Orde van de dag...

Het is weer eens zover: voor de zoveelste keer heeft men in Vlaanderen het grote onderwijsdebat vanonder het stof gehaald. Normaal is heer Polo niet te vangen voor zo'n educationeel reformatiegat, maar aangezien er de voorbije dagen niet veel anders te rapen viel moeten jullie het hier maar mee doen.  Pascal Smet is de zoveelste minister die zichzelf de geschiedenisboeken in wil catapulteren bij middel van een doorgedreven onderwijshervorming. Of hij er zelf enige notie van heeft, pap van gegeten of anderzijds een onbestemd vermoeden heeft van waar de klepel zich deze keer kan bevinden is niet aan de orde. Smetje gaat voor verandering, en wat de schoolgaande en lesgevende goegemeente daarvan vindt zal hem 'look'worst wezen...

Na de EK-kwartfinales stonden ons twee voetballoze etmalen te wachten, en wat doet een mens in en mét de dientengevolge vrijgekomen tijd? Wij, Polo & Pola, hebben gisteren een rondje gefietst via de knooppuntenroute: 42 - 43 - 33 -14 - 09 - 40 - 43 - 42 .... oftewel een zuidoostelijk gedraaide lus vanuit Polderstad met daarin een stukje Wilrijks Geitenpad. Meer dan mooi, en héél rustig...

En dan gaan we nu over tot de orde van de voetbaldag, of geeft U de voorkeur aan de voetbalorde van de dag? Maakt weinig uit. Op dit moment moeten ze er nog aan beginnen in Donetsk en dus kunnen de halve finales nog alle kanten uit. Afhankelijk van wie er vandaag en morgen wint blijven er nu nog vier mogelijkheden voor de finale op zondag:

Duitsland - Spanje

Duitsland - Portugal

Italië - Spanje

Italië - Portugal

 Spanje en Portugal gaan er zo dadelijk werk van maken en zullen ervoor zorgen dat er over goed twee uur, al dan niet na verlengingen en strafschoppen, nog slechts twee van de bovenstaande opties overblijven. Wordt het een 'paarse' replay van een poulewedstrijd, krijgen we de langverwachte clash der grote voetbalkanonnen of wordt het toch Italië - Portugal...??

Marco Polo

Nu zijt wellekome...

Na de verpozingen van het voorbije weekend was het vandaag weer 'werkendag' voor heer Polo. Waar ik vorige week een (kilo)meterlange ligusterhaag onder hande had te nemen, waren nu de taxusblokken naast het voordeur-voetpad aan de beurt. Dat laatste is nu opnieuw probleemloos te betreden en de ingang van mijn stulpje ligt weer in ieders bereik. Vandaar de titel van dit stukje: niet alleen als in het kerstlied, maar ook 'nu' zijt U wellekome...

Na de geleverde inspanningen was het absoluut noodzakelijk om mijn batterijen snel terug op te laden ten einde mij te wapenen voor de nakende bezoekjes. Daarom heb ik aansluitend mijn toevlucht gezocht tot een legaal pepmiddel: niet teveel, maar wel van het goede...

 

Met dank aan 'noenkel' Michel!!

Marco Polo

Jong & Oud...

Gezien de zeer wisselvallige en dus ten huidige momente door onze lokale weermannen en -vrouwen quasi onvoorspelbare weersomstandigheden moet ik de grootste voorzichtigheid aan de dag leggen bij het plaatsen van mijn eerste stappen in de achtste jaargang van deze Mededelingen van Marco Polo. Waar wij heden ten dage mooi weer verwachten om gestage voortgang te boeken in de tuinwerkzaamheden overvallen ons 'en stoemelings' de meest uitbundige plensbuien en zien wij ons genoopt de siësta uit te breiden en te verlengen tot een halve dagse en dan nog liefst binnenskamerse rustperiode. Evenzo hebben wij af te rekenen, in positieve zin dan wel, met het geheel onverwacht uitblijven van met grote stelligheid aangekondigde regen- en of hagelbuien waardoor ten dien momente de zwaarst in vraag gestelde buitenhuizige organisaties toch probleemloos hun doorgang kunnen vinden. Alles bij elkaar zult U mij, Uw onderdanige dienaar, niet horen klagen over de atmosferische omstandigheden en de weerslag daarvan op de activiteitenkalender van het afgelopen weekend.
Vrijdagavond stond een langverwachte reünie met mijn voormalige L.O.-collega's op het programma. Die avond dus geen voetbalbeelden van de zwaargeladen kwartfinale tussen Duitsland en Griekenland. Geen nood echter: tijdens een meer dan geslaagde 'vleeswandeling' in De Stroopop bereikten ons de iPhone updates van het scoreverloop, en daar konden wij het best mee doen. Het was een zeer geslaagde avond, vriend(inn)en: lekkere bieren en een heerlijke vleesschotel! Bedankt voor de uitnodiging, de tractatie en het bijkomende geschenk...

Gisteren was het dan weer tijd om, onder optimale klimatologische omstandigheden, de benen te strekken en middels een lichte duurinspanning met de Pito-plussers de eerder opgeladen calorieën uit het lichaam te wandelen. Julia VdB, voormalig secretaresse in ons geliefd instituut, had de 'oudjes' opgeroepen om in Vorselaar op pad te gaan en samen de omgeving te bezoeken waar zij haar jeugd heeft doorgebracht.

 En dat er iets te vertellen valt over die tijd en over Vorselaar, dat hebben we ter plekke kunnen vaststellen en bovendien weet Julia haar publiek op een geheel eigen manier aan zich te binden. De 'madammen' op bovenstaande foto hangen aan haar lippen terwijl la Julia met een ongelofelijke flair haar verhaal doet. Die 'veertien kapellekes' zullen wij niet snel vergeten...

 En wat dan te denken van het kasteel van Vorselaar en de verhalen over 'den baron'? Hartelijk dank nogmaals aan Julia, Leo en alle andere Vorselaarse collega's voor de leuke namiddag en het aangename gezelschap.

En voor mij waren het 'back to back' twee mooie dagen: een avondje met de jeugd en een uitstap met de oudjes, en met allebei voel ik me supergoed. Geweldig toch...

Marco Polo

Halsstarrig conventioneel...

Al voor de zevende keer pleeg ik deze copie van de allereerste Marco Polo-post in de verjaardagsblog te plakken: 

22 juni 2005

beste Aloysius,

voor de "zoveelste keer" probeer ik nu eigenhandig een blog op te starten. Ik ben méér dan benieuwd naar het resultaat.... Stel je voor dat het eindelijk lukt: heel de vakantie heen-en-weer en op-en-af .... berichten vanuit Yucatan-Mexico, om jou en je eega op de hoogte te houden van onze vakantie-avonturen, alsook af en toe een tipje sluier lichten van de avond-uren... in Mexico kan dat meer dan een tipje zijn !!! Enfin, ik was weeral blij je vandaag even te ontmoeten. Al was het maar even: mijn dag kan niet meer stuk (of misschien alleen met stukken en beetjes...) Ik ga dit verzenden (hoop dat het lukt) en dan weer aan de gitaarstudie...
Op hoop van zege !!!!

marco polo

Op naar de achtste jaargang en ten evenzovele male dank aan Zijne Doorgeluchterde Googgeit Aloysius Primus, de vriend van vele ultieme voorzetten en perfecte steekpassen, Hij die op woensdag 22 juni 2005 de aanzet gaf tot wat U nu onder ogen hebt: de enige echte, onvervalste en aan  absolute dwaasheid grenzende Mededelingen van Marco Polo. 

Marco Polo

Halfweg...

Sinds mijn laatste bijdrage zijn we weeral een heel eind opgeschoten in ons aller dagelijkse leven. Heer Polo houdt zichzelf, niet de vogel (!!!),  iets beter in de hand dan voordien en werkt zich mondTjesmaat door de opgelegde klusjes in en om het huis. Met laag twee op de binnendeuren ben ik 'exact halfweg'. Van laag drie is geen sprake meer, net zomin als van Rusland, Holland, Polen, Oekraïne, Denemarken en al die andere uitgeschakelden in de poulefase van het EK. Ook de ligusterhaag moet er stilaan helemaal aan geloven: aan een ritme van drie goedgevulde groencontainers per keer heeft die nog twee beurten voor de boeg. Eén keer tussen de kwartfinales door en eentje na de halve finales, en dan kan ik terecht en ongedwongen genieten van een hopelijk denderende finale. Ook wat het snoeiwerk betreft bevind ik mij halverwege de opdracht, en dat alles zonder mij nog echt te forceren. Toeval of niet, maar we zijn vandaag ook even exact 'halfweg' de vierentwintigdaagse van het EK 2012. Mooie timing, toch?!

