Hoop doet leven...

Na mijn terugkeer uit Zeeland en tussen de voetbalvouwen door heb ik mij gisteren gekweten van mijn vaderlandse stemplicht. Deze keer moest ik mij aanbieden bij mijn eigen dochter: Anke had een funktie als bijzitter in stembureel 282, en zij deed dat met verve. Diezelfde zondagavond nog bleek dat Bart De Wever, geheel volgens de verwachtingen, de nieuwe stemmenkampioen was geworden. Al wat daaromheen als analyse, gevolgtrekking, vooruitblik of toekomstbeeld geopperd en gecreëerd wordt hebt U vandaag kunnen lezen in de kranten en horen op radio en televisie. Er komen heel wat veronderstellingen uit de bus, maar wat ik graag wilde vernemen is nog niet aan bod geweest. Als onderdeel van de confederale uitbouw der natie die NV-A naar voor wil schuiven had ik graag de mogelijkheid ontwaard om in beide landsdelen voor diverse sporten ook een nationale ploeg te selecteren. Dat zou, mits inschrijving door beide bonden, alvast een verdubbeling van onze kansen inhouden bij de kwalificaties voor europese en wereldkampioenschappen. Wat Noord- en Zuid-Korea kunnen moet ook hier tot de mogelijkheden gerekend worden. Hopelijk krijgen Bart en Elio dat voor elkaar. Daarna is er nog tijd genoeg voor B-H-V...

Aansluitend moet ik, hoe kan het ook anders, even mijn licht laten schijnen over het aan de gang zijnde WK voetbal. Met steile verwachtingen werd uitgekeken naar de eerste match van Oranje.

Tegen de Denen bleven zij met 2-0 aan de winst, maar veel meer valt er niet over te vertellen. Het was een slappe start, en net zoals de meeste wedstrijden tot hiertoe het aanzien nauwelijks waard. Hopelijk komt er snel verandering in, want in de NBA Play-Off Finales resten mij nog maximaal 2 matchen. Tussenstand: Lakers - Celtics 2-3. Gelukkig valt daar heel wat meer te beleven, maar zoals gezegd: dinsdag en donderdag... and that's it!

Nog even over het voetbal: tot hiertoe heeft de Mannschaft het aantrekkelijkste spel gepresenteerd, hebben de meeste andere ploegen de kat uit de boom gekeken, staan er dus heel wat lege bomen in Kaapstad, Johannesburg, Durban en omgeving, hebben diverse underdogs en zelfs favorieten zwaar ondergepresteerd en gaat de trofee van het geklungel voorlopig naar de keepers van Engeland, Australië en Algerije. Met dank aan de zwabberende Jabulani ...

Marco Polo

Weer even weggeweest...

Ik heb mij op professionele wijze in afzondering begeven teneinde het opvolgen van de start en de verdere afwikkeling van het WK Voetbal 2010 op degelijke wijze voor te bereiden. Er werd bij deze op geen inspanning gekeken, hoewel ik moet toegeven dat het nuttige ook deze keer aan het meer dan aangename werd gepaard. Aandachtige volgers van de "Mededelingen van..." herinneren zich allicht dat er hier al enkele malen sprake is geweest van een Nederlands stel waarmee Polo & Pola sinds vele jaren op zeer vriendschappelijke voet omgang onderhouden. Die vele jaren zijn er ondertussen 30 (dertig...!!) geworden. Onvoorstelbaar hoe snel dat gaat. Deze speciale verjaardag gingen we samen vieren in Oostkapelle (Zeeland), waar Simon & Marianne beschikken over een vakantiehuisje. Tijd om uitgebreid bij te kletsen en met Sim' wat te filosoferen over de kansen van Oranje en de afwezigheid van de Rode Duivels, een uitwaaiwandeling langs de Vlissingse Boulevard en een rondvaart over de Middelburgse grachten te maken, herten te spotten in het waterwingebied van Oostkapelle en herhaaldelijk, zowel uit als thuis, lekker te eten.
Er was zelfs even tijd voor een stukje openingsconcert van het WK 2010 in de South Western Townships van Johannesburg (Soweto). Onder aanhoudend vuvuzela-getoeter hebben we daags nadien de tweede helft van de openingsmatch gevolgd. Wat daaraan vooraf ging moest het afleggen tegen een restaurantbezoek in Domburg bij een verDomd goeie Italiaan. Het waren weer dagen om in te kaderen, en voor we het beseffen komt 35 eraan...
Van deze passage in Nederland heb ik dus gebruik gemaakt om mij voor te bereiden op wat de volgende weken een groot gedeelte van mijn tijd in beslag gaat nemen en mij te voorzien van bijhorende attributen. Als Oranje speelt wil ik ze best ondersteunen, en wie dan op bezoek komt in de Graspolderlaan kan meteen aansluiten: er is genoeg supportermateriaal voorhande...

Marco Polo

Aftellen...

Daar draait het tegenwoordig om.
Op school sleept de meerderheid van zowel leerlingen als leerkrachten zich door de laatste lesdagen richting eindexamens. De warme, zeg maar hete periodes die we in de voorbije weken te verwerken kregen hebben de weerbaarheid van de schoolbevolking behoorlijk aangetast. Gezucht en tandengeknars was tijdens de maandagse lessen mijn deel: een foute inschatting van de eindfase leverde mijn pupillen nu niet meteen de aangenaamste momenten van het jaar. Maar het weze zo: zij hadden de planning in eigen hand en gingen enkele weken geleden voor de foute opties. Dan waren de klasgroepen die dinsdag aan bod kwamen iets gelukkiger, in de aanloop veel verstandiger en qua samenwerking het ganse jaar ook veel genietbaarder. Drie keer op rij kreeg ik een enthousiaste groep op de grasmat om na een geïmproviseerde haka een stevige partij rugby af te haspelen. Leuke dag. Prima afsluiter voor heer Polo, want daarmee zit het lesgeven er voor dit schooljaar op. Het aftellen laat ik vanaf nu over aan de anderen, en voor ik het goed en wel zal beseft hebben zijn de examentoezichten daar waarna ons alleen nog een dagje delibereren en een eindejaarsparty rest.
Wat voor heer Polo een heerlijke tijd wordt, is voor vele collega's een barre eindrush met tussendoor klassementspurten om de punten voor dagelijks werk op tijd in te voeren, de examenvragen volgens afspraak in te dienen, hopen dat het drukwerk succesrijk verloopt, de massa's examenkopij in ontvangst te nemen om dan te verbeteren en punten te tellen tot de pedagogische dood erop volgt. En tussendoor tellen ze af naar een welverdiende vakantie.

Hopelijk brengen zij het er beter vanaf dan onze lokale vertegenwoordiger van de Hobokense merelpopulatie. Bij een te hoge graad van bevolkingsdichtheid gaan deze zangvogels er enorm hard tegenaan. Verdediging van of strijden om het noodzakelijke territorium en vechten voor een lekker wijfje kan zware gevolgen hebben.

Deze jongen ziet er niet bepaald vrolijk uit. Zaterdag en zondag leek het erop dat zijn uren geteld waren. Maandag keerde het weer echter, en met de afkoeling kwam bij hem ook het herstel.
Hij fluit weer dat het een lieve lust is, maar dan wel met een kale keel. 't Zijn barre tijden...

Met de start van de Pito-examens beginnen ze er ook in Zuid Afrika aan: het WK voetbal 2010. Het aftellen naar de eerste wedstrijd en de aansluitende maand "top"voetbal doorkruist bij velen de voorbereiding van de examenperiode en dat zullen we geweten hebben. Voor de leerlingen mag het geen probleem zijn: voormiddag examen, verfrissen, eten, wedstrijd om 14 uur, thee of koffie, wedstrijd om 17 uur, eten en een wandelingske, wedstrijd om 20 uur, een pintje of een cola, op tijd gaan slapen en de volgende dag weer fris op post voor het volgende examen. Een betere timing kan men zich nauwelijks voorstellen. Studeren?? Daar is het nu te laat voor, dat moest in de loop van het voorbije schooljaar al gebeurd zijn. Nu wordt enkel het bewijs geleverd van de voorheen verworven kennis.

Om af te sluiten wil ik de supporters van de Mannschaft (als die er al zouden zijn tussen de lezers, -innen en -essen van deze blog) geruststellen: na de Shakira-vertraging bij hun vertrek naar het WK is alles toch nog in orde gekomen. Een plaatselijke verslaggever heeft mij gemeld dat de ploeg na een voorspoedige reis reeds een training achter de rug heeft, en dat de sfeer "sehr gemütlig" is. Schweinsteiger is in grote doen en eist voortdurend de bal op. Aftellen dus, naar de eerste schermutseling....

Marco Polo

Drukke week achter de rug...

U zult het waarschijnlijk niet geloven en mij in één beweging van grove overdrijving betichten, maar het is zoals ik het hier neerschrijf: "Ik heb een drukke week achter de rug!"
Deze keer zijn het de schoolse en huiselijke bezigheden die mijn tijd opslorpten en belet hebben om de mij zo vertrouwde blogregelmaat te vinden en aan te houden.
Dochter Anke heeft vorige zondag La Pola bij de reishand genomen en samen zijn ze er een week op uit getrokken naar Cyprus. Voor de zon.... en laten we daar net nu ook hier in ruime mate van voorzien zijn geweest. (kon dit niet eenvoudiger?)
En nog steeds, want ik maak van een zonneschuilbeurt gebruik om het blogklavier met lome vingers te beroeren. De warmte heeft allicht ook invloed op de vorm van het volgende verhaal, als er al van enige conformiteit of romaneske consistentie sprake mag zijn.
Tijdens de uithuizigheid der vrouwe(n) kan een man alleen vele kanten op. Aangezien ik, U kan mij op m'n woord geloven, een zorgend type ben en zij die voortdurend het voorwerp uitmaakt van mijn zorgzaamheid nu schittert door afwezigheid, moest ik anderen opzoeken en vragen om tussentijds mijn préoccupatoire gedrevenheid te ondergaan. Aan slachtoffers geen gebrek.

Maandag heb ik Bram en Sven in de culinaire watten gelegd.
Na een doordeweekse werkdag heb ik pal in het midden van mijn schoolweek een bezoek gebracht aan de sauna om geest en lichaam te reinigen, heb inkopen gedaan en ben daarna aan het bereiden geslagen. We hebben lekker gegeten en er de tijd voor genomen. Om half elf stond ik nog in de keuken...

Op de avond van schooldag twee, wanneer mijn weekend een aanvang neemt, kreeg ik mijn neven langs moederskant en Jan en Guy,mijn twee broers over de vloer. Dit als gevolg van een snelle afspraak na een nog sneller voorstel om niet steeds te wachten tot er weer een begrafenis is om elkaar te ontmoeten.
We hebben deze avond ingeschaald als eerste voorbereidend gesprek op een mogelijke reünie na vele jaren met een ruimer gedeelte van onze familie, of wat er nog van overschiet.
De heren waren in topvorm: de blonde en bruine Leffe, de DobbelPalm en dat verDuveld lekker Moortgatse gerstenat droegen bij tot een ongedwongen sfeer waarin iedereen zich brainstormend kon laten gaan en wij met z'n allen tot een evenwel voorlopige, maar verdacht constructieve besluitvorming zijn gekomen. Na het nuttigen van thee en/of koffie met daarbij een ruime portie Brugs gechocolateerde confiserie, overgoten met een Veusseltje waren wij het eens over volgende punten:
1. Hier moet een vervolg op komen.
2. Jan zal voor deze bijeenkomsten blijvend voor Brugse chocolade zorgen.
3. Uw dienaar spreekt noenkel Michel, voorlopig nog geen familie, aan om leveringen van voldoende verse Veussel te organiseren.
4. Werktitel voor de familiereünie: Gendarmerielaan 26
5. Als we goed werken blijft dat zo.
6. In 't ander geval, als we niet goed genoeg ons best doen, kan het ook Gendarmerielaan 17 worden, en dichten we ons zo een pad naar de toekomst voor alle neven & nichten...
Na de vergadering trok iedereen huiswaarts(?) om tijdig aan de volgende werkdag te kunnen beginnen.
En ik bleef achter met mijn weekend...

Ook dat is weer goedgevuld. Na een nog flitsender afspraak, en met goedkeuring van La Pola, stonden donderdagavond mijn Salamanca-collega's Egon en Katrijn op de lijst der genodigden. Het weer was ondertussen voor de tweede keer in vier dagen 180° gedraaid en we genoten van een BBQ bij zomerse omstandigheden. Sta me toe hier een beroep te doen op de door mij regelmatig ge(mis)bruikte uitdrukking "Eén beeld zegt meer dan...."

Tussendoor heb ik wat in de tuin gewerkt, een eindwerk nagelezen, schoolpunten verwerkt en ingetikt, geluierd in de zon, genoten van een fietstocht en een extra sauna-namiddag met veel zonneweide, een tweede keer in de tuin gewerkt en gepoetst in huis om moeder de vrouw morgen een cleane ontvangst te bereiden ten kastele Polo. Zo, dat was het.
Nu snel een douchke pakken, en naar de jaarlijkse PITO L.O.-BBQ.
Ik zie wel of er bruikbare beelden zijn voor de volgende blog.
Misschien zeggen die wel té veel....

Marco Polo

En dus...

...ben ik die trubulent haperende meimaand uiteindelijk toch doorgeraakt. Let wel, daar heb ik geen verdienste aan: het is de tijd zelve die doorgaat of blijft hangen, die soms vliegt en af en toe stilstaat maar die er steeds voor zorgt dat het leven het leven blijft. Mijn trein der traagheid trekt zich weer op gang en dus mag U zich opnieuw met enige regelmaat aan een blogsel verwachten. Terugblikkend op de voorbije periode merk ik dat U nog een beeldverslag tegoed hebt van mijn vierde PITO-uitstap.
We trokken daarvoor in goed gezelschap naar Lille-Rijsel en, geloof het of niet, ook voor deze trip hadden de collega's het allerbeste weer gereserveerd en gekregen.
Onder de L-toren en bij de ingang van het EurAlille shopping center werden we in de Japanse bloemen gezet...

Leerlingen laten tijdens een prachtig gegidste wandeling door de nieuwe stadswijk hun convergerend licht schijnen over de in te vullen vragenlijst...

Eindelijk een foto van die speciale voorgevel in de kathedraal Notre Dame de la Treille: sober, uitgevoerd in transparant marmer vormt deze een samenhang met de gothische stijl, maar breekt tegelijk met de traditionele architectuur van kathedralen uit de middeleeuwse periode. Heel mooi, zeker als de zon schijnt...

Om de thuisblijvers te plezieren werd beroep gedaan op een Franse zoete delicatesse uit de fijne patisserie van kwaliteitshuis PAUL: een doos mini-macarons met een divers smakenpallet en nog een knabbeltje voor bij de koffie en de thee...

Met dit deels voordien opgeslagen verslag is de aanzet iets makkelijker gegeven en kan ik mij een volgende keer toeleggen op de nieuwe plannen en uitdagingen die zich aan mij voordoen, de weersomstandigheden wier evolutie nog nauwelijks te volgen is en de vele fait-divers die het vernoemen niet waard zijn, maar zich in deze pagina's opwerken tot hoofdartikelen. U bent gewaarschuwd ende verwittigd en telt aldus dubbel, want die zijn er twee waard...

Marco Polo

Frikadellen met kriekskes...

We hebben zaterdag in Essen afscheid genomen van "ons moeder".
Zij die erbij waren zagen dat het goed was, en werden er nog eens aan herinnerd dat alles zijn tijd heeft, dat La Esterella niet alleen over de "Lie-ve-vrou-wetoren" zingt en dat Limelight een verDuveld beklijvend muziekstuk blijft. In de tekst van Bieke en door de frikadellen met kriekskes bij de koffietafel leek "ons bonma" nog prominent aanwezig. Dank aan iedereen die deelnam aan de afscheidsdienst, en in het biezonder elke lezer, lezerin en lezeruit van deze blog die mij met zijn en haar aanwezigheid een warm hart onder de riem kwam steken. Het heeft mij geholpen en veel deugd gedaan. Er werden heel wat herinneringen opgehaald, en iedereen was het erover eens dat zij een biezondere vrouw is geweest: bijna gewoon en net daardoor zo heel speciaal.
Moeder, we gaan je missen.
Van jou leerde ik, onder vele andere, dat een mens zijn beloften moet nakomen of anders beter kan zwijgen.
Welnu ik heb niet gezwegen, maar zaterdag aan Wim beloofd dat ik de blogdraad weer ging opnemen, en dus...

Marco Polo

't Is wel geweest...

Moeder, "ons moeder", is vrijdagavond stillekes vertrokken. Haar vermoeide en door ziekte uitgeputte lichaam en haar nog slechts bij momenten heldere geest moeten elkaar voor een laatste keer gevonden hebben, en samen beslist dat het genoeg geweest was. Om het met haar eigen woorden te zeggen:
" Nu is 't wel geweest!"

Woorden die zij gebruikte om ons, kinderen, er vroeger op te wijzen dat het gedaan moest zijn met mokken of ruzie maken.
Dat we lang genoeg gezeurd hadden, maar ook dat het goed was geweest en dat we nu maar eens tevreden moesten zijn. Dat het tijd was om te gaan slapen. Dat te tijd gekomen was om in te pakken en te vertrekken. Dat het goed en voldoende was geweest...

Zo zijn ook haar bijna 85 jaren op deze aardbol geweest: goed, niet altijd gemakkelijk, zeg maar met pozen moeilijk en hard. Op deze foto blikt zij met een schalkse blik terug op dat rijkgevulde leven : haar manier om met de zware momenten af te rekenen. Ze heeft haar part van de moeilijkheden en de miserie zeker gehad, maar ze kwam er altijd sterker uit. Ze knoopte de budgetaire eindjes aan elkaar als het nodig was. Ze kon relativeren als geeneen, maar zonder afbreuk te doen aan de ernst van de zaak. Ze had aandacht en tijd voor wie haar belde of opzocht voor een babbel, voor wie met zijn of haar zorgen om troost of raad bij haar kwam. Zij had begrip voor eenieders standpunt. Zij stond ook open voor andere overtuigingen en was als katholieke huisvrouw een zeer geliefde en gerespecteerde buurvrouw op 't Molenheike, indertijd het roodste nest van Essen. Zij had een ongelofelijk luisterend oor, groter nog dan dat van Roodkapjes grootmoeder:
"Dat is om beter naar jou te kunnen luisteren..."

Wie haar ooit ontmoet heeft zal haar missen. Zij en wij noemden haar Josephine, Josée, moeke, ons moeder, tant' Josephine, ons bonma, de bonma van Essen, tot zelfs Madame De Mondt...
Net als 'de moeder Gods" gaf liefde haar duizend namen.
Bedankt moeder voor al je zorgen, je goede raad, je liefde en je wijsheid, je geduld en je humor, je vriendschap en je begrip. Bedankt...

Marco Polo

Meer moet dat niet zijn...

Hoewel het erop lijkt dat de tijd dezer dagen even stil staat, tikt de klok toch onherroepelijk verder...

Ik heb net als de meesten onder U, en dientengevolge laat ik Tantan even buiten beschouwing, een lang weekend achter de rug. Een heel lang weekend zelfs. Maar zoals U allen, Tantan incluis, ondertussen wel weet is dat voor mij al geruime tijd niks biezonders meer. Ik moet er gewoon doorheen. Geen vijven noch zessen, geen koetjes noch kalveren, geen "Och God!" noch "Och Heere!": gewoon recht-toe recht-aan vijf dagen "congé payé"!
Mijn voordeel is dat ik na enkele jaren super-parttime gewend ben geraakt aan en mij gehard heb tegen het weder-oppik-effect van de draad na zo'n uitgebreid en zich wekelijks herhalend reces.
In tegenstelling tot zovelen die vandaag een punt plaatsten achter hun ruim overbrugde weekend en met lome benen weer de werkvloer betraden heb ik mij als naar gewoonte fris en monter ten Pito-tonele gepresenteerd. De weersverbetering heeft mij bovendien gestimuleerd om er weer vol voor te gaan: speerwerpen en hordenlopen op de tartanbaan van Stabroek. Meer moet dat niet zijn...

Positief nieuws bereikte mij tijdens dit weekend vanuit het verre Nieuwmoer: mijn goede vriend en Pauselijke Kameraad Aloysius heeft zich wederom aan het bloggen gezet.

Na iets minder dan een half jaar stilzwijgen heeft Hij het klavier opnieuw beroerd en Zijn volgelingen toegeschreven. Hoewel Hij bij dit wederoptreden Zichzelve met Secundus benoemt, herken ik in Zijn waanzinnig wervelende woordenvloed zonder enig probleem de oude Primus. Heb dank Heer Aloysius, voor deze nieuwe bul. Hopelijk mogen wij weer bij regelmaat van Uw schrijfsels genieten. Meer moet dat niet zijn...

Het Belgisch voetbalseizoen is tijdens het voorbije weekend afgerond: bekerwinst voor Gent en nog een Europees ticket voor Genk. Twee ploegen content, en iedereen even met vakantie.
Meer moet dat niet zijn...

Marco Polo

Koude dagen...

U hebt het natuurlijk al lang vernomen via de media: we beleven in onze contreien de koudste meidagen sinds mensenheugenis. Dankbaar item voor onze weermannen en -vrouwen die het verschijnsel nog eens extra in de verf zetten door rijkelijk zout in de kille Hemelvaartwonde te strooien, en dat terwijl de aarde tegen een rotvaart aan het opwarmen is. Zeggen ze...
Wie of wat moeten we nog geloven? In april hadden wij de centrale verwarming al een paar graden lager gezet. Nu is daar geen sprake meer van: opnieuw een hogere kamertemperatuur instellen en de hele handel langer laten draaien. Hoe zit het nu eigenlijk?
Twijfel alom, en onzekerheid. Was het nu al lente, of beleven we nog een winterse uitloper? Schuiven de Arctische gebieden in onze richting en ondergaan we nu al de bijhorende invloeden?
Zijn het eieren of jong, is het wit of zwart? Het vraagt alleszins moeite om er nog wegwijs uit te raken. 't Is 't één en 't ander!!
Vroeger waren er nog de kerkelijke zekerheden des levens, maar ook daaraan komt een eind. In een tijd waar ongeloof, twijfel en wantrouwen in de katholieke kerk en haar bedienaars hoogtij vieren stelde ik als vanouds al mijn hoop op de IJSHEILIGEN. Mamertus deed waarvoor hij al eeuwenlang bekend staat: hij leverde de nachtvorst op 11 mei en hield het de ganse dag schijtekoud! Pancratius deed er nog een ijsschepje bovenop: scherpe wind en glaciaal aanvoelende regen maakten van 12 mei een barre dag. Het gras weigert te groeien, de jonge bloesems zijn eraan voor de moeite en de BBQ blijft onaangeroerd in het tuinhuis geparkeerd. Servatius mocht het Rerum Novarum-gebeuren onder zijn hoede nemen. En hier begint het fout te lopen.
Ondanks een kille voormiddag deed hij het iets minder fanatiek dan zijn collega's, wat al meteen resulteerde in iets zachtere dagminima. Vandaag veegt Bonifatius er blijkbaar helemaal zijn g*t aan. Een aangenaam ontwaken met zon en een lentegevoel bij de ochtendloop. Al na de eerste kilometer parelt het zweet op m'n voorhoofd. Vijf minuten verder en ik loop te hijgen als tijdens mijn betere zomerjoggings. Zouden de koude dagen al voorbij zijn? Kunnen ook de vier IJSBOERKES het kerkelijk instituut en zijn "waarden" niet overeind houden?

Roger Joseph Vangheluwe, voormalig bisschop van Brugge heeft er heel wat op de knieën gekregen, maar zet nu alles op de helling. Voor Rome en de clerus zijn de koude dagen nog lang niet voorbij.

Marco Polo

Zelden zo lang geduurd...

Het heeft inderdaad zelden 5 dagen geduurd eer ik weer een bericht plaatste op deze blog, en aangezien het geen vakantie is moeten er wel ernstige redenen zijn om er zo lang de blogblok op te leggen. Dat is nu dan ook het geval: moeder Polo, de bomma van Essen, stelt het niet goed en is een behoorlijk ongelijke strijd aangegaan met moeder natuur.

Verdere details houd ik voor mezelf en binnen de familiale kring waarin ze thuishoren.
La Pola van haar kant is niet al te vlot uit de artroscopische ingreep aan haar rechter knie gekomen, maar doet haar best en moet zich voorlopig behelpen met krukken en pijnstillers.
Die is nog jong, en is binnenkort weer de oude...
Of is dit toch niet de juiste woordkeuze?

Ik neem er dus even de tijd voor.
Europa, de beurzen, de zoveelste aswolk, monseigneur Léonard, de Giro... ze moeten allemaal even plaats ruimen.
Binnenkort pik ik de draad wel weer op.
Beloofd...

Marco Polo

Kunst, cultuur en den IJzeren Weg...

Vandaag stond de Brusselse BOZAR op de kalender.

Middels een inschrijving via de Lerarenkaart konden we kennismaken met het schoolprogramma 2010-2011 van deze Brusselse cultuurtempel. Expo, muziek, archtectuur, dans... voor elk wat wils. Misschien nog iets om uit te proberen tijdens m'n laatste werkjaar op Pito: bezoek aan Brussel met daarbij een workshop film & muziek in de BOZAR. Alleen voor geïntresseerden, en dat mogen ook leerlingen zijn...
Als extraatje konden we een gratis bezoek brengen aan de actueel lopende tentoonsteling over "El Greco". Meer dan de moeite waard, ook al hadden wij de "Apostelen" al een keer gezien in Toledo en begin dit jaar in het Prado kennisgemaakt met een ander gedeelte van zijn immense oeuvre. In deze tentoonstelling worden regelmatig werken van de hand van de meester, Domenikos Theotokopoulos himself, geplaatst naast en vergeleken met identieke stukken die op bestelling en door medewerkers in zijn atelier zijn geschilderd en een derde variant op hetzelfde thema waarbij meester en leerlingen samen, tegelijkertijd en/of opeenvolgend, aan hetzelfde doek hebben gewerkt.

Iets totaal anders nu: vandaag is dat exact 175 jaar geleden dat de eerste treinen voor personenvervoer in België reden. Op 5 mei 1835 vertrokken drie treinen met 900 passagiers vanuit Brussel naar Mechelen. Dat waren de eerste gebruikers van het Belgische Spoorwegennet, de IJzeren Weg! Om de herinnering wat extra kleur te geven hebben Polo & Pola de auto's onaangeroerd in de garage gelaten en zijn per trein naar Brussel getogen om de hogergenoemde tentoonstelling te gaan bezoeken. Zowel op de heen- als de terugweg reden wij op het historische traject tussen Mechelen en, wat voorlopig nog de hoofdstad van ons land is, Brussel. De trein was ons vandaag welgezind: telkens op tijd, geen gemiste verbindingen en vriendelijk personeel.
Dat verdient een eervolle vermelding...

Met deze nieuwe en kleurrijke "landmarks" is verloren lopen in de buurt van een Brussels station geen optie, wat we dan ook niet meer hebben gedaan. Hoewel dit na het nemen van deze foto, een draai van 180° en het aanschouwen van de overkant een logisch gevolg van de daaruit voortvloeiende alteratie zou kunnen zijn. Aan hetzelfde kruispunt, maar er diagonaal tegenover, op de hoek van de Duquesnoy- en de Magdalenastraat draagt een doordeweekse cadeauwinkel een wel zeer memorabele naam...

Een mens zou voor minder "te voet" de straat oversteken.
Weg(W)ijzer...

Marco Polo

Robertson: voor alles is een eerste keer...

Neil Robertson heeft het uiteindelijk gehaald in de finale van het WK Snooker: 18 - 13. Blijkbaar is de spanning er wat uit gegaan nadat ik was gaan slapen. Voordien kregen we echter een behoorlijk gesloten wedstrijd, met meestal slechts enkele frames verschil maar zonder echte hoogtepunten. Een behoorlijk niveau, niet meer dan dat. Robertson is een verdiend winnaar, maar na een boeiend kampioenschap is het een matige finale geworden waarin weinig uitschieters te noteren vielen...

Voor alles is een eerste keer en als de kans zich voordoet dan moet je ze grijpen,dat zal deze Aussie ook wel geweten hebben.
Volgend jaar staat hij daar terug, maar dan met een immens verwachtingspatroon: de titel verlengen. Dat moet zowat de zwaarste opdracht zijn voor elke sporter die zich in de competitieve sector van zijn discipline waagt.

Ondertussen zijn we er (bijna) zeker van dat Georges Leekens de nieuwe coach van de Rode Voetbalduivels wordt, hoewel...
met lepe Leekens weet je nooit. Zijn handtekening staat nog steeds niet onder het contract, en zelfs dan heb je geen zekerheid.
Vraag het maar aan de mensen van Lokeren, Kortrijk, Moeskroen, Cercle, Gent, Roda, Charleroi, nog eens Moeskroen, en jawel: nog een keer Lokeren, Mechelen, en wederom Cercle en Kortrijk. "Nooit een contract helemaal uitgediend" en daarop baseert de bondsleiding zich om nu te stellen dat de kans dus groter wordt dat het toch eens een eerste keer moet lukken.
Voor alles is een eerste keer...
Volgens heer Polo ruilt de KBVB gewoon een advokaat voor een meester leugenaar, als daar al enig verschil in mocht zijn...

Marco Polo

Robertson - Dott ... en Lee(p)kens

In Sheffield zijn ze aan de tweede finale-dag toe...

Graeme Dott en Neil Robertson nemen er ruim de tijd voor en houden het ondertussen meer dan spannend:

Zondagmiddag na sessie 1...
Robertson 3 - 5 Dott

Zondagavond na sessie 2...
Robertson 9 - 7 Dott

Maandagmiddag na sessie 3...
Robertson 12 - 10 Dott

En nu,maandagavond, staat het in de vierde sessie ...
Robertson 15 - 12 Dott

Nog minstens 3 frames te gaan, en dat kan nog een hele tijd duren. Heer Polo gaat het echtelijke bed opzoeken (waar staat dat alweer?) en zich van de nodige nachtrust verzekeren. Ook de heer Leepkens, euh... Leekens zal wel op beide oren slapen, nu hij de artiesten van de voetbalbond er nog eens ingeluisd heeft en Kortrijk en Lokeren met de gebakken peren laat zitten...

Mac The Knife is still kicking!

Marco Polo

Klussen, koken en (geni)eten...

Na een maand lang aprils blauw en wolkenloze luchten kregen we vandaag alle soorten hemelgrijs om deze eerste mei te vieren.
U weet wel, "Het Feest van de Arbeid", de dag waarop niemand werkt maar iedereen klust. Om deze traditie in stand te houden hebben Polo & Pola een Ikea-constructievoormiddag ingelast. Gisteren hebben we voor de polyvalente ruimte in onze eigenste Graspolderlaan 6 (fitness-, logeer-, bureel- en speelkamer) een nieuwe slaapbank aangekocht. Ikea biedt veel keuze in modellen, in materialen én in combinatiemogelijkheden met verschillende matraskwaliteiten. Wat voor- en nadelen tegen elkaar afwegen, de ruimte- en plaatsingsmogelijkheden bekijken en zonder dralen de kogel dwars door de kerk: BEDDINGE RESMO 3-zits slaapbank met GENARP RODE overtrek.

Vandaag hebben wij dan geheel Ikea-matig en volgens de aangegeven instructies al de verschillende onderdelen tot een degelijk 2 persoons logeerbed geassembleerd.

Op voorgaande compilatie ziet U dat ook La Pola het kluswerk niet schuwt. Met vaste hand volbrengt zij de opgelegde taken en aldus zijn de eenden eraan voor de moeite en waren het de vereende krachten die het hebben gehaald. Het geheel staat nu prachtig te wezen in een hoek van de kamer en te wachten op de eerste logés. Wie zin heeft in een B & B ten huize Polo kan een inschrijvings- formulier aanvragen en zijn of haar datumkeuze vastleggen en bekendmaken per kerende e-mail.
Ik kan U meteen van een prangende onzekerheid verlossen betreffende de plaatselijke keuken en daaruit voortvloeiende realisaties. Menigeen was verwonderd over het feit dat ik er tijdens mijn zonnebanksessies zo goed bleef uitzien (of was het: "begon uit te zien...") en bovendien de strakke lichaamslijn wat beter in het vizier kreeg. Gezonde voeding is daarvan de oorzaak. De maaltijden worden hier met liefde en toewijding bereid door
La Pola haarzelve, en de gezonde recepten komen tegenwoordig en bij regelmaat uit de laatste publicatie van madame Synergie, Sonja Kimpen...

Zo ziet U maar: gezond kan ook lekker, en lekker mag ook mooi zijn. In het boek én in de keuken, da's dubbel genieten!
Mooi is ook deze poster, bekend als Tennis Girl...

Weet U het nog? Heeft hij de muur van Uw studentenkamer gesierd of hebt U er ook een of andere cursus mee "gekaft"?
De foto is gemaakt door de onlangs overleden Martin Elliot.
In september 1976 liet hij zijn toenmalig vriendinnetje van de kunstacademie poseren voor dit, in die tijd, suggestieve hotshot.
De prent was ongelooflijk populair, en na de "kop" van Che Guevara de meest verkochte poster aller tijden. Enkel en alleen van de auteursrechten werd Elliot stinkend rijk en heeft er nog bijna 34 jaar heel riant van kunnen leven, tot hij op 24 maart 2010 zijn "Emmentaler" ergens in Zwitserland heeft gelaten.
Veel werk heeft hij aan die foto niet gehad, maar geld des te meer.
Daar heeft hij van genoten, en wij van haar billen...

Marco Polo

Op (be)zoek in de Westhoek...

Sinds enkele jaren krijg ik op school de vraag om tijdens het derde trimester de leerlingen van het vijfde jaar te begeleiden op hun reis naar de Westhoek en de souvenirs aan WO I.
Aangezien ik, qua leeftijd alleszins, het dichtst bij de Groote Oorlog sta verwacht men van mij blijkbaar de beste herinneringen.
Als ik mijn hersenen danig pijnig lukt het nog net. En ook van de reisdag zelf kan ik U, zij het met behulp van enkele foto's, nog een vrij helder beeld voorschotelen.

Na een busrit van ruim twee uren begint de informatieve zoektocht bij de Yzertoren. Achter de restanten van de oude gedynamiteerde toren prijkt de nieuwe in al zijn glorie.

Het valt U misschien op dat de lucht van hetzelfde blauw is als die op de foto's van Canterbury. Klopt: we hebben vorige vrijdag een pakket "blue sky" meegebracht en op slinkse wijze naar het vasteland gesmokkeld. We wisten wel dat die al snel van pas zou komen.
In de toren zelf gingen leerlingen én leerkrachten ijverig aan de slag om de uitgedeelde vragenlijsten zo correct mogelijk in te vullen. Het was "voor punten", en dus zette iedereen het sinds jaar en dag gekende "beste beentje" voor.

