The Last Run and Reasons to be late...

Hadden we voor Pasen als naar gewoonte een Goede Week, dan hebben we er voor deze Polo-blog nu een 'Stille' aan toegevoegd. Het wilde maar niet lukken om een open blogmoment te vinden. Uw schrijvende dienaar was meer dan bezig tijdens de voorbije zeven dagen, en bovendien leek de dwingende noodzaak 'zum Bloggen' weer eens zoek. Een hoge mate van relativering onthield mij van het meningen spuien op deze digitale communicatieruimte. Dus heeft Herr Polo zijne kak maar ingehouden. Nu is er echter wel even tijd...

Het begon allemaal met een dagje kinderoppas in Holsbeek. Toffe woensdag met prachtig weer, veel genieten in de buitenlucht, maar wel heel de dag bezig. Dus 's avonds uitgeteld en geen pap, noch puf meer om nog iets op de blog te posten. Daags nadien relatief vroeg uit de veren, want we gingen op stap met de Pito-oudjes... euh, -plussers.

Les voilà: met een select gezelschap trokken we erop uit om een dagje rond te struinen door het Nachtegalenpark in Wilrijk. Leuke bende, prima gids, gezapig tempo, gezellig etentje en mooie dingen gezien in het Middelheim openluchtmuseum. Elke keer is het weer anders. Ook nu heb ik mijn stinkende best gedaan om mijn Middelheim-fotocollectie aan te vullen, en dat ten koste van heel wat inhaalmanoeuvres om de groep telkens weer bij te benen. Bij deze dank ik Ome Wies, nonkel Fons et les autres voor de fijne en wederom meer dan gevulde dag.

En vrijdag volgde dan weer het grote afscheid: la Pola ging met zus Rosemie en hun beider mama 'Bonnie' een weekend naar Krakau. De laatste kans om Anke nog een basketbalbezoek te brengen aldaar. Het Poolse verhaal is afgelopen en had eigenlijk een schoner einde verdiend, zeker voor 'ons klein'. Voor meer uitleg en een standpunt ter zake wil ik de geïntresseerden graag uitnodigen voor een verhelderende babbel ten huize Polo. Nu syt wellecome...
De vierdaagse afwezigheid van 'ons madam' betekende niet dat Marco Polo op non-actief stond. Op het eind van een bezige vrijdag volgde alweer een Antwerpse confrontatie met mijn Duvelse maat Geert. De Teugels werden gevierd, en we hebben het er goed van genomen. De rest van het weekend kreeg ik het gezelschap van 'onzen alve Nollander', en dat betekende basketbal-live met KaBo-Namen in de finale play-offs bij de dames in eerste en Gembo-Houthalen in de halve finale play-offs heren in tweede klasse. Twee zeer genietbare partijen: intensiteit, emoties, voldoende spankracht en telkens onze favorieten aan de winst.

Tussen de basketbedrijven door werd er op zondagvoormiddag tijd gemaakt om het marathongebeuren te volgen. Van Londen probeer ik jaarlijks minstens de start mee te pikken op BBC1: great memories, good feelings en bij The Trap, de themamuziek van de London Marathon, gaan al mijn lichaamshaartjes nog steeds een voor een rechtop staan van emotie. Even genieten, en dan de fiets op om de Antwerpse marathoniens aan te moedigen bij hun doortocht op Hobokense grond. Ook dit jaar waren er weer enkele ex-collega's van de partij, maar die heb ik stuk voor stuk gemist. Wel waren er enkele crack's die zaterdag al een 'loodzware' 100 km bij het Drielandenpunt hadden afgewerkt en de uitdaging aangingen om er zondag de Antwerp Marathon én de bijhorende 10 Miles nog bovenop te doen. Het is niet iedereen gelukt, maar die 158 km in een weekend mag er alleszins zijn als challenge...

Kort daarachter volgde Dimi, onze buurjongen van weleer, met aan zijn zijde vrouwtje Noemi als trouwe begeleidster. Hij is ondertussen al toe aan zijn vierde 42 km-tocht en bracht ook die tot een goed einde. PR, Dimi...?? Ik dacht het wel hé, in beide betekenissen dan nog.

