Ontwaakt, gij luie slaper...

De eerste week thuis zit er helemaal op. Het was wel even wennen om weer volle acht nachten na elkaar in hetzelfde bed te slapen. Maar wees gerust, er werd geslapen!! In navolging van hij die zich ook een goede vriend en fietsbegeleider mag noemen van diegene die mij in zijn nog steeds ongeëvenaarde blogconterfeitsels dan weer placht aan te duiden als "één, heel in het biezonder"...
Nonkel Fons, voor de Pito-vrienden, die mij ooit in een onbewaakt edoch volkomen nuchter moment heeft toevertrouwd dat de meest opvallende ervaring bij de start van zijn pensioenleven voor hem het ongecontroleerde uitslapen was. Onwetend op je zijkant draaien, één oog opentrekken en met een wazige blik naar de wekkerradio staren, zien dat het 8.45u is, nauwelijks beseffen dat al die ex-collega's nu al volop het beste van zichzelf staan te geven voor de hun toegewezen klasgroepen, hoe dan ook tóch nog even de andere kant opdraaien, de ogen sluiten en met volkomen overgave weerloos wegzinken in de armen van Morpheus...

Geen mooier beeld om dit tenvolle te illustreren dan de opname hierboven, waarop U la Pola kunt ontwaren die zich tijdens onze jungletocht in alle vroegte en tevens in haar hangmat op de eigen linkerzijde wrong en zich afvroeg hoe laat het was. Veel te vroeg om op te staan weliswaar, maar toch een educatief verantwoorde afbeelding om deze dissertatie mee af te ronden. Uw dienaar begeeft zich vandaag nog naar Amsterdam, alwaar morgen de naar diezelfde stad genoemde marathon wordt gelopen. Neen, ik ga niet deelnemen... Wel supporteren voor enkele goede kameraden. Aangezien ik vandaag vertrek en de loop pas morgen plaatsvindt kan ik dientengevolge nog eens mijn bedje spreiden op verplaatsing. 't Zal deugd doen...

Marco Polo

Halo... is daar iemand?!

'Belofte maakt schuld' en aangezien een Polo met een bult absoluut geen zicht is heb ik gisteren al een keer werk gemaakt van een doorgedreven selectie in mijn Braziliaanse fotoverzameling. Na het dagdagelijks overlopen van het digitale prentenkabinet op de geheugenkaarten waren er op Zuid-Amerikaanse bodem reeds een heleboel lichtdrukmalen in de prullenbak van het Lumix-toestel beland. Hoewel, daar is geen sprake van een prullenbak en dus staat verwijderen gelijk met 'weg ende verloren'. Toch heb ik tijdens mijn eerste dagen alhier de resterende prenten nogmaals onder de loep genomen, daarbij de delete-knop zeker niet gespaard en mij aldus geschaard achter de adepten van de 'Less is more' en 'Kill your darlings'-richtlijnen. Er hebben er nog een paar honderd aan moeten geloven. Uit de resterende 911 (!!?) heb ik er 145 weerhouden om een 9 minuten durende diavoorstelling in Powerpoint maken, mét originele muziek van Inaté, een Goiase zangeres die terrassen, bars en restaurants van live-muziek voorzag tijdens ons verblijf op Morro de São Paulo.

Ze komt uit Goias, en dus niet uit het Gooi, heeft een sterke stem die tot wel vier sessies per dag aankan, een goedgekozen repertoire van Braziliaanse en enkele Engelse covers, een 'batterist' die me bij wijlen deed denken aan Ringo Star en zij was dé publiekstrekker op de stranden 1, 2 en 3 van dit tropisch toeristeneiland. Daarom mag haar muziek mijn eerste PPS-poging voor eigen gebruik ondersteunen.
Uit het fotobestand licht(sic) ik vandaag een afbeelding van een halo die zich loodrecht boven mijn eigenste hoofd ontplooide toen ik 's middags over de Avenida Atlântica liep in Copacabana.

In mijn naiëve onwetendheid en/of gesteund op een onwetende naïviteit had ik het aldaar meteen over een regenboog van wel 360 graden. Geen kat die mij tegensprak, want die spreken daar allemaal Portugees en ik had mijn stelling in het Vlaams geponeerd. De foto heb ik zelf gemaakt en aan de hand daarvan heb ik hier thuis middels enig Google-werk na 0,0987 seconde en 1.236.889 resultaten kunnen vaststellen dat dit lichteffect geen regenboog, noch corona wordt genoemd, maar dat het om een halo gaat waarbij de rode kleur aan de binnenkant van de ringen zit. Met deze nieuwvergaarde wetenschap in het achterhoofd ontwikkelde zich geheel spontaan volgende vraagstelling:
"Hallo, wie loopt daar onder de halo...?"

Uit wat hiervoor wordt beschreven leid ik op dit moment af dat heer Polo, Uw nederige dienaar, vooral reist om te kijken, en als daar al iets uit te leren valt doet hij dat thuis met behulp van al dan niet moderne technologie.
Aangezien de pc op behoorlijk wat tabbladen tegelijk kan draaien was het vandaag dan ook geen probleem om tussen het foto's kijken, bloggen, facebooken, home-bankieren en online tickets bestellen ook de eerste Euroleague wedstrijd van 'ons klein' met Wisla Krakow te volgen. 52-45, geen monsterscore maar wel gewonnen en een prima prestatie van Anke. Proficiat!!

Marco Polo

Hier is 'em t'ruug....

Het heeft even geduurd om mijn doen en laten, denken en afwegen, beoordelen en anticiperen en ook het uiteindelijke verwoorden en neerschrijven van al mijn impressies weer los te laten in de wendingen van de westeuropese mallemolen.
Eind vorige week zat ik nog op m'n luie krent naar de bruine borsten en billen te gapen aan het strand van Copacabana en goot ik de ene na de andere caipirinha door m'n keelgat. De overgang was vrij abrupt en verliep in hoog tempo: donderdag om 4 pm verlieten we het strand om bij posto 5 de Avenida Atlântica over te steken, onszelve te verfrissen en om te kleden in het hotel, gepakt en gezakt diezelfde Avenida in de andere richting te kruisen en rond
5 pm de RealBus naar de internationale luchthaven te nemen. Die verplaatsing neemt tijdens de Rionese avondspits behoorlijk wat tijd in beslag, zelfs meer dan we gedacht hadden en pas rond 7.30 pm zijn we op onze bestemming. We hebben nog al de tijd, checken in, passeren de controles en wachten... want veel meer is er niet te doen op die 'aeropuerto international'. Iets over elf gaat de grote vogel dan de lucht in, richting Lissabon. Deze keer geen verrassingen en slechts een naar Portugese normen vrij normale vertraging van drie kwartier scheidt ons aldaar van de verbindingsvlucht naar Brussel. Op Zaventem staat buurman Raymond ons op te wachten, en een uurtje later en fris gedoucht schuiven met hem én Denise aan tafel voor ons eerste 'warm eten' op Belgische bodem. Merci buurman & -vrouw, het smaakte prima en was een leuk verlengstuk aan 5 weken niets 'moeten' doen...

Wat die Belgische bodem betreft: volgens de eerste berekeningen van de financiële analysten gaan we in de nabije toekomst allemaal zo'n goeie 5000 euro moeten ophoesten om de Dexia-affaire te verwerken. Misschien toch de moment om nog eens naar die emigratie-website te surfen en Brazilië aan te klikken. Hoe was het ook weer Lucas? In uw tropisch paradijs kan alles, of toch bijna...
Ik zal alvast mijn allerbeste werk maken van de fotoselectie en zorgen voor een deftige presentatie. Dat houdt de herinneringen op peil en zal in de nabije toekomst zo af en toe nog wel eens een verhaaltje opleveren. Laat mij beginnen met deze...

Mijn voorlopig laatste zonsopgang in Rio: om 5.35 am sta ik mij in Hotel Debret aan het vensterraam van kamer 803 ademloos te vergapen aan een boeket kleurenpracht over de baai van Copacabana. Dit ga ik weer even moeten missen...

Marco Polo

Brasil 2011 - Part Five

Voor de finale bijdrage van Uw reporter ter plaatse heeft Polo, zoals door Dona Pola zelf gepland, zijn bagage in Rio gedropt. Copacabana is mijn thuisbasis tijdens de laatse drie dagen van ons verblijf in Brazilië. Na de schabouwelijke internetfaciliteit in Manaus, zit ik nu in een van airco voorzien lokaal waar de verbinding met het wereldwijde web supersnel gaat en waar het bovendien geen enkel probleem oplevert wanneer ik tussendoor vlug een paar foto's wil opladen naar deze blog. Ik was in mijn vorige bijdrage blijven steken bij onze tocht naar de jungle. Voorwaar een heel avontuur. Een gemotoriseerde sloep bracht ons na een 200 km-lange busrit nog een heel eind verder op een zijrivier, en toen kwam de lodge in zicht...

Installeren, lunchen, siësta... en dan meteen op stap. Op stap met de boot bedoel ik: een verkenning van de nabije omgeving, een fikse regenbui er bovenop en aan het eind een rondje piranhas vissen. Ongelofelijk, we vangen zelf ons eten voor het avondmaal...

Later op de avond werd het nog straffer: onze gids kon in het pikdonker een jonge alligator verschalken en dappere Pola was er als de wilde kippen bij om met het roofdier in kwestie op de foto te gaan. De bewonderende blik van Uw dienaar is niet geforceerd, edoch geheel en al naturel!

De volgende ochtend zaten we weer met z'n allen in hetzelfde schuitje. Een half uurtje peddelen om dan drie uur door de jungle te wandelen op zoek naar dieren en planten. De eersten lieten zich niet betrappen, en de anderen konden niet weg. Wat ik U niet wil onthouden is deze blik op een rimpeloze waterpartij bij een heldere ochtend in Amazonia...

En al evenmin het kleurenpallet van de zonsondergang diezelfde avond...

Aangezien het waterpeil van de rivier al behoorlijk laag was werd het moeilijker om in de grote vrijgekomen ruimte nog dieren te spotten. De klemtoon lag dan ook op het vissen, en om het Pola-verhaal helemaal rond te maken kan ik U melden dat zij, en zij alleen, op onze laatste vistrip nog een tucunaré aan de haak sloeg. Veel uitleg ga ik er niet bij geven, alleen dat het beest te zwaar en te sterk was om door de visvrouw zelve aan boord te worden gehesen. Dat was werk voor de gids. Het poseren met de trofee heeft Uw dienaar dan weer op zich genomen: zo waren de taken eerlijk verdeeld...

Na onze terugkeer uit de jungle hebben we nog even in Manaus vertoefd. Tijd genoeg om de samenvloeiing van de donkere en lichte rivier te gaan bekijken alvorens die onder hun beidjes de gigantisch grote Amazone gaan vormen. Echt waar: dit is géén olieplek van PetroBras op de rivier, maar een live-beeld van een wel heel speciaal natuurverschijnsel.

Ondertussen zitten we dus in Copacabana. Vandaag slecht weer, morgen beter en zon (aldus zoon Bram tijdens een chatsessie tussen het bloggen door...). Vandaag dus shoppen, en een sfeerbeeld vanuit het kamerraam...

Dit was het vanuit Brazilië. Bij leven en welzijn horen, zien of spreken wij elkaar vanaf volgende week weer in ons eigen Belgikistan, of hoe die regio ondertussen ook mag benoemd worden. En wees gerust, niet alles is verteld in deze blogbijdragen: er is nog voldoende stof voor meerdere verhalen en gesprekken. Allicht bij een caipirinha...?!