Actualiteit en geschiedenis liggen soms dicht bij elkaar, en zoals de oude Romeinen al wisten: "Nihil nove sub sole." De timing was wellicht puur toeval maar wel 100% exact en accuraat.
Als onderdeel van de "rode draad" doorheen het Yzertoren- museum lazen we op de twaalfde verdieping volgende tekst...

Ook wij hebben geen vertrouwen meer in onze oversten. In een land boordevol crisis, zowel op geestelijk als op wereldlijk vlak, blijkt deze slogan biezonder actueel.

In Ieper heb ik mij deze keer beperkt tot een lasagne, een blonde Leffe én een foto van onze autobussen. Inderdaad: het zijn dezelfde die ons een paar dagen geleden naar Canterbury voerden én met dezelfde chauffeurs. Ik heb al een afspraak gemaakt voor volgende week...

Na een korte middagpauze verliep onze queeste verder langs de Duitse begraafplaats in Langemark...

... via het (niet zo denderende) museum van Sanctuary Wood bij Hill 61, om daarna de tocht af te sluiten op Tine Cot, de grootste Britse militaire begraafplaats op het Europese vasteland.

Laat het mij hierbij houden.
Hoewel we ons op de terugweg moesten schikken naar de gekende verkeersperikelen tijdens een doordeweekse avondspits werd het geplande uur van aankomst nauwelijks overschreden. Gelukkig maar, zo bleef er nog tijd voor een Duvel op een zonnig terras...
't Is tenslotte voor iedereen oorlog, hé !?

Marco Polo

C4....

Je ontslag aanbieden of ontslagen worden?
Yves L., onze federale superkluns is voor de vierde keer naar Laken gereden en heeft aan Bert II, Carnavalskoning van Belgarije, nog maar eens het ontslag van de regering aangeboden. Het ging hem de vorige keren niet steeds om dezelfde omstandigheid, maar "de man van 800.000 stemmen" is wel ten vierde male in Laken moeten gaan vertellen dat hij het niet kan. Ondanks de tomeloze inzet tijdens de voorbereidende werkzaamheden van koninklijk arrangeur-dépanneur Dehaene is onze amateur-premier er niet in geslaagd om zijn hofhouding in het gareel te houden.

Dehaene wijst de weg, maar Leterme rijdt zich weeral vast...
Het ventje zou ook beter leren zijn prioriteiten te stellen, te erkennen en zich eraan te houden: tijdens een kernkabinet moet je niet bezig zijn met de matchen van Standard (zie wat daar van komt...) en tijdens een spoedoverleg betreffende B-H-V kan je beter niet op Twitter gaan om je bewondering uit te schrijven over de finale van een Belgische klimkoers als De Waalse Pijl.
De veelvuldige dwaasheden en mislukkingen van Leterme doen mij denken aan koning Midas: alles wat die aanraakte veranderde in goud, wat we zeker niet van Yves Leterme kunnen zeggen, in tegendeel... maar omwille van zijn dom gedrag kreeg Midas van Apollo een stel ezelsoren aangenaaid, en dàt zou wel van toepassing kunnen zijn op onze premier.
Met al zijn gestuntel en gebrek aan leiderschap staan er ons binnenkort weeral verkiezingen te wachten. En wij die dachten dat zonder splitsing van B-H-V er van wettelijke verkiezingen geen sprake meer kon zijn....

Alles op een hoopje, en de schuld niet op een ander afwentelen.
Meteen weten we vanwaar die 4 achter de C komt: Leterme is er het (voorlopig nog) levende bewijs van!

Marco Polo

Sunny Cliffs and Canterbury...

Wegens familiale bezigheden en verplichtingen kom ik vandaag pas aan bloggen toe. Er is ondertussen vanalles gebeurd wat zeker het vermelden waard is, maar een mens - en bij uitbreiding zelfs Marco Polo - moet af en toe zijn prioriteiten stellen.
Ik heb het hier dus alleen over een uitstap naar Canterbury.
Als bijkomend begeleider heb ik mijn vrije vrijdag gespendeerd aan een groepsreis met leerlingen van ons geliefd Instituut.
Het was een lange dag: voor dag en dauw op pad en na middernacht terug thuis. Maar het loonde de moeite: geen mooier weer was denkbaar om bij het einde van de bootovertocht Calais-Dover de White Cliffs van deze laatste te bekijken...

... en daarna te bewandelen. Lekker uitwaaien onder een blauwe hemel en bij een aangename temperatuur. Hierdoor werd de eetlust dusdanig geprikkeld dat na een korte verbindingsrit naar Canterbury iedereen blij was te kunnen aanschuiven voor de lunch onder de magnolia's op het terras van de oudste pub van deze stad, The Parrot.

De lucht was van het blauwste blauw, en dat bleef ze ook toen we
's namiddags een gegidste rondleiding door de oude stad kregen onder leiding van Lenny "Decorte", lid van de gilde der Official Tourist Guides of Canterbury.

Hij loodste ons langs de meeste bezienswaardigheden van de stad, nam uitgebreid de tijd om ons wat straffe verhalen te vertellen over de kathedraal en haar geschiedenis, trakteerde ons op de meest bloederige beschrijvingen van moorden en middeleeuwse terechtstellingen en wees ons af en toe ook nog op een goede opnamehoek voor een geschikte foto.
Deze studenten van The King's School liepen na hun lesuren evenwel zomaar in het vizier van mijn Limux en dus...

Om ons verblijf op Engelse bodem af te ronden vonden we tijd en nog een plaats op de zonovergoten Butter Market. Geheel in de stijl van Louis Neefs himself liet ik mij daar vangen aan de zon in een glas... Guinness!

Ideaal om de drukte van de voorbije uren weg te spoelen en meteen het vochtigheidsniveau van het menselijk lichaam op peil te houden. Drinken doe je met mate(n)...

Marco Polo

B-H-V...

Een prachtig voorbeeld van een esthetisch verantwoorde splitsing. Ik vind dit persoonlijk een heel goed idee, maar geen haalbare kaart voor Leterme.
Die biedt voor veel minder zijn ontslag aan...

