One blog a day keeps the jetlag away!!

Na de eerste uiting van mijn NYC-impressies gisteren geef ik U vandaag bij wijze van aanvulling een overzicht aan de hand van wat we uit de City Pass gehaald hebben.
Om de trip comfortabel te starten hadden Bieke, Bram & Anke
ons voorzien van een startpakket US-dollars en tevens al wat informatie gegeven over hoe we die centjes best konden gebruiken. Ze hebben het van geen vreemden...
We hebben hun goede raad opgevolgd en, jawel... reeds voor onze afreis via internet allebei zo'n toeristenpaspoort gekocht.
Wie voor weinig geld veel wil zien van het "klassiekers"aanbod doet hiermee alleszins zijn voordeel, niet alleen financieel maar ook praktisch: je omzeilt lange wachtrijen, krijgt gratis (of met korting) een audio-gids en zelfs tickets voor tijdelijke tentoonstellingen...
Een VIP-behandeling zonder champagne...!
Kijk even mee in welke volgorde wij onze kaartjes uit de
City Pass-boekjes lieten scheuren...



MoMA: Museum of Modern Art ....
Vice versa prentjes zien kijken op een eerste regenachtige namiddag in "The City that never sleeps".

Empire State Building ...
Na vergezichten kijken vanop het Observatory gingen we souvenirs shoppen op de 80ste verdieping van wat na 9/11 de hoogste(?) en meest memorabele building van Manhattan is...

American Museum of National History ...
Deze jongen gaat 's nachts op stap doorheen het ganse museum...
of was dat alleen zo in de film?!

Circle Line Sigthseeing Cruises ...
Rond de zuidpunt van Manhattan: ze horen het niet graag,
maar ook hier zit het Financial District in een dipje!!

Guggenheim Museum...
Singing in the rain!!... maar voor City Pass-holders is er een snelle en droge oplossing, een shortcut zeg maar.

The Metropolitan Museum of Art ...
Naast héél véél andere kunstwerken:
De Oogst, van Pieter Breughel de Oude, alias Peer den drol.
Was hij nu Vlaming of Nederlander??

City Pass.com ... een aanrader!!!

Marco Polo

Moeilijk kiezen...

Met deze titel wil ik geen allusie maken op wat de wijfelende middengroep van de kiesgerechtigd-geregistreerde Amerikaanse bevolking nog te doen staat tegen dinsdag aanstaande.
Zij zullen uiteindelijk toch weer gaan bepalen wie er naar welk "wit" onderkomen trekt voor de komende vier presidentiële jaren:
een Iglo in Alaska of The White House in Washington, DC ...?!
Neen, het is er mij alleen om te doen U, hooggewaardeerde lezer(es), een kijk te gunnen op en te laten delen in de onnoemlijk moeilijke taak die zich vandaag aan mij opdringt en waarbij ik tot een moreel-, ethisch- en verhalend-verantwoorde selectie wil komen uit (of "van": U zeg het maar!) een schuimroots voorhanden zijnde en recentelijk door mijzelf geschoten hoeveelheid foto's teneinde U een exquise kijk te geven op onze vandaag perfect volgens planning afgeronde New Yorkse City-trip.
Zij die een uitgebreid verslag van dit gebeuren verwachten kunnen "het" tot meerdere eer en glorie van Manhattan en zijn bewoners op het frontaal lichaamsdeel dat zich tussen ribbenboog en schaamstreek bevindt, meer bepaald HUN BUIK, schrijven...
De Apple, het bezoek eraan en de daarbijhorende sensaties en indrukwekkende gewaarwordingen zijn gewoonweg "to Big" om in dit simpele bloggetje te beschrijven.
Geen verslag dus, maar alleen wat beelden met daaraan naar eigen goeddunken gekoppelde bedenkingen of impressies...

Dan maar direct met de Amerikaanse deur in huis:
op Times Square moet je de tkts-balie "gezien" hebben, maar als ik ergens ter wereld in een MacDo wil eten is het wel op deze plek... en dat hebben we dan ook gedaan!!!

De Yellow Cabs zorgen letterlijk, figuurlijk en massaal voor kleur in het razend drukke straatbeeld. Bij een citytrip-toerist geniet de Subway echter de voorkeur: sneller, handiger en goedkoper...
en minstens even boeiend als in Parijs of Londen.

In het MoMA trof ik dit werk van Rem Koolhaas..., en een bijhorende animatiefilm van Madelon Vriesendorp, zijn echtgenote ... "echt"waar!...vertelt op een hallucinerende wijze over de geschiedenis van en het dagelijks leven in New York en zijn vijf boroughs: intrigerend...! Bekijk deze foto maar eens rustig..., en da's maar een begin van de allusies, intriges, scherpe bochten en dubbele bodems die in de kortfilm aan bod komen. Schitterend !!!

Port Authority Bus Terminal aan 42th & 8th.
Aangezien wij net buiten New York logeerden en iedere dag via de Lincoln Tunnel naar Midtown Manhattan kwamen, was dit het dagelijkse " το 'Α' και το 'Ω' ", de alfa en de omega, ons begin en einde van elke bezoekdag aan de Big City: mooi toch...??!

En ging Loft, of was het LOFT...
in première in Antwerpen of op Broadway..???
Geen idee...
Wat ik wel weet: vanaf nu ga ik de strijd aan met de jetlag!!
En dat kan enkele dagen duren...

Marco Polo

Het aftellen is begonnen...

De valies is gepakt.
Mijn handbagage in een rugzakske gepropt.
Paspoort, tickets, portefeuille, geld, gsm,... niks vergeten???

Lezers van deze blog die ondertussen ook supporter zijn van Anke, of dat nu willen worden, wil ik ten stelligste aanraden om nu eens door te klikken naar Anke in Salamanca. Ze heeft eindelijk de tijd gevonden voor een up-date van haar blog, en 't is de moeite...

Het aftellen is hier ondertussen in z'n eindfase: vandaag steken Polo & Pola de grote plas over voor een bezoek aan New York.
We landen vanavond rond 10 pm local time (ik pas mij aan!)
en mogelijkerwijs zal dit zowat het eerste zal zijn wat we tijdens
de taxirit van Manhattan te zien gaan krijgen ...