Marco Polo

Brasil 2011 - Part Four

Geheel conform de armzalige teneur van Manaus, een van de meest armtierige en groezeligste steden die ik ooit heb bezocht, doe ik een poging om U toch wat nieuws door te sturen over onze avonturen tijdens de voorbije dagen. U zult het tijdelijk zonder beeldjes moeten doen, want de pc in de hotellobby beschikt niet over een kaartlezer en weigert eveneens zijn medewerking als het om een USB-aansluiting gaat. Bovendien zijn een aantal toetsen niet meer voorzien van het daarmee verkrijgbaar letterteken of symbool op het scherm, wat het tweevingerig typen voor Uw scribent tot een ware nachtmerrie maakt. Dus heel kort een overzicht van onze laatste ervaringen. Morro de São Paulo is een leuke bestemming, maar het weer had er veel beter gekund. Bij aanvang kregen we af en toe een regenbui op het menu, met daar tussendoor voldoende mooi weer voor een onvergetelijke uitstap naar de walvissen. De bultruggen in kwestie vertoeven van augustus tot eind oktober voor de noordoostkust van Brazilië om te paren en/of de tijdens hun vorige bezoek verwekte jongen ter wereld te brengen. Hiervan maakt een natuurvriendelijke organisatie gebruik om toeristen de gelegenheid te geven deze mastodonten van dichtbij te bekijken en in hun natuurlijk biotoop te benaderen. Een kans die Uw dienaar niet aan zich kon laten voorbijgaan. Het was een succes, en zodra de mogelijkheid zich voordoet plaats ik een foto bij deze tekst.
Ons vertrek van Morro staat ook geboekstaafd bij de meer avontuurlijke ondernemingen van deze reis, en bij uitbreiding van onze toeristische belevenissen tout-court. De hevige wind zorgde ervoor dat er geen directe bootverbinding mogelijk was naar Salvador. Dus eerst een korte oversteek met een kleine catamaran, dan dik twee uren bus om de rest van het eiland te doorkruisen en tenslotte toch nog een uur hotsen en botsen in de grote tweeromper op een behoorlijk wilde zee. Veel later dan voorzien en doodmoe in het hotel, waar de volgende dag de wekker om 4 uur afliep om tijdig op de luchthaven te zijn voor onze vlucht naar Brasilia en vandaar naar Manaus. Na een overnachting in dit gat van Pluto zijn we vertrokken naar de jungle. Een hele belevenis die we ondertussen ook weeral achter de rug hebben, maar die een deftig verslag verdient. Daarvoor wacht ik wellicht beter tot we in Rio zijn, om samen met het jungleverhaal ook de laatste Braziliaanse impressies aan de blog en dientengevolge ook aan het wereldwijde web toe te vertrouwen. Voorlopig moet U het hiermee doen.

Marco Polo

Brazil 2011 - Part Three

Het werd de hoogste tijd dat Uw dienaar zich nog eens onttrok aan de dagelijkse routine van weinig tot niets doen. Het thuisfront verdient nog steeds de nodige aandacht en in dit geval mag U, als lezer van deze blog, zich uiteraard daartoe rekenen.
Polo & Pola zijn vandaag exact drie weken onderweg. Drie van de vijf, dat is en blijft nog steeds 60% en daarvoor doen de dames onder U tijdens de solden de gekste dingen. Wij van onze kant zijn in een heerlijke periode van rust en kommerloos far niente terecht gekomen. Ons verblijf in Praia do Forte had, behoudens een short of zwemslip en bij uitbreiding een bikini, niet veel om het op rust gestelde lijf. Dag per dag nemen we er een beetje kleur bij, en dat kon zelfs wanneer de zon zich achter een massa Atlantische wolken verstopte. We hebben het dan maar op z'n Blankenbergs gedaan: veel slenteren door de straatjes van het al bij al kleine dorpje, af en toe een poging tot zonnen op het niet onaardige maar evenmin spectaculaire strand en behoorlijk wat wandelen en tussendoor wat 'leuke' foto's maken...

Daarnaast moet ik zeker even melding maken van het feit dat wij bij een stel zeer vriendelijke mensen logeerden: Luc en Marissi baten de Pousada Aquarela uit en doen dat met Frans hart en Braziliaanse ziel. Warm aanbevolen. Getuige daarvan Pola's zeer brede glimlach op onderstaande prent...

Wat het eerder aangehaalde concert betreft ga ik kort zijn: blijkbaar ken ik niks, maar dan ook helemaal niks van de Braziliaanse muziek. De Caetano & Maria waarvan sprake in vorige bijdrage zijn grote namen in de wereld van het Braziliaanse levenslied. Als U echter net als Polo geen Portugees van Chinees weet te onderscheiden, en dan heb ik het niet over de mens maar wel degelijk de taal, dan maakt het niet zo'n indruk. De Brazilianen, en tot mijn grote verwondering niet alleen de vrouwen, zijn er echter wild van: geluk maar liever veel ongeluk, liefde maar ook veel bedrog, sex of wat wij er ons zoal van voorstellen in deze hete zuiderse nachten, heel veel saudade en in tegenstelling tot een boel sambaknallers bijna geen alegria.
Leuk dat we Fernanda & Paula konden trakteren op een ticket voor hun beider verjaardag, maar wij zijn toch maar iets vroeger gaan slapen. Na een stevige nachtwandeling...

Eergisteren hadden we dan een afspraak met de zus en schoonbroer van Fernanda in Salvador. Bezoek aan het historisch centrum van de stad, slenteren en winkelen door Pelourinho en een bezoek aan de Mercado Modelo.

Net als acht jaar geleden laten we ons hier gaan in het souvenirs- en cadeautjes kopen. En ook nu doen we het Laranjeiras Hostel aan, maar dit keer enkel voor een koffie. Na twee nachten in de eerste hoofdstad van Brazilië laten we deze smeltkroes van rassen en godsdiensten achter ons.

Een catamaran-overtocht brengt ons naar Morro de São Paulo, alwaar ik nu in de vroege uurtjes zit te tokkelen op een stilaan minder onbekend klavier. Dat resulteert in iets minder tikfouten en dus een behoorlijk beter redement aan blogpublicatie. Nieuws over dit tropische toeristeneiland krijgt U in een volgende bijdrage. Ik haal nu even warme koffie, ga m'n mail checken, la Pola wekken en een tweede ontbijt nuttigen. Daarna een tandenborstel kopen. De mijne vergeten in Salvador: het leven van een aposentado, een gepensioneerde in Brazilië...

Muitos beijos e abraços para voces !!!

Marco Polo

Brazil 2011 - Part Two

Waar ik bij het afsluiten van mijn eerste Braziliaanse bijdrage gewag maakte van een avondmaal met Rafael, wil ik U allen bij aanvang van dit nieuwe prozablok op de hoogte brengen van het feit dat die afspraak snel zal vergeten worden, de beloofde foto niet gepubliceerd en de gebeurtenis op zich geklasseerd als 'een scheet in een fles'. Daartegenover verdient de churrasco, BBQ, die de Papini-boys ons aanboden in Goiania een 5 sterren vermelding. Net als 8 jaar geleden werd het een super eetfestijn in de Casa Janeth, de zus van Fernanda.

Vader Papini, Junior met de schoonbroers en een jeugdige vriend des huizes... allemaal in grote doen. Natuurlijk kon Uw dienaar niet nalaten een handje toe te steken: een nieuwe job als plongeur in de Papini-kitchen hoort vanaf nu tot de mogelijkheden en zou wel eens een loopbaanswitch kunnen inluiden. Moet ik dan de Belgische pensioendiensten op de hoogte brengen?