Marco Polo

"Potten" tot de uitputting...

Van 17 april tot 3 mei liggen de witte, rode en andere gekleurde ballen weer in het middelpunt van de wereldwijde Snooker-belangstelling. U en de Uwen, die al meerdere jaren tot de trouwe volgers van deze blog behoren, weten uiteraard waar het om draait als ik hier The Crucible Theatre in Sheffield vernoem.
Er wordt massaal afgedrukt, de bellen rinkelen in koor en het juiste antwoord (voor 50 punten in de Blokken van Crabé) luidt:

The World Snooker Championship

April 17 - May 3, 2010
The Crucible Theatre, Sheffield

Ik beperk mij vandaag tot de loutere aankondiging van dit evenement. Het tornooi is al vijf dagen aan de gang en verdient dus stilaan wat aandacht. Bij mij was die er eergisteren al:
veteraan Steve Davis haalde het met 10-9 in een razend spannende eindfase van Mark King, en ik keek ernaar...

Dat ondertussen Inter Milaan een serieuze voetbaltik uitdeelde aan Barcelona in de halve finales van de Championleague heb ik maar "van horen zeggen". Niks gemist vermoed ik, behalve dan een hoop opgeklopte frustratie bij supporters, spelers en coaches en ja, vier doelpunten... In hetzelfde tijdsbestek zie ik "good old" Steve & Co wel zo'n vier-honderd keer scoren! Super, toch!?
Het hele kampioenschap duurt meer dan twee weken, en ze blijven daar "potten" tot ze geen pap meer kunnen zeggen.
U moet niks, maar zeker ook eens kijken!

Wie zeker de tijd zullen hebben om uitgebreid te kijken zijn onze nationale belastingambtenaren. Wegens de populariteit(?) van de formule kan tax-on-web de online-aangiften niet volgen.
Het systeem lag enkele uren na de openstelling al plat.
"Slachtoffer van zijn eigen succes" noemt Financiënbaas Reynders het, en doet verder geen moeite om aan een oplossing te werken. Ik blijf de ontvangst van mijn "bruine enveloppe" met blijdschap tegemoet zien: lekker creatief invullen en vóór 30 juni eigenhandig in de bus gooien bij de Belastingendiensten zelf.

Heerlijk "old school"...
En morgen splitsen we hier B-H-V !!!

Marco Polo

"Putten" op uitnodiging...

Na vijf vliegtuigloze dagen ziet het ernaar uit dat het gedaan is met de rust en dat de megalo- mane modialiseringsdrift weer stilaan kan gaan rekenen op het voor haar zo belangrijke internationaal en intercon- tinentaal luchtverkeer. Tijdens mijn middagloopje door de Stabroekse Polder zag ik vandaag om 13.30 u het eerste toestel vanuit het noordoosten overvliegen. Kort daarna kwamen er twee vanuit het zuidoosten en kruisten naar noordwest. Het spel zit terug op de wagen. De druk werd natuurlijk te groot om het vliegverbod nog langer vol te houden. Als Pipo De Crem al dreigt met het inzetten van C 130-toestellen van de Belgische luchtmacht om landgenoten te repatriëren, dan is het de hoogste tijd om andere maatregelen te nemen. "Desnoods vliegen ze maar door de aswolk" moet Etienne Schouppe gedacht hebben...
Maar weet wel, het is dankzij die verDuvelde aswolk en de halsstarrigheid van een ter plaatse trappelend hogedrukgebied dat de voorbije dagen hier te lande tot een prachtig voorjaarszomertje werden omgebouwd. Zondag genoot ik met dit schitterende weer van de Start to Golf-dag. Op uitnodiging van mijn broer Jan trok ik met hem en de rest van zijn gezin naar de Brabantse Golf, sinds jaren hun vaste clublocatie. Tijdens deze opendeurdag-formule kon elk lid een "vreemde eend" uitnodigen om samen de 18 holes van een golfbaan rond te maken. Het aangesloten lid speelt telkens van de afslag tot de bal op de green ligt en de rest is voor de genodigde: die mocht "putten" tot de bal in het gaatje lag...

Op onderstaande beelden kunt U de techniek van mijn broer bewonderen: elegant én geconcentreerd bij de afslag...

Eén en al aandacht en toewijding bij het soepele overbruggen van de lange afstanden ...

En hoe hij het balletje vanuit de bunker met een sierlijke beweging op de green dropt tart elke verbeelding en slaat mij bij het aanschouwen van de fotografische neerslag ervan nog telkenmale met verstomming...

Dan was het aan mij: in zo weinig mogelijk beurten "putten".
Soms viel het mee, soms had ik er wat meer nodig...

En als het echt te lang duurde, dan mocht ik in een onbewaakt moment ook wel een doorstoot plegen...

Het was een heerlijke ervaring.
We hebben er samen van genoten.

En wie weet...

Marco Polo

Overruled !

Ik kon het niet laten.
Foto's maken, ze bewerken en erover bloggen is blijkbaar sterker dan mezelf. Op deze tweede vliegtuigloze ochtend boven Belgikistan heb ik de LUMIX nog eens ter hand genomen en het adembenemende en compleet onbevlekte blauwe spansel boven de Polder in vele megapixels vastgelegd.
Het resultaat deel ik met U en kan U hieronder aanschouwen ...

Voor het nageslacht.
Met dank aan IJsland, de nog steeds pruttelende Eyjafjallajökull en de stofwolk die daar het gevolg van is en maar blijft hangen...
Gevoelens van erkentelijkheid gaan voor een keer ook naar de zo dikwijls verguisde heer Etienne Schouppe, Staatssecretaris voor Mobiliteit, die het vliegverbod boven U-weet-wel heeft verlengd en ons nog een dag langer zo'n heerlijke streepjesvrijeloze lucht aanbiedt. Speciale dank ook aan de merels, meeuwen, spreeuwen en meesjes die even niet in beeld vlogen en de realisatie van deze perfect blauwe lucht-foto mogelijk maakten.
Hebt allen dank, in naam van al de mijnen..

Marco Polo