Van Noord en Zuid...

Soms moet een mens de koe bij de horens vatten, ook al is het een wilde koe en zelfs al zijn de horens scherp. Enkele dagen geleden gingen Polo & Pola nog eens naar dé Kinepolis. "Weeral naar de cinéma...", hoor ik U al zuchten met direct daar achteraan: "Welk geprojecteerd verhaal kan die twee nu nog in beweging zetten en overhalen om 's avonds de huiselijke stek te verlaten?" Geen thriller of comedy, geen drama of historische film, geen kostuumfilm, geen romantische film, geen actie- noch politieprent, zelfs geen erotisch geïnspireerd portret van een of andere diva. Deze keer was het dat alles in één: De Nieuwe Wildernis, of een beeld van een stukje Nederland en zijn bevolking zoals ik het nog nooit zag. Het verhaal speelt zich af in de Oostvaardersplassen, niet zo ver van Amsterdam, tussen Almere en Lelystad. Ben heel blij dat ik deze film gezien heb, het smaakt naar meer. Eerst nog even uitvlooien wanneer het beste moment is om te gaan en wie of wat we dan vooral in de gaten moeten houden. Verder ook afspreken met 'onzenalve Nollander' of we het misschien samen kunnen doen én... last but not least: grondig uitzoeken wanneer Polo & Pola nog vrij zijn om zich naar het land onzer Noorderburen te begeven. Het moet er zeker eens van komen...

Om wat te oefenen en ons voor te bereiden op het komende grote werk in het Kotterbos, het Oostvaardersbos, het Oostvaardershout, het Oostvaardersveld en het Oostvaarderswold richten wij eerstdaags onze blik zuidwaarts en trekken naar het Krügerpark. Het leek 'ons' Pola geen kwaad idee om daar een paar safari's te doen teneinde de Oostvaardse smaak definitief te pakken te krijgen. Voor mij niet gelaten, en dus werden de valiezen gepakt. Nu nog vertrekken...

Marco Polo

Eraan voor de moeite...?

Hebt U tijdens de voorbije week ook de Sinterklaas-heisa gevolgd? Op de meest uiteenlopende media kwam de 'Sint en Zwarte Pieten'-polemiek aan bod. Bij heer Polo kon er bij het lezen van die standpunten hooguit een meewarige glimlach af en met graagte een zucht van ontgoocheling. Moet dit nu echt? Grote ogen trok pas ik bij het zien van Prem 'slimme mens' Radhakishun en zijn Sinterklaas-aanval in De Wereld Draait Door. Als er één is die doordraait, dan is dat Prem wel! Maar verder geen commentaar, dacht ik. Tot het bericht kwam dat er ook nog een professionele studie werd ondernomen in opdracht van de VN. De Verenigde Naties, jawel! De wereldorganisatie die bij gebrek aan resultaten op het vredesvlak voortdurend onder vuur ligt heeft besloten tot een alternatieve actie over te gaan. Waar gaan we het schrijven? Niet dat ik er zo zwaar aan til: de eigen kinderjaren liggen al ver achter me, en voor m'n kinderen hoef ik ook niet meer in de schouw. Maar hoe gaan we volgende keer met de kaarten omgaan?

Schuppenboer, Pieke Zot en Zwarte Piet? Gaat de Raad van State zich daarover buigen, het Grondwettelijk Hof of toch maar de Raad van Europa? De vakvereniging van kaartspel-fabricanten en de bijhorende distributeursbond ziet de bui al hangen. Voor de detailhandel kan het een plus zijn: de laatste 'boeken' met  52 kaarten, inclusief de Zwarte Piet zullen voor meer geld over (en wellicht ook onder) de toonbank gaan. En da's nog niet alles: in de pokerbranche staat er ons een heuse aardverschuiving te wachten. Als ook daar de Zwarte Boer moet afgevoerd worden krijgen we dobbelstenen met vijf vlakken, en dan?

Dan zijn we eraan voor de moeite...!!

Marco Polo

Bij het afscheid van een minzaam mens...

Robert Soetewey

Vriendelijke collega
Geïnteresseerde sportvriend
Raadgever met een visie
Minzame kameraad
Man met een warm hart
Deze week
Veel te vroeg overleden

 En zo gaat het leven voor de een verder, en stopt het voor de ander. Geen ontkomen aan, maar wel iets om af en toe bij stil te staan. Twee weken geleden genoten we, samen met nog een twintigtal Pito-plussers, van een heerlijke najaarswandeling in de Hobokense Polder. Dinsdag was hij toeschouwer bij de Grote Sluitingsprijs in Putte om het einde van het wielerseizoen mee te maken, en enkele uren later...
Mijn deelneming aan Wanda & de familie.

Als er al drukte om mij heen te bespeuren was of er om een of andere reden een dwangmatig gevoelen de kop zou opsteken dan worden zulke verschijnselen onder de gegeven omstandigheden meteen weggerelativeerd. Hoewel het moeilijk is om die gevoelens onder de juiste woorden te brengen ga ik er maar van uit dat ook nu 'tijd' uiteindelijk raad zal brengen. Hier en nu maak ik de overstap naar, of noem het de aansluiting bij, het dagdagelijkse gebeuren via enkele artistiek gerelateerde lichtdrukmalen. U had van mij nog iets tegoed. Ik zou de sluier lichten van de geheimzinnige aankoop die we deden tijdens onze heenreis naar Pignans en dewelke wij, wegens tussendoor nog af te drukken, op de terugweg zouden ophalen. Welnu, dat is allemaal gebeurd, het transport is prime verlopen en de afdruk in kwestie heeft ook al zijn droog- en pletperiode achter de rug. Polo & Pola zijn de trotse eigenaars geworden van deze nr10 uit de nieuwe serie Migration van Olivier Brunot...

Als U in de buurt van Lyon nog eens in de file staat, of zelfs zonder dat, neem dan de afslag naar 38200 Vienne, parkeren aan de boord van de Rhône, te voet de oude stad in en dan op zoek naar de rue Teste Bailler en het gelijknamige atelier. Als hij daar niet is, vraag dan naar de rue du Collège 19 en misschien staat hij daar les te geven. Ben benieuwd of U het de moeite zult vinden? Wij alleszins wel, want hij die de verte inkijkt, gaat vertrekken, al op weg is of net twijfelt of hij wel zou gaan, zou durven, de migrant: hij heeft een propere inlijsting gekregen en een plek in een hoekje van ons huis.

 

Maar er was niet alleen een artistieke inbreng uit het Franse buurland. Veel dichterbij, in Sint Andries, heeft heer Polo zelf een fotografische studie gemaakt en een klein project - al zeg ik het zelf - niet onaardig afgewerkt.Ik ben al vele jaren in het bezit van een prentafdruk uit de parochie van miserie. Met de recentelijke fotografiecursus en de daarbijhorende en op zich onvergelijkbaar uitdagende begeleiding van Matthijs Uivel - lesgever, mentor en drijfveer van de groep - leek het mij een mooi opzet om te pogen dezelfde locatie nog eens in beeld te brengen. Statiefje aan de overkant en dan maar proberen: diafragma, sluitertijd, ISO, wel of niet inzoomen, het beeldkader aanpassen, alles kwam eraan te pas.

 

Met uiteindelijk bovenstaand dubbelbeeld als resultaat. De tekenaar/etser uit ver vervlogen tijden heeft het lang niet slecht gedaan, maar ook van mijn eigen fotografische bricollage ben ik niet ontevreden. Het brengt een mens op ideeën, en daar ging het tijdens deze 7-delige fotoworkshop vooral om. Toffe ervaring!

Marco Polo

Van de hak op die andere tak...

Mocht U zich bij het open einde van de vorige editie weinig tot steeds minder verhullende droombeelden van een zich tot in de toppen van zijn tenen relaxerende Marco Polo voor de geest hebben gehaald, dan mag daar nu tot Uw aller geruststelling aan worden toegevoegd dat schrijver dezes zich in een traagzaam uitgesponnen dagtrip huiswaarts heeft begeven en dat ons deel van 'de verhuis' tot een goed einde is gebracht. Laat U niet misleiden door onderstaande plaatjes: heer Polo is wel degelijk 'gezond en wel', 'sain et sauf' zoals ze ginder zeggen, in Belgikistan gearriveerd. Geen rode hond, en al evenmin de aanwezigheid van een derde of anderzijds overtollig rollend dan wel loshangend attribuut mag enige bezorgdheid bij U doen ontstaan omtrent mijn welbevinden.

 

 

Beide maken deel uit van de kunstcollectie Peyrassol, waarvan eerder reeds sprake, en ik kon niet nalaten U nog even te laten meegenieten van wat we daar zoal voorgeschoteld kregen. Was het weer niet te pruimen die zondagavond, de hedendaagse artefacten op het wijndomein waren het des te meer. De meteorologische blogbocht is bij deze andermaal vlekkeloos ingezet, en dus... hebben we alhier in de Polder, wellicht net als U - mijn zeer gewaardeerd publiek - kunnen vaststellen dat België en bij uitbreiding de aanpalende Lage Landen niet al te hoog van de toren moet(en) blazen als het om aanhoudend mooi najaarsweer gaat. Noem het gerust de teloorgang van de Indian Summer-hype. 't Is goed geweest: zowel de zomer als de nazomer, allebei anno 2013, maar tot nader order blijft het hier le Plat Pays, avec un ciel si bas, avec un ciel si gris, avec le vent du nord... en de lucht, grrrrijs als de torens van Brugge en Gent. Ai, Marieke...!!!
De herfst heeft definitief zijn intrede gedaan. Nog een week en de wintertijd gaat in. Dan is 't helemaal afgelopen, en tijd om onze biezen te pakken. Dat gaan de Rode Duivels ook doen, hé. Nu ze zich 'mathematisch zeker' geplaatst hebben voor de eindronde van het WK 2014 in Brazilië lijkt het wel of er een heuse volksverhuis op gang gaat komen. Ik kan de letterhoogte van de krantenkoppen die het nieuws bekend maakten zelfs niet bij benadering meegeven, maar:

"We gaan naar Brazilië!!"

Ik kan niemand ongelijk geven. Polo & Pola zijn er al twee keer geweest, telkens voor een hele maand en met heel wat stop-, rust-  en verblijfplaatsen middels een aantal binnenlandse vluchten. Prachtig land. Een absolute aanrader. Maar als U veel wedstrijden wil zien en alles goed in beeld wil krijgen, dan is er slechts één  optie: thuis blijven en tv kijken! Er mag dan al een beer-connection bestaan tussen onze beide landen, aan de smaak van een frisse Belgische pint kunnen ze ginder nog niet tippen hoor!!
Maar goed, dat zoekt iedereen zelf maar uit. Als 'onze jongens' wereldkampioen worden, waar de verzamelde nationale media zo af en toe al over moeten berichten, dan zal het hier ook wel feest zijn zeker?! Da's nog eens iets om over na te denken.

Een en ander had zo zijn repercussies ten aanzien van mijn donderdagavondse tijdsbesteding: de fotografiecursus bij coStA. Vorige week gold er op de 'gedempte zuiderdokken' een tijdelijk parkeerverbod. Er stonden grote schermen en tegen vrijdagavond werd een massa voetbalsupporters verwacht, dus moest er tijdig ontruimd worden om de organisatie op poten te zetten. Gelukkig biedt 'de kaai' meestal nog wel een alternatief, wat mij dan weer een andere wandelroute opleverde door de wijk op weg naar mijn collega-portrettentrekkers. Van die gelegenheid heb ik gebruik gemaakt om extra inspiratie op te doen. Gevolg: een paar dagen later ben ik terug op pad gegaan om nachtelijke sfeerfoto's te maken. Ik heb heel wat uitgeprobeerd, zelfs nen Duvel in 't Misverstand, en kijk eens wat er uit de bus kwam.

 ISO 800, f/18 en een sluitertijd van 30 seconden. Statiefje heeft zijn nut bewezen. Zoiets als een 'wereldgoal': bal in één tijd op de slof en 'en volley' recht in de winkelhaak. Daar is ook geluk bij nodig dacht ik en dus noem ik het al bij al een 'lucky shot'. Een super-vuurvlieg of een zigzag laserstraal? You tell me...


Marco Polo

Er even tussenuit geweest...

 

Liepen wij de voorbije week, net als de konikpaarden in de Hobokense Polder, nog prinsheerlijk te genieten van de toen alomtegenwoordige Belgische zon en was donderdag de sollaneske kers op de indiaanse zomertaart, dan zijn we daags nadien opnieuw met beide voeten op de kletsnatte Franse aarde beland. Dat is ondertussen een hele week geleden. Vroeger plachten wij vanuit een somtijds verregend Belgenland op zoek te gaan naar warmte en zon tijdens een Franse of Spaanse vakantietrip. Deze keer echter kregen we net het tegenovergestelde voorgeschoteld. Oktober is natuurlijk niet te vergelijken met een hoogzomerse julimaand, maar toch. En dus mag het visionair gehalte van de laatste halve zin uit mijn vorige bijdrage als biezonder hoog worden ingeschat. Zelfs heer Polo had niet gedacht dat de paraplu zo snel en zo broodnodig uit het foedraal zou gehaald worden. Op weg naar het diepe Franse zuiden voor een helpende hand bij de verhuis van mijn vriend Pjottr planden we een tussenstop in de buurt van Lyon. Het werd uiteindelijk Vienne. Normaal aan de boord van de Rhône, en die avond tengevolge van de aanhoudend gietende regen er bijna in. Net niet zwemmen naar het hotel en daarna schuilend onder moeders regenscherm op zoek naar een restaurantje. Lekker gegeten, een verkwikkende nachtrust en de volgende ochtend onder de regenboog door op weg voor een iets uitgebreider kennismaking met de oude stad.

Dat leverde wat mooie beelden op en hier en daar een goeie babbel. Mijn recente fotografische bezigheden en de daardoor alsmaar eigenzinniger ontwikkeling van mijn optisch vermogen zorgden onder andere voor deze reflexmatig geschoten prent op weg naar het centrum.

Een reisbureau dat l' Afrique du Sud in z'n etalage had gezet en daarvoor een fel in het oog springende portrettentrekker uit de kast had gehaald. Fijn toch dat TNT die dag ook in Polderstad actief was om een camera te bezorgen. Daarover horen jullie later meer. We sloten de passage in Vienne af met een toevallig bezoek in de 'galèrie' van Olivier Brunot.

 

Mooie etsen, intrigerende beelden, een fijne man en een gedreven artiest. Bovendien een hele leuke babbel en dat alles resulteerde in een aankoop. Wat, wanneer en hoe? Ook dat horen jullie een volgende keer: de kersverse aanwinst moet eerst nog helemaal uitdrogen onder een stapel sprookjesboeken. Maar beloofd, ooit vertel ik jullie en meer over en wellicht hoort er dan ook een daguerreotypische copie bij.

Daarna ging het rechtstreeks naar Pignans toe, alwaar we ons enkele dagen onledig hielden met het selecteren, organiseren, emballayeren, stockeren en reorganiseren van kaders en schilderijen, prenten en afdrukken, boeken, dvd's en cd's tot zelfs een aantal audiocassettes toe zodat finaal de auto en een geleende remorque behoorlijk gevuld en rijklaar stonden voor de terugreis naar le plat pays. Tussendoor was er echter tijd voor de nodige ontspanning. Ik noem en toon er maar twee. Vooreerst nam Peter ons mee voor een wandeling door de wijngaarden van de Commanderie de Peyrassol, een wijndomein in de nabijheid van zijn stek 'Les Aludes'. Het was ons, op aanraden van gastheer Pjottr, niet te doen om de commanderie zelf en al haar gebouwen maar vooral om de kunstwerken die tussen de verschillende druivenvelden te bewonderen zijn. Dit is er één van...

