilaan op, en we zetten dan ook koers naar Salamanca-City. Daar volgde nog een zonnige zaterdag met een gewonnen competitiematch in de vooravond en een heerlijke cena uit de mediterrane keuken van La Mezzanine als afsluiter.
Een heerlijke invulling van een welverdiende herfstvakantie.
Of had U iets anders verwacht?
't Zijn toch moeilijke tijden, niet...?!

Marco Polo

Bloedworst voor een koekoek....

We hebben tijdens de voorbije oktobermaand de zomer definitief achter ons gelaten en zijn zonder dralen de herfst ingegaan. Gisteren, het laatste etmaal van oktober, kregen we er de wintertijd gratis en bijna onopgemerkt bovenop.
November heeft haar bijnaam niet gestolen.
Boven slacht- of bloed- verkies ik haar als nevelmaand.
Aldus omfloersten mist en kleffe nevelslierten op deze Allerheiligendag de ochtendlijke vergezichten over het polderlandschap en verhulden de kleurig knallende herfstsymfonie van de vorige dagen.
Een mens zou er voorwaar neerslachtig van worden.
Dus toch maar de slachtmaand...?
Mij zal dat in deze worst wezen: bloedworst, welteverstaan!!
Dan maar meteen op zoek naar de seizoensgebonden inhoud van mijn ego, al dan niet ontdubbelde persoonlijkheid.
Daarbij laat ik mij als zo dikwijls leiden door indrukken, afdrukken, lichtdrukmalen en vertekende prenten.
Kijkt U even mee over mijn schouder wat voor dwaze resultaten de nachtelijke zinsbegoochelingen kunnen opleveren.

Dezelfde boom, dezelfde persoon, allebei een hoed en allebei goed... in hun vel. Ondanks de wisseling van de seizoenen en het verlopen van de jaren kan heer Polo nog tegen een stootje. Uiteraard is er voor ieder jaargetijde een aangepaste outfit, en dat maakt van Marco... at least a man for two seasons!
Blijkbaar al voldoende om binnen de kortste keren een echte fanclub op de been te brengen van waaruit de merchandising op hoogst professionele wijze wordt gestuurd. Hoe anders is de gepersonaliseerde kledij van haar achtenswaardige en wereldberoemde leden te verklaren...

Totaal verdwaasd en half van de kaart duikel ik de tweede helft van mijn herfstbreak in. Laat het U niet beïnvloeden in Uw doen of laten, noch verontrusten in Uw gedachten: de fanclub staat als één man achter mij, en veel gekker kan die ene vooraan in het midden kan en zal het niet meer worden. Laat die koekoek maar vliegen....

Marco Polo

En nog eens Jef...

De herfstvakantie is nu echt begonnen, en het is eraan te merken. De natuur heeft haar best gedaan en perfect op tijd kleuren bomen en struiken"herfst", ook in mijn Graspolderse achtertuin.
Alle tinten geel en bruin, roest en ros, oker en oranje sieren de stilaan kalende kruinen.

En de PITO-chrysanten doen er nog een schepje bovenop...
Nog geen moment heb ik de voorbije dagen stilgezeten: een wandeling, bezoeken, etentjes, kleine en grote over-en-weertjes, en voor alles mijn jaarlijkse afspraak met Jef. Het is weeral 14 jaar geleden dat hij het leven liet in een bizar verkeersongeluk. Deze keer verlaat ik mij op de niet te evenaren woorden van broer Roger, die voor een recent bericht volgende verzen aan zijn klavier ontlokte om de herinnering aan Jef levendig te houden...

AQUAPLANING 29/10/1996

Goudgele bladeren dwarrelen in de late avondzon .
Enkele uren later barst de hel los boven 'het sportpaleis '.
De regen gutst in beken van de brug naar de afrit Deurne .
Een auto klimt op het hellend wateroppervlak , slipt tolt en crasht op zijn dak .
Enkele jongeren bieden hulp.....tevergeefs.

Een dag later houdt een regenboog de wacht boven de plaats van het onheil...

Ook nu, in 2010, stond er die bewuste ochtend een regenboog boven de wegdrijvende regenwolken. Daarna bracht ik mijn goede vriend een stil bezoek op de begraafplaats van Ekeren.
Zijn foto staat nog steeds op m'n bureel, en als ik ergens aan twijfel... kan ik net als vroeger op hem rekenen voor een goedlachse commentaar, al is het dan nu in gedachte.
Merci Jef, voor de blijvende ondersteuning.

Marco Polo

Den Baard, den Bart en Joop...