Na twee dagen Goiania zijn we vertrokken voor een kort bezoek aan Perinopolis. Een van God vergeten bergdorp dat z'n naam kreeg van de eerste kolonisten bij wie de omringende toppen herinneringen opriepen aan de Pyreneeën. Hellende kasseistraatjes, fleurige huisjes en fusket's à volonté. De Kever-traditie wordt in Zuid-Amerika zeer goed onderhouden...

We namen nog een verfrissende plons onder een naburige waterval en reden 's avonds door naar Brasilia, de hoofdstad van een gigantisch land met vele facetten. Waaaaw... Wat een stad: groot, veel ruimte, modern concept, knappe monumenten en gebouwen die tot het werelderfgoed van de moderne archtectuur behoren. Weeral een moeilijke keuze om in één foto te vatten wat mij hier getroffen heeft: de kathedraal, de lange boulevard met ministeriegebouwen, de congreshallen, het parlementsgbouw of toch maar het presidentiëel paleis?

Ja dus, het is de residentie van huidig president Dilma Roussef geworden: een van de eerste meesterwerken van architect Oscar Niemeijer. U zou het mij misschien niet meteen aangeven, maar Uw schrijvende reporter heeft met heel veel interesse een rondleiding gevolgd in deze moderne variant van Versailles. Meer details daarover houd ik achter de hand, teneinde na mijn terugkeer toch nog een en ander te kunnen vertellen over deze reis. Gisteren hebben we afscheid genomen van Laïs, een nichtje van Fernanda, die ons twee dagen liet verblijven in haar studentenappartement. Daarna ging de vlucht naar Salvador de Bahia. Vandaar geen bus, wegens zuiderse verwarring en manklopende organisatie, maar uiteindelijk toch een taxi naar Praia do Forte. En hier zitten we dan voor de volgende dagen: beetje relaxen, schildpaddenstrand bezoeken, met wat geluk een bultrug zien opduiken in de baai en... zaterdagavond een concert van Caetano Veloso & Maria Gadu. Kenners zullen meteen weten dat dit topkwaliteit is, en wij zullen dat morgen zelf gaan vaststellen en voor U registreren.

Abraços para todos...

Marco Polo

De aanhouder wint...

Gisteren, in het internet-café van Lagoa Santa, wilde het maar niet lukken om de Beam Drop-foto alsnog in de presentatie te loodsen. Vandaag zijn we aangekomen in Goiania, probeer ik het nog eens in de Casa Fernanda vanop Paula's computer, en kijk...

Hier is ie dan: de Braziliaanse Beam Drop met La Pola en Fernanda op de eerste rij. Blijven proberen Marco, en aldus nog maar eens bewijzen dat - mocht hij al niet winnen- de aanhouder toch regelmatig aan het langste eind trekt. Waarvan akte.

Marco Polo

Brazil 2011 - Part One

Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad alvorens ik hier aan bloggen ben toegekomen. Al bijna evenveel als er mee gemoeid waren om Europa achter mij te laten en de grote plas over te steken. Polo & Pola vorige week vertrokken om vanop onze nationale luchthaven af te reizen naar Brazilië. Aan ons heeft het niet gelegen, en al evenmin aan onze buren die gebruik maakten van dezelfde taxi én hetzelfde vliegtuig namen naar Lissabon, maar de geplande vlucht werd een uur uitgesteld. Dat uur hadden we nodig om de aansluiting te halen in Portugal. En wat dacht U? Inderdaad, de vlieger was gevlogen en wij mochten overnachten in Hotel Roma, Lisboa. Uiteindelijk zijn we zaterdagmiddag vertrokken, nog eens 3 uur later dan gepland. Dit alles betekende dat ik mijn maat Lucas pas met een volle dag vertraging weerzag, wat na 40 jaar eigenlijk niet zo'n groot verschil meer uitmaakte. Hij stond ons op te wachten in Saõ Paulo en was de volgende dagen een schitterende gastheer. Gedurende twee dagen voelden wij ons meer dan welkom bij hem en zijn vrouw Maria.

Hun prachtig zelfgebouwd huis in een schitterende tuin was voor ons de ideale plek om bij te komen na de vermoeiende reis. De jongeling die in 1973 met twee koffers en 1000 US$ op zak hier aankwam heeft duidelijk goed geboerd en voelt zich prima thuis in dit immense land. Het ga je goed Lucas. Ik wens jou, je vrouw en kinderen nog veel schitterende jaren en leef maar verder 'als Lucas in Brazil'. Nogmaals dank voor de toffe dagen samen.

Van Jacarei-SP zijn we doorgevlogen naar Belo Horizonte, waar we met Fernanda een week gingen rondtrekken. Ook hier wachtte ons een leuk weerzien. We hebben elkaar ondertussen al meerdere keren ontmoet en dus gaat alles vlot zijn gang, We huren een auto en vertrekken naar Ouro Preto, een historische stad in de mijnstreek van Minas Gerais. Spectalulair is het minste wat je van deze plaats kan zeggen. Supersteile straatjes, grote en kleine kasseien en kerken alom. Fernanda sluit een verbond met la Pola, en samen gidsen zij mij door dit prachtige stadje.

De geschiedenis laat zich ook hier lezen in de vele gerestaureerde gebouwen. Sporen van de goldrush zijn te vinden in de mijnen, de slavenverblijven, de herenhuizen van de Portugese bezetters en ook in de vele kleine restaurantjes en marktjes. En wanneer ik 's morgens wakker word is dit het uitzicht door het kleine slaapkamerraam...

Op 7 september, dag van de Braziliaanse onafhankelijkheid, maken we een rit met het stoomtreintje naar Mariana. Nog een kleine mijnstad in de buurt, met een even donker slavenverleden als Ouro Preto, Maar dan maak ik mij de bedenking dat heel dit verhaal van slavernij, onderdrukking, uitbuiting en dies meer mij niet geheel onbekend voorkomt en behoorlijk Belgisch-Congolees gaat klinken. Ik laat het er maar bij en dommel tijdens de terugweg even in op het traag sjokkende stoomvehikel...

Soms neemt een reis een niet vermoede noch geplande wending. Ons verblijf in Lissabon was er een voorbeeld van, maar gisteren was het weer van dattum. Deze keer echter in een zeer positieve zin. Een Fransman die in Belo Horizonte woont bracht ons op het idee om een themapark over hedendaagse kunst te bezoeken. Inhotim laat U kennis maken met een heel ander Brazilië. Een schitterende tuin met honderden soorten palmbomen en orchideeën herbergt een prachtige verzameling kunstwerken in openlucht en een hele reeks galerijen waar kunstenaars van over de hele wereld hun kunnen exposeren. Schitterend...!!! Niet gemakkelijk om een foto te kiezen, of toch...

*** deze foto wilde er niet meer op*** ook de Braziliaanse vleugel van Blogger heeft zo af en toe zijn eigen mankementen
De Beam Drop van Chris Burden, die we twee jaar geleden aan het werk zagen in het Antwerpse Middelheimpark, heeft hier wel een heel speciale locatie afgedwongen: on top of the hill ! Het park in zijn totaliteit laat zich het best omschrijven als een Middelheim ³ + nen Botanique ²
En daarmee ben ik bij het einde van het eerste verslag. Morgenvroeg vliegen we naar Goiania, maar eerst gaan we nog eten met Rafael...

Abraços para todos!

Marco Polo

Stoute schoenen...

Marco Polo is er helemaal klaar voor en trekt zijn stoute schoenen aan. Waar ene heer Cohn eertijds een liedje zong over wandelen in Memphis zoekt Uw dienaar het deze keer heel wat zuidelijker, maar eveneens in westelijke richting.

Ik heb geen flauw idee welke de kleur van de veters zal zijn bij de volgende presentatie van mijn walking shoes. Wel heb ik een lichtblauw vermoeden dat de tint van de sokken er dicht zal bij aanleunen: behoorlijk 'assorti' zoals men dat pleegt te noemen in de kledingbranche. Maar dat is nu geheel naast de kwestie. Pak en zak staan klaar en morgen ben ik ribbedebie...!!!
Met stoute schoenen aan, maar dan van een ander type...

Marco Polo

Op de valreep...

De feestjes zijn achter de rug en met het oog op een nakend vertrek en daarbijhorend preparatief inpakken was deze ouwe krijger aan rusten toe. Ik had erop gerekend dat ik mij in alle kalmte zou kunnen kwijten van en wijden aan de traditionele maar niet minder gemeende of oprechte dankrituelen die volgen op feesten en huldigingen en dewelke men heden ten dage ook op aanvaardbare wijze via het wereldwijde web kan realiseren. Ik ging dus mailtjes sturen aan vrienden en vriendinnen via mijn Outlook-account, terwijl ik de collega's van het PITO, waaronder een heleboel even goede kameraden van beider kunne, via het geëigende Smartschool-kanaal wilde bereiken. Tussendoor zou ik nog wel even tijd hebben om de laatste hand te leggen aan het snoeien van de haag om aldus de thuisbasis op ordentelijke wijze te kunnen verlaten, de steven Braziliëwaarts te wenden en de grote plas over te steken. Dat alles, op het richten van de steven na, is volbracht. Edoch... gisteren (ging ik niet naar de cinema, maar...) kreeg ik onverwacht bezoek van een Grootbrittaniaans medemens die zijn diensten aanbood om het dak van mijn stulpje te reinigen. Snelle babbel, even snelle beslissing en vandaag om 10 am stonden Richard, John & John opnieuw aan de voordeur en deze keer met alle machines en toebehoren om the roof te cleanen.

Ze werken zo snel als Polen maar zijn beter te verstaan. De klus is geklaard en iedereen is tevreden: zij hadden een job én hebben er centen voor ontvangen, ík heb het niet zelf moeten doen en La Pola heeft weer haar goesting gekregen: een proper en ogenschijnlijk gloednieuw dak op ons 32-jarig huisje.

Bezoekers moet ik er derhalve op wijzen dat zij in de nabije toekomst best hun aandacht richten naar een grijs huis met een lichtgrijze dakbedekking. Men zegge het voort...

Marco Polo

Nog ééntje om het af te leren...

Wie dacht dat het na de fantastische party van zaterdagavond en de gezellige familiemaaltijd de dag daarna in De Gouden Legende afgelopen was met de 60-festiviteiten heeft het verkeerd voor. Heer Polo had zo'n 4 jaar geleden reeds beslist om zijn actieve schoolloopbaan af te sluiten bij zijn 60ste verjaardag, of toch dicht in die buurt, en nu is het zover. Elke trouwe lezer/-es/-in of -euse van deze blog herinnert zich wellicht dat ik begin juni hier al melding maakte van mijn laatste les L.O. en dus volgt niet zo lang daarna de definitieve op pensioen-stelling. Gisteren was er op PITO een uitzwaai-ritueel voorzien onder de vorm van een afscheidsreceptie. Met graagte heb ik eraan deelgenomen en dank bij deze iedereen die zijn of haar steentje heeft bijgedragen om er ook binnen de muren van 'het instituut' iets leuk van te maken. Nadat La Pola in de bloemetjes werd gezet...

...mocht Uw Dienaar zich nog een laatste keer concentreren en op aangepaste wijze presteren. Aldus moest ik, willens nillens, ook tijdens mijn ultieme officiële optreden nog scoren...

't Zijn deugnieten, die collega's... Maar het hoort er allemaal bij en ík kan het hen niet ten kwade duiden: van wie zouden ze het geleerd hebben? Er valt heel wat te vertellen over deze afscheidsreceptie, maar zoals een illuster edoch niet nadergenoemd persoon ooit zij: "De stiltes tussen de noten..."
En da's maar goed ook: niet alles moet aan de grote klok!

Tot slot van deze editie geef ik het woord aan mijn blogvriend Pjottr uit Pignans, die speciaal voor de gelegenheid de Zuidfranse Var had verlaten om mij de levieten te komen lezen middels de door hemzelf samengestelde én ten tonele gedeclameerde

10 geboden van Marco

Bovenal bemin de rust
Trek geregeld naar de kust
Huiswaarts zal je 's maandags keren
Bakker, brouwer zult gij eren
Zwoeg niet, leg die bijl maar neer
Kies de ledigheid veeleer
Vlucht het maaien en het zaaien
Laat een ander voor je draaien
Wees steeds duidelijk en klaar:
"Geef me nu m'n Duvel maar."

Marco Polo

Fugit irreparabile tempus !

Dit gelooft geen zinnig mens...

Krijg ik gisteren ter gelegenheid van een of ander feestje een blog-boek in hardcopy aangereikt. Familie, vrienden en bekenden is gevraagd om ter mijne genoegdoening enig anekdotisch materiaal in blogstijl aan het papier toe te vertrouwen. Velen zijn er op hun geheel eigen manier op ingegaan en hebben mij genoodzaakt tot de extra aanschaf van diverse pakken strooizout en mij de vraag ontlokt of het hier wel over één en dezelfde persoon gaat en of die al dan niet bestaat...
Hoe dan ook, mijn oprechte dank aan iedereen die in de pen geklommen is en zijn of haar allerpersoonlijkste gevoelens jegens mijn persoon de vrije loop heeft gelaten.