"En wat hebben we de afgelopen twaalf dagen geleerd, Piet?"
1. Dat vooral Holland en ook wel Rusland zijn afgestraft voor hun hautaine houding en veel te beperkte inzet. Dat de twee (Nederlandse) gedoog-coaches van deze teams er niet in geslaagd zijn hun manschappen aan één zeel te laten trekken, laat staan een bijkomend stapje te laten zetten om af en toe een gevallen steek van een ploegmaat op te rapen. Bovendien was na afloop duidelijk merkbaar dat zowel de Russen als de Hollanders slechte verliezers zijn...
2. Dat wie zich met de rug tegen welke muur dan ook bevindt, tot heel wat in staat is: het moegetergde en Europees vernederde Hellas haalt de laatste acht, terwijl Portugal in Ronaldo dan toch plots weer zijn bevlogen voetballerskwaliteiten ontdekt en naar de kwartfinales gaat...
3. Dat als Duitsland zo verder doet, ik meer dan waarschijnlijk mijn eerder dit jaar in Lyon verwoorde negatie ten aanzien van de Gary Linneker-quote "And at the end the Germans win!" moet terugtrekken, als de Grieken tenminste geen olijvenroet in het Sauerkraut strooien...
4. Dat Spanje met veel geluk en de hulp van een stekeblinde vijfde/zesde man en een koppige Duitse scheidsrechter in het tornooi gebleven is/gehouden wordt. In hun match tegen Kroatië waren ze bijna even hoogmoedig als Oranje voor de val, en gingen dezelfde weg op... Tot de instructies van de Uefa duidelijk werden: na de crash van Nederland moest Spanje 'coûte que coûte' aan boord gehouden worden, en daarvoor zijn mogelijkheden zat in deze met amateuristische middelen bescheidsrechterde multinationale en -miljardale kijksport. Buitenspelgoal valideren, handspel wegwuiven, moordaanslag (op z'n Ramos' hé...) binnen de 16 negeren en de bijhorende strafschop weigeren. Olé olé olé..!!
5. Dat de hele voetbaltop er nog altijd op gebrand is om te marchanderen, de matchen te arrangeren en de hele boel te belazéren... Geen sprake van technologie om doelpunttwijfels weg te nemen. Menselijke beslissingen staan boven alles, net zoals die vijfde/zesde man in de weg staat van een goedgevolgde lijnrechter en hem het zicht beneemt op de bal die al dan niet over de doellijn gaat. In een sport waar één enkel doelpuntje alles bepaalt laat men liefst ruimte voor interpretatie: geen toepassing van reglementen, maar interpretatie!? Manipulatie zal U bedoelen? Zuiver doelpunt van Oekraïne tegen Engeland niet gevalideerd. Het kon een heel andere wedstrijd, én een heel ander tornooiverloop geworden zijn... Misschien voor alle zekerheid toch nog maar twee extra 'mannen' ín de doelen zetten? Shame on you Fifa/Uefa!!

En dan nu de leuke afsluiter op een prentje: het 'excellente' gezelschap waarmee ik het voorbije weekend in Amsterdam doorbracht!

Voor de 'curieuzeneuze mosterdpotten' onder U: "What was in Amsterdam, stays in Amsterdam!" Geen commentaar. Of toch wel? Eéntje dan maar...

Wie een parkeerplaats zoekt bij de Dam houdt er best rekening mee dat het in Krasnapolski altijd 'vrij vol' is...

Marco Polo

TOO LITTLE, TOO LATE...

Misschien was de titel van de vorige blogpost wel dichter bij de actualiteit dan ikzelf zou gewild hebben. Was er dan toch sprake van overmoed, teveel koeien tegelijkertijd bij de hoornen nemen, verder willen springen dan het beschikbare stokje lang is, overdrijven in de meest brede zin van het woord? Wellicht wel ja, want sinds gisteren zijn er weer enkele lichamelijke signalen die mij erop attenderen dat ik het voorlopig beter iets kalmer aan kan doen en dat het met 'wat minder' ook wel zal gaan. Dus luister ik maar weer naar m'n eigen ouwe lijf en schakel mezelf even terug in de relax-stand. Beter laat dan nooit, maar wellicht ook nu weer iets te laat om helemaal goed te zijn. Daarmee ben ik echter niet alleen, verre van zelfs...

In hun eerste match in de kwalificatieronde voor het EK Basketbal 2013 waren de Belgische basketvrouwen in hetzelfde bedje ziek. Pas in de tweede helft maakten zij er echt werk van en naderden tegen het einde van de match tot op twee punten van Slovenië. Net niet genoeg, en het betere weerwerk werd iets te laat ingezet. Eindstand 59-63. Volgende keer, morgen op verplaatsing in Slowakije en nog steeds zonder 'ons revaliderende klein', hopelijk beter. De weg is nog lang en de kansen op plaatsing menigvuldig.
Voor de Hollandse voetballers begint het verhaal eentonig te worden. Tegen Denemarken gingen ze onverwacht onderuit wegens de mouwen te laat en niet hoog genoeg opgestroopt en van Duitsland kregen ze voetballes. Een laat tegenoffensief kwam, zoals ik in de titel al aangaf 'too little, too late', en leverde geen punten meer op. Daarna begonnen die Kezen zowaar Belgisch te praten en orakelden in hun interviews onze eigenste ex-bondscoach Leekens na: "Mathematisch blijft alles nog mogelijk." Ze hebben dan nog gelijk ook, maar dan moet er zondag wel uit een heel ander vaatje getapt worden. Een roemloze uitschakeling in de poulefase zou wel heel hard aankomen bij onze Noorderburen, maar wie niet horen wil... Ook de van nature kritische Nederlandse persjongens stellen zich vragen: niet alleen bij de opstelling van het team, maar wellicht nog meer bij de instelling van de opgestelden. Jack Van Gelder wond er geen doekjes om tijdens het post-game interview met Wesley Sneyder: "Zijn jullie er wel echt voor gegaan? Zat iedereen kapot, ook fysiek, na deze nederlaag? Ik had niet steeds de indruk dat er steeds voor de volle 100% werd gespeeld..." Daar hoeft geen uitleg meer bij, denk ik dan als simpele boerejongen uit de Polder.

 Voor zover we hem na zijn prestaties(sic) van het afgelopen seizoen en zijn optreden op het huidige EK nog zo mogen benoemen, staat 'de leeuw' binnenkort toch in z'n hempie. Iets waartegen heel voetbalminnend Nederland zich alsmaar en tegen beter weten in blijft verzetten in de supportersgezangen en wat niet in dank zal afgenomen worden van de Oranje-selectie. Robben kijkt achterom: om de schade op te meten? Ook daarmee zijn ze iets...

Voor de NBA-fans is er tenslotte nog een gelijkaardig verslag: in Game 2 van de Play-Off Finals rekende OKC ook iets teveel op een late terugkeer en finaal haasje-over met Miami. Wat in de eerste match nog lukte botste nu op de onwil van de Heat-sterren. Ook hier was het 'too late', ondanks een heel forse inspanning op het einde.Winst voor Miami, 1-1 in de matchen en dus al minstens 5 wedstrijden in deze finales.

Marco Polo

TOO MUCH, TOO MANY...

Jaja, ze zijn er weer aan begonnen: het EK voetbal 2012 is vorige week van start gegaan en na vier dagen hebben we er al acht wedstrijden opzitten. Bij aanvang van zo'n kampioenschap is de kijkhonger nog groot en wil Uw dienaar heel plichtsbewust en als informatieve ondersteuning van de komende blogbraaksels dienaangaande alle deelnemende ploegen minstens één keer in actie zien. Makkelijk zat natuurlijk, nu ik als gepensioneerde de tijd maar voor het oprapen heb en de programmatie van de poulefase zo is dat ik zonder enig probleem mijn opeenvolgende avonden zoniet in ledigheid, dan toch op de rand daarvan met het bekijken van telkens twee voetbalmatchen kan doorbrengen. Om mij te helpen bij het onthouden van de resultaten en om de planning van de komende wedstrijden niet uit het oog te verliezen heeft zoon Bram mij een handig tornooischema cadeau gedaan...

Past niet in de borst-, noch in de gatzak, maar heeft een plaatske gekregen aan het terrasvenster naast de ontbijttafel. Zeer functioneel! Iedere ploeg is één keer aan zet geweest, en tot hiertoe kregen we van alles wat. Wat spektakel, inzet, ambiance en zelfs 'genietbaar' voetbal betreft staat voor mij Oekraïne aan kop. Aan de andere kant van de grafiek plaats ik Nederland: stroef, voorspelbaar, arrogant. Alles behalve 'leuk voetbal' waar zij naar eigen zeggen toch zo graag voor staan. Voetballend staat Shevchenko met zijn twee schitterende doelpunten veruit aan de leiding, en qua arbitrage geef ik een 10 aan de ref die de 1000% strafschop voor Nederland niet floot. Tenminste iemand met inzicht in het spelletje: een penalty laten trappen door een Hollander zou toch maar verloren tijd geweest zijn, dus gewoon niet fluiten en verder rommelen...
Naast de voetbalwedstrijden waren er ook de tennisfinales dames en heren (over twee dagen gespreid zelfs) op Roland Garros, zat ik vrijdagavond naar de beslissende vijfde match te kijken in de basketbalfinale van de Belgische play-offs tussen Oostende en Charleroi en waren er naar keuze op internet ook nog de integrale of samengevatte versies te zien van de NBA conference finals tussen Miami en Boston. Een beetje teveel van het goede? Dat valt nogal mee: tussendoor is er nog een behoorlijk stuk ligusterhaag gesnoeid en hebben de binnendeuren ten huize Polo een eerste 'vernieuwende' laklaag gekregen. U ziet, ik zit niet stil deze dagen en zo dadelijk ga ik dan de homeo op om Griekenland-Tsjechië te bekijken. Daarna een verkwikkend bad en Polen-Rusland. Dan toch maar wat teveel van het goede? Of van het goede teveel...??