We 'll see...

Marco Polo

Smurfen 50 .... Smurfinnen bijna !!!

Deze keer een bericht van een heel andere orde.
Ik grijp even terug naar een gewoonte uit relatief lang vervlogen blogtijden: het vermelden van speciale verjaardagen of die dat bijna zijn en daarvoor kunnen doorgaan...
Vandaag worden de "blauwe mannetjes en het vrouwtje" van Peyo 50 jaar. Enkelen onder ons, en twee daarvan heel in het biezonder, kennen meer dan één Smurfin... en die worden "bijna vijftig".
De Smurfinnen..., inderdaad !!!
Dat werd eerst op aangepast sportieve wijze gevierd...

... en daarna zijn de jonge dames natuurlijk niet meer te stoppen!!!
De heren van stand stonden erbij, en keken ernaar...
En zij zagen dat het goed was!!

Marco Polo

Pitstop in Hoboken, Belgium

Na de memorabele basketmatch van zaterdagavond hebben we samen met Anke de vrije tijd die ons zondag restte ingevuld met een trip naar Ledesma en Zamora. Twee minder bekende plaatsen in het binnenland van Spanje, die echter het bezoeken meer dan waard zijn.
Ledesma is helemaal niet toeristisch.
Je kan er op een zondagmiddag ongestoord door de stille straatjes wandelen, en zien hoe "la mama" in een onovertroffen clair-obscure scène gaat aankloppen bij dochterlief om te zeggen dat de tapas staan te wachten...

Aan de rand van het dorp tref je dit prachtig uitzicht.
Lucht, licht, water en bruggen zat. Dan is de gedachte aan de "Bridges of Madison County", hoewel ze er helemaal niet op lijken, voor de hand liggend en niet veraf.

Maar daarmee was het bruggenverhaal niet afgesloten, want ook in Zamora kunnen ze er wat van en wordt er, zoals je hieronder ziet, niet op een boogske meer of minder gekeken. Zou het een Spaanse burgeroorlog-versie kunnen zijn van "A Bridge too Far"...?
"Zo vader, zo dochter" ...: ook Anke heeft na of naast het basketbal de smaak van het fotograferen danig te pakken.

Wat uitzicht betreft stelen de toren van het bisschoppelijk paleis en de kathedraal de show: van alle kanten heb je er een mooie kijk op, en met die blauwe lucht is het natuurlijk super.

Maar als ik de wolkjes van boven de "Puente de piedra" en het thema van het "Obispado" samenvoeg en aan Anke vraag wat zij verkiest, dan moet het iets van deze aard zijn ...

Momenteel voelt mijn aanwezigheid in België, voor zover ik een vergelijking kan maken met tv-beelden van F1-wedstrijden, zo'n beetje aan als even snel in de pitlane duiken, banden ... euh, ondergoed wisselen, voltanken op alle mogelijke wijzen en er dan weer snel vanonder muizen. Mijn schoolopdracht past nog net tussen de twee uitstappen in. Morgen nog een kort optreden, daarna valiezen pakken en liefst niet teveel vergeten.
Ben benieuwd of de Apple nog even Big is als in 1987: toen was ik daar om mee te lopen in de plaatselijke marathon, nu gaan we proberen om in vijf dagen zoveel mogelijk indrukken op te doen van Manhattan. 't Zal een goedgevuld programma worden, maar daarover lezen jullie later meer op deze blog.

Marco Polo

Op de afspraak...

We waren gisteravond met 3200 blauw-witte supporters op de afspraak in de Pabélon Würzburg voor de klassieker van het Spaanse damesbasket: Salamanca - Valencia.
Na een matige voorbereiding en een slappe competitiestart van Salamanca moest het normaal gesproken een makkelijke klus worden voor Valencia. Daarenboven hadden die van Salamanca net een Europese uitwedstrijd achter de rug met heen en terug een reis van zo'n 12 uur. De supporters echter geloofden erin, zoals steeds in Salamanca, en maakten dat de speelsters hun vermoeidheid even vergaten. Na een moeilijk begin (11-19) kwamen ze na het eerste kwart toch op een 28-23 voorsprong, om bij de rust Ros Caseres weer te zien naderen op 2 punten: 44-42. Na de rust was Valencia nergens, maar Salamanca vergat het karwei af te maken: slechts (!!!) 66-54 na 30 minuten.
Dan wordt het toch nog spannend ... Op 4 minuten van het einde is de kloof geslonken tot 4 punten, maar daar blijft het uiteindelijk bij: 91-86, en groot feest in en om "de Würzburg"!!

Voor de harde supporterskern nog even melden dat Anke (inderdaad op haar nieuwe pantoffels!) met 18 punten én een oerdegelijke prestatie in verdediging één van de smaakmakers was en een heel sterke én verstandige partij afleverde: zij gaf die van Valencia meermaals het nakijken!!!
Wij hebben er heel erg van genoten...
en ook van het Italiaans etentje achteraf!
't Moeten niet altijd tapas zijn, nietwaar Signore Spaghetti?!

Marco Polo

Wie het schoentje past...

Het Assepoester-sprookje dat de gebroeders Grimm via Giambattista Basile overgenomen en bewerkt hebben uit de italiaanse verhalenbundel La Gatta Cenerentola krijgt hiermee een spaanse variant...

Anke was nog maar net terug thuis of ze probeerde haar nieuwe schoeisel al eens uit: past prima!!! En dus op aanvraag even poseren op het zonnige terras...

Was het weer gisteren, vooral na de middag dan, best te genieten, vanmorgen zag het er helemaal anders uit...

Ook dat is Salamanca!
Daarom echter niet getreurd: we maken ons klaar voor de match vanavond, en daarna gaan we gezellig een hapje eten...

Marco Polo

WWF : World Wide Family

Dit is om te beginnen een hele echte avant-première...

van het nieuwe basketbalschoeisel van Anke.
Sinds gisteren resideren Polo & Pola weer voor een poosje in Salamanca. Anke zelf is nog op Euroleague-trip naar Hongerije en komt pas vanavond terug. Daarom hebben wij bij aankomst haar postpakket in ontvangst genomen, en zie: dit zijn haar zelf ontworpen Nike's - Made in China - die hopelijk voor de grote ommekeer in de wedstrijdresultaten gaan zorgen.
Dat zien we morgenavond wel als ze Valencia partij geven...
Ondertussen hebben wij hier vanmorgen een originele kunstwandeling gemaakt langs de oevers van de Rio Tormes.
In een semi-industriële ruïne aan de waterkant stonden we plots oog in oog met deze "frisse" knaap...

't Moeten niet altijd middeleeuwse gebouwen of renaissance-schilderijen zijn die onze aandacht en bewondering wekken.
Misschien graven ze deze pipo binnen 2000 jaar wel weer op en krijgt hij een plaats naast de muurschilderingen van Pompeï ???

Tijdens die wandeling, bij een hete café Americano op een Salamanquees terras, kreeg ik bericht dat de Visa-kaart van Bram eindelijk gearriveerd is in het bankfiliaal. Daar heeft hij nu niet veel meer aan, maar 't is alleszins beter dan zijn bagage die waarschijnlijk aan een "reis rond de wereld in 80 dagen" bezig is. Zoonlief zelf is in de wolken, nu hij en kameraad Sven in Los Angeles dagelijks optrekken met hun basketidolen van de plaatselijke Lakers.
"'t Kan verkeren..." zei dochter Bieke zonder daarbij expliciet aan Bredero te denken, en ze bleef als enige van de Hobokense tak van de De Mondt-familie in de zwart-geel-rode heimat om alzo de kerk in het midden en de wereldwijde vertegenwoordiging van ons gezin in evenwicht te houden.

Marco Polo

Did it again !!!

Daar komt het dikwijls op neer in dit aardse tranendal:
nog een keer en weer opnieuw en vaneir ...
Soms met een "Pfff!!! 't Is weer van 't zelfde..."
en soms met een glorieus "Yesss!!! 't Is weer gelukt!!"

Mijn aandacht, bewondering en hemelhoge appreciatie gaat natuurlijk vooreerst naar m'n blogcompaan Aloysius Primus: Hij deed het toch maar weer feilloos binnen de opgelegde tijd en wie Hem op een strafpunt wil tracteren zal heel ver en tevens vruchteloos moeten zoeken naar een afgeworpen balk, een kluitje in de watergracht of een weigering voor een oxer of een driesprong. Felicitaties zijn Uw deel, en daar bovenop mijn eeuwigdurende dankbaarheid voor die maandelijks deugddoende leesmomenten. Yesss!!!

Vannacht vond het finale debat plaats in de aanloop naar de presidentsverkiezingen tussen Obama en McCain, en Yesss!!!
He did it again! 't Is nu 3-0 voor Barack Obama, en bij de McCain's en de Palin's wordt het stil in de barak...

En de Spanjaarden deden het ook nog eens, nu ten koste van de Rode Duivels: scoren in de eindfase van de match en de volle buit mee naar het Iberisch Schiereiland... België - Spanje 1 - 2
Pfff!!!'t Is weer van 't zelfde...
Weer Felaini met een schijtpas in de voeten van de tegenstander en weg momentum, weg voorsprong en weer het gemekker van Vandereycken...

Uw Polo-dienaar besloot dan maar om het ook nog eens te doen: een ticketje boeken, valiesje pakken en naar Brussels South (klinkt beter dan gewoon maar Charleroi...) Vandaar een paar dagen naar Anke en de wedstrijd Salamanca - Valencia meepikken.
Op hoop van zegE(n)...Polo goes Spain again !!! Yesss!!!

Marco Polo

Geef er eens een lap op ...

Hij, die eergisteren op deze plek nog werd gehuldigd ter gelegenheid van zijn verjaardag en middels een virtuele postkaart het allerbeste werd toegewenst door een frisse bende overjaarse grouppies, wordt vandaag alweer tot de orde geroepen:
op bloggen staat geen leeftijd, en dus wil ik de Pauselijke Hoogheid houden aan Zijn eertijds aangegaan engagement en Hem herinneren aan de door Hem "in tempo non suspecto" gedane belofte als zou Hij telkens omstreeks de Iden, en meerbepaald op de vijftiende van iedere maand een blogsel produceren.
Hallo Aloysio !!! Het is weer zover !!!
Morgen verwacht ik, en samen met mij vele duizenden, wederom een nieuwe blogiaanse variant van wat wij kennen als een pauselijke encycliek: naast een prozaïsch hoogstaand verslag van Uw dagdagelijkse bezigheden ontwaren wij mogelijks wederom een hoop onfeilbaar gelul dat evenwel als groot voordeel heeft dat het onze dag kleurt en ons bovendien de actuele $$-kommer en €€-slommer doet vergeten.
Geef er maar een lap op beste vriend en verwijs onze Premier en zijn regeringsverklaring nog eens naar de herkansingen, voor zover hij dat zelf nog niet heeft gedaan.
Deze keer mocht "onzen Yves" evenwel rekenen op steun vanuit een onverwachte hoek: in de slipstream van de kredietcrisis, het totaal bancaire débacle en de meltdown van het Fortis-aandeel gaat hij voorwaar nog even overleven in de "16".
Straffe numéro !!!

Wie ik niet zoveel kans toeschrijf om politiek te overleven is McCain's runningmate Sarah Palin. Haar 72-jarige gangmaker zal alle moeite van de Westerse wereld hebben om Obama in de sprint te kloppen en aldus een presidentieel invallerszitje warm te houden voor zijn Alaskaiaanse vriendin. Maar la Palin weet van aanpakken, wil er ook al wel eens een lap op geven en legt voorwaar niet al haar eieren in één en dezelfde mand.
Naast haar politieke ambities lijkt zij, conservatief republikeins of niet, over nog andere talenten te beschikken...