Het zal U wellicht worst wezen, en dan hebt U nog overschot van gelijk ook, maar vanaf gisteren staat mijn hoofd naar vakantie. Neen, niet "de groote vacantie", maar gewoon even schoolvakantie tussendoor. Dat hoort bij het verloningspakket van de lesverstrekkende en opleidinggevende die heden ten dage tewerkgesteld is in het onderwijs en is dus inherent verbonden aan het levenspatroon van elke onderwijzer, leraar (m/v) waar ook ter wereld. We kunnen er niet omheen: niet de leerkrachten moeten zonodig veel vakantie hebben, het zijn de kinderen die regelmatig aan rusten en ontspannen toe zijn. De combinatie school-vrijetijdsbesteding kan zo verdomd belastend zijn voor het jonge volkje dat er een regelgeving is die erin voorziet dat zij op welgezette tijden de educatieve instelling voor een periode links mogen laten liggen en zich aldus volledig kunnen toeleggen op de zelfstandige aanlering van het complete nietsdoen. Willens nillens zijn ook wij, leerkrachten van dienst, verplicht om er tussentijds de riem af te leggen. Dat gebeurt dus op dit moment voor heer Polo, en breidt zich tengevolge van mijn semi-intentionele opdracht uit over een tijdspanne van twaalf dagen. Om de schoolvervreemding alsnog enigermate te temperen is er voorzien in een korte onderbreking van de out of institute-periode middels een avondlijk optreden tijdens de voorziene, maar niet planmatig gestuurde, oudercontacten.
Ondertussen ben ik er echter met mijn alom gekende ijver al stevig ingevlogen: een welverdiende en algeheel ontspannende sauna-sessie betekende gisteravond het begin van de royale relaxatie- en rustbrengende ruimte tussen mijn schaarse arbeidsmomenten.
Compleet ontspannen kon ik mij dus vanochtend aan de eerste opdracht wijden. Wegens drukke sociale bezigheden had ik afgelopen zondag de laatste aflevering van de mini-serie over Joop den Uyl en de affaire Lockheed gemist. Geen onoverkomelijk probleem, want de vernieuwde website van uitzending gemist.nl biedt GRATIS de gelegenheid om alle programma's van alle Nederlandse zenders te herbekijken. Zodoende zat Uw huisschrijver rondom de klok van tienen reeds voor zijn pc en leefde intens mee met het wel en wee van George en Amedé... euh: van Joop en Juliana.

Want die twee hebben daar in de seventies wel even hun handen vol gehad met de strapatsen van Bernhard, Prinz der Niederlände, Benno von Lippe of hoe men die koninklijke schuinsmarcheerder ook mag noemen.
Ze hebben er in Nederland zo'n kleine veertig jaar na de feiten een schitterend televisie-triptiek van gemaakt:
Deel 1: Een hoge regeringsfunctionaris
Deel 2: Wie is Victor Baarn?
Deel 3: Straaljagers over Soestdijk.
Sterk geacteerd door perfect gecaste acteurs in een authentiek seventies-decor. Voor een oude rakker/grijze tijger als ikzelf is het een genoegen zich te kunnen onderdompelen in de zeer herkenbaar gespeelde herinneringsmomenten uit die tijd. Deze serie moet op het einde van het jaar zeker in de televisieprijzen voor 2010 vallen. Voor wie het alsnog wil (her)bekijken herhaal ik nog een keer: uitzending gemist.nl , doorklikken naar 10, 17 en 24 oktober en telkens kiezen voor Joop den Uyl en de affaire Lockheed. Onze zoveelste koninklijke bemiddelaar, den Baard van Oostende - Johan Vande Lanotte, kan er alvast wat bij opsteken als het erom gaat de royale high-class van antwoord te dienen in moeilijke tijden. Zou Bart De Wever deze serie gezien hebben, of zat hij toen in 't frituur?? Dat zou in de geest van dit verhaal en met de instelling van een Juliana helemaal geen probleem hoeven te zijn. En in de jaren zeventig kon men nog in beeld komen met een sigaar of sigaret tussen de lippen, en doorbomen tot de rook om je hoofd was verdwenen...
Den Baard, den Bart en Joop...
Op Joop van zegen???

Marco Polo

Rechtzetting...

Ik ben Bram.
Ik woon nog steeds in Amsterdam.
Ik hou van Shanthi en van Brasil.
Ik won de laatste Ronde van Catan en ben een superster.
Ik wil dus wél op de foto.

Voilà, is gebeurd: zo snel gaat dat bij Marco Polo!
Hij (Bram) heeft deze week al herfstvakantie.
Ik (Marco) moet nog even wachten tot de week daarna...

Ondertussen maak ik van deze periode met kortere publicaties gebruik om alle lezers en lezeressen nogmaals van harte te danken voor hun blijvende interesse en veelvuldige bezoeken aan mijn blog. Ik laad alvast een paar batterijen, schud wat stories uit de mouw en pleeg voor de volgende editie opnieuw een meer uit de kluiten gewassen en naar maturiteit strevend volume als nieuwe bijdrage.