Marco Polo

TOO FAR, TOO CLOSE...

Voor Uw nederige dienaar was het gisteren 'way too far': de overzichtstentoonstelling van Chantal Akerman's werk in het M HKA mocht dan al ruim binnen mijn fietsradius liggen, mijn inzicht in de filmische installatiekunst is te beperkt om als dusdanig van zo'n expositie te kunnen genieten. Toch weer iets bijgeleerd, en deze keer meer over mezelf en mijn beperktheden dan over het onderwerp van mijn museumbezoek. Ondertussen draaide de Sinksenfoor op volle toeren en verliep de fietstocht naar en van het Antwerpse Zuid tussen de buien door. In de eenvoud van het leven zitten vaak mooie dingen verscholen. Da's dan weer dichter bij het werk van madame Akerman dan ik kan vermoeden, hoewel veel luchtiger van toon...

Zoals beloofd in de vorige bijdrage blijf ik een oogje houden op de Lijn-activiteiten aan de nieuwe bushalte in Polderstad. Blijkbaar wordt deze blog ook gevolgd door zij die voor de organisatie van ons publiek reizigersvervoer instaan. Als reactie op de vermelding alhier van het randoverschrijdend standje van 'den 140' eerder deze week werd de daartoe vermoedelijk aanleiding gevende naaktposter van 'la Knuts' uit het reclamebord verwijderd. Een bocht van 180 graden, en de chauffeur van 'den 141' had het meteen begrepen: "Hiervoor zet zelfs ik mij behoorlijk aan de kant...". Van een ingrijpende wissel gesproken, en met onmiddellijk resultaat!

Verder hoorde ik de voorbije dagen de wind behoorlijk door de bomen waaien, genoot ik mét Luigi en tér gelegenheid van een uitgesteld kwartaals evaluatiemoment van een lekkere maaltijd in 't Hof ter Molen, moest deel één van de ligusterhaag omheen mijn habitat er in een dwingende snoeibeurt aan geloven, miste ik daarbij op slechts enkele centimeters een met vijf eieren gevuld merelnest, wordt er aldaar ondertussen gewoon verder gebroed, staat de homeo klaar en Uw dienaar op scherp om in onderlinge combinatie het EK 2012 voetbal door te spartelen, en word ik stilaan wild van de NBA-eindfase. Met dank aan Bram, Anke en Lat-Dior voor het gebruik van zijn login.
Om dit alles te verwerken, duikt heer Polo zo dadelijk de sauna in: daar blaas ik dan warm en koud, net zo snel en wisselend als de huidige weersomstandigheden veranderen. Oh ja, en volgende keer is 'den 13' aan de beurt. Ik vraag mij af waar die gaat staan: te ver of te dicht...?

Marco Polo

Nieuwe bushalte...

De blogstart van deze maand verliep zeer vlot. Inspiratie, timing, discipline... Alles klopte, het was te mooi om waar te zijn. Maar zie, na een paar dagen sputterde de motor. Hoewel de wisselende weersomstandigheden mij met de regelmaat van een regenvlaag en plensbui naar binnen joegen en ik maar plaats te nemen had achter het pc-klavier kwam er van bloggen weinig in huis. Links en rechts vond ik 'dringende' opdrachten op mijn weg, en als ik die ontweken had waren er de samenvattingen of rechtstreekse beelden van Roland Garros en/of de NBA-finales, om van de sp.a saga en Lieten-gate maar te zwijgen. Uw dienaar heeft het enorm druk dezer dagen, maar toch moest ik ergens tijd zien vrij te maken om een blogske te plegen. Tot overmaat van ramp en desastreuze samenloop van omstandigheden werd afgelopen maandag uitgekozen om in onze buurt enkele herstellingen uit te voeren aan het Telenet-kabelnetwerk. Resultaat: een kleine halve dag uit de circulatie en van het scherm. Tegenwoordig ervaar ik zoiets als een complete isolatie, en in dit geval alles behalve 'splendid'...
Maar goed, na enkele dagen pik ik als naar gewoonte de draad weer op teneinde melding te maken van de wereldschokkende gebeurtenissen die mijn dagen kleuren. Zo is hier in Polderstad een einde gekomen aan de infrastructuurwerken ter verbetering van de terminushalte van de bussen 13, 140 en 141 van de Lijn. Ruim een jaar geleden is men begonnen aan het herleggen van het voetpad, waarna men diezelfde wandelstrook ging verbreden tot een volwaardig passagiersplatform. Dientengevolge moest er een pand straatasfalt opgeofferd worden: breekwerken, noodsignalisatie, een dito 'halte' achter de hoek, verkeershinder, gevaarlijke situaties, stilleggen van de werken wegens burenprotest in verband met de plaatsing van het wacht- en schuilhuisje, en toen.... bleek dat de resterende asfaltbaan niet breed genoeg meer was om een bus met vertraging toe te laten een inhaalmanoeuver uit te voeren. Boordstenen terug uitbreken, busperron versmallen, oude asfaltlaag afschrapen, nieuw asfalt aanvoeren en leggen, nieuwe laag enkele dagen laten rusten en uitharden en na net geen dertien maanden bleek de klus geklaard.

Chauffeurs die het voorbije jaar op deze 'tijdelijk' vervormde locatie alle mogelijke fratsen mochten uithalen om hun rommelend gedrocht te parkeren of draaiende te houden moeten zich nu weer aanpassen aan een iets normaler situatie. Dat ook daarbij alle begin moeilijk is heb ik al meteen kunnen vaststellen én voor mijn lezers/-essen en/of -innen digitaler wijze op foto vastgelegd. Na lang zoeken meen ik de enige echte reden ontdekt te hebben waarom deze brave man zich zo schots en scheef en ver voorbij het bushokje op het voetpad heeft geparkeerd. Kijkt U ook even naar de stand van zijn rechter buitenspiegel. Volgens mij is dit voor hem de ideale positie om gedurende de vijf minuten terminuspauze op quasi onopvallende wijze een oog te houden op de Hannelore Knuts-poster achter hem. Hoe die van lijn 13 en 141 het er vanaf brengen heb ik nog niet op foto, maar geen nood: de maand is nog lang, en als het Telenet belieft breng ik U nog voor het grote zomerreces verslag uit van hun prestaties...

Marco Polo

Overlevingskunsten....

'Only the lonely'... en zo af en toe mag dat eens. Een dag lang mijn eigenste eigen ritme volgen, of althans proberen dat te doen. Tussen de twee oren durven op zo'n moment meer ideeën opborrelen en plannen huizen dan wat voor dit toch stilaan ouder wordende lijf nog tot de uitvoerbaarheid mag gerekend worden. Ik ga dus vandaag dit, en dat, en zus en natuurlijk ook nog zo... Tot ik mij realiseer dat mijn huidige actieritme niet alleen bepaald wordt door enkele fysieke onvolkomenheden die, hoewel ik er betrekkelijk goed mee omga, toch een zekere mate van belemmering vormen in de dagdagelijksheid van mijn bestaan, maar dat ook mijn actuele belevingstempo niet dat meer is van, pak 'em beet, twintig jaar geleden. Het is bij momenten een quasi voltijdse dagtaak om daarmee te leren leven en de feiten te accepteren zoals ze zijn, maar dat heb ik ervoor over. 't Is dat of mij overgeven aan zelfbeklag en bij tijd en wijle met het koppige hoofd tegen een betonstenen klaagmuur lopen. Doe mij dan nog maar een straf en sterk kopje relativeringsvermogen met daar doorheen een ferme scheut humor.

Waarbij hij naadloos overgaat tot de orde van de dag: van mijn hart een steen makende heb ik vandaag mijn 'Kunst in Huis'-abonnement opgezegd. Na zeven aangename jaren met wisselende, maar ook steeds blikverruimende ervaringen begon de klad er wat in te komen en wogen de organisatorische ongemakken te zwaar door. De uitleenlocatie in het oude stadscentrum zonder stationeergelegenheid in de buurt en dus des te groter risico op onnozele parkeerboetes en de zeer beperkte openingstijden hebben er mij toe genoopt een einde te maken aan deze ten huize Polo tot een cultuurritueel uitgegroeide gewoonte. Denk echter niet dat daarmee de kunst 'uit' huize Polo wordt gebannen, integendeel: 'onze' Wim is back.Na een tijdelijke ophangbeurt in een weing betreden en dus minder in het oogspringende ruimte van mijn stulpje hangt Voor één zoen van jou!! weer op een ereplaats in huis. Het moge hem een deugddoende troost zijn en een hart onder de revalidatieriem dat hij nog steeds op mijn onverminderde waar- ende bewondering kan rekenen. Laat bijgevoegde doorkijk dan ook gelden als blijk van erkenning. Verder kan ik iedereen nog geruststellen: de overige zes W Coppieters'en blijven op de hen vertrouwde plekken hangen. Zover ben ik dan, op nu naar het volgende punt in mijn dagorde. Wat was dat ook weer...

Marco Polo

De kruiwagen...

Voor ik het goed en wel besefte was het weer zover: de vijfde maand van het jaar ligt achter de rug en dus op apegapen. Zonder aarzelen, het tegendeel zou alsnog weinig aarde aan de dijk brengen, heb ik dan ook de zesde bij de eerste juni-hoornen gevat en meld mij zonder omwegen en wel meteen voor de start van mijn inmiddels vijfentachtigste maand als blogger. Een mens zou er niet goed van worden: vijfentachtig!! Hier is, naast de publicatie van bij tijd en wijle min of meer ernstig polemische schrijfsels ook heel wat afgeleuterd, gezeverd en gezwansd. Om daar mee om te gaan en zichzelve, noch de bomen in het soms zeer misleidende blogbos uit het oog te verliezen volgen mijn lezers, -essen en -innen al even zolange tijd de aanwijzingen in het onderschrift van de grote bloghoofding. Dat dientengevolge de consumptie van zout, water en wijn de laatste jaren in Hoboken en virtuele omgeving behoorlijk zou zijn gestegen is dan weer mooi meegenomen voor de lokale middenstand, of wat daar nog van overblijft. Enfin, de kop is er af en Uw schrijvende kameraad heeft zichzelve weer opgewarmd en is klaar om binnen een week of drie de zevende jaargang af te sluiten en de nieuwe, ondertussen reeds 'achtste', van deze Mededelingen aan te vatten.

Nu hoor ik U tot hier aan mijn schrijftafel zuchten: "Is er echt niks anders te melden, niks noemenswaardig gebeurd, dat hij ons weer met zijn 'zever in pakskes' om de oren moet slaan...?" Toch wel vrienden, toch wel. Op de valreep van de voorbije juich-, bloei-, Maius- ofte Mariamaand (het hangt alleen maar af van Uw ingesteldheid en/of interesse!) is heer Polo overgegaan tot de uitbreiding van zijn persoonlijke huis- & tuinequipement middels de aankoop van een onvergelijkbaar mooie en nooit meer uit het oog te verliezen...

KRUIWAGEN

Het mag U duidelijk zijn dat bij de aanschaffing ervan rekening werd gehouden met de rest van de tuinuitmonstering. De oranje band en de al even oranje handgrepen van dit éénwielig handvoertuig passen perfect bij de 'vuilbak' op de achtergrond: een authentiek Amsterdams model (nr.393493), mij ter hand gesteld door zoon Bram ter gelegenheid van zijn laatste verhuis. Wanneer die halve Hollander van ons weer een keertje in Hoboken is mag hij er geheel gratis mee rijden... om mijn tuinafval weg te kruien. Ofwel neem ik hem mee wanneer we volgend weekend naar Amsterdam gaan om met Cora, Jan, Shanthi, Bram... en nog vele duizenden Mokummers de eerste wedstrijd van Oranje op het EK voetbal te gaan bekijken. Mocht hun initiële optreden tegenvallen, kan ik meteen puin ruimen...

Marco Polo

Een blik over de schouder...

Het is gisteren nog maar eens een memorabele dag én avond geworden voor Pa Polo en Ma Pola. De wandeling, het aperitief, de BBQ, de ambiance, de babbels... en dat alles in een uiterst leuk en jong gezelschap. Katrijn, Egon & Chantal, Bram & Shanthi en Anke. Toffe sfeer waarbij de oudjes zich ook weer prima voelden en dankzij de terrasverwarmers de vroege zomeravond nog heel lang genietbaar bleef. Voor ampele herhaling vatbaar! De enigen die het niet zo fijn hebben gevonden en het ook niet meer zullen verder vertellen zijn de terecht gesneuvelde steekmuggen: wie ongenood mijn gasten komt lastigvallen op het Polo-terras wacht een harde afrekening...

 

Bij de afsluiting van het Pinksterweekend heb ik nog eens een blik over de schouder geworpen naar het nabije verleden. Vorige week bracht ik verslag uit over ons verblijf in Lyon. Op de zondagse valreep brachten we daar een bezoek aan het plaatselijke Musée des Beaux-Arts, waarvan U minstens nog enkele beelden tegoed hebt. Opvallend zijn de geslaagde combo-presentaties waarbij een sculptuur met een schilderij op de achtergrond om de aandacht van de bezoeker kampen: een idee dat meermaals voorkomt...

  

Maar ook Rubens is present...

  Sneeuwwitje en de zeven... euhh: twaalf dwergen!!

Een knap ingericht museum, waar ik mijn ogen volop de kost heb gegeven...

Marco Polo

Mooie Pinksterdagen...

Het lange weekend zit er bijna op. Nog één dag te gaan. Hoewel, heb ik als gepensioneerde eigenlijk nog wel weekends, verlofdagen of vakanties? 'Recht op' wel denk ik, want daar heb ik toch lang genoeg voor gewerkt. Maar voelt het ook zo aan? Maakt niet uit, ik geniet van elke dag en vooral van mooie Pinksterdagen zoals we er nu vier op een rij hebben genoteerd. De ijsheiligen zijn definitief het land uit. Lang leve de zomer van 2012! Met de Classics 100 op de achtergrond en wederom op het thuisterras richt Uw schrijvende vriend zich dan nog maar eens blogsgewijs tot zijn volgelingen. Het zal in sneltreinvaart moeten, want er wachten mij nog wat voorbereidingstaken vooraleer we straks aan de afsluitende BBQ kunnen beginnen. Enkel wat korte impressies dus van de gebeurtenissen die het weekend hebben gevuld: 'ons Klein' (met één hoofdletter wegens maar half oké) zit met een Aircast skibottin aan de rechtervoet na een lelijke enkelverstuiking tijdens een oefenwedstrijd met de Belgian Cats. Paar weken aan de kant. Brute pech. Ze had, en heeft er nog steeds veel zin in maar er helpt nu geen lieve-moederen aan: rust, behandelen, revalideren, en vooral gezond verstand gebruiken want er volgt nog een Europees seizoen na deze zomer. Ramptoeristen en andere geïntresseerden hadden hier kunnen zien hoe het gebeurd is. Auwsjjj... sh**!! De link naar Basket féminin is echter tijdelijk niet beschikbaar, dus...

Gelukkig zijn er mij de voorbije dagen ook leuke dingen overkomen: zo was zaterdagavond 25 mei weer een moment van samenzijn met de vier Essense Rommeshoef-musketiers. Of was het vrijdag? Of toch de 'zésentwintigste'? We zijn er gelukkig en 'bijtijds' uitgeraakt en hebben elkaar mét partners getroffen ten huize Deckers in Lint. Keukenprinses Rita heeft ons andermaal verwend en den Herre vervulde de rol van huis-sommelier  met de hem eigen zwier en veel bravoure. Zoals in de vorige bijdrage ook hier een superevaluatie: twee keer 10 op 10! De Peet, den Herre, den Théjo en ondergetekende hebben feiten en verhalen uit het verleden, het heden en de toekomst aan elkaar getoetst en de revue laten passeren. De wereld, de koers, de zee, de reizen, het leven... over alles en nog wat hebben we ons licht laten schijnen. De resultaten van ons conclaaf zullen weldra merkbaar zijn. Mocht blijken dat er toch nog iets aan schort dan neem ik dat binnenkort wel eens onder de loep met Louis VB, eveneens een gerenomeerd socio-cultureel samenlevingsanalist. Hij is bij deze verwittigd en mag zich derhalve in de nabije toekomst aan een oproep verwachten. Maar bij deze: het was weer een memorabel moment daar in Lint. Dé vraag waarmee we huiswaarts tietten en die ons nog immer bezighoudt betreft de allesverscheurende keuze tussen een superlicht Raleigh koersmachien of een trapondersteunde toeristentweewieler. Waarmee gaan we ten strijde trekken bij de volgende reünie die ten buitenhuize Mous in Catzand zal plaatsvinden? Ik weet het bij Toutatis niet, maar zal er eens goed over nadenken. Den Théjo mag alvast zijn kuiten insmeren...!!

En toen was het zondag: een hele mooie Pinksterdag, zo mooi als Leen Jongewaard hem ooit bezong. In de Hobokense Polder vond de jaarlijkse garageverkoop plaats en 'die van ons' deden mee. Het lijkt mij een uitgelezen moment om me nog eens tot het beproefde procédé van de duizend woorden vervangende prent te begeven...

Hier ziet U hen in volle voorbereiding. Na een lange hete dag werd de afrekening gemaakt, wat tot glimlachende wezens leidde en mij doet vermoeden dat het een geslaagde onderneming mag genoemd worden. Maar dan nu de hoogste tijd om mij keukenwaarts te spoeden, alwaar La Pola staat te wachten om mij een taak te geven in het preparatieritueel van de eerstkomende Braai. Straks komen de gasten, en daar willen we klaar voor zijn...

Marco Polo

Summertime...

Donderdagochtend, half elf. Met de laptop op het terras. Bijna windstil. Blauwe lucht, met stilaan vanuit het westen binnendrijvende sluierwolken. Een aangename 23 graden, en in zijn geheel een meer dan deugddoende omgevings- en gevoelstemperatuur. Tjiff-tjaffend gevogelte alom. Het verre montone autostradegeluid van puffende vrachtwagens die de Kennedytunnel uitkruipen tegen het overdaags opgelegde maximum van 70 km per uur. Het gebrom blijft ruim binnen de perken. Een zomerochtend op 24 mei. Vorig jaar rond deze tijd was dit dagelijkse kost, nu hadden we er met de huidige klimatologische voorjaarscapriolen nog niet zo snel op gerekend. Maar zie, ieder jaar is anders en de tijd staat allesbehalve stil. Vorig jaar werd er voor mijn inkomsten een bijna historisch laag belastingspercentage berekend. En voor La Pola was, voor wat dit item betreft, de pre-historie zelfs niet veraf. Deze getallen werden recentelijk weer opgerakeld tijdens het invullen van mijn 'aangifte 2012', en wat blijkt uit de al jarenlang zeer betrouwbare Fiscoweb-simulatie? Dat mijn aanslag met 10% en die van La Pola met zelfs 20% zal stijgen. Hiermee kan ik dus de actuele berichtgeving omtrent de hoge Belgische belastingdruk bevestigen. Of de verantwoorlijkheid daarvoor bij de huidige regering moet gelegd worden, zoals de Di Rupo-titels laten vermoeden, of dat het eerder het resultaat is van een noodzakelijke verhoging na de al te kwistig uitgestrooide voordelen en subsidies door hun voorgangers - in veel gevallen dezelfde Wetstraat-mafiosi - laat ik in het midden. Feit is dat we via vadertje Staat meer geld moeten afdragen voor Europa, maar dat 'wij' dat gelukkig niet echt voelen. Polo & Pola behoren waarschijnlijk, en ik ben voorzichtig: ten voorlopigen titel, nog steeds bij de wereldwijde 'happy few' die het zich allemaal niet zo erg moeten aantrekken. Dat we de komende weken thuis zullen doorbrengen en er in de nabije toekomst geen reisjes meer gepland zijn is geen gevolg van besparingen maar eerder te wijten aan de noodzakelijke inlassing van een rustperiode tijdens dewelke er ook hier ten huize Polo enkele klusjes zullen geklaard worden.

De Lyonese fietsen blijven voorlopig aan de kant, wat niet wegneemt dat er hier af en toe wel ruimte zal gemaakt worden voor een Antwerps fietstochtje. Nu de zomer zijn intrede voorbereidt moeten we daar zeker gebruik van maken om al fietsend wat ondersteuning te geven aan het opgestarte gezondheidsoffensief. We gaan ervoor...

Marco Polo

Le Lyon Jaune...

Vandaag maakt 'ons Bonma' haar tweede hemelse jaar vol. Zo snel gaat het. Hopelijk heeft ze daar al een antwoord gevonden en/of gekregen op haar alhier in dit ondermaanse steeds weerkerende vraag: "Blijven die bomen nu altijd maar groeien en groter worden?" Van daarboven moet dat goed te zien zijn, moeke, en ook wat wij hier nog allemaal uitspoken. Daarom blog ik vandaag ter ere van jou...

Na weer een periode van afwezigheid zou ik U allen met de onvoorspelbaarheid van een uit de kluiten gewassen VKF kunnen mededelen dat er, voor wat de publicatiefrekwentie mijner Poloiaanse bijdragen betreft, beterschap op komst is en beloof ik bij deze in de nabije toekomst naar iets meer regelmaat in de blogproductie te streven. Het was deze keer een citytrip naar Lyon, stad van traboules en bouchons, die aan de basis lag van mijn zoveelste uithuizigheid in dit eerste jaar als geretraiteerde 'prof de gym'. In gezelschap van vrienden uit ons Leuvense studentenverleden, tegenwoordig ook gekend als de Oesjmachara-senioren, zijn we gedurende vier dagen het Lugdunum aan de samenvloeiïng van Rhône en Saône gaan verkennen.

Katie had de planning op zich genomen en haar immer parate en alomtegenwoordige echtgenoot Eli mocht ter plekke voor de uitvoering zorgen. Allebei een 10 op 10. Wandelen, fietsen, terrassen, 'lunchen' en 'warm eten': het was er allemaal. Ook qua hotel hoort U van mij geen klachten, integendeel. We hebben ervan genoten, en Uw dienaar zelve steeds meer en meer naarmate de uitwerking van een Montezumaanse wraakactie, waarschijnlijk het late gevolg van een 'uitschuiver' in Bodrum, zich in minderende mate liet gevoelen. Het stijgende genot was voor een deel ook te wijten aan een Champions League Finale in drie bedrijven: het eerste gedeelte bekeek ik met af en toe een blik over de schouder in het restaurant, voor de twee doelpunten in de eindfase van de reguliere speeltijd zaten we in de pianobar van ons hotel in het gezelschap van enkele duitse toeristen en voor de verlengingen en de strafschoppen hebben we de eigen kamer opgezocht. Mijn reactie bij de strafschop voor Bayern: "Robben gaat 'em trappen... Dan is de winst voor Chelsea vanavond!!" kon ik toen met niemand delen en bleef dan ook binnen de vier kamermuren. Ze was er echter niet minder juist om. Tegelijkertijd mocht ook de Lineker-quote over voetbal alsdat 'het met 11 wordt gespeeld en op het einde de Duitsers altijd winnen...' vertikaal geklasseerd worden: een spannende reeks penalties zorgde voor verdiende winst aan Chelsea-kant. Veel drukte werd er echter niet om gemaakt: het eten gaat voor, le mayot jaune is gefocust op zijn bord, de onderhandelingen moeten nog even wachten...

Misschien komt 'de keizer van Oostende' wel langs?!

Marco Polo

Chapeau...

Terwijl er tijdens het afgelopen weekend in het buitenland echte topsportmomenten te beleven waren stond in ons binnenste binnenland de armzalige eindfase geprogrammeerd van een voetbalcompetitie waarin zovelen ver boven hun stand willen leven. Alles live en bovendien gratis op Sporting Telenet, en nog vreesde men dat er niet genoeg kijkers zouden gehaald worden. Dan maar even Apeldoorn bellen. En wat schudden ze daar uit de mouw: een scenario met aangekondigde trainerswissel en een persconferentie na het einde van de match. Zomaar direct en zonder tijdverlies. Zo goed afgesproken, gelekt en/of geregisseerd dat zelfs de aankomst van de hoofdpersoon bij het stadion door verschillende camera's gevolgd werd (terwijl de wedstrijd nog liep) zodat men er daarna een vlotte montage van kon maken. Die beelden wil ik nog wel eens terug zien: de aankomst van Georges Leekens bij het Jan Breydelstadion. Laag shot frontaal op het merklogo van zijn Audi 8, een lopend shot langs het bestuurdersraam met zicht op Georges, uitstappen, jasje aan en zonnebril af (kwestie van herkenbaarheid en alle twijfel uit te sluiten: het is inderdaad de bondscoach!!!), wandelend naar de ingang vanuit twee verschillende camerastandpunten. Georges zet zichzelf in beeld! En kom mij nu niet vertellen dat het niet waar is. Ik laat het zielig vertoon dat daarop volgde en moest doorgaan als persconferentie voor wat het is. Of toch maar verwijzen naar de samenvatting die Rudi Kuyl op Facebook postte: "Ik, moi, mijn, je..."
Voor een iets uitgebreider belichting van de situatie kan ik U ten stelligste de lectuur aanraden van Het wij-gevoel door Filip Joos. Met zijn kritische stellingname in Canvas' Extra time van gisteravond én de hierbij als link geplaatste column solliciteert hij heel direct naar het label 'Persona non grata' bij Leekens en Brugge, en is hij alvast verlost van al die schijnheilige prietpraat tijdens des Leekens interviews. Chapeau!
Naast de aankomstbeelden vond ik ook het slot van de persconferentie heel Leekens: de twee Brugse marionetten stonden op van tafel en wilden vertrekken, maar dat was zonder hun nieuwe 'baas' gerekend. Hij maande zowel voorzitter als manager met een duidelijk handgebaar op hun stap, want meer hadden ze er nog niet kunnen zetten, terug te keren en breed grimlachend onder zijn directie te poseren voor de fotografen. Heel duidelijk wie het daar voor het zeggen heeft. Verder geen commentaar.
Alleen 'hoedje af' voor Vincent Kompany die met Manchester City kampioen werd in de Premier League, en 'chapeau' voor Olympiakos Pireaus die na een ongelofelijke inhaalbeweging de Euroleague Basketbal Final Four wisten te winnen.