Zit ik vandaag, nog maar eens zo'n 'day after', met mijn familie in een Wilrijks eethuis en maakt dochter Bieke mij erop attent dat een niet onaardig gedeelte van de ruimte wordt ingenomen door niemand minder dan Bart De Wever. Ook een aan de kant geschoven onderhandelaar moet zichzelf en zijn gezin van voedsel voorzien. Valt mijn 60 jarige frank, en in het besef dat ik het bewuste document bij me heb, om het aan mijn kleinkinderen te tonen, en één van de konterfeitsels mijzelve in verband brengt met dit Antwerpse stemmenkanon, zet ik mij op vinkeslag om bij een goede gelegenheid de heer De Wever om een handtekening te vragen.

Zoals het resultaat hierboven U duidelijk mag maken, verloopt alles naar wens: een gemoedelijk gesprek, een vlot verkregen signatuur en (met een knipoog naar de jong-gepensioneerde) gratis er bovenop een spontane en bij de gelegenheid passende opdracht: Fugit irreparabile tempus !
Waardoor voor mij de bijdrage van de onvolprezen Marcus XXL alsnog een duidelijke meerwaarde verkrijgt.
En jawel, we hebben wederom heerlijk gegeten...

Marco Polo

Nieuw talent...

Nieuw talent ontbolstert en toont zich aan de buitenwereld...

Bij zijn thuiskomst stond heer Polo perplex, om niet te zeggen met de mond vol nieuwe tanden, toen hij bij het oplopen van de trap oog in oog kwam te staan met een nieuw kunstwerk aan de muur.
Hoe in hemelsnaam kwam dit meesterwerk aan mijn betonstenen binnenwand terecht? Waren er kabouters in huis geweest?
Na een midweek met de kleinkinderen vroeg ik me zelfs af wie dit kon gesmurfd hebben! Geen idee?? De foto aanklikken, vergroten... en eens goed speuren in de rechter benedenhoek!!
ADM... een nieuw talent is opgestaan!!

Marco Polo

Belgian Coast...

Familieleden, vrienden, kennissen en volgers van Marco's blog hebben deze keer wellicht geen nood aan een verklaring voor de vierdaagse blogstilte. Heer Polo én zijn Pola hebben naar jaarlijkse gewoonte de kleinkinderen op sleeptouw genomen en vertoeven voor een midweek aan zee. Aan de Noordzee, aan de Belgische kust... en dat hebben we weeral geweten. Daar hoeft in deze verregende augustusmaand geen verdere uitleg bij mag ik veronderstellen. Daarom beperk ik mij tot een bewijs van aanwezigheid en een middel ter localisatie van de Swevers-kids 'in front of the cottage'...

Tussen de buien door konden we even buiten voor het schieten van bovenstaande foto, voor een strandwandeling, voor een gocart-tochtje op het park en voor een beklijvende sessie mini-golf. Verder waren er de spelletjes, het verjaardagsfeestje van Witse met pannekoeken en volop tijd om nog eens aan het lezen van een boek te beginnen...

En waar kon ik beter starten met deze turf, dan aan de boorden van onze eigenste Noordzee?

Oh ja, ook gezien en leuk gevonden: KRC Genk stoot door naar de poulefase in de Champions League. Dankzij een geweldige doelman en een fantastische interim-coach, die wel naar het grote geld kunnen fluiten, terwijl de ware poenpakker van dienst doodgemoedereerd in de tribune zat. Zijn uitleg slaat nog steeds op niets, net als de weersomstandigheden aan de Belgian Coast...

Marco Polo

Mosseleuhhh....

De zomervakantie loopt op haar laatste benen en wij lopen mee. De weerman van dienst stond vorige week nog te hyperventileren toen hij ons in oprechte extase en met absolute zekerheid kwam vertellen dat de zomer nu toch eindelijk van start zou gaan. In een van hem gekende euforische uitbarsting vergat hij erbij te zeggen dat het om een Belgische variant van dit seizoen ging. Als het enkele dagen mooi blijft en de warme lucht geen weg meer op kan in ons micro-klimaat dan volgen kort daarop onherroepelijk de onweerachtige buien. Lang blijven die meestal niet hangen, maar qua intensiteit kunnen ze wel tellen. Dat het snel kan gaan en er zich onvoorspelbare wendingen kunnen voordoen werd nog maar eens bewezen met de dramatische ontwikkelingen op de Pukkelpopweide. Op slag gaat ons weervoorspellend orakel zich nu indekken tegen alle eventualiteiten, en nog meer....
Zijn weerpraatje liep de dag nadien over van de als-en en de eventueel-en, van de plaatselijk-en en de lokaal-en, van de mogelijks-en en de indien-en. Plots kon alles weer overal gebeuren, net als na die supergladde ijzelnacht van de voorbije winter. Toen moesten we ook wekenlang horen dat een plaatselijke ijsplek niet te vermijden was en dat gezien de koude er kans was op aanvriezend vocht, wat dan weer kon leiden tot gladheid op de wegen. Frank DB wil blijkbaar àlles voorspellen en het weer de baas blijven, maar dat is niet des mensen...

Vandaag is het warm, broeierig warm. Straks gaan we met de familie en op uitnodiging van tante Rita, mosselen eten op Sint Andries, de parochie van miserie in 't Stad. Dit mosselfeest is een jaarlijks weerkerende organisatie van
De Steenhouwer, een inloophuis voor dak- en thuislozen in de buurt.
Er bestaat kans dat het gaat onweren. Hopelijk niet te erg, want de mosselen moeten niet denken dat ze gered zijn:
wij komen zeker! De mensen van de Steenhouwer en 'ons Tante Rita' kunnen erop rekenen! We nemen regenschermen mee...

Marco Polo

Wrong place at the wrong time...

Behoudens een respectvolle blijk van medeleven voor de nabestaanden van de slachtoffers kan ik over Pukkelpop 2011 niet meer zeggen dan wat er in aanhef van deze blogbijdrage staat.
De persjongens en -meisjes hebben er een vette kluif aan, maar da's dan ook hun job. Ethiek aan de kant, en schrijven maar...
Voor mij is dit het lot, het noodlot, iets wat iedereen kan overkomen en niet of nauwelijks te voorzien is.
Behalve voor een nà de feiten zwaar orakelende Hollander...