Marco Polo

Bescheidenheid siert....

Ik ben Bram.
Ik woon in Amsterdam.
Ik ben een ster.
Maar ik wil niet zelf op de foto.
Dit statussymbool moet het dan maar doen...

Soms mag het ook een kort bericht zijn, niet??!

Marco Polo

Om meer dan één reden....

Onvoorstelbaar en ongelooflijk bovendien: het is een hele week, zoveel als zeven dagen oftewel één tweeënvijftigste van een vol Gregoriaans kalenderjaar, geleden sinds er hier nog iets nieuw(s) te rapen viel. Geen dramatische ontwikkeling, noch enig wereldschokkend feit ligt aan deze blogstille periode ten grondslag, alleen een meer dan volle Polo-agenda en een Marco die moeite heeft om dit allemaal in één hap door te slikken.
Deze keer was er omzeggens geen sprake van een niet ingepland moment tussen de twee tweedaagse werkweken in. Er waren de kids in Holsbeek die onze woensdagse aandacht verdienden.
Met graagte werd er opgehaald, samen geluncht, een spelleke gedaan of een rekenoefening gemaakt, afgezet en later weer opgehaald bij de turnkring, gestreken en gekookt en met z'n allen genoten van een gezellige avond. Kleinkinderen: oogappels die de dagelijkse routines doorbreken en meer dan wat ook een grootouderdag kleuren...

Op donderdag stond een bezoek aan le grand PeterPignans Leblanc op het programma. In De Haan aan Zee nog wel. De Haan alleen bleek te klein, en Oostende binnen kusttrambereik: dus breiden wij er gedrieën een namiddag PPP in Mu.zee aan met daaropvolgend een wandeling door stad en over dijk om tenslotte te stranden in de luwte van het Casino bij Le Basque. Beschut tegen wind en regen genoten we van kustspijs en vaderlandse dranken. Een goed weerzien en een te korte dag om alles weer een plaats te geven. Bij uitbreiding liepen we nog een extra spijsverterings-wandeling over de kermis van Oostende met als hoogtepunt een jazzy reuzenrad voor de dekanale Sint-Petrus-en-Pauluskerk.
We hebben alledrie onze stinkende best gedaan en ferm genoten.

A la prochaine, Pjottr!!
Waarvan de naar de huidige omstandigheden aangepaste vertaling klinkt als: "Tot woensdag, Peter !?"
En dan bleven er nog vrijdag, zaterdag en zondag... de driedaagse die in de volksmond het "weekend" wordt genoemd, maar voor mij -zoals U allen weet- sinds enige tijd slechts een gedeelte van die lading dekt. Hierin was sinds geruime tijd een bezoek aan Bram en Shanthi in Amsterdam voorzien.
Wil het toeval dat mijn goede vriend en blogvolger Serge, Sergio pour les femmes et les copains, afgelopen zondag deelnam aan de Amsterdam Marathon. Een goede gelegenheid om nog eens de sfeer van de grote dagen te proeven, zij het als toeschouwer-supporter-begeleider en niet als deelnemer. Het werden mooie momenten: vrijdagavond met het jonge stel thuis bij Bram eten en daarna een rondje Kolonisten van Catan. Zaterdag een rustige aanloop tot Serge met vrouwe Beatrijs aanbelandt in Amsterdam. Nummer ophalen, een kijkje nemen in het Olympisch Stadion waar de wedstrijd zal starten en waar ook de finishlijn ligt, de Amsterdamse tram uitproberen en een wandelingske in het centrum om onszelf finaal tegoed te doen aan de obligate laatste pastamaaltijd voor de 42 kilometerloop. Casa di David: een adres dat we al eerder bezochten, waar het eten meer dan lekker is, de bediening warm en vlot verloopt en de sfeer prima is!
Zondagochtend vroeg op. Het vertrek is al om kwart voor tien en daarvoor moet er al heel wat georganiseerd, gemetro'd, gereden en gewandeld worden alvorens de loper in z'n startvak is en de supporters een goede plek hebben gevonden om hun held aan te moedigen. De eerste afspraak bij het buitenlopen van het stadion hebben we gemist, maar daarna liep het allemaal prima: na een eerste aanloopronde van 8 kilometer konden we hem voor het eerst vocaal ondersteunen, dat deden we nog een keer in de buurt van het 30 kilometerpunt en tenslotte schreeuwden we na ruim vier uren looplabeur én -genot onze kameraad vanop de Olympische tribunes over de eindmeet.

Schitterende prestatie Sergio !!!
En Bram en Shanthi, zij bleven de ideale gastheer & -vrouw en zorgden voor een heerlijke ontvangst na de wedstrijd en een versterkende maaltijd alvorens het dappere koppel de terugreis per trein naar Antwerpen aanvatte.

De trein?? Die reed gisteren nog tot 22 uur, en daarna werd er gestaakt. Gelukkig waren onze vrienden dan al thuis.
U ziet en leest het zelf: om meer dan één reden werd hier niet geblogd tijdens de afgelopen week. Maar dat is bij deze weer ingehaald en hopelijk wieder gutgemacht...?!

Marco Polo

Ting... Ting... Ting... !!!

We moeten er even door. Net als vorig jaar, maar nu een maand en één dag later, maken we weer zo'n kalenderiaans hoogtepunt mee in de vorm van een palindroomdatum: de tiende dag van de tiende maand in het tiende jaar van de nieuwe eeuw, en bij uitbreiding zelfs van het nieuwe millennium (met een knipoog naar Stieg Larsson). Op de meest uiteenlopende wijze wordt op de meest uiteenlopende plaatsen door de meest uiteenlopende mensen hulde gebracht aan en gebruik gemaakt van deze speciale datumcombinatie. Er zijn er die vandaag trouwen (in Tienen dan nog), er zijn er die geboren worden en er zijn er zelfs die ooit op deze dag geboren wérden en dus nu verjaren.
Gelukkige verjaardag allemaal, en in het biezonder Jef VDJ. Nu hij terug is van een aantal jaren weggeweest en bij de Antwerp Giants speelt, wens ik hem ook nog een heel succesvol seizoen toe!
Verder zijn er organisaties en steden die er iets speciaals van wilden maken. Hieronder een greep uit het aanbod...

10 oktober werd gekozen als startdag van een gemeenschappelijke actie waarbij men over de hele wereld acties houdt teneinde politici op te roepen om de lijnen uit te zetten die moeten leiden tot het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen met 10 % per jaar. Dat blijkt dé uitdaging te zijn voor de volgende decennia en daarna om de wereld leefbaar te houden.
't Is er alleszins een goed moment voor.

Bij Flickr, de populaire website voor het delen van foto's, maakt men er een actiedag van om deze meest gelukkige, voorspoedige en veelbelovende dag in de herinnering vast te leggen door een aparte verzamelmap te voorzien voor vandaag, aujourd'hui, heute, today gemaakte lichtdrukmalen en portretten.

Dat ze er in Tienen iets speciaal van willen maken lag voor de hand. Ze vullen de dag van 10 am tot 10 pm met tien uitdagingen en het al eerder vernoemde bruidspaar. In Antwerpen moet men het niet zover zoeken, daar hoort U de "Ting... Ting... Ting!!" van de tram iedere dag op elke straathoek, en dus ook vandaag...

En natuurlijk ook op Tram 10 !!
Er zijn er ook die hebben uitgevlooid dat 101010 binair staat voor 42, een bijbels getal dat deelbaar is door 7, een heilig en dus gelukbrengend getal, en 6 , een ongeluksbrengend en duivels cijfer, en die mekaar dan nog eens weerspiegelen in de berekening. Wat en of het ermee te maken heeft weet ik niet, maar onderstaande prent lijkt me er leuk bij...

Yin en Yang in hetzelfde etmaal en in gelijke mate aanwezig...?
Dan houd ik het maar bij een gewone doordeweekse "zon"dag ...

Marco Polo

Vorstelijke inventiviteit...