 

Hopelijk kan de rest van de Grieken, met hun politici op kop, er inspiratie in vinden om aan de heropstanding te werken. Van een statement gesproken...

Marco Polo

Tijden van komen en tijden van gaan...

 Belangrijke nota: ter geruststelling van menig lezer zet ik mij nu aan het schrijven om kond te doen van mijn terugkeer op Belgistikaanse bodem en een verklaring te geven voor de door menigeen als onrustbarend ervaren blogstilte tijdens de voorbije tien dagen. De eerste prent kan al veel, zoniet meer dan duizend woorden, duidelijk maken...

 

 Niet voor het eerst, en wellicht ook niet voor de laatste keer, moeten ikzelf en heer Polo 'ons eigen' uit de grond van beider harten verontschuldigen bij de lieve lezers, -essen en -innen om het al te lange uitblijven van enige mededeling op deze blog. Wij hadden in overweging genomen om ons geëerd publiek een periode van blogstilte aan te bieden zodat iedereen weer even bij zijn of hare positieve kon komen na een lange reeks van min of meer dwaze berichten. Teneinde tot een daadwerkelijke realisatie van dit plan over te gaan hebben wij samen met la Pola het hazenpad gekozen en ons een week verschuild in de buurt van Bodrum, Turkije. De aandachtige volger zal hierbij misschien de wenkbrauwen en andere gelaatsonderdelen fronsen en zich al dan niet in stilte afvragen: "Turkije? Maar zij waren zij vorige maand toch al in Turkije geweest. In Istanboel, voor den basket van 'Ons Klein' (met 2 hoofdletters)..." Jazeker, daar waren wij al. Maar toen bleek dat het aldaar gekochte visum voor 90 dagen geldig is zagen wij daarin een mogelijkheid om bij gelegenheid en wanneer de occasie zich zou voordoen de kille Belgische klimatologie te ontvluchten en rekening houdende met de lange termijn-weersvoorspellingen een poging te wagen om onze gepensioneerde lijven te gaan opwarmen in zuiderse oorden. Berteko, de zoon van Leen en Nolle en werkzaam bij Thomas Cook, zorgde stante pede voor een massa intressante Turkije-aanbiedingen bij de Neckermanse 'Stunten van de dag'. Wij vonden wat we zochten. Berteko zorgde voor een prima regeling en een zeer gewaardeerde kamer-upgrade. Voor we het goed en wel beseften zaten wij voor een week 'all-in' in het Bodrum Park-resort. Bovendien deden de Turkse weergoden deze keer veel beter hun best dan 'toen' in Istanboel. Niet teveel maar tussentijds een beetje wind, alle dagen zon, af en toe een verweesd en eenzaam wolkje en temperaturen van 25 tot 30 graden Celsuis. Het was in orde!! Zonder al teveel moeite heb ik mij aan de mijzelf opgelegde blogloze afspraak kunnen houden, en wat meer is: ik heb de laptop thuisgelaten en mij ook ter plekke ver van elk internetgebeuren gehouden. Op die manier had ik weer even het gevoel om helemaal van de aardkloot weg te zijn en kon ik mij laven aan het meegebrachte leesvoer. 'De Bende van Jan de Lichte' en 'De Zoon van Jan de Lichte': twee keer Louis-Paul Boon in al zijn kromschrijverij en verpieterde linguistieke trammelanterie. Niet eenvoudig, en soms behoorlijk lastig om de draad te volgen: zowel die van het gehele verhaal als in den zin zelve. Maar ook dat is mij gelukt. Verder heb ik het geheel opgevat als een vorm van stage en bijscholing: 'Hoe overleef ik als jong-gepensioneerde tussen de grijze wolven die 'en masse' de vakantiebestemmingen bezetten? Waarop letten wanneer je vluchten, accomodaties of totaalpakketten boekt? De "do's & don'ts" in het toeristische laagseizoen.' Heel leerzaam, en dus heb ik er toch wat van opgestoken: ook bij volle maan valt er te genieten van de rust op het strand, zetels staan klaar, camera in de aanslag.

Was het vorige week tijd om eens weg te gaan, dan was na zeven dagen het moment daar om terug te komen en alhier te lande een bezoekje te brengen aan ons aller instituut, alwaar vandaag de Grote Open Deurdag plaatsvond. Goed uitgerust, genoten van de prima bediening in een dito locatie, en met toch weer wat nuttige ervaringen die mij in de toekomst van pas kunnen komen. Al was het maar dat we nu ontdekten dat het visum geldig is voor 90 dagen 'verblijf' in Turkije, en dat... gespreid over een periode van zes maanden. Misschien komt er in september dus nog eens een tijd om te gaan?! Laat maar komen...

Marco Polo

Time to go...

Terwijl onze Noorderburen nog steeds aan hun jaarlijkse week 'Koninginneverlof' bezig zijn is in ons eigenste Belgikistan het verlengde 1 mei-weekend al enkele dagen achter de rug. Een weekend met al bij al nog aangenaam weer en dus best te pruimen voor iedereen die op een of andere manier aan feesten of organiseren toe was. Zowel de Hollandse 'Q-Day' als onze 'Dag van de Arbeid' vonden doorgang onder een zonnige hemel en bleven gespaard van regen- en andere buien. Naar jaarlijkse gewoonte wordt in Hoboken op 1 mei de gelijknamige wielerwedstrijd verreden. Voor heer Polo een gelegenheid om de laatst besproken technieken uit de fotografiecursus uit te testen: bewegingsonscherpte, of hoe je de verplaatsing van een onderwerp suggereert en vastlegt voor een statische achtergrond. Toeval of niet, maar ik vond 's morgens tijdens de wedstrijd voor junioren een (naar mijn bescheiden oordeel) mooie plek om dit geheel in praktijk te brengen en er bovendien een verhaaltje aan vast te knopen.

Een vergeten strook kasseien, wat wilde grassprieten op het verwaarloosde voetpad en op de achtergrond de historische werfgevel van wat eens Cockerill Yards Hoboken was en waarachter  tegenwoordig Fabricom is gehuisvest: industriële geschiedenis. Hier gaan de renners van links naar rechts voorbij komen. Terwijl ik overwoog voor welke sluitersnelheid ik zou gaan viel mijn oog op het TIME-graffiti. 'Tijd' speelt altijd een rol in de koers, dus stond deze gespuitbusverfde gevelbesmeuring voor één keer op de juiste plaats. Camera ingesteld, ik ben er klaar voor: laat de 'coureurs' nu maar komen.

 Eerst passeert er nog een overjaarse wielertoerist. Hij verrast me bijna, en dus moet ik snel wat  bijsturen naar rechts om hem zeker op de foto te hebben. Door dit probeersel krijg ik er nog een bijkomend verhaaldetail bovenop. '51': de meest rechtse parkeerplaats die nu in het beeldkader komt draagt een bij het wielrennen historisch geladen nummer . Eddy Merckx en vele anderen na hem hebben er grote triomfen mee geoogst en dus verdient dit 'geluksnummer' ook een plaats op deze en volgende foto. En daar zijn ze dan écht. 

  De koplopers...

Het peloton...

En tot slot een pechvogel: lekgereden en nu in het zog van de volgwagen op zoek naar aansluiting met de grote groep. Wie uiteindelijk de wedstrijd won was voor mij niet belangrijk, als deze foto's maar de goedkeuring wegdragen van mijn docente. Dat hoor ik later wel, want nu is het 'time to go': op zoek naar de zon en liefst wat hogere temperaturen. Deze keer moet ik het bekennen: na weer een paar kille regendagen is heer Polo dringend toe aan béter 'weer'!

Marco Polo

Back to back....

In deze turbulente eindeseizoensperiode die bol staat van de finales, play-offs en eindrondes is er nu plaats voor een 'Keek op de Basketweek' van 'Ons Klein' (nu met twéé hoofdletters!). Deel één kreeg U bij een eerdere gelegenheid al in het heel kort samengevat. Nu zet ik een en ander op een kampioenenrijtje:

zaterdag 21/04  Wisla wint game 1 in de play-off finale: 73-59
zondag 22/04    Wisla wint game 2 in de play-off finale: 72-60
vrijdag 27/04    Wisla wint game 3 in de play-off finale: 58-59
zaterdag 28/04  Wisla wint game 4 in de play-off finale: 50-56

Wisla Krakau haalt dit jaar na de Poolse beker dus ook de landstitel binnen. Knappe prestatie en schitterend slot van een sterk seizoen waarin de bijdrage van ene Anke De Mondt niet gering was. Tijdens deze pittige eindreeks stond zij gemiddeld 32 minuten op het veld,  scoorde in totaal 46 punten, plukte 14 rebounds en was goed voor 10 assists en evenveel steals en 'boemde' als hoogtepunt de 58-59 winst in game 3 op haar conto. Dit zegt genoeg: een héél sjiek resultaat, en bovendien steeds in funktie van de ploeg. Ze heeft haar bordje flink leeggegeten, en liet niet na mij achteraf te melden dat haar bobijntje af was en ze dringend aan een recuperatieperiode toe is. Niet te verwonderen als ik zie wat ze dit jaar weer heeft uitgespookt: 35 matchen in de Poolse competitie, met een overall gemiddelde van 25 speelminuten, 20 Europese duels waarbij ze telkens zowat 28 minuten speeltijd sprokkelde en voor de rest nog wat bekermatchen om de gaatjes te vullen. Veel moest er evenwel niet gevuld worden, dat was het programma sowieso met meer dan behoorlijke verplaatsing in de nationale competitie en  met de regelmaat van de Fiba-klok daar tussendoor een Europese trip. In april speelden de meiden van Wisla Can-Pack Krakow 'elf' matchen. En nu zijn ze dus Pools kampioen: MISTRZ POLSKI.