Voor de foto gaat mijn dank naar Elke & Tim die ter plekke waren en deze beklijvende prent maakten kort na de noodweerpassage. Gelukkig hebben zij het er heelhuids vanaf gebracht. Gelukkig...

Marco Polo

Dank U vriendelijk...

Dat er weeral vijf dagen verlopen zijn sinds het laatste bericht gepost is op deze blog heeft zo zijn redenen. Allereerst moest heer Polo bekomen van de eerder vermelde Mazzelparty @ Stella's. Was me dat een leuke boel. Ondertussen volg ik de evolutie van Mario's afreisvoorbereiding en heb gisteren met grote vreugde vastgesteld dat het inpakken achter de rug is. Nu kan hij beginnen aan het afscheidnemen. Ooit was er iemand op het Vlaamse televisiescherm die dat op professionele wijze placht te doen.

Misschien een idee voor m'n maatje om Xavier De Baere in te huren als woordvoerder om de drukste momenten door te komen.
Hoewel,... het zou zwaar gaan wegen op de toekomst van Lucas Van den Eynde: steeds vergeleken worden met en afgewogen worden naar de prestaties van Mario Janssens, the one and only superguy from Polderstad. Neen, dat mogen we deze talentvolle Vlaamse acteur niet aandoen. Zij die minder mazzel hadden en er vorige zaterdag niet bij waren tijdens de party moeten nu maar wat geduld oefenen en rustig wachten op een levendig en overvalst afscheidsmoment van de enige echte 'van vlees en bloed'-zijnde Mario.

Zelf heeft heer Polo het Forbrydelsen-virus nu écht te pakken. De serie en haar acteurs hebben mij helemaal in hun greep. Met dat uurtje fietsen per dag kwam ik er niet, dus heb ik dinsdag uitgeroepen tot 'lamme dag' en heb mij vanuit de luie zetel in diverse non-homeosessies overgegeven aan nog 4 afleveringen. De teller staat nu op 14. Toch blijft haast geboden, want dochter Anke zit mij op de hielen en wil de reeks ook nog bekijken voor ze afreist naar Polen.
Dat wordt niet alleen stoempen, daar komt ook nachtwerk bij kijken...

En dan was er gisteren onze fietsuitstap met aansluitend een meer dan geslaagde BBQ in het Hof Van Cleuvenbergen. Gezien het grote succes van de onderneming is het voor de uitbaters moeilijk om het familiale karakter van hun zaak te bewaren. Daarom geen regelrechte tips of aanwijzingen over ligging en bereikbaarheid van het domein. Wel kan ik U de fietsknooppunten geven die wij gevolgd hebben om in de buurt van dit gastvrij huis te arriveren: 41 - 40 - 04 - 03 - 30 - 16 - 20 - 32 - 33 - 34 - 12 - 77 en dan richting 76. Om redenen van recht op privacy toon ik hier geen foto's van het gebeuren ten hogervernoemden Hove maar moet U het stellen met een blik op een stopplaats die wij 'unterwegs' aandeden.

Eerst even de aanwezige speelvogels aan de kant gefloten, en dan een ongelofelijk rustgevend beeld van een bij mooi weer zeer druk bezochte attractie. Meer kan en mag ik niet vertellen...

Bij deze wens ik U dan te verlaten en ten besluit en afronding voor deze blogbijdrage U allen als afscheidsmoment een formidabel dankuwel toe te zwaaien. Dank U vriendelijk, dames en heren. Formidabel. Na een naar ik mag hopen geneugtevol leesmoment bij deze publicatie wens ik U allen een formidabele dag toe die U, dames en heren, met vriendelijken dank van mijnentwege geheel naar eigen goeddunken en welbevinden op fantastisch formidabele wijze kunt gaan invullen. Formidabel, dames en heren.
Nogmaals dank U vriendelijk.
Dank U vriendelijk...

Marco Polo

Forbrydelsen & Mario

Het zal je maar gebeuren: na 35 jaar eindelijk nog eens een volle augustusmaand in eigen land doorbrengen en daarin met veel moeite enkele uren zonneschijn bespeuren. Dan gaat een mens weer dromen van die hete zomer in 1976. Ons tweede kind moest nog geboren worden en wijzelf waren nog heel erg jong. Om mij niet helemaal te laten meeslepen in het Belgisch meteorologisch doemscenario, maar mij al evenmin te laten vangen door het te gratuite slecht weer-negationisme van Frank Deboosere heb ik de homeo nog eens van stal gehaald en ben ik tegen beter weten in aan een midsummer race begonnen.

Inspecteur Sarah Lund is de motivator van dienst. Haar eerste reeks van The Killing stuwt mij dagdagelijks door een uurtje hometrainertrappen. Heer Polo bekeek vandaag aflevering 7, en heeft er dus nog 13 te gaan alvorens de hele serie erop zal zitten. Dat wordt pompen, want zo heel veel tijd rest er mij niet meer: ik zal af en toe een dubbeltje moeten rijden... Met dank aan Soren Sveistrup die hiermee een gigantisch sterke thrillerserie realiseerde. En er bestaat al een tweede reeks. Nog straffer...??
Evenveel dank gaat uit naar Mario en zijn mama Stella, die ons vandaag uitnodigden op de Mazzelparty: Ik zen der mee weg!

Mario heeft zijn grote liefde ontdekt in Equador en gaat zich daar eens helemaal smijten. Naar eigen zeggen zal hij ons voor zo'n twee à drie jaar verlaten. Bij het thuisfront gaan de verwachtingen en bijhorende geruchten van twee weken tot enkele maanden. Wedden kan nog op MarioBet.com. Minimum inzet 5 euro, maximum 10.000 euro, en die gaan we dan samen verbrassen: heer Mario en Marco Polo op een nog nader te bepalen locatie. Een betere fifty-fifty kan ik mij nauwelijks voorstellen!!

Marco Polo

Ik ben op weg naar mijn kasteel...

Voor wie zich mocht afvragen waaraan heer Polo de voorbije dagen zijn tijd besteed heeft kan ik allicht één tip van de sluier lichten. In gezelschap van hun twee kleinzonen hebben Polo & Pola samen met 'ons klein' een bezoek gebracht aan een echt ridderslot in Nederland.