Tot in de jaren '60 van de vorige eeuw, ik was toen al een tiener en kan het dus weten, werd na de verkiezingen een formateur aangeduid door de koning. Dat was altijd zo geweest, en de uitverkorene mocht een regering gaan samenstellen.
Een decenium later bleek zoiets niet meer tot de onmiddellijke post-electorale mogelijkheden te behoren: eerst werd een informateur aangewezen. Die moest bij de verschillende partijen informatie inwinnen om de formateur op de hoogte te stellen van de possibiliteiten en coalitie-gerelateerde gevoeligheden. Na weer een aantal jaren en evenveel paarse fratsen later werd de koning aangeraden om eerst uit te kijken naar een verkenner. Die wordt het veld ingestuurd om poolshoogte te nemen van wat er zich in het politieke landschap zoal afspeelt.
Ja, men mag van de hoge piefen toch niet verwachten dat zij op de hoogte zijn van wat er omgaat in dit clowneske koninkrijkje.
Eerst verkennen: een maand leek toen een redelijke tijdsspanne om die taak te volbrengen. Dan de informateur met zijn opdracht belasten, en op de duur hiervan wilde men toen al geen termijn meer plakken. Daarna, als alle klussen geklaard waren, zou de formateur zijn werk wel doen.
Zij die indertijd dachten dat ze het daarmee gehad hadden zijn eraan voor de moeite of reeds overleden. Het verschil is mij niet steeds geheel duidelijk. Toen een paar verkenners zich al hadden vastgereden in de federale klei leek het onze vorst, middels zijn wijze raadgevers natuurlijk, opportuun een ontmijner op pad te sturen. Wat de missie is van deze levensgevaarlijk klinkende beroepscategorie kan ik wel min of meer plaatsen in een militair decor, maar in een als democratisch bekend staand bestuursregime zie ik er niet direct het nut van in. Of toch: de sluipweg ontmijnen, de verkenner op pad sturen, de informateur aan het handje leiden en de formateur tenslotte op de hoogte brengen van... Van wat, ja? Dit doet mij denken aan het kinderspelletje, waarbij een korte boodschap wordt doorgefluisterd en waar na een stoel of vier al bijna niks meer overblijft van de oorspronkelijke inhoud. Maar alles kan beter, beter zelfs dan wat Mark Uytterhoeven zich ooit kon voorstellen. Want kijk, toen de ontmijner de pijp aan Maarten moest geven dachten Albert en de zijnen dit jammerlijke mislukken een volgende keer te ondervangen door allereerst één of enkele bemiddelaar(s) aan te stellen, die kon(den) de ontmijner op zijn gemak stellen, zodat die alsnog de verkenner kon bereiken die op zijn beurt de rest van het spoor zou volgen tot hij de informateur informeel op de hoogte kon brengen van wat... En hier zou hetzelfde spelletje kunnen aangehaald worden. Tussendoor hebben de hoogste kringen ook een keer beroep gedaan op de bestbetaalde loodgieter van Vilvoorde. Helaas, verder dan wat oplapwerk is ook die nooit geraakt: de kraan bleef lekken.
En nog was het niet voldoende voor de arme duts, die zich laat aanspreken met "majesteit" en zichzelf in de donkere dagen tussen kerstmis en nieuwjaar tot ons richt met het bekende "Oewaarrrde landkenooten..." Gisteren heeft zijn entourage hem zover gekregen dat hij Bart De Wever dan toch heeft ontboden en hem heeft aangesteld als verduidelijker. Het moest en het zou ervan komen: niet dat De Wever nog eens naar het paleis werd geroepen, maar wel dat het hof nu eindelijk én openlijk toegeeft dat ze er niks van snappen. Waartoe zou anders de opdracht van deze ver-dui-de-lij-ker nog kunnen dienen? Toch wel gewoon om het nog eens helemaal klaar en duidelijk uit te leggen, zeker !!?

Hopelijk luisteren ze nu ook!!!
Anders moet de vorstelijke inventiviteit binnen 10 dagen weer een nieuwe funktie uitvinden. Het wordt tijd dat we dan aan de -isten beginnen: een illusionist, een parachutist, een columnist...

Marco Polo

Ride on, Pumpkin. Ride on!!!

Het is geworden wat ik ervan verwacht had: een schitterende laatste sportdag, met prima leerlingen en twee geweldige begeleiders. Merci Mohamed en Grazie Mille Guido!!!
Een compliment ook aan Maarten, Jeroen en Joris die er voor de achtste keer al een prachtige mountainboarddag van hebben gemaakt: een geweldig stel monitoren!! Om mij te behoeden voor en te bevrijden van emotionele uitlatingen, oeverloze commentaren en uitgesponnen evaluaties beperk ik mij tot een riskante compilatie met behoorlijk expliciet fotomateriaal...

Hierbij moet ik wel vertellen dat het Ride on-sign niet mag verward worden met het heden ten dage welbekende Hang Loose, van oa Hawaïaan Barak Obama. Het is wel een gestileerde copie van de Hook 'em Horns, wat een herkenningssignaal onder studenten en alumni van de University of Texas is en in de de Texaanse lichaamstaal zoveel wil zeggen als "Bullshit"...
De heimelijk ingeslopen en fors opgestoken middelvingers staan dan weer symbool voor het gevoel van machteloosheid waarmee ik mij bij een stijgende desinteresse voor het sportdaggebeuren moet neerleggen. Het is ooit anders geweest, op alle échelons.
Vandaar misschien de pompoenen: die kunnen de bittere smaak camoufleren, en gaan er altijd helemaal voor... in de soep!
Bovendien is oranje de uniformkleur van hogergenoemde universiteit in Austin, Texas. Ride on, Pumpkin. Ride on!!!

Marco Polo

Na zomer komt nog mooi weer...

We wisten het natuurlijk al, en dan zeker na de recentelijk doorgekomen commentaren van mijn goede vriend PeterPignans, dat na regen meer dan eens zonneschijn pleegt te komen. En ook dat na de zomer meestal de herfst aan de beurt is. Maar wat wij, hoewel die zomer feitelijk hoorde door te lopen tot de eenentwintigste van de negende, na een herfstige septembermaand aan mooi weer en hoge temperaturen te verwerken krijgen noopt mij tot de creatie van een nieuwe weerslogan: "Na zomer komt nog mooi weer...!!" Voor een Indian Summer is het wellicht nog iets te vroeg, maar tijdens het voorbije weekend kregen we toch wel superhoge temperaturen voor de tijd van het jaar. Vooral zondag was een schitterende dag. Tuinzetels opnieuw buiten, BBQ op de terrasrand, zonnebrillen en de laatste restjes dito -melk en -oliën uit de kast, smeren... liggen... genieten!! Het leek wel terug vakantie. De temperaturen bleven daarna redelijk zacht, maar de luchten werden de voorbije dagen iets grijzer. Vandaag hoor ik echter dat we al opnieuw voor zo'n soort zomeropstoot staan: morgen, onze sportdag notabene, wordt het opnieuw mooi weer... dixit Frank Deboosere. Morgen dus zacht, overmorgen warmer en zonniger en daarna volle patat zon tot dinsdag. 't Zal dan iets frisser worden, maar dat gaat de pret niet kunnen bederven. En aangezien ik volgens het nieuwe uurrooster op dinsdag (voorlopig?) pas het derde lesuur moet opdraven, zit het er dik in dat ik aan een hernieuwde reeks van wekelijks één fietsverplaatsing naar en van PITO kan beginnen. Als de banden het uithouden natuurlijk, want plakken of ander herstelwerk is aan mij niet besteed. Maar goed, ik bekijk het wel. Eerst is er, zoals eerder al gezegd, onze jaarlijkse schoolsportdag. Morgen ga ik met twee collega's en een groep leerlingen naar Oignies-en-Thiérache. Dat het niet altijd van het gekende leien dakje loopt bij zo'n organisatie mag blijken uit de toegevoegde kopie van een mail die ik vanochtend nog moest verzenden aan mijn collega's, leerlingbegeleiders en directie, in de hoop dat we toch een vierde, vijfde en wie weet zelfs zesde begeleider bereid zouden vinden om ons gezelschap te houden op die expeditie naar The Deep South of Belgium. Leest U even mee...

Onderwerp: GOEDE GEKKEN GEZOCHT

Datum:2010-10-06 09:11

Bij deze doe ik een laatste oproep om nog enkele begeleiders te vinden voor de sportdag. Momenteel zijn we met 3 om 72 leerlingen te begeleiden bij het mountainboarden: Guy Wouters, Mohamed Loutfi en ikzelf. Je moet blijkbaar goed gek zijn om hieraan mee te doen, en dus zijn we ernaar op zoek: met een beetje goede wil moet het mogelijk zijn om nog drie goede gekken te vinden die met ons mee willen. Deelnemen aan het mountainboarden is een optie (als we met voldoende begeleiders zijn om elkaar af te lossen bij de complementaire activiteiten), géén verplichting. Bekijk de lijst van deelnemers in bijlage, en misschien kan je wel iets extra betekenen voor die leerlingen? Laat iets weten als antwoord op deze mail, zodat ik een paar plaatsen voor jullie kan reserveren op de bus. Vertrek donderdag 7 oktober om 7.00 u op de busparking van PITO.

Vriendelijke groe(n)ten

marrek

Ik maak mij geen begoochelingen: tot hiertoe is er weinig tot geen respons op dit bericht gekomen. Dan maar met drie. Ik zal het ook niet aan m'n hart laten komen, zeker niet nu het de laatste keer wordt. Nog één keer sportdag... da's rap! Wie had dit gedacht?
Na zomer komt nog mooi weer, en het wordt zonnig en zacht.
Fenomenaal zacht...

Marco Polo

Fenomenale oktobermaand...

Ik had nog maar net mijn eerste passen gezet in de nagelnieuwe oktobermaand of ik zat reeds aan mijn quotum "lekke banden" voor een heel fietsseizoen. Dat op zich kan al tellen als opener voor wat wij vrij vertaald sinds eeuwen de achtste maand van het jaar noemen, terwijl het in onze telling uiteraard de tiende is in de rij van twaalf. Octo-ber hebben we te danken aan de Romeinen wier kalenderjaar begon met maart, en waar onze wijn-, zaai- of rozenkransmaand dus de achtste in de rij was. Voor Marco Polo heeft deze periode naast "lek rijden" en "met de fiets aan de hand wandelen" nog heel wat andere zaken in petto.
Zo is daar op 1 oktober de overschakeling naar een andere bank. Weg van de financiële grootmacht die de voorbije decennia mijn centjes beheerde op de voor hen voordeligste manier en mij daarenboven nog behoorlijk wat kosten aanrekende voor hun zwak presteren. Ik probeer het elders en voel mij er niet slechter bij. Zij die graag een steentje willen bijdragen en middels een geldelijke storting mijn geluksgevoel naar hogere regionen willen sturen kunnen op eenvoudige vraag beschikken over mijn nieuw banknummer. Giften zijn voorlopig nog niet fiscaal aftrekbaar, maar laat dit U niet weerhouden van een gulle gave: weet dat ik U steeds met open armen zal ontvangen in mijn door U gesponsord stulpje en dat ik U bovendien zal gedenken in mijn gebeden.