 

Ze heeft er altijd hard voor gewerkt en veel geduld moeten hebben, maar nu heeft Anke dus haar tweede landstitel op rij binnen. Na Spanje is Polen aan de beurt. Back to back...

Marco Polo

Bij leven en welzijn...

We zijn weer even niet te stoppen: Roger Ghysen, Pol Vangheluwe, Jos & Roger Van Den Driessche, Pol Ghysen & Van Den Driessche, Roger Vangheluwe en Jos Ghysen. Eens men begint te spitten in een ver of minder ver verleden komen er feiten boven die in de tijdsgeest van toen met de 'mantel der liefde' werden bedekt en nog graag met een extra waas van onwetendheid werden omgeven. Vandaag de dag regeert echter de onderzoeksjournalistiek en die haalt van alles en iedereen het onderste boven. Dan is er geen houden aan en maakt het weinig tot helemaal niks meer uit: 'te bed of niet te bed', een 'schurend scharniertje' min of meer of gewoon maar 'jossen' op zondag. Volgens Brugse ingewijden zou de tekstschrijver van Miel Cools' 'Boer Bavo' zijn mosterd ook al in de catacomben van Omroep Limburg gehaald hebben. De Jos in kwestie en waarvan sprake... kan zich evenwel geen details herinneren en vindt het allemaal 'dikke zever'.

 

't Is inderdaad al lang geleden, en de mens is niet meer van de jongste. Maar bij leven en welzijn, gaan ze hem ook vandaag over acht dagen nog de imposante oren van het hoofd zagen over de toestanden van weleer. Het is toch godgeklaagd, hé menneke...

Nog meer klachten komen er vanwege supporters die deze week hun favoriete ploegen thuis ten onder zagen gaan: Barcelona moest er op eigen speelveld aan geloven tegen Chelsea, en hetzelfde lot was daags nadien Real beschoren tegen den Duits uit München. Geen Champions League finale dus voor de Spaanse grootmachten die deze keer excelleerden in het verzamelen van gemiste kansen, of bij ontstentenis daarvan in amechtig, inspiratieloos en onvermogend balletje-tik vervielen en er zelfs geen penalties in kregen. Het kan verkeren, zei Boer Bavo, en hij kneep - net als gefrustreerde topvoetballers wel eens plegen te doen - nog enkele katjes in het donker. Dat zullen niet die van Ieper geweest zijn, want die Blue Cats mochten gisteren victorie kraaien en een feestje bouwen nadat ze KaBo op eigen veld de Belgische titel in het damesbasketbal hadden ontfutseld. Ook deze laatste gingen na een prachtig seizoen... thuis onderuit!

 

Dan rest er ons deze week gelukkig nog een hele portie snooker vanuit The Crucible Theatre in Sheffield, waar om de wereldtitel wordt gespeeld. Altijd top!!! Net als de koffiekoeken van 'dé Rik', mijn vroegere directeur op het Pito: op marathonzondag had hij er meer dan twee uren voor over om de door de loopwedstrijd zwaar bemoeilijkte route tussen zijn en mijn huis af te leggen en de zelfvervaardigde lekkernijen ten huize Polo af te leveren. Van een verrassing gesproken. Merci, Henri !
Een dikke 10 op 10 voor de kwaliteit, de verfijndheid van het product en de uiterst vriendelijke bediening. Daar kan onze eigen bakker nog niet aan tippen. Wanneer is het opnieuw marathon in Antwerpen? Bij leven en welzijn, over 51 weken...

Marco Polo

Trop is teveel, of toch niet?

VDB, de beruchtste beenhouwer van België, en in die sector betekent deze 'ere'titel heel wat, sprak ooit de gevleugelde woorden "Trop is teveel, en teveel is trop..." toen een madame van lichte zeden kwam vertellen dat hij een roze tutu droeg tijdens de balletten. Inderdaad, de 'roze balletten'... maar dat is al lang geleden en veel wijzer zijn we er toen ook niet van geworden.

 

De uitspraak blijft wel als klassieker genoteerd en mag, mits de posthume goedkeuring van Polle Pensj, vrijelijk en zonder enige bijkomende financiële noch natuurlijke vergoeding gebruikt worden om in zeer ruime context elke vorm van overdrijving of overdaad aan te duiden. Aangezien ook Sabam de rechten niet claimt  stond niets mij in de weg om er deze bijdrage mee te openen, of alleszins een onschuldige variante erop naar voren te schuiven.

Het was me het sportieve weekend wel, met zo'n ruim aanbod dat het mij spontaan deed denken aan en daaropvolgend grijpen naar de hoger geciteerde uitspraak om er melding van te maken. Soms is het in dat opzicht heel rustig en moet een mens diep spitten om een noemenswaardige activiteit te vinden die het aanschouwen waard is, laat staan dat men er zich voor verplaatst en het nog de moeite vindt ook om er nadien over te schrijven in deze blog. Edoch deze keer was het anders, heel erg anders, gans anders... 'Hans Anders'.
Op het voetbalfront was er de 'do or die' van STVV tegen Westerlo, and indeed STVV died. Over and out. Volgend jaar beter, maar dan wel in tweede klasse. Daarnaast ging het in Spanje om de twaalfde Clásico van het lopende voetbalseizoen. Real won op een diefje in Camp Nou en wordt meer dan waarschijnlijk kampioen. Boven de Moerdijk kon Ajax de drie punten thuis houden en zit in een zetel om de eindfase van de competitie in te gaan. Hopelijk vallen zij zelf ook niet in slaap, wat de concurrenten de laatste tijd wel bij regelmaat hebben gedaan. Maar kom, sinds het duidelijk is dat Cruyff de baas is in en om de ArenA wordt er weer gevoetbald als voorheen en zal de felbegeerde schaal wel in Amsterdam blijven. Brugge liet nog maar eens de kaas van het eigen brood halen, en deze keer zelfs door die klungelaars van Anderlecht. Nu moeten ze bij mij ook niet meer afkomen, hé. Herr Daum: "Zet Mbokani bij ons en we winnen." Dat zo'n uitspraak van een Duitse trainer moet komen. Nog zo één, en de Paashaas dropt speculaas in uw Zwarte Piete-schoentje! Maar kom, ik heb er toch weer om kunnen lachen. Gelukkig, want aan de laat weggegeven 1-1 van Antonia viel weinig pret te beleven, hé Johan?! Dat moet beter, anders gaat het in de eindronde niet lukken. Over Beerschot wil ik het vandaag niet hebben, en ook den Antwerp verdient deze keer geen aandacht. Er stonden teveel échte sportitems op het programma.

Gaan we het dan maar even over het marathonlopen hebben. Er was een tijd dat Uw schrijvende dienaar het maar al te graag op een loopje zette: loopse deernen of niet, hij trok bijna dagelijks zijn Pegasus-sloefkes aan en bereidde zich voor op menig marathon. Die van Londen bijvoorbeeld. In 1990 was ik één van de toen ruim 20.000 deelnemers. Als ik de perscommentaren mag geloven dan gingen er gisteren bijna 40.000 van start. Hoewel het geheel regelmatig van hoofdsponsor en dus ook van naam wisselt, van ADT tot Virgin, blijft de afstand dezelfde en is het nog altijd de BBC die de verslaggeving doet. Fantastisch! Beste sportreportage die er waar of wanneer ook ter wereld gemaakt wordt of werd. Als ik de beelden zie en vooral de bijhorende themamuziek hoor, The Trap van Ron Goodwin, die al 30 jaar onveranderd de uitzending inleidt en afsluit, dan schieten de haartjes op mijn armen steil rechtop en trekken er rillingen over m'n rug. Geweldig...
In vergelijking daarmee is er qua omkadering en presentatie voor de Antwerp Marathon nog een lange weg te gaan, maar de beleving vult ook hier ieder voor zichzelf in. Zo trekt heer Polo er al menig jaar fietsend op uit om deelnemende vrienden en/of bekenden een hart onder de riem te steken, een frisse slok water aan te reiken of de nodige foto's te maken als herinnering aan een superprestatie. Model van dienst was deze keer mijn oud-collega Hans, die met het fluo-groene truitje en dus centraal-rechts op de foto...

Leuke belevenis, ook voor mij. Alles bij elkaar ben ik zo'n 3 uur onderweg geweest, waarvan bijna een uur aan de zijde van deze kranige knar. Hans klokte af op een mooie 3u30', een propere tijd zoals men in het joggerswereldje pleegt te zeggen. Proficiat!

Ook basketbal spelende dames konden dit weekend op mijn steun en interesse rekenen: voor die van KaBo maakten we andermaal de verplaatsing naar Boom. In hun tweede finalematch behaalden zij een broodnodige overwinning tegen Ieper, en gaan woensdag in de 'belle' knokken om de landstitel. Anke & Co speelden zowel zaterdag als zondag in hun 'best of seven' voor de Poolse titel. Twee overwinningen, twee dikke matchen van 'ons Klein' (verdient ondertussen al minstens één hoofdletter!!) en dus moeten ze Polkowice nog twee keer de baas blijven om de titel te pakken. Veel succes aan iedereen! De wedstrijden van Wisla zijn trouwens in supergoede live-stream te bekijken op 'lovewomensbasketbal': allen op post, duimen én genieten!!

 

Dat deden wij hier gisteren met Luik-Bastenaken-Luik op de achtergrond. Er is geen minuut verloren gegaan in dit superdrukke sportweekend. Was het trop? Misschien een beetje, maar zeker niet teveel...

Marco Polo

Lokale donderslagen...

Het blijft bewolkt en grijs, winderig en buiig weer. Later op de dag verwachten Frank & Co zelfs onweersdreiging, met af en toe een kans op een lokale donderslag. Laten we het daar eens over hebben: de lokale donderslagen, of wat daarvoor moet doorgaan volgens de al even lokale media...

 

Een overdreven glunderende 'Baard' Vande Lanotte staat in paginabrede artikels zijn verhaal te doen over de gewonnen veldslag tegen energiereus Electrabel. Een terecht proficiat is hier op zijn plaats, aangezien niet alleen de kleintjes 'hunne kak' hebben ingehouden en verzaakt aan de geplande indexatie op 1 april.
Dus toch een graptje...? Samen met Essent, Luminus, Nuon en de andere fragmentaire spelers op de markt gaat uiteindelijk ook het Franse monster geen meerprijs opleggen."En ik ben nog niet klaar met Electrabel!!" fulmineert den Baard. Straffe taal in de roes van de overwinning. Toch maar oppassen met die Fransen en hun hypergespecialiseerde advocaten.
Daarnaast is er immers de leveringskost voor onze energie: in Polo's geval, en ook bij menig lezer dezes, gaat een niet onaardig percentage van de totaalrekening naar de lokale netbeheerder Iveg, die resorteert onder Infrax-vlag. Samen met Eandis staan die in voor het overgrote deel van de energiedistributie in Vlaanderen en rapen daar ongelooflijk veel geld voor op. En dan heb je nog Elia, de beheerder van het Belgische hoogspanningsnet... En van toen ik ooit het verhaal las over de ontwikkeling van het beruchte windmolenpark voor de Belgische kust en de rol die Vande Lanotte daarin speelt en gespeeld heeft, meen ik mij te herinneren dat zijn belangen in die onderliggende distributiestructuren niet zomaar weg te cijferen zijn en dat 'den Baard' in heel zijn oorlog met de energiemarkt dus behoorlijk wat garen spint als hij die beheerders nog even uit de wind kan zetten. In deze context wellicht de meest voor de handliggende, edoch niet meest aangewezen uitdrukking om de feiten voor te stellen, noch 'von hinein zu interpretieren'...
Voorlopig houden we het, als donderslag, bij de mededeling van Electrabel dat zij naast het niet toepassen van de aangekondigde indexverhoging een prijsvermindering van 10% gaan doorvoeren. Voor wie en op wat is nog niet geheel duidelijk, maar mits het voordragen van een volgende interpretatieve wet zal den Baard daarin op zijn geheel eigen wijze snel klaarheid brengen.

Hoewel niet bij heldere hemel, is de donderslag die vanuit het Brugse doorheen de Vlaamse politieke coulissen denderde niet onopgemerkt voorbij gegaan. Een smeuïg artikel in een weekblad wordt een hot item bij overname in de dagbladpers en benadert de status van een hype als er dienomtrent met aanklachten wordt gezwaaid in televisionele duidingsprogramma's. Pol Vangheluwe zal het geweten hebben. Neen, dat was Roger. Roger Van Den Driessche. Of toch niet?

 

Wie weet hoe het kalf gebonden ligt mag mij een seintje geven. In het aloude 'in Keulen horen donderen' kan de laatste Duitse Hanzestad vanaf nu zonder enig bezwaar vervangen worden door haar ... oudste voorganger in Vlaanderen: Brugge. Sta mij toe in dit kader op geheel toepasselijke wijze af te sluiten met de weersvoorspelling voor dit weekend aldaar:
"In Brugge is het half bewolkt met kans op zware buien, en af en toe een lokale donderslag." BOEM ... BOEM ... BOEM !!!

Marco Polo

Fris aan de vis...

In een voor de tijd van het jaar nog té frisse periode heb ik mij de voorbije dagen gelukkig kunnen verblijden in enkele hartverwarmende bezigheden. Om de blogdraad op te pikken moet ik terugkeren naar zaterdag: bezoek van en mini-reünie met Leen & Nolle en Katie & Eli. Het doet nog altijd steke-deugd als we elkaar weerzien. Na de MAS-dag met 'die van ons Bie' gingen we nu 'met de oudjes' voor een MAS II-editie, dewelke al heel lang was vastgelegd en afgesproken. Deze keer hebben we wat meer tijd genomen om de verschillende tentoonstellingen te bezoeken: ieder op z'n eigen tempo en volgens de allerpersoonlijkste voorkeuren van het moment. Mijn eigenste hoogtepunt tijdens deze culturele expeditie en tevens tot het laatst opgespaarde moment van bewondering wil ik alhier graag met U delen: 'Madonna met kind' van Jean Fouquet, oftewel de blauwe deerne met de rode engeltjes.

 

Voor mij een super-schilderij: prachtig glanzende kleuren, op hout geschilderd, strakke toete-bollekes -de hoofdjes én de borsten-en dan te weten dat deze prent dateert uit het midden van de 15de eeuw. Nà Christus, ja...!!! Ik had ze eerder al eens in het KMSKA gezien, maar aangezien dat nu wegens verbouwingswerken voor langere tijd gesloten is biedt het MAS de gelegenheid om haar een bezoekje te brengen. In de tijdelijke tentoonstelling, op de derde verdieping en onder de hoofding 'Meesterwerken in het MAS' spant zij voor mij de kroon! Mooi en op mensenmaat gepresenteerd in een voor haar gereserveerde ruimte.
Na het museumbezoek wachtte ons een al even gereserveerde tafel in Het Duvels Genot. Inderdaad, U leest het wederom goed: daar dronk ik eerder al meerdere Duvels met mijn Pito-compaan Geert ter gelegenheid van onze tussentijdse maatschappij-evaluerende gesprekken en tijdens de voorbije week waren we er nog te gast met 'die van ons Bie'. Toen hadden Pola & Polo een oog geworpen op de menukaart van het etablissement, gezien dat het goed was en meteen eetzitjes geboekt 'met zicht op het MAS' voor zaterdag. Met de welbekende, en alhier reeds eerder vertoonde, Duveldoorkijk op de golvende glaspartijen en Indische rode steen van het museumgebouw was het aangenaam zitten en genieten van de heerlijke en sterk biergerelateerde gerechten. Daarna met de bus naar huis en weer een dag om in te kaderen.

Zondag was en bleef het koud. Hoe kan het ook anders met een Amstel-Goldrace die aankomt op de Cauberg...? Uw dienaar haalde echter zijn warmte uit een gedoseerd-onderhoudende homeo-rit van twee volle uren, waarbij hij zowel de vroege vluchters ondersteunde in de eindfase van hun uitval, vanaf Schin-op-Geul zijn beurt van het werk deed in het achtervolgende peloton én, zij het op virtuele wijze, de eindsprint mocht aantrekken voor 'BELISOL'-Jelle Vanendert  In een beklijvende eindsprint op die koppige Cauberg kwam hij wellicht iets te vroeg uit mijn wiel, viel stil op 15 meter van de meet en moest Gasparotto voor laten gaan. Weeral jammer, hé Theo...

Even jammer was het voor al die marathonlopers in Rotterdam, die door de strakke wind en het te frisse ochtendweer hun geplande recordtijden niet haalden en zich al evenmin konden plaatsen voor de OS 2012 in Londen. Eén uitzondering: de winnende dame, Tiki Gelana, liep vlot het dames parcoursrecord van de Rotterdamse tabellen. Proficiat!!

Om de koude helemaal te verdrijven en de post-paasvakantietijd in alle rust en op gepaste wijze in te zetten hebben wij onszelve een saunabezoek opgelegd. De koude-epistels van Frank DB kunnen ons nu niet meer deren, heer Polo ziet alleen de positieve kant van de zaak: veel konijntjes tegen den draad... en al evenveel frisse vis!!

Marco Polo