Deze keer liepen zowel jonkvrouw Anke als de weledelgeboren jonkheren Witse & Wout de bezoekersroute in aangepaste kledij.
In een ver verleden, toen zij zo groot was als Witse nu, is de jonkvrouwe, samen met broer en zus én in gezelschap van haar ouders ook al eens op visite geweest in dit prachtige kasteel. Toen waren we er met Nederlandse vrienden heen gereden met de auto. Nu was er een kort boottochtje dat aan het bezoek vooraf ging: een voetveer bracht ons vanuit de historische haven van Woudrichem naar het tegenoverliggend schiereiland tussen Maas en Waal.
Het land waar Boudewijn de Groot zo lyrisch over deed in het gelijknamige lied, en waarvoor hij in 1967 een gouden plaat ontving. Deze trofee werd hem uitgereikt op Slot Loevestein...
het kasteel dat wij gisteren bezochten.

Het was een prachtige dag met voor deze herfstige zomerperiode perfect getimede opklaringen. Een toffe rondgang, een knap verhaal bij het vertelpunt op zolder, een terrasje met een Duvel en een veerman die weet hoe hij met het jonge volkje om moet gaan.

Als daarenboven het verkeer nog wat meewil en de files bij Breda en op de Antwerpse ring zich tot een minmum beperken...
Moe, maar zeer voldaan lag de voltallige crew gisteravond dan ook behoorlijk vroeg in bed en onder de wol en was het Anke in hoogsteigen persoon die zonder veel moeite vanochtend de wedstrijd 'wie het langst kan slapen' gewonnen heeft.
Zo'n jonkvrouwe verdient een mooi kasteel!
En een sjieke nieuwe auto...

Marco Polo

Voorbeelden trekken....

"De politie heeft vrijdag tijdens een match van Royal Sporting Club Anderlecht (RSCA) 52 voetbalsupporters een pv gegeven omdat ze in de buurt van het Constant Vanden Stock stadion wildplasten. Ze kregen een boete van 40 euro. Dat meldt de woordvoerder van de Brusselse politie zone Zuid."

Daar mogen wij niet dicht noch vér van schieten, en al evenmin mag dit ons met verbazing noch verstomming slaan.
De lezers en dito-essen van deze blog zullen zich herinneren dat heer Polo alhier ooit melding maakte van een wildplas-actie waarbij spelers van RSCA de hoofdrol opeisten. Roland Juhasz, Matias Suarez en Nemanja Rnic vonden het ter gelegenheid van een Europese wedstrijd nodig om tijdens een training hun patatten af te gieten in de tribunes van Athletic Bilbao. Van een boete was er toen echter geen sprake. Dat zal te zwaar gewogen hebben op het maandbudget van deze voetballende gastarbeiders. Bovendien wordt deze paljassen, om mij verdacht onduidelijke redenen, ook steeds de hand boven het hoofd gehouden door Roger Vanden Stock en zijn hofnar Van Holsbeek.
Natuurlijk heeft vader Constant zich weer omgedraaid in zijn graf.
Nu ligt hij terug op zijn goeie kant.

Marco Polo

Dan maar over een andere boeg...

Suske, Wiske, Sidonie, Lambik en een frisse slok Duvel hebben hun uitwerking niet gemist en mij na een dagenlange lingeriehype op een nieuw inspiratiespoor gezet.
Bij het doorlopen van de Zone 03-site klikte ik vanmiddag door naar hun agenda. Op zoek naar iets wat de moeite van een kleine uitstap waard was viel mijn oog in de map van 07.08.2011 op de aankondiging van een tentoonstelling in de Koningin Fabiolazaal. Het KMSKA is wegens verbouwingswerken gesloten tot 2017. Om de band met de kunstliefhebbers toch enigzins aan te houden stelt men een beperkte, maar zeer uitgelezen selectie van de museumcollectie tentoon op diverse locaties. Beter dit dan helemaal niets, zegt Heer Polo en dus...
Momenteel hangen er in de Jezusstraat nr 28, want daar bevindt zich de Fabiolazaal, 55 werken uit de 19de en 20ste eeuw onder de hoofding De Modernen. Wie in de buurt is moet zeker eens gaan kijken. Voor een zeer democratische prijs krijgt U zonder oeverloos museumzwerven een leuke presentatie van een knappe bloemlezing meesterwerken en bovenop een mooi verzorgde bezoekersgids. De tentoonstelling loopt nog tot 8 januari. Drie weken later heropent het interim-museum met een geheel nieuwe selectie. Heer Polo gaat dan zeker weer een kijkje nemen. Ondertussen zijn er nog belangrijke werken uit het KMSKA te zien in het MAS, de Antwerpse kathedraal en in het stedelijk museum van Lier. Voor elk wat wils. Het moet niet altijd lingerie zijn.
Hoewel...

Marco Polo

Back to back century...

Na de 102 pageviews op donderdag kwamen er gisteren opnieuw 104 bezoeken bij op de teller. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de onderwerpen en de honger daarnaar bij mijn publiek. Dientengevolge moet ik mijn belofte nakomen en daarom ben ik op bezoek geweest bij de Florida Honeydrippers. Net als de Bikini Basketball League waarin zij zullen aantreden is hun team zelf ook nog in opbouw. Dit neemt echter niet weg dat er al goed getraind wordt. Na een donderdagse oefensessie mocht is de speelsters even opzoeken in de kleedkamer. De fotograaf van dienst was er, net als heer Polo zelf, maar al te graag bij toen bleek dat de dames in kwestie bereid waren om in een weinig verhullende line-up te poseren voor een wel zeer originele ploegfoto...

En dan moet U weten dat dit de reservespeelsters zijn.
De 'starting five' waren druk in de weer met een fotoshoot voor PlayboyMagazine. Da's helemaal iets anders dan de serie 'boekskes' waarmee heer Polo zijn eigen zichzelve dezer dagen onledig houdt. Tussen een reeks huiselijke klusjes en voor het slapen gaan vind ik vrijwel dagelijks de tijd om de jubileumserie van Suske en Wiske ter hand te nemen. Nadat ik met Het Eiland Amoras, het echte nummer één uit de lange reeks, de spits heb afgebeten moest vandaag deel twee eraan geloven.

In combinatie met een vaderlijke Duvel is dat een ideaal recept om enigzins af te kicken van de passionele lingeriedrang waaraan ik de laatste dagen ten prooi ben gevallen. Ik kijk al uit naar nummer drie, net als naar de uitslag van Zulte-OHL en de volgende training van de Honeydrippers...

Marco Polo