Wie ik zeker ook zal opnemen in mijn aanroepingen van de allerhoogste, wellicht via een apart Aloysiaans kanaal, zijn Catherine en Tinne. Deze twee jonge dames stonden vanmorgen op een voor hen behoorlijk ochtendlijk uur in mijn tuin om zoals afgesproken een partij riet soldaat te maken. Gewapend met snoei- en knipijzers vlogen zij onze "groenen hoek" naar de keel, en voor ik het goed en wel besefte was de kaalslag een feit.

Van de actie zelf zijn er geen beelden, maar ik denk dat bovenstaand "voor & na" voldoende duidelijk is en voor zichzelf spreekt. De rietbuit hebben zij in de Jeep geladen en mee naar huis genomen: daar wordt vanaf morgen weer vlijtig verder geweefd aan een tuinafsluitend rietscherm. Na de geleverde arbeid hebben we samen genoten van een kom eigengemaakte pompoensoep: "Eet soep van pompoen, dan speel je kampioen!" (dixit Charles Van Den Plas). Of het Tinne geholpen heeft weet ik niet, wel dat zij vandaag 2-2 gelijk speelden op het veld van Zulte Waregem. Proficiat!!

Om deze bijdrage af te sluiten grijp ik naar een kleurenpallet dat quasi dagelijks ten huize Polo te bewonderen valt: een fruitontbijt op gele tafelmatjes waaraan Vincent Willem Van Gogh zich te pletter zou geschilderd hebben en waarin de firma Benetton voor jaren inspiratie kan vinden.
Voor U, beste lezer en lezeres, is dit paneel geheel gratis en een picturale uiting van mijn vreugde om, al is het nog maar een begin, het beleven van weer een fenomenale oktobermaand.
Wordt vervolgd.

Marco Polo

My lucky day..

U weet het natuurlijk allemaal wel, maar toch wil ik er volledigheidshalve nog eens op wijzen: we zijn vandaag oktober ingestapt. De eerste schoolmaand is achter de rug, in 2010 staan ons nog drie maanden te wachten, maar voor we het weten zijn daar de herfstvakantie, de kerstvakantie en de eindejaarsfeesten. "Waar maakt hij zich toch druk om?" hoor ik enkelen onder U al zeggen, en gelijk hebben ze. Niks om mij zorgen over te maken, dat meen ik want zo zit deze jongen al een hele lange tijd in elkaar.
Ik zou het U willen uitleggen, maar kijk, alles komt op zijn tijd: gisteren vond het eerste internatioaal Gelukscongres plaats in België en daar werd in het ochtendprogramma van Peeters & Pichal uitgebreid aandacht aan besteed. Er was ruimte gemaakt voor een waarachtig geluksdebat, en de luisteraars konden hun definitie van geluk kenbaar maken via sms of mail en bovendien een plaat voorstellen die hen echt gelukkig kon maken. Mijn definitie: 't zit hem in de kleine dingen, de banaalste zaken eerst, en vooral tussen onze eigen twee oren.
En wat de muziek betreft: Here comes the Sun van The Beatles kan mij op elk moment en iedere dag gelukkig maken, en dat al heel lang (uiteraard!). Om een onlangs gestarte routine vast te houden heb ik een levendig en auditief verantwoord videofragment geparkeerd op de site van mijn alter ego.
Hier klikken, muziek starten, pagina verkleinen en weer overschakelen naar deze bron om verder te lezen bij de heerlijke klanken van de Fab' Four.
Het leek wel dat het er allemaal om gedaan was gisteren: een geregisseerde dag om mijn steeds uitgebazuinde geluksgevoel op de proef te stellen. Hoewel ik vijf keer per week eigenlijk zolang kan slapen als ik wil, wil het met die "wil" tegenwoordig niet zo goed lukken. Zo stond ik gisteren rond half zes reeds in de schemerdonkere ochtend midden in mijn tuintje. Het allerzachtste roffelen van een minuscuul regenbuitje had mij gewekt en aan het denken gezet: "Als ik nu de plantenbakken met pas verpotte winterviooltjes eens vanonder het tuinhuisafdak haal en in die zachte regenbui laat bijkomen?" Goed idee toch! Aangezien het nog donker is en de buren op dit onchristelijk uur horen te slapen maak ik mij niet druk om enig schoeisel of andere kledij en wandel zoals de Heer mij geschapen heeft de tuin in.
Heerlijk frisse regenspatjes op een nog niet helemaal wakker en dus nog warm lichaam. Ik weet niet zeker wie er het meest genoten heeft: de viooltjes of mijn eigen body?
Daarmee was de toon gezet, want hoewel ik besloten had om een extra verplaatsing naar school met de auto af te werken maakte ik mij sterk dat het deze keer evengoed met de fiets zou kunnen: regen of geen regen, weer of geen weer!? En daar ging ik dan: op de fiets, door de motregen en met een heel klein beetje rugwind. Heerlijk fietsen, tot... ik op het einde van de Noorderlaan lek rijd. Geen trage leegloper, neen: psssst, pfff, leeg! Daar ben ik goed over halfweg, maar toch nog een heel eind van PITO en ik wil 's middags zeker niet te laat komen voor die "vervelende" meeting...
Heer Polo rijdt zonder herstellingskit en moet er zelfs niet aan denken om zijn lekke voorband te herstellen, laat staan vervangen. Dus een telefoontje naar school in de hoop dat er een collega met grote auto bereid gevonden wordt om deze sukkelaar op te pikken. Het resultaat is dat Ludo H. met het enige echte PITO-busje naar de kerk van Ekeren komt, tot waar ik ondertussen al wandelend geraakt ben, om mij met mijn lekke tweewieler op te laden. Merci Ludo!
Eens op school maak ik een afspraak met het fietsherstellingsteam en die leggen er na het middageten een nieuwe binnenband op.