Mocht U denken dat ik hier alludeer op lichtzinnige uitspattingen of bijverdiensten in het pornografisch of erotisch circuit ..., dan hebt U het fout. Wat zij ons in bovenstaande fotografische neerslag wil aanbieden is een verhelderende inkijk op interne zaken. Blijkbaar beschikt zij daarover in zeer ruime mate(n): zowel de inkijk als haar interne aangelegenheden zijn grensverleggend. Daarenboven ben ik er vrijwel zeker van dat in deze de vlag, indien van XXL-formaat, wel degelijk de lading dekt...

Mocht het politiek niet lukken, dan ligt er zeker een mooie toekomst in het verschiet als directiesecretaresse van een of andere grootbankdirecteur: momenteel liggen in die sector een heleboel onpeilbare diepten te wachten, waarvoor haar fysieke présence dan weer het gedroomde uithangbord kan zijn...
Ik zeg maar wat: Fortis -77% ... Palin 38DD ... Lippens de retour !!!

Marco Polo

Voor één in het biezonder ...

Er was door Jan en klein Pierke, maar ook door Sabine, Peggy, Jill en Hilde, Frank, Eddy, Bob en Armand zaliger plus de hele reeks buitenlandse weervrouwen en -mannen, voor vandaag nog een mooie zonnige nazomerdag aangekondigd.
Tot nu toe echter ziet het er buiten alleen mistig en grijs uit en van zon is er al helemaal geen sprake. Maar daarom niet getreurd:
ik draai de centrale verwarming een paar graden hoger, gooi een blok extra op het open haardvuur en verwarm mij aan de blijde gebeurtenissen van de dag.
Geen tijd om mij te buigen over de financiële poespas daarbuiten. De rode grafieken op de beeldschermen die ook al diep in mijn portefeuille zijn doorgedrongen moeten maar even aan de kant. Dat er dit weekend geen eerste klasse-voetbal is wegens een weinig begeesterende interland tegen Armenië maakt al evenmin iets uit. Zelfs het feit dat onze jongste spruit met haar team voor de tweede keer op rij het onderspit moest delven in de Spaanse competitie is, hoewel absoluut onprettig, niet van die aard dat het mijn opborrelende vreugde kan temperen.
Neen, vandaag is het 12 oktober en op die dag mag mijn goede vriend, mentor, voedstervader, lichtend voorbeeld, kameraad, inspirator en pauselijk geïnspireerd medium ALOYSIUS PRIMUS naar jaarlijkse gewoonte de kaarsjes uitblazen. Ieder jaar eentje meer, en zolang hij dat blijft doen zal ik hem op allerlei manieren blijven verRassen ter felicitatie met zijn VERJAARDAG !!!

Hiep Hiep Hiep .... Hoera !!!

Marco Polo

De tijd .... van toen !

De week is weer voorbij gevlogen !
Wat gaat het toch snel en altijd maar sneller, en dat ondanks mijn verwoede pogingen om een zekere graad van onthaasting na te streven in alles wat ik doe. Bij mijn fietsverplaatsingen naar en van school rijd ik bewust wat trager, hoewel ik gemakkelijk(sic) sneller zou kunnen: niet afjagen !!! De invulling van mijn dagen, of het nu werk- of verlengde weekendetmalen betreft, mag ook rekenen op een hoog "doe-het-wat-kalm-aan"-gehalte en mijn nachten wil ik al evenmin overladen met overdadig veel slapen.
Kalmte en rust op alle fronten, alleen de tijd ... die kan ik niet vertragen noch beheersen, laat staan terugdraaien.
Het begint meestal een hele poos voordien: een paar afspraken op een blanco blad in de weekkalender.
"Kijk eens aan, niks te doen: hier moet het kunnen."
Af en toe komt er een bezoekje bij of wordt er een etentje gepland.
"Geen probleem, ruimte en tijd genoeg."
Een bijeenkomst met de vrienden van lang of héél lang geleden, de halfjaarlijkse Turkije-reünie...
"Ja, hier is nog een gaatje!!"
En tussendoor naar school, al dan niet met de fiets, enkele kasten in elkaar steken en familiebezoek afleggen.
"Oops!! Dat is weer nipt geworden!"
Ik kies er eentje uit: de vrienden van héél lang geleden !!!
In mijn vrije post-prostataire periode was ik begonnen aan de voorbereidingen van onze 40 jaar College-reünie: adressen opzoeken, telefoonnummers aanpassen, e-mailcontacten toevoegen, foto's opsnorren ...
En nu was het tijd geworden om over te gaan tot de eerste lijfelijke contacten, om suggesties te doen betreffende het programma en de wijze van ontmoeting en aldus de basis te leggen waarop we later dit jaar tot sluitende afspraken kunnen komen.
U zou kunnen denken dat het om een regeringsoverleg gaat, maar neen: hier is veel meer warmte tussen en respect voor de gesprekspartners en wij zijn echt van plan om er iets van te maken. Vandaar de eerste stap: Peter M. en Herman D., alias "de Peet en den Erre" waren donderdagavond te gast in Huize Polo. Voor het gemak van de lezer die mogelijkerwijze niet weet over wie het gaat, heb ik de heren van stand en hun gastheer persoonlijk en op discrete wijze aangemerkt op onderstaande foto. Deze dateert uit 1969, the year after, en tevens het jaar van ons gezamelijk afstuderen aan het College van het Eucharistisch Hart, ook bekend als de Rommeshoef van Essen.

We zijn in onze Guyeraans geperforeerde herinneringen gedoken, hebben foto's bovengehaald en besproken, anecdotes opgediept uit de verste donkere hoeken van ons geheugen en genoten van een goed glas Belgisch bier.
Het is een memorabele avond geworden, en een ontmoeting die de dag daarna in een e-mail op pakkende wijze werd ingeschat en getaxeerd: "...het heeft mijn hart verwarmd om te weten dat oude vriendschap niet roest, maar hoogstens wat afgestoft moet worden." En of zoiets deugd doet ...?!
Op het College zullen ze geweten hebben dat die van '69 iets van plan zijn: binnenkort staat het oudleerlingenbestand vol foto's van onze klas door de collegejaren heen met klastitularissen als de Piet, Vercammen, de Seels, nog eens Louis "Pallieter" Vercammen, de Mini en 't Voske. Kijkt U zelf maar ...

Marco Polo

Comeback!! Baby come back...

Als time money was, dan zou mijn financiële portefeuille er nóg slechter aan toe zijn dan zij nu al is. Fortis en Dexia zorgden reeds voor een hoop blauwe plekken in mijn spaar-, beleggings- en pensioen"vermogen", maar tijd heb ik helemaal niet meer !!!
Hoe kan dit nou? Ik heb het basketspelletje en de bijhorende tijdverslindende coaching-hobby toch opgegeven?!
En op school heb ik mij ook weten te beperken tot een halftijdse opdracht, wat volgens vrienden en kennissen die hun brood als zelfstandige of "in de privé" verdienen helemaal niets meer voorstelt. En toch, en toch ... heb ik geen tijd.
De enige plausibele verklaring die ik ervoor kan vinden ligt in de veronderstelling dat ik door die halftijdse opdracht niet alleen maar de helft moet werken, maar ook dagen heb die maar voor de helft meetellen: dus dagen van 12 uren...??!
Of misschien zit de aanstaande verhuis van mijn schoonmoeder er toch voor iets tussen! In mijn geval alleszins minder beangstigend of compromiterend dan de verhuis van een aanstaande schoonmoeder!! Ik ga mij er niet druk over maken, maar de tijd om te bloggen wordt steeds zeldzamer. En toch, en toch...

Aansluitend op de epiloog van mijn vorige publicatie
"Rome... Romeo... Romero !!!"
blijf ik nog even verwijlen in het wielrennersmilieu.
Sinds enige tijd weten we dat Lance Armstrong een comeback plant: niet moeilijk als je ziet in wiens wiel(!?) hij zit....
Om van de rest maar te zwijgen.

De aankondiging van zijn wederopstart was nog maar amper op het internet te lezen, laat staan dat er al een krant melding van had gemaakt in een papieren editie, of daar waren de andere dopingzondaars al om mee te delen dat ook zij wel een retour in het peleton zagen zitten: Alexander Vinokourov, Johan Museeuw en Frank Vandenbroucke.

't Is duidelijk dat de Leeuw van Vlaanderen betere tijden heeft gekend, maar hij weet alvast nog hoe het er na een overwinning aan toe gaat. Over Vandenbroucke ga ik mij hier niet uitspreken: met hem weet je nooit! Of toch wel: wij zullen het nooit weten !!!
Ondertussen is er sinds het WK weeral zoveel gebeurd in en rond het dopingpeleton dat ik de uitspraak van Lefèvre al bijna was vergeten...

Volgens mij hebben die oude knarren uit een vorige paragraaf overschot van gelijk dat ze het nog eens gaan proberen:
als Boonen & Co er niet meer van bakken dan dit, dan moeten zij niet eens zoveel doping slikken om ook goed mee te draaien!!!

Gelukkig was er het voorbije weekend weer een actie van de Lerarenkaart: een speeddate met de Antwerpse Provinciale Musea. In sneltreinvaart kon je kennis maken met het Zilvermuseum, het Diamantmuseum, het Modemuseum en het Fotomuseum. Dat laatste kenden we al van eerdere bezoeken en bij de andere ging onze voorkeur uit naar Zilver en Mode.

Die komen dus binnenkort wel eens uitgebreider aan bod.
Als we tijd hebben...

Marco Polo

Alle wegen leiden naar Romeo...

Zei ik U vorige keer niet dat ik mij aan een 45 minuten ROME ging begeven? Op de homeo nog wel en met als doel een veilige voorbereiding te treffen voor de jaarlijkse PITO-sportdag ...
Het heeft niet mogen zijn: om wille van allerlei andere beslommer- en bekommernissen ben ik donderdag vroeg in de ochtend zonder de vernoemde tainingssessie in de benen met collega's en leerlingen naar de Ardennen gereden om er te mountainboarden en de bijna-Franse bossen te exploreren.
Het weer hadden we nog niet echt mee, maar dat kon de pret niet bederven: 100 enthousiaste laatstejaars hebben weer het beste van zichzelf gegeven, of toch iets wat daar sterk op gelijkt.

De collega's hebben er ook van genoten: met volle aandacht,
in lichte looppas, met de glimlach, bij een tasje koffie en met
een ontwapenend open blik op wat nog komen moest...

Bedankt jongens en meisjes én collega's: jullie hebben er weer voor gezorgd dat deze uitstap naar de Ardennen een voltreffer werd. Merci !!!
En vandaag is het er dan eindelijk toch van gekomen:
"Homeo to Rome"..., zeg maar Romeo !!
En voor je het weet wordt het zoiets als Romero ...

Inderdaad: gestroomlijnde Rebecca !!!
In deze outfit zou ze zeker niet misstaan in sommige beklijvende sequenties van de ROME-serie: Go Pullo, gooo !!!
Morgen ga ik voor de volgende aflevering: je weet maar nooit ...

Marco Polo

Weer of geen weer...

Tijdens het voorbije weekend, hetwelk in mijn huidige situatie zo'n 4 à 5 dagen duurt, had ik "la Pola" zover gekregen om samen met mij enkele fietstochtjes te maken in de buurt.
Prachtig nazomerweer, een paar leuke dingen gaan bekijken,
geen te lange afstanden maar wel via de iets rustiger wegen in onze omgeving. Geslaagd initiatief noemen ze zoiets dan!
Voor mij waren het de klassieke twee vliegen in één klap: rustig de beentjes strekken om het vrouwtje een plezier te doen en mijzelf evenzogoed en tegelijkertijd in stilte voorbereiden op het geplande plichtsmatige gebruik van mijn nieuw vehikel om af en toe de weg naar en van ons geliefd instituut al fietsend af te leggen.

Na het weekend bleek evenwel dat we wat "mooi weer" betreft het beste gehad hadden/ hadden gehad voor september.
Een temperatuurduik die momenteel enkel door de aandelen van Fortis en Dexia kan geëvenaard worden, winden die van alle kanten kwamen maar zelden uit het goede gat en wolken die de regen uiteindelijk niet meer konden ophouden: zever, smos-, druil- of kletsende regen, buien, vlagen en noem maar op.
Vandaag is het herfstoffensief ingezet en net vandaag kwam het voor mij best uit om een eerste keer met mijn trapvélo naar onze onderwijsinrichting en terug te rijden. Op schoolse wijze uitgedrukt vallen mijn lesuren van dinsdag op 3+4 en 5+6, wat wil zeggen dat ik tegen de klok van 10 op het PITO verwacht word en rond 15 uur weer aan de terugrit kan beginnen.
Vanmorgen had ik een ruime marge genomen, en was al om 8 uur in de Graspolderlaan vertrokken: meer dan tijd genoeg om de bijna 25 km naar Stabroek te overbruggen.
Laten het nu net die bruggen geweest zijn of de afwezigheid daarvan of mijn twijfel aan het berijdbaar en bereikbaar zijn dezer, maar ik heb er vanmorgen een potje van gemaakt: verkeerde weg gekozen, juiste weg teruggevonden, alternatieve route via een twijfelachtig gemarkeerd fietspad verkozen, vastgereden in een ochtendmarkt, niet voorziene omleidingen door wegwerkzaamheden ... alles heb ik gehad.
Maar ook rugwind, en dat element zorgde ervoor dat ik de moed niet verloor en bij aankomst nog alle tijd had om een verkwikkende douche te nemen alvorens mij aan het sportieve onderricht van de mij toevertrouwde jongeren te begeven.
Oh ja, en de buien was ik ook voorgebleven: wat dat betreft mocht ik dus niet klagen.

Voor de terugrit had ik mijn licht opgestoken bij enkele collega's die wat fietsen betreft over een veel grotere routine en ervaring beschikken dan ikzelf. Dankzij hun goede raad heb ik wel de juiste koers gevolgd bij mijn terugkeer naar de haardstede, maar waar zij niet voor konden zorgen was de windrichting: in tegenstelling tot vanmorgen edoch geheel volgens de verwachtingen was deze nu compleet défavorabel en zat hij dus tegen. Ook de regen viel vrij fors uit het wolkendek en zorgde bij momenten voor kletsnatte omstandigheden. Enfin, wat voor enkele onder jullie jarenlang dagdagelijkse kost is geweest of nog steeds is deed zich aan mij vandaag voor als een waarachtige ontdekking en uitdaging voor mijn eigenste lijfelijke body.

Na een Map24-controle op de pc bleek dat ik vanmorgen een kleine 28 km had gereden en dat er deze namiddag een goede 24 op de teller zouden hebben gestaan indien zulk toestel zich op mijn fiets zou hebben bevonden, wat weliswaar het geval niet is. Vanmorgen reed ik er ruim anderhalf uur over en vanmiddag, tegen de wind en de regenvlagen in, was dat slechts een uur en tien minuten. Al deze gegevens leren mij dat het redelijk goed gaat met mijn post-prostataire conditie, maar dat er evengoed nog marge is voor verbetering. Morgen doe ik het buiten wat rustiger, teneinde geheel fit en paraat te zijn voor de sportdag van donderdag, maar indoor wil ik de homeo-draad van trappend kijken weer oppikken.
Wat te denken van 45 minuten ROME ...???

Marco Polo

Geloof het of niet....

Geloof het of niet maar sinds de vorige bijdrage heb ik nog geen minuut tijd gehad om mij aan het bloggen te wijden. Het mooie weer zorgde ervoor dat wij hier eerder aan zonnen, fietsen en BBQ-en dachten dan aan tokkelen op een klavier. Toch heb ik af en toe een oog op de computer geworpen, en dat resulteerde in leuke en minder leuke vaststellingen. Vooreerst de leuke: de kleine bezoeker hierboven is de gekke variant en verjongde uitgave van schrijver dezes volgens een digitale trukendoos dewelke mij per e-mail werd toegezonden door mijn zoon.
Er is in deze een ruim aanbod om (bij voorkeur) van uzelf al dan niet flaterende varianten te aanschouwen en aan de wereld kenbaar te maken. Voor eigen gebruik kan ik ook het manipuleren van drukmalen uwer dierbaren aanbevelen, maar breng hen voor alle veiligheid op de hoogte van uw scabreuze activiteiten teneinde de familievrede tenminste te handhaven tot de eerstvolgende successie-perikelen.

Dit brengt mij bij een minder leuke: nauwelijks te geloven ....

Wat eens stralende uithangborden waren in het Belgisch bankaire landschap zijn nu verdachte symbolen van "noodlijdende" ondernemingen, die met onze centen verkeerde spelletjes spelen. Op de rand van de afgrond, of al halverwege de dieperik in?
Nu de ene zijn steun binnen heeft, wil de andere natuurlijk ook uit dezelfde subsidiaire ruif eten. Schande!!
Hopelijk scheuren wij er niet meer dan één broek aan!

Toch sluit ik af met een positieve noot: tijdens mijn Middelheim-namiddag hoorde ik een uiteenzetting door een medewerker-bruggenbouwer van de museumwereld naar de samenleving. Samen met jongeren van een naburige school, wijkbewoners en kunstminnende zielen uit de verre omgeving bouwden de Nederlandse kunstenaars Andreas Hetfeld en Suus Baltussen een prachtig NEST op het Kiel. Een mooi initiatief dat het woon- en leefbare wil benadrukken binnen deze "blokken-wijk" en de klemtoon legt op menselijke verhoudingen en contacten ...
Ongelooflijk: er blijft hoop, zelfs op sociaal betere tijden !!

Marco Polo

Die van '58 worden 50 en die van '50 ... 58 !!

Het hele jaar door wordt er gevierd en herdacht dat Expo'58
50 jaar geleden is. Een vice versa omkeerbaar recto verso laat mij toe een woordspeling te becijferen met deze getallen, dewelke U in gecomprimeerde versie wordt aangeboden in de titel van deze bijdrage. Alles en iedereen wat in '50 een aanvang nam of ter wereld kwam en dientengevolge het levenslicht zag viert dit jaar zijn 58ste verjaardag. Eéntje moet hierop nog enige tijd wachten, maar voor het Antwerpse Middelheimmuseum is het al zover. Geopend in 1950 draait dit openluchtmuseum van de moderne en hedendaagse kunst al 58 jaar mee.
Uw dienaar nam er vandaag deel aan een info-namiddag voor leerkrachten en kon op die manier nog het een en ander opsteken over dit prachtige parkmuseum.
Mijn eerste kennismaking stamt uit de tijd ... dat mijn kinderen naar de lagere school gingen "op" Don Bosco. Nadat ik Bieke, Bram en Anke aan de schoolpoort had afgezet reed ik af en toe door naar Wilrijk om in het Nachtegalenpark, Park Den Brandt en het Middelheimpark mijn looptraining af te malen en zodoende toen reeds het nuttige aan het aangename en het fysieke aan het culturele te paren. Later gingen we regelmatig met vrienden en kennissen een wandeling maken tussen "de beelden van 't Middelheim" om daarna op 't terras in 't Nachtegalenpark een Duveltje te nuttigen. Vandaag verliep het bezoek onder leiding van een welbespraakte en onderlegde gids en had ik ruim de tijd om mijn foto-collectie uit te breiden.

WYSIWYG is de titel van de interactieve rondleidingen voor het secundair onderwijs: What You See Is What You Get ....
the better you see the more you get!
Dat heb ik vandaag zeker gedaan, en wederom ... mijn trouwe LUMIX ter hand genomen om het geheugen te ondersteunen en een compilatie met een persoonlijke "touch" te maken.
Geheel gratis en vrij ter beschikking hadden de mannen van de groendienst de resultaten van hun snoei- en kapwerk ter fotografische observatie achtergelaten. Zoiets laat een Polo niet onberoerd, en zie wat mijn kijk op het Middelheimmuseum vandaag òòk heeft opgeleverd...


Marco Polo

Πάντα ῥεῖ...

Alles stroomt, alles beweegt, niets is wat het was en nooit blijft iets hetzelfde. Zo ook dit bloggewrocht van mij. De ene keer volg ik de actualiteit, een andere keer wil ik grasduinen in het nabije of verre verleden. Dàn gaat het over het publieke schouwtoneel en dan weer komt het privé-gebeuren aan bod. Soms gaat het over sport, kunst, cultuur en af en toe laat ik mij verleiden om een schemerig licht te laten schijnen over de politieke situatie.
Soms probeer ik alles tegelijk de revue te laten passeren, en dan is het Πάντα met een hele grote P!! Om plaats te maken voor zo'n allesomvattende onderneming moet er eerst wat puin geruimd worden, en dat doen we zo ...

Voor een degelijke defragmentatie mag ik niets over het hoofd zien, zelfs niet die onderdelen waar het hart doorgaans vol van is en "De Mondt" van overloopt: compresseren die handel, opschuiven en ruimte creëren. Da's het motto en Leitmotivbij de start van een geestverruimende blogonderneming.

Waar ik U vorige keer ingelicht heb over het feit dat mijn kunstcollectie op meer dan democratische wijze werd uitgebreid met een Standaard-werk van Jan Fabre, wil ik U vandaag middels twee zelfsamengestelde octoptieken een diepere inkijk bieden op dit unaniem hooggeprezen meesterwerk.

Fabre-langs-achter op de frontpagina, Jef Colruyt, meneer Anciaux, Jean-Luc-U-weet-wel, buigen of barsten, schoonheid zonder grenzen, van Amsterdam tot Mekka en Albrecht Dürer.
En verder viel mijn geoefend oog ook op ...

De spinnenkop, Jan Wauters & - Mulder, Belgisch surrealisme, signor Barroso, de beurs of de zee (?), gokken als kunst en vice versa en tenslotte een klok van Rome voor een Belgische koe.

Wie nog verder wil geïnformeerd worden over deze hemelse creatie moet ik nu echter doorverwijzen naar de Nieuwe Mededelingen van Marrek O'Polo, alwaar U een door heer Polo handgeschreven versie kunt vinden van de rode draad die Fabre statementsgewijs door "zijn" krant liet lopen.

Genoeg!! Over nu naar het volgende item: maandenlang zat het eraan te komen en ik erop te wachten en zaterdag was het zover. Bieke en Frank hadden weliswaar 20 september uitgekozen om te verhuizen, maar de reünie van de Promotie "Sportkot 1973" lag al eerder vast. 35 jaar is het geleden dat we het ILO van Leuven verlieten, en onze vorige bijeenkomst dateerde al van 5 jaar terug. Hoe zou het met Polly zijn en met Jan en Eli, met Betty, Viv', Bernadetje, Jos en zijn vrienden Musketiers Leo en Marc, alias Nestor? Hoe zou het met Hugo gaan en met Louis, met Jef en met Imelda, met Jos II, met Jan & Hilde, met Hervé en met onze proffen? Wat zou er geworden zijn van Rudy en Eddy, van Chris, van Cecile,van Swatje, Erik, Lies en al die anderen die ik al zolang niet meer gehoord of gezien heb??

Wel, ze stellen het WEL !!!
We hebben gewandeld en gefietst, een rondleiding gekregen met uitleg bij enkele nieuwe realisaties van ons geliefd Instituut, een receptie aangeboden door dezelfde instelling en genoten van een diner en aansluitende t-dansant in de Salons Georges.
Maar bovenal hebben we genoten van elkaars gezelschap en van de massa's oude en nieuwe verhalen en annecdotes.
De dag was veel te kort, zelfs als ik de nacht erbij reken...!!

En Marco zou Polo niet zijn als hij, teneinde zijn tanend geheugen te ondersteunen, tijdens de wandeling niet snel een foto had gemaakt van dit sprankelend sportgedicht.
De titel van deze blogepisode heb ik echter van mijn goede vriend Jan DM, topzwemmer in zijn jonge jaren, daarna gedreven(sic) water-assistent aan het ILO en nu algemeen directeur van de Gentse scholengroep Panta Rhei!
Laat "het" nu maar stromen...

Marco Polo

In de aanbieding...

Zevenveertig minuten en achtentwintig seconden heb ik gisteravond aan de Pauselijke telefoon gehangen.
Lekker bijbabbelen met Zijne Heiligheid!
Eigenlijk belde ik Zijne Onfeilbaarheid met de vraag om informatie betreffende enkele oud-klasgenoten, maar al snel ging het gesprek over ons beider hobby: het bloggen. Hoewel Aloysius Primus als mentor fungeerde bij de opstart van mijn "blogcarrière" kan ik wel stellen dat ik hem wat kwantiteit betreft al snel mijlenver achter mij heb gelaten. De kwaliteit van Zijn blogexploten echter plaatsen mijn pogingen tot "schrijfsel plegen" telkens weer in een donkere schaduw: Hij is gewoonweg een geweldig woordkunstenaar.
En ook aan de telefoon is het een genoegen het oor te luisteren te leggen en te genieten van Zijn onvergelijkbare taalvirtuositeit.
Wat Hij met woorden doet laat men bij De Standaard sinds vorig jaar één keer per twaalf maanden door een gerenomeerd kunstenaar in een totaal concept gieten. De artiest in kwestie vervult gedurende één etmaal de rol van hoofdredacteur en mag naar eigen godsvruchtige inspiratie en vermogen "zijn" krant samenstellen. Het is de mensen van De Standaard dus ten tweede male gelukt: na Luc Tuymans vorig jaar was het vandaag aan Jan Fabre om zijn masterpiece af te leveren. Voor de schamele prijs van € 1.20 haalt men aldus een origineel kunstwerk in huis...

Zij die er vandaag niet aan gedacht hebben, het gewoonweg niet wisten of te laat waren om een exemplaar te bemachtigen in de krantenwinkel, kunnen alvast even proeven van bovenstaande collage waarin aandacht besteed wordt aan de voor- en achterkant, in detail het uitgavenummer en de onveranderde kostprijs, ondanks het stijgen van de grondstofprijzen, de energieprijzen en de werkuur-vergoeding en een reclame-detail wat mij is opgevallen: één jaar later kost een gelijkwaardige laptop bij dezelfde Carrefour-winkelketen € 100 minder, in dit geval dus een prijsverlaging van 16,66%.
Als dat zo verder gaat wacht ik nog even voor mijn volgende Aldi-aankoop: binnen zes jaar smijten ze die dingen waarschijnlijk gratis naar het hoofd van tevreden klanten ...

Als U ondanks alles toch de reclameboodschappen hebt genegeerd en de aanbiedingen aan U voorbij hebt laten gaan zodat U noch vorig jaar een Tuymans, noch vandaag een Fabre op de kop wist te tikken, dan bent U een voorbeeld van wat men "achter het net vissen" pleegt te noemen. Dat deze vorm van zogezegd gemiste vrijetijdsbesteding niet steeds als onaangenaam moet beschouwd worden, maar ook zijn positieve kanten heeft ziet U hierboven. Als zij zich steeds aldaar bevindt zou ik menigmaal met opzet mijn haakje aan de achterkant van het net uitgooien...

Op deze artistieke media-dag wil ik U een eigen compilatie niet onthouden: de gymnastische kunsten worden hieronder op Riefenstahlachtige wijze aan de man gebracht, terwijl het muizenrijmpje de honger naar hogere poëtische waarden moet stillen. De lichaamskunsten, de fotografie en de literatuur op een onnavolgbare maar o zo sobere wijze met elkaar verstrengeld en gepresenteerd door "hem & haar":
Hij doet het zonder handen.
Zij klaarblijkelijk zonder tanden !!

Marco Polo

Aestas Indiana ...

We zijn deze week begonnen met de lezing van een nieuwe episode in het blogverhaal van Zijne Pauselijkheid Aloysius Primus.
Geen seconde heb ik getwijfeld aan het tijdig verschijnen en ter virtuele perse gaan van "Aestas Indiana", Zijn meest recente encycliek . Verpakt in het Hem eigen eloquente proza trekt het hele zomergebeuren in een gestaag ritme aan ons voorbij.
Alreeds vergeten momenten of in schimmige nevels verdwenen gebeurtenissen rakelt Hij kakelvers weer op, serveert ze met een onvoorstelbare flair en schwung en zorgt daardoor voor een dankbare herbronning en wederopstanding van ons stilaan wegkwijnend herinneringsvermogen.
Heb dank, Heer Aloysius, heb menigvoud dank!

Aansluitend op deze memorabele revival heb ik nota genomen van de ministeriële en dus per definitie leugenachtige uitlating van de heer Reynders, die ons kwam melden dat de Belgische banken absoluut geen gevaar lopen bij de huidige beursmalaise.
Hoe komt het toch dat ik dit niet vertrouw?
Twee dagen later komt de eerste minister, of hij die daarvoor door wil gaan maar op elk moment en alle vlakken voortdurend tekort schiet in deze poging - laat staan in het realiseren van de ware opdracht van zijn ambt, en tracht ons dezelfde geruststelling te verkopen. Resultaat: nog meer commotie en een Bel20 die stilaan de weg van de vrije val begint op te zoeken.
Ik kijk maar even niet meer naar de stand van de rekeningen ....

Gelukkig vierde men in Nederland deze week weer Prinsjesdag, zodat ook ik nog eens mijn "prinsjes" ten tonele kan voeren: lekkere frietjes bij de bomma, echt Belgisch !

Vandaag heb ik mij dan weer gekweten van een conjunctuur-ondersteunende opdracht en ervoor gezorgd dat onze economie kan blijven draaien: door de aankoop van een nieuw tweewielig en door eigen kracht aan te drijven vehikel doe ik mijn duit in het consumentaire zakje teneinde de dreigende macro-economische inertie af te wenden. Ik heb een nieuwe fiets gekocht.

Alles erop en eraan.
Alleen een drinkbushouder ontbreekt.
Die heb ik echter al snel in een alternatieve aanbieding gevonden...

Proost!!

Marco Polo