 Ik heb het niet nagevraagd noch opgezocht, maar zouden ze in de Var ook spreken van "een open deur intrappen"? Maakt niet uit: 't is een prachtig idee en een al even mooie uitvoering ervan op een ideale locatie. Meer moet dat voor mij niet zijn.

En meteen de tweede vorm van ontspanning er achteraan: heerlijk genieten van een zuiders zonnetje.Wat daar allemaal bij komt kijken laat ik aan Uw verbeelding over...

Marco Polo

Dorp in de stad...

Het wordt een nazomer om in te kaderen, zoveel is zeker. Nadat juli en augustus zich in de 'zomer- top 5' van het nieuwe millennium wisten te plaatsen zijn we ook september behoorlijk droog én warm doorgekomen. Zelfs de start van oktober verloopt onder een meestal zonnige hemel en dus kan de indianenzomer niet veraf meer zijn. Waar hebben we dat verdiend? Een mens zou er zowaar de weergoden opnieuw voor uit de kast halen en op 'ne piëdestal' zetten.
Dat schitterende weer lokt mij elke dag naar buiten. De snoeiwerkzaamheden, bij dubieuze klimatologische omstandigheden al snel 'het gevecht met de haag' genoemd, verlopen vlot en de drie 'groene bakken' zijn iedere keer vol voor ik het goed en wel besef. Dan is het telkens tijd om er 'uit de wind en in de zon' een volgend hoofdstuk uit de biografie van mijnheer Cohen door te jagen. Ik ben zo'n honderd bladzijden ver en het is mij al meer dan duidelijk dat er vele Leonard Cohen's geweest en nog steeds zijn. Wat een leven zeg...

Verder besteed ik deze week veel tijd aan mijn 'huiswerk' voor de fotografie-cursus. Vooreerst moet ik hier iets rechtzetten: het is niet costa, Costa of coSta, maar coStA !!! Just is just. Het is me wel een opdracht: een reportage over de wijk Sint Andries, met alles erop en eraan. Info via internet: niet alleen Google maar ook de website van 't Stad heeft heel wat te bieden. Een babbeltje op straat met de postbode, de barman in de coStA of zomaar de mannen van het 'wijkparlement' op de Sint Andries-plaats. Veel meningen en statements die allemaal helpen om mij een beeld te vormen van dit 'dorp in de stad', want dat is het wel. De job is nog verre van geklaard, maar hier zijn alvast twee van mijn prenten. Of ze genoeg vertellen is nog maar de vraag: alle begin is moeilijk, nietwaar.

 

In de Muntstraat is dit mijn gereflecteerde kijk op het gelijknamige plein waarover zoveel te doen is geweest: bouwproject vs ontmoetingsplein, parking of dan toch maar en ten voorlopigen titel 'een open ruimte' in de stad?

De Sint Andries-plaats zelf: een ontmoetingsplaats voor jong en oud, in het hart van de wijk, dikwijls bruisend van leven, heb ik op z'n stilst proberen vast te leggen. Het dorpsplein in de stad.

Voorlopig is dit alles. Er moet nog een en ander naast de blog geregeld worden, en dan pak ik mijn valies. Ajuu, nog even zonder paraplu...

Marco Polo

Van alle putten vis...

Niets is wat het lijkt, en al helemaal niet wat het in werkelijkheid is. In het hoofd van heer Polo, net als in dat van menig medemens en dus mogelijks ook in het Uwe, nemen interpretaties van situaties en overwegingen omtrent ontwikkelingen bij regelmaat de bovenhand op de loutere constatatie van de realiteit en verdrijven aldus de feitelijke registratie der gebeurtenissen naar het cerebrale achterplan. Zo zag ik bij het opstarten van deze publicatie op mijn blogger-dashboard dat het hier om de 1207de bijdrage zou gaan. 1207: zit U met een vraag of een probleem dat dringend dan wel dwingend om een antwoord  schreeuwt dan kunt U telefonisch terecht bij de inlichtingen, bij 1207. Meteen het signaal voor mij dat wat hier aan de man/vrouw wordt gebracht minstens het vermelden waard dient te zijn en liefst ook nog een zekere mate van probleemoplossend vermogen in zich moet dragen. Soit, het was zomaar een ingeving die mij overviel en een aanvoelen dat mij richting priemgetallen deed kijken. 1207... het zou wel eens kunnen, niet? Niet dus: op uiterst gemakzuchtige wijze heeft heer Polo zich tot de Google-truuk verlaagd en aldus 'ontdekt' dat dit mooie getal toch deelbaar is door anderen dan zichzelf en één. Kijk eens aan: deelbaar door 17 en 71, en dat zijn wel twee, zelfs onderling gespiegelde priemgetallen. En dus is 17 maal 71 gelijk aan 1207. Kan het nog mooier: eigenlijk geen priemgetal, maar in zijn onderdelen wel helemaal. Heerlijk triviaal geleuter om te beginnen en een nazomerse septemberochtend met webcommunicatie in te vullen. Getrouw aan mijn huidige bloginhoudelijke interesses en de daaraan gelinkte én vertrouwde verslaggeversstijl zal het andermaal een precipitaat(!) zijn van mijn dagelijkse besognes. Ook nu was de week wederom goedgevuld. Het begon met de 'lazy Sunday'-recuperatiedag na een adembenemende alumni '40' reünie in Leuven. Daarna volgden het bezoek van Simon & Marianne '33', de derde etappe in de coSta-fotografie-saga, een mannendag  met W&W Swevers in Holsbeek en een avond 'en petit comité' met de college '69-externen en partners. Sta mij toe het nog maar eens 'à la daguerrienne', op de wijze van Daguerre, te doen: een fotootje zus, een prentje zo, een afdruk van hier en een projectie aldaar en met een absoluut minimum aan verbale informatie...

 Noblesse oblige: ik begin met onze Nederlandse vrienden uit Sliedrecht, Marianne en Simon. Al 33 jaren amicaal en met een gevoel van nooit weggeweest. Met dank aan die plank op de Côte d'Argent...

We trokken naar Leuven en gidsten hen langs een willekeurige serie bezienswaardigheden. Reeds na enkele meters over de botte kasseien van het Groot Begijnhof stuitte ik op een memorabele plek uit mijn prille studentenjaren: achter deze, nu blauwe toen eerder grauwe, deur heeft Jan Decleir een deel van zijn werk gedaan in De Loteling en Marieke van Leeuwen besprongen en bereden. Een filmische scheve schaats die vooral hem heel wat bekendheid heeft verschaft en in het filmverhaal veel jeuk in de broek en ontstoken ogen.

Ter compensatie dan maar een beeld van de kruisweg in de Sint-Jan-de-Doperkerk, daar vlak tegenover. Veertien keer Jan Poot. Mooi.

 

Op de Oude Markt loop ik Joshua tegen het sportieve lijf: een oudleerling die ons zag voorbij lopen, mij herkende en zich niet verscholen hield tussen al zijn opstartende collega's maar heel spontaan een babbel kwam doen. Leuke ervaring. Het ga je goed, Josh' en alle succes in de verdere studies geneeskunde. Mijn rechterheup mag jij binnen een paar jaar wel eens onder handen nemen.  Beloofd.

En dan dat mooie stadhuis: fenomenaal!
Misschien is dit wel het moment om over te schakelen naar de coSta. Niet de Blanca, noch de Dorada of die Del Sol maar die aan het Sint Andriesplein in Antwerpen. Daar werd de derde inderdaad een goede keer: eerste poging tot straatreportage met daarbovenop enkele knappe tips en tricks vanwege de lesgever.

 In beeld: Matthijs, onze docent, met Nicky en Marie in actie. Hij had ons net de inzoomtruuk verklapt, en wij als de wiedeweerga aan de slag. Een techniek die te gepasten tijde zijn effect niet zal missen.
Maar dan is het nu de hoogste tijd voor mijn W&W-dag. In mijn herinnering is een pedagogische studiedag  voor leerkrachten meestal een opgave die de ene keer al minder onaangenaam verloopt dan de andere. Nu was het mijn beurt om ook eens de andere kant van de medaille de zien en beter nog: te beleven. Zalig, zo'n mannendag! Witse verrast mij met een piratentekening. Jan Hoet zal er zijn bezigheid mee hebben om dit kunstwerk te plaatsen en te interpreteren. Ga je gang, Jan. Ik luister.

 Maar ook naar buiten, waar de vogeltjes fluiten en waar het lijkt of Christo langs de beukendreef is gepasseerd. Wat een sfeer, wat een zicht...

En wat een gekke kiekens. Super!!!

Vandaag ben ik dus exact een week verder dan toen ik 1206 postte. Het was de voorbije zeven dagen, zoals men hier en daar te lande pleegt te zeggen: "Van alle putten vis...."
Dat de vangst goed was hebt U samen met mij en middels de bovenstaand gepubliceerde prenten voor en door Uzelf kunnen vaststellen. De possibiliteit existeert dat het er bij een volgende gelegenheid wat beperkter en dus bescheidener aan toe zal gaan. Maar dat zal de toekomst moeten uitwijzen...

Marco Polo

Vogels voeren aan de CoSta Nostra...

Van weekend naar weekend, maar anders dan vroeger nu zónder werken er tussendoor. Gewoon herstellen, recupereren, batterijen opladen en een beetje klussen en hobby'en: zo zien mijn midweeks er tegenwoordig uit. Meer moet dat toch niet zijn. Na onze Brugse Metten van vorige week werd het voorbije weekend vrijdagochtend alsnog ingezet met het uitwerken van de thuisopdrachten die ik gekregen had in de cursus fotografie bij CoSta.

'Cursus' slaat daar op openstaan om vorderingen te maken bij dingen die je graag doet en er plezier aan beleven. Relaxed mode. No stress. En toch, en toch: als je zelf wil en je de geboden vrijheid en ruimte goed gebruikt dan kan er heel wat. Matthijs, de lesgever/begeleider slaagt er wonderwel in om creativiteit los te maken en gedrevenheid aan te zwengelen. Zijn aanpak werkt, zeker bij ondergetekende. Ik heb er momenteel twee avonden opzitten en het smaakt naar veel meer. Ik kan met moeite wachten om mijn 'huiswerk' te maken en doe er met plezier een tweede en derde versie bovenop. Jazeker, Uw dienaar geniet ervan en leert veel bij. Op alle vlakken. Binnenkort pleeg ik alhier wellicht af en toe een lichtdrukmaal om U een indruk te geven van waar we zoal mee bezig zijn. Voor mijn hooggeëerd publiek, de welgekende lezers, -innen en -essen een gelegenheid om te zien of Uw bloggende onderdaan vorderingen maakt óf dat hij alsnog een paar tandjes moet bijsteken op fotografisch en ander prentmatig niveau.
Verder ben ik, omdat de boog niet altijd en indien af en toe wél dan toch niet te erg gespannen kan staan, vrijdagavond 'naar de cinéma' gegaan. Correctie: gereden. Met het openbaar vervoer. Bus 13. Naar de UGC Antwerpen. Blue Jasmine: een Woody Allen-product waarin hij zich weer lekker laat gaan in karaktertekeningen en de beslommeringen des levens, de ene al wat alledaagser dan de andere, op zo'n treffende manier ten tonele voert.

Met dank aan Bea M. voor de gouden tip, en aan Cate Blanchett voor de magistrale vertolking. Toch gek dat we niet méér naar de bioscoop gaan. Te druk? Geen tijd? Geen idee.
En zo liep de zomer teneinde en werd het zaterdag, 21 september, begon de herfst en werd Leonard Cohen 79 jaar. "Happy birthday Mister Cohen, and thank you so much for the music and the lyrics!" Er ligt al langer een biografie over jou te wachten op de stapel 'nog te lezen' boeken, en net deze week ben ik eraan begonnen. Ferme 'knoeft' die op een zwierige manier geschreven is, zonder veel poeha maar voorzien van een vlotte verhaallijn die de lezer/Cohen-fan stevig in de ban houdt en waarover later meer.

Als ik mij neerzet om een hoofd- of ander stuk in het boek te lezen zorg ik ervoor dat jouw muziek op de achtergrond door het huis klinkt. En dan voel ik mij terug twintig, herbeleef momenten van toen de vinyl 33'ers op mijn kot draaiden, of toen ik veertig was en de geremasterde cd'tjes in huis kwamen, of nog later wanneer ik als een knorrige vijftiger tijdens lange autoritten jouw muziekcassetjes 'grijs' draaide.

Is er een mooiere aanloop te verzinnen dan deze onvoldragen muzische overwegingen om aan te kondigen dat het overgrote deel van deze eerste herfstdag gewijd was aan een héérlijke reünie: sportkot '73 blies verzamelen. Van oost en west waren ze weer gekomen, uit Brabant en Antwerpen, terwijl die uit dé Limburg net als bij vorige gelegenheden de kroon spanden en de beste en ruimste vertegenwoordiging konden voorleggen. De strafste qua procentuele aanwezigheid waren echter de dames van de Schapenstraat, rue des Moutons, ik doe een gok: nummer 119,  die toen al  een niet te evenaren reputatie met zich meezeulden en ook nu weer meerdere hoofdvogels hebben afgeschoten. Daarover geef ik binnen vijf jaar en na de volgende grote reünie 'misschien' meer details. Samen met een veertigtal 'laatste Mohicanen' stonden we even stil bij het feit dat onze knoken 40 jaar ouder zijn geworden, onze spieren en gewrichten 40 jaar strammer en dat er op onze harten na diezelfde 40 jaren hier en daar wat sleet begint te komen. De vaststellingen zijn gedaan maar even zo goed de conclusies getrokken: we kijken tevreden terug op wat tijdens en na die memorabele periode onder de vleugels van onze Alma Mater zoal gebeurd is en hebben gedronken op wat nog komen gaat. De volgende veertig!? Bedankt iedereen, heer Polo heeft er écht van genoten. En voor Viv', Vera en Erik: volgende keer doen we deel twee van het M-Museum, geven we de vogeltjes eten en drinken we er ene op het terras...

Marco Polo

Autumn days 'under construction'...

Het wordt de hoogste tijd dat ik mij nog eens aan het blogwerk zet. Zeker nu blijkt dat dit wel eens de laatste zomeraflevering van 2013 zou kunnen zijn, ook al omdat er van die zomer niet veel meer overschiet. We hebben uiteraard met volle teugen kunnen genieten van een lange zonnige periode met hemelse dagen en broeierige nachten, maar zoals het spreekwoord zegt blijven die mooie liedjes niet duren. Voor mij mocht de zomer van '13 nog wel even aanslepen, temeer aangezien men in de weerfabrieken alom reeds  fel aan de voorbereiding van de herfst is begonnen. Da's dan weer goed op tijd! In een paar etmalen werd er, zij het met enige terughoudendheid, toch vlot overgeschakeld van zomer- naar herfstmodus. Het vallend blad, wind en regen, van miezerige buien over druilerige wolkenvlagen tot pletsende neerslag. Alles kwam reeds aan bod. En dus dacht 'ons klein': "Da's de moment om mijn schup af te kuisen!" Ze pakte haar biezen en vertrok naar Kayseri (Turkije) om nog een seizoentje aan haar internationale basketbalcarrière toe te voegen. We wensen haar veel succes. Na de kennismaking en een korte training mocht ze zich al direct opmaken voor een eerste feestje,want op 13 september...

Geheel in de lokale stijl natuurlijk! We hadden niet anders verwacht, en als binnenkomer in een nieuw team zijn er slechtere situaties te verzinnen.
Wie minder geluk gehad heeft en niet zo'n goed gevoel overhoudt van het voorbije zomerweer is onderstaand heerschap. Of is het een zij? Er valt zelfs helemaal niks meer te voelen: tijdens de droogteperiode is deze rakker voor de hitte gaan schuilen in een belommerde bloempot achter het tuinhuis. Prima idee, ware het niet dat de aanhoudend hoge temperaturen sneller tot uitdrogingsverschijnselen leidden dan verwacht en dat dit prachtexemplaar dus in geen tijd zijn flexibiliteit en de daaraan gekoppelde springcapaciteit kwijt was. Gedaan met springen, en wachten op de bodem van de pot tot een of andere reddende engel zou passeren. Dat was uiteindelijk Heer Polo zelf, maar veel te laat. Totaal verdroogd en proper uitgehard zat het restant van deze puittepad mij aan te staren over de rand. Geen beweging meer, zelfs geen oogknip. En netjes in de houding, klaar voor de grote sprong...

Een sprong die, mocht hij alsnog zijn uitgevoerd, hem of haar midden tussen twee van mijn zomerse leeservaringen had laten terecht komen. Met de nodige aandacht en een Poloiaanse verbetenheid die eigen is aan Heer Marco heb ik mij door de spionage-perikelen rondom D-Day geworsteld. Een boek dat mijn aandacht trok tussen de aanbiedingen van het Knack-nummer waarmee ik mijn abonnement heb afgesloten. Reflexmatig gereageerd, gekocht en daarna heel plichtsgetrouw doorwrocht tot en met de laatste pagina.

Ik heb er al betere gelezen, en hoewel de recensies gewagen van 'lezen als een trein' en 'uitermate boeiend' heb ik daar zo mijn eigen gedacht over. Dan was de volgende van een heel ander allooi. Sterk geschreven, rauw maar zonder sensatie op te zoeken en met een prachtig uitgetekende karakterstudie als rode draad. Jonge Italianen die op missie zijn in Afganistan. Iets heel anders dan de titel doet vermoeden, hoewel: na 250 bladzijden komen we geregeld aardig dicht in de buurt...

En dan was er nog het voorbije weekend tijdens hetwelk 'De Bende van Jef' verzamelen had geblazen bij broer Roger in Brugge. Als aanloop, en om de file-problemen aan de Kennedytunnel, de E34 of andere snelwegen te vermijden waren Polo & Pola reeds vroeger op stap en maakten wij een ommetje langs Damme. Het regende toen nog niet, maar we hadden het weer ook niet echt mee. Toch is dit zicht op de Damse Vaart meer dan de moeite waard, en maak ik mij sterk dat deze prent het ver gaat schoppen in de TOP 12 van 2013.

Dat weekend was er dan weer één om in te kaderen. Wie op zoek is naar een goeie B&B kan ik alvast R&R aanraden. Voor meer details moet U persoonlijk langskomen, en dan heb ik het zeker óók over een gepocheerd eitje...

Marco Polo

Zomer op zijn laatste zeebenen...

Na de twee vorige epistels, die beiden ons recentelijk verblijf aan de Belgian Coast betroffen en respectievelijk aan de kunst en de kids aldaar gewijd waren, wil ik er zoals beloofd nog eentje aan toevoegen om aldus de Noordzee-trilogie 2013 van Marco Polo te completeren en af te ronden. Deze keer hadden we echt de ultieme momenten van de schoolgerelateerde zomervakantie uitgekozen om er met 'de gasten' op uit te trekken, en het was eraan te zien dat het seizoen op zijn laatste benen liep...

De meeuwen meeuwden af en toe nog statig en de golven golfden onophoudelijk naar het strand... maar die arrogante geelbekken hielden het eind augustus duidelijk voor bekeken en lieten Uw fotograaf bij regelmaat een poepje ruiken. Poseren was er niet meer bij, laat staan in superslow door het zwerk zeilen. Neen, als de portrettentrekker op de proppen kwam draaiden zij hun hielen en dribbelden met een hautaine blik over hun schouder gewoon een eind weg. Ze hadden er blijkbaar genoeg van en droomden al vooruit over herfststormen, een onder schuim bedolven branding en verlaten stranden. Het seizoen was goed geweest, evenzo voor de meeuwen, maar nu hoefde het niet meer...

 

Ook de strandvoetballertjes hadden het bijltje erbij neergelegd. Week in week uit hebben zij zich ingeleefd in de rol van Braziliaanse balgoochelaars op de stranden van Copa Cabana en Ipanema. Sjotten van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, maar na negen lange weken is de bal versleten en zijn de Neymars, Ronaldos en Ronaldinhos terug naar het hinterland en de schoolbanken afgezakt. Het uitgerafelde restant van hun favoriete speeltuig is achtergelaten en valt ten prooi aan de golven. Hier is er definief afgefloten. Zelfs geen drie minuten extra-tijd...

De redders troepen samen tijdens hun laatste diensturen. Gele vlag, opletten, maar met z'n vijven voor één enkele zwemmadam... Beetje van het goede teveel? Ze hebben een hele zomer lang hun best gedaan om alles in goede zwembanen te leiden en ook voor hen mag het september worden. Mijn speciale dank gaat uit naar 'Wim' op het strand van Oostduinkerke. Bij navraag wist hij Witse ervan te overtuigen dat die goed op tijd moest vertrekken om 'over en weer' naar Engeland te zwemmen. Anders zou hij nooit voor donker terug zijn.

De kitesurfers van hun kant kennen dan weer geen grenzen, zij gaan gewoon door. Zomervakantie of niet, zij zullen in grote getale aanwezig blijven voor onze westkust. Daar is veel plaats, én veel wind. En de boei geeft de goede richting aan. Ook naar Engeland...?!

Op het staketsel van Nieuwpoort zijn de kruisnetten niet meer uitgehaald en staan de takelstangen  werkloos in het gelid. Gisteren nog een drukte van jewelste en geduldig wachten tot er een totebel vrijkwam, maar vandaag heerst er rust en discipline in de rij. Geen kat aan de reling, maar ja: die vissen dan ook niet met een kruisnet!

En dan zijn er de strandkabines. Die blijven nog enkele weken beschikbaar, maar staan er meestal leeg en verlaten bij. In De Panne staan ze er nog op hun zwarte spaakwielen, een beetje scheef af en toe en helemaal niet recht in de rij. De meeste gestreept in felle kleuren geschilderd, maar af en toe ook iets soberder. Wie herinnert zich nog de briefjes van honderd Belgische franken uit de jaren '90? De strandscene van Ensor op de achterkant: zo van de plage in De Panne geplukt. Maar ook einde seizoen, en zo loopt alles en iedereen op zijn laatste zeebenen...

Marco Polo

Alles KIDS aan de kust...

Mijn schuchtere, edoch kunstzinnig geformuleerde slotvraag aan het eind van de vorige bijdrage heeft geen resultaat opgeleverd. Geen enkele van mijn lezerinnen/-essen is zover gegaan dat zij, na het zichzelf te pronk stellen onder een hoogzomerse lichtinval, een opname van zo'n allicht zeer appetijtelijke pose heeft doorgestuurd naar Uw amechtig hopende en vol verwachting levende bloggeraar. Het is dus wéér niks geworden. Voor straf keren die weergoden hun huig naar de herfstwind en moeten we het na een zeer genietbare schoolstart al opnieuw stellen met de alledaags Belgische klimatologie: niet te warm en niet te koud, niet te droog en niet te nat en bovendien wat windvlagen, maar dan ook weer niet té. Bovendien korten de dagen en valt het duister ons steeds vroeger op de nek.  Wie zich geroepen voelt om daar iets aan te veranderen kan alsnog overwegen de gevraagde prenten door te sturen. Heer Polo én de geest van Louis-Paul zullen U eeuwig dankbaar zijn. Hoe dan ook was er de belofte om een verlengstuk te breien aan het vorige verslag, en als Polo iets belooft dan doet hij dat. Wanneer, dat is nog de vraag, maar deze keer hebben jullie geluk en wordt het geduld niet te lang op de proef gesteld.

Bij aankomst in Oostduinkerke gingen we met de kids vrijwel direct op pad om te controleren of de zee er nog was. Daar hadden we zo onze redenen voor: op het eind van de rit kwamen we langs de Polderweg, de Zandweg, de Duinweg, de Abdijweg... en tot onze grote ontsteltenis was de inrit van het park recht tegenover de Noordzeeweg. Als alles weg is, dan kunnen we beter eerst even checken of het wel de moeite is dat we blijven...

Oef... gelukkig was de zee er wel, en was het de daaropvolgende dagen meer dan de moeite waard! De eerste dag hielden we het bij een stevige wandeling, voeten in het water, richting staketsel van Nieuwpoort om reeds halverwege vast te stellen dat het goed was en tijd voor een eerste terrasje. Daags nadien was het Wout die, op muzikaal aanraden van Bart Peeters, heen en weer naar Engeland zwom en nog energie over had om zijn exploot met een fikse spurt richting strand af te ronden...

Witse van zijn kant deed er alles aan om de hongerigen te spijzen en kweet zich met verve van die zware taak: de garnaalvissers assisteren en een hele echte 'grijze' uit de branding slepen. Ge moet het toch maar kunnen hé...

 

Merci makker, dat hebt gij goed gedaan!
Natuurlijk wordt op het strand naar aloude gewoonte de strijd aangegaan met de getijden. De drie Sweverkes staken hun schoppen bij elkaar en werkten zich de pleuris om op tijd een stevig fort te bouwen dat als eerste het wassende water zou weerstaan. Samen aan de slag, beurtelings even uithijgen, weer overleggen, nog een extra dam bouwen, alles stevig aankloppen, niet opgeven...

En dan was daar de zee. Golf na golf kwam peuteren aan de grondvesten, spoelde de eerder opgeworpen  waterkering achteloos van de kaart. De kids gaven zich niet zomaar gewonnen: onder luid geschater en gekweel bleven ze hun best doen om de boel terug te versterken. Maar net als zovelen voor hen moesten zij na een tiental minuten in de Noordzee hun meerdere erkennen. 't Zal dan voor een volgende keer zijn, hé gasten...!

Gelukkig was er in onze bungalow een sauna, en konden de vermoeide strijders zich daar te rusten en te transpireren leggen. Heerlijk. Daarna fris afspoelen en dan slapen als een roos!

De volgende dag weer present en klaar om die vermaledijde golven te lijf te gaan, de duinen te bestijgen, het binnenzwembad te verkennen, een berg pannekoeken te verslinden en als een grote de confrontatie aan te gaan op de mini-golf. Dat zoiets zijn sporen achterlaat was te verwachten, maar is te verhelpen met de nodige nachtrust en af en toe een tussendoortje : onze kapitein geeft dan ook het goede voorbeeld met een powernap bij Hole 10...

Dit verhaal maakt deel uit van een drieluik over onze eindeseizoensweek aan de vaderlandse kust. Dat het zomerseizoen ten einde liep heeft heer Polo zelf kunnen vaststellen en dan maar meteen op de pixelsensor vastgelegd. Resultaten daarvan presenteer ik U bij een volgende gelegenheid.

Marco Polo