Vergadering achter de rug, boterhammekes genuttigd en daar ga ik weer op de terugweg nu. Frisse moed, lekker weertje, zon zelfs, en na ongeveer één kilometer... PSSST, PFFFF LEEG!! Tweede keer prijs op één dag: tja, het kan verkeren zei de heer Bredero...
Ik stap de (binnen)weg terug naar school en meld mij ten tweede male bij Jan J. en Patrick R. van de fietsherstellingscentrale. Ongeloof! Verbazing! Lichte hilariteit! Maar het kan inderdaad verkeren, en volgens de kenners is het wellicht een klein verschil in bandenmaat dat mij de das omdoet. Geen paniek, de eerste lekke band was geplakt en wordt nu gebruikt om mij opnieuw te depanneren. Nog eens goed voelen of er misschien iets scherps in de buitenband zit, of er niet een spaak door het velglint steekt, binnen- en buitenband nauwgezet plaatsen en gecontroleerd op druk brengen. Alles in orde. Merci mannen, sorry voor het ongemak en nu weer op pad.
Het lijkt een beetje op Whiskey, het hondje uit dat hilarische country-nummer op het Weerzien in Panama-album (1973) van Neerlands Hoop in Bange Dagen. Maar da's voor een andere keer.
Ik vertrek dus weer vanop school, over hetzelfde fietspad, langs dezelfde oversteekplaats bij het gemeentehuis, over het asfalt voor de oude gemeenteschool, en... PSSST, PFFFF LEEG!!
Zum dritten Mal! Dit kan ik zelf nauwelijks geloven, hoewel er niets te geloven valt: ik ben verdomme voor de derde keer lek gereden op enkele uren tijd. En ik stap exact dezelfde (binnen)weg terug naar school. Hier is het ongeloof groot: Jan & Patrick denken dat ik een nummertje opvoer, maar er is wel degelijk een nieuw gaatje.
Op aanraden van Ben gaan we nog eens de hele buitenband controleren op scherpe puntjes, terwijl Patrick de ondertussen "oude" binnenband nog maar eens herstelt...

En ja hoor, wat vinden wij bij een doorgedreven fouille op de binnenzijde van de buitenband? Een minuscuul stukje glas, een splinter... Verwijderen dat spul, de binnenband er opnieuw in, oppompen en... ik durf nauwelijks vertrekken. Eerst een rondje op het schoolterrein, richting polder, nog eens rond de B-blok: alles lijkt in orde. En ik vertrek nog maar eens richting Hoboken. Nu niet meer langs het gemeentehuis en ook niet meer langs de oude, ondertussen bijna geruIneerde gemeenteschool, wel heel de tijd met een angstige blik op mijn voorwiel als wil ik daardoor een volgende lekkage verhinderen. Elke kilometer is er één: één dichter bij huis, maar voorlopig ook iedere keer één verder van wat mijn vierde herstelling van de dag zou kunnen worden.
Het loopt echter goed af, en een goed uur later sta ik veilig en wel en zonder lekke band in de Graspolderlaan. Op de dag van het eerste Gelukscongres had ik niet echt een "lucky day".
Maar eind goed, al goed: ik was op tijd in school en op tijd terug voor het avondeten. Dus toch geluk gehad: tussen de twee oren, in de kleine dingen en ... meer moet dat niet zijn!!

Marco Polo