En dan was er iets verder die eenzame loper met zijn bedrukt t-shirt: The Last Run. Daar moest iets achter schuilen. Een verhaal? En dus naderde Polo voorzichtig op de fiets. Eerst een fotootje, en dan de babbel. 

Of het nog goed ging?

En of ik iets mocht vragen?

De bedoeling van dat t-shirt dus.
Of hij zijn laatste marathon liep?

Neen, het was zijn eerste. Als hommage aan de overleden familieleden, die wel hun laatste loop al achter de rug hadden. Ook om de pijn te voelen en te verbijten. En om te voelen wat 'er tegen vechten' betekent, en proberen vol te houden. Straf verhaal. Respect, Bram...

Ziedaar dus al mijn redenen om iets later te zijn met de nieuwe bijdrage. Excuses aanvaard? Dan ga ik mij nu installeren en naar aflevering drie van 'Ten Oorlog' kijken. Al van gehoord? Mooi programma vind ik. Herkenbare format, maar goed gebracht. Hopelijk niet teveel 'leuke' momenten, want dat hoeft niet echt in deze reeks. Laat het maar écht wezen. Tot de volgende...

Marco Polo

Over geluk en rode perfectie...

Het is niet al rozegeur en maneschijn in de basketbalmiddens, en dus moeten ze daar af en toe hun frustratie kwijt. Dat hebben deze twee maar al te goed begrepen: jaren ervaring en dus niet meer voor een onsportieve of technische fout te vangen. Een potje brullen helpt daarbij prima. Seb en Anke zijn allebei karaktersterke types, weten waar de basketklepel hangt en blazen stoom af op de juiste manier. Met zulke spelers kan je naar de oorlog. Ze zitten beiden in de eindfase van hun competitie en hoe dat afloopt weet ik U in een van de volgende bijdragen te vertellen.

Bij ACHMEA, U weet wel: die firma van "Even Apeldoorn bellen...!!" vinden ze dat de vergaderlimiet bereikt is.Toen ze, net als in andere organisaties ook wel gebeurt, enkele weken geleden een vergadering hielden om de agenda van de komende vergadering te bepalen viel hun Hollandse euro en besefte de leiding dat er een grens overschreden was. Om de boel wat af te remmen en naar een oplossing te zoeken werd aangekondigd dat er deze week 'niet' zou vergaderd worden. Frisse wind, meer tijd om nuttige dingen te doen en een goede test om daarna een keuze te maken over hoe het nu verder moet of kan. Ik ken er heel wat die dat maar al te graag ook eens op hun werkplek willen meemaken. Ik noem maar wat: OSB en PITO...!?

 

Ook in Hasselt is de laatste euro blijkbaar gevallen, en dan nog wel uit de stadskas. In een ver verleden, 1997 om exact te zijn, was er een goedheilig socialist die geliefder wilde worden dan El Sympathico himself en besliste dat de stadsbus in Hasselt, de H-bus, voortaan volledig gratis zou zijn voor iedereen. Stiefstee Vaert slaagde erin om zijn verhaal verkocht te krijgen. Verkocht? Het zou toch gratis zijn. Jaaa, zei Stief, helemaal gratis. Gemakkelijkheidshalve werd er niet bij verteld dat die buschauffeurs wél moesten betaald worden, dat er bussen moesten rijden, tanken en onderhoud krijgen en dat zoiets wél geld kost. Dat dit alles uit de stadskas moest komen bleek geen punt te zijn. Geen Hasselaar, noch enig Limburgs socialist die wilde weten dat het de busgebruikers zelf en alle andere 'Lim'-burgers waren die via de stads- en provinciebelastingen zouden opdraaien voor de rekening van Stee Vaert's charme-offensief. Stief is echter geen burgervader noch gouverneur meer. Ondertussen werd hij ook danig op de grijpgrage vingers getikt en verliet heel wijselijk het politieke platform. Meteen was zijn invloed binnen de partij verdwenen en... zag men eindelijk in hoeveel die gratis bussen heel die tijd hadden gekost. Veel te veel dus, te duur, niet meer te doen. Enkel nog voor specifieke doelgroepen. En voor hoe lang nog...?

In afwachting dat Hasselt en bij uitbreiding heel dé Limburg op zijn gat valt van 't verschieten bij het bekend maken van de huizenhoge buskostennota zet Uw zuinige dienaar de tering naar de eenentwintig-eeuwse nering. Eind 2012 schafte ik mij voor één euro bij de grote boekenverkoop van de Antwerpse bibliotheken een tweedehands exemplaar van Freek de Jonge's De Rode Draad aan.

Een kanjer van een verzamelwerk met daarin teksten uit de periode 1969-1995. Van in de Neerlands Hoop-dagen met Bram Vermeulen, voor wie dat nog zou weten, dateren stukken uit de NH in Bange Dagen, NH in Panama, NH Express en NH Interieur. Man, man, man... 't zit vol kanariegele Daf's! Om maar te zwijgen over de passages uit theatervoorstellingen als De Komiek, De Mars, De Openbaring, De Bedevaart, De Goeroe en vele anderen. Een kleine 350 bladzijden teksten die ik terug hóór terwijl ik ze lees. Dagenlang genieten.
En dan hadden we nog het geluk dat ons dit weekend de eerste 'schitterend weer'-dag van 2013 te beurt viel: zo mooi en met aangename temperaturen dat we zondagavond maar meteen buiten hebben gegeten. Het leek wel een zomeravond op ons terras. En qua timing blijft alles goed verlopen: vanochtend een zeer malse regenbui, zodat de kamerplanten op hun beurt van de eerste perfecte omstandigheden konden genieten om zich op te frissen. It's all perfect!

Marco Polo

Kwartdraai links...

Vandaag verscheen in de min of meer regionale media deze foto van onze Koekestad: 'A'ntwerp by night. Schitterend nachtbeeld vanop een meer dan behoorlijke hoogte geschoten. Met dank aan Chris Hadfield, een Canadees astronaut die momenteel deel uitmaakt van de ISS-bemanning en het Internationaal Ruimtestation met geregelde tussenpozen over 't Stad laat vliegen. Lichtvervuiling of niet, nadat hij een paar dagen geleden al de Vurige Stede via de gevoelige sensor op de geheugenkaart vastlegde heeft hij zijn oog en de cameralens bij een volgende doortocht op Antwerpen laten vallen. Chris twittert er graag wat op los en deelt die opnames dus met zijn volgers. Zeer mooie foto trouwens, die al door verschillende kranten-websites is overgenomen, door heel wat vrienden op Facebook werd doorgestuurd en in diverse blogs te bewonderen valt. Eén opmerking daarbij: volgens Heer Polo kan het geen kwaad als je een geografische afbeelding juist oriënteert. Dat een moderne Canadees daar niet wakker van ligt en zo'n provinciestadje überhaupt niet herkent mag ons niet verbazen, maar dat geen enkele van de lokale persjongens eraan dacht noch denkt om de origineel dwarsgeplaatste foto over 90° naar links te draaien..., met het noorden naar het noorden dus. Ze worden hier van minder onnozel, en nu zou het plots geen rol spelen hoe of onze Sinjorenstad wordt afgebeeld in de Gazet en de Frut. Bij deze, hierboven links dus, biedt Uw Dienende Blogger zijn publiek wel de juiste versie van deze foto aan nadat hij nog eens diep in zijn Scandinavisch Dynamische Opdrachtensystematiek heeft gegrabbeld en middels een duidelijk "Kwartdraai.... Línks!!" de prent in de goede richting heeft gestuurd. Dit ben ik aan mijn Antwerpse trots verschuldigd. Geen dank.

Marco Polo

Belgische Gründlichkeit...

Als het oerdegelijk moet zijn hebben onze oosterburen een stevige reputatie. Die zo geroemde, alom gewaar- ende gerespecteerde Deutsche Gründlichkeit steekt menig plaatselijk ondernemer de ogen uit. Maar ook onze politici en andere frivole sportleiders kijken bij regelmaat met grote ogen naar wat er in de Heimat als standaard wordt gepresenteerd. Dat wordt maar al te graag als referentiepunt naar voren geschoven en dus als norm gehanteerd. Het realiseren van die norm wil hier te lande wel eens mank lopen, maar het streven ernaar is middelerwijl in alle mogelijke en onmogelijke sectoren tot een cultus verheven. En soms, heel soms slaagt er iemand in om die (te) hoog gelegde lat te overschrijden.
Die van Erembodegem waren enkele jaren geleden niet meer zo heel zeker als het ging om de oorsprong van de geluidshinder in hun gemeente: kwam die van de vele kroegen en café's op hun grondgebied die voortdurend dronken, beschonken en luidkeels lallende dorpsgenoten in de openbaarheid braakten of was het het verre gebrom van gemotoriseerde buitenstaanders die vanop de nabije autostrade tussen Brussel en de kust de Erembodegemmenezen uit hun slaap en middagdutje hielden. Een volksraadpleging bracht aan het licht dat een beschuldiging richting lokale horeca een flinke streep door de plaatselijke gemeenterekening zou betekenen, en dus werd de schuld in de schoenen van de snelweggebruikers geschoven. Naar 'goede' vaderlandse gewoonte duurde het enkele jaren alvorens plannen werden gemaakt, voorgesteld, goedgekeurd en uiteindelijk uitbesteed. Geen nood echter, vandaag was er eindelijk een aannemer die geluidsschermen zou plaatsen langs de E40. Die moet zijn kans schoon gezien hebben, zoog de hele dag lang alle media-aandacht naar zich toe en scoorde op een nietsontziende wijze. Hij moet als ervaringsdeskundige geweten hebben dat constructieve degelijkheid niet aan ons Belgen besteed is, en alvorens nog maar te denken aan de opbouw van de geluidsmuur wierp hij zich dus met een ongekende vermetelheid op de destructieve kant van deze onderneming. Waarom eens niet een naar gewoonte op de kaart onnauwkeurig genoteerde, en dus verdwaalde gasleiding doorboren? Maar dan op een 'oerdegelijke' manier, zodat de gevolgen van die beschadiging qua Gründlichkeit wél kunnen wedijveren met...

Hierboven ziet U een opname van de plaats delict. Om 10 uur ging de gasleiding eraan en dus de bal aan het rollen: moeilijk verkeer op de E 40 richting Brussel, ter hoogte van Erembodegem. Een uur later was de E 40 richting Brussel afgesloten voor alle verkeer en was er een wachttijd van drie kwartier aan de omleiding. De verkeershinder werd alsmaar groter en de wachttijden liepen op tot boven de twee uur. In de vooravond was er nog steeds geen sprake van een herstelling, laat staan dat men al gevonden had waar het lek of de leiding zelf zich exact bevond. De bakermat van het surrealisme: "Ceci n'est pas un bec de gaz..." Voorlopig is er geen vooruitgang in de situatie, en wie van de kust naar Brussel wil of moet kan maar beter het vliegtuig of de helicopter nemen van Oostende naar Eindhoven, daar de snelbus via Maastricht naar Hasselt, dan de trein naar Luik om vandaaruit richting Brussel te sporen.
Als die allemaal zonder vertraging rijden, want anders zit het 'grondig' fout met de aansluitingen...

Marco Polo

Care 4 Kids...

Zit m'n dasje goed, zit m'n jasje goed ?
Vader gaat op stap. 
Is m'n pochetje d'r, m'n sigaretje d'r ?
Vader gaat op stap...

Vader Polo ging gisteravond inderdaad nog eens op stap, maar daar kwam geen Toon Hermans bij te pas. Het ging hem ook niet over de door 'Toon' aangehaalde attributen, het ging hem deze keer veeleer om het warme gevoel en de kleur. De favoriete kleur van Louise, het dochtertje van Jochen en Femke dat centraal en symbool stond in het benefiet-event van Care 4 Kids: 'roos-roze-roos' daar gingen we voor. A touch of pink!! Trouwe lezers, -essen en ja... ook de -innen, weten dat heer Polo niet vies is van een kleurtje in zijn garderobe en dat er ook mogelijkheden zijn voor een 'roze toets', vandaar...

Enkele maanden geleden bracht good old Jochen Ceyssens de buiten-, maar vooral de basket- en dus zijn en onze wereld op de hoogte: het ging niet zo goed met z'n meisje, de driejarige Louise. Een agressieve vorm van leukemie was haar deel geworden. Een mokerslag voor het jonge gezin. Af en toe pikten we een berichtje op dat door Jochen in zijn Facebook-status geplaatst was. Hij moest stoom aflaten en wilde iets doen, iets realiseren, niet bij de pakken blijven zitten. In de basketmiddens ging een belletje rinkelen en links en rechts werden de koppen bij elkaar en al even snel en even zoveel handen uit de mouwen gestoken en binnen de kortste keren stond er een event in de steigers om ondersteuning binnen te halen voor enkele organisaties binnen het kinderkankerfront. Een dj-battle en (hoe kan het ook anders) een basketbalwedstrijd, telkens tussen Limburg en Antwerpen. Het werd een heel geslaagde avond en de financiële bijdrage mag er als resultaat zeker zijn. De warmte en het enthousiasme van het massaal opgekomen publiek evenals de sympathie en de ondersteuning van de collega-basketters en iedereen die erbij was in de sporthal Lakerveld van Houthalen leverden een massa positieve vibes. En vooral die zullen de jonge ouders goed kunnen gebruiken. Toen bij het einde van de wedstrijd een zeer geëmotioneerde Jochen aan de micro kwam om iedereen nogmaals te bedanken moest hij er aan toevoegen dat het laatste nieuws over Louise niet zo goed was. De experimentele chemo had niet het gewenste resultaat gegeven en nu is het uitkijken naar een eerste herstel en verdere stappen. We wensen hen veel sterkte en hopen dat het goed komt met Louise.

Marco Polo

Transparency...

Sprintbom Sagan heeft, na een gemiste eindjump, in het openbaar zijn vingers verbrand aan het welgevormde achterwerk van een podiumdame. Al dagenlang is dit item voor de media belangrijker dan het koersresultaat van die dag zelf. Waarom verwondert mij dat niet? Eindelijk wordt er zelfs in de wielerpers, het eigen nest dus, toegegeven dat de koers maar een middel is om de belangrijker dingen in het leven aan te kaarten. En dus maakt heer Polo van deze polemiek gebruik om ook nog eens de riskante toer op te gaan, zij het enkel en alleen voor het goede doel. Mijn geoefend oog vond in onderstaande afbeeldingen wat ik in de hedendaagse communicatie iedere keer weer mis.
Mochten onze politiekers hun publiek enigzins als deze dame tegemoettreden wanneer er uitleg dient verschaft na een of ander begrotingsconclaaf, dan zou die blijk van transparantie tot meer begrip, klaarheid, inzicht en dus een betere verstandhouding kunnen leiden.

Meer van deze voorbeelden zijn alom te rapen en dus ook toepasbaar in andere sectoren van onze samenleving. Zo zouden duidelijke afspraken en heldere communicatie ook op het vlak van de fiscaliteit voor alle partijen een voordeel kunnen opleveren. Met de nodige transparantie in haar beleid en regelgeving zou zowel de regionale als de federale overheid naar een betere inning van de taxen kunnen streven en een hoger rendement halen. De modale belastingbetaler zal zich bovendien gemakkelijker voegen naar de aanwijzingen van onderstaande controleuses...

Met alleen nog maar deze opties in gedachte mag het voor heer Polo meteen 10, neen 20 graden warmer worden. We kunnen het goed gebruiken!! En dan enkele weervrouwen die de hoge drukgebieden op meer dan aanschouwelijke wijze aan de man weten te brengen. Armand Pien had dit nog moeten beleven: hij tekende zijn eerste straalstroom toch ook in het rood...

 Marco Polo

Merry Eastermas...

Hallo, bent U er nog?
Bent U nog in de buurt?
Bagage nog niet ingecheckt?
Zelfs de boarding nog niet aangevat?
U was niet bij de 30.000 Goede Vrijdag-vertrekkers naar de zon? Dus U bent nog in Belgikistan en hebt de omzetting naar het zomeruur alhier ende ter plekke goed doorstaan. Het was alleszins een straf moment: de klok een uur vooruit zetten met het oog op zomerse toestanden, terwijl het buiten -al naargelang de vaderlandse locatie- één, twee, tot zelfs drie stenen dik  vroor! Het is wel eens eerder gebeurd, maar nog niet zo vaak op deze tijd van het jaar en al helemaal niet terwijl er ondertussen een uur minder mag geslapen worden. De koude houdt nog even aan, en als we de Washington Post mogen geloven nog tot en met de volgende week. Er hangt een enorme stormdepressie boven de Atlantische Oceaan en die speelt ons danig parten. Het beeld zal voor de zoveelste keer de '1000-woorden uitleg' ruimschoots overtreffen...

De depressieve krul overspant de hele oceaan van oost naar west en omgekeerd. Aangezien er weinig beweging zit in deze meteorologische apestaart blijven alle Atlantische kustregio's voorlopig in de ban van de kou. Een ervaren weerman, die al behoorlijk wat jaren meedraait op de meteo-redacties, laat weten dat dit wellicht de grootste storm is die hij ooit heeft gezien. Hopelijk krijgen de paasklokken niet teveel tegenwind en landen de eieren op het voorziene moment en in de juiste tuinen...
Over een landing gesproken: zowel de federale als de Vlaamse regering hebben hun begrotingsconclaaf afgerond en zijn naar eigen zeggen 'geland' in de buurt van het gestelde doel. De toekomst zal ons leren in hoeverre het huiswerk op correcte wijze is uitgevoerd en of de uitgehaalde goochelnummers het verwachte resultaat zullen opleveren. Als ik een vice-premier aan het begin van de slotavond hoor opperen dat zij niet teveel meer gaat zeggen want dat het anders te lang gaat duren en de eerste minister opent zijn perspraatje achteraf met een diepe zucht: "Iech eb choet nieuws: wij zijn thuis met Pasen...!" dan denk ik dat er deels vanuit een twijfelachtige motivatie is gewerkt en dat 'landen voor Pasen' een foute en onprofessionele prioriteit was. Niet zozeer wat betreft de tanende geloofwaardigheid van het federale complot, maar om de geplande vakanties van de ministers niet in de war te sturen. De enige die nog wat tijd had om het overleg desnoods te rekken was 'den Baard'. Die blijft zeker tot en met maandag in het land om de finale van de basketbalbeker van België tussen 'zijn' Oostende en die van Aalst te volgen.
Zo, en dan nu over naar datgene waar het mij vandaag om te doen is: Heer Polo wenst al zijn lezers, -essen en -innen, van harte een vrolijk paasfeest toe. Het mag een graadje warmer vandaag, maar daar heb ik het al eerder over gehad en dus nu geen gezeur meer. Merry Eastermas...!!!

Marco Polo

Favourites...

De weersomstandigheden alhier te lande wisselen tegenwoordig sneller dan uw bloggende dienaar ze kan beschrijven, laat staan dat hij er nog enige fotografische ondersteuning zou willen aan toevoegen. Toch kan ik niet nalaten, zij het met een onvermijdelijke NMBS-vertraging, U een blik te gunnen op mijn achtertuin en wat zich daar tijdens het voorbije weekend en ten gevolge van de heersende polaire omstandigheden afspeelde. De sneeuw had er op zijn 'diepste putteke winters' nog maar eens beslag gelegd op grasperk, terras en wijde omgeving. En dat zoiets eind maart een uitzonderlijke situatie creëert en daarenboven speciale/favoriete gasten aantrekt bewijst deze prent. Adembenemend hoor...

Twee andere beren ontmoeten elkaar op virtuele wijze en komen met de digitale hulp van heer Polo samen in éénzelfde daguerotypisch concept terecht. Mijn favoriete # 4's, nummers vier met andere woorden. Met Seb Bellin, op dit moment een sterkhouder bij KaBo en weer op weg naar eerste klasse, heb ik mooie jaren beleefd bij RBA - het huidige Antwerp Giants. Een karakterman 'pur sang', maar dan wel een gouden karakter. We houden contact Seb, en van die reünie maak ik werk...

En dan is er natuurlijk 'ons klein': ook een karakterbeest als het erop aankomt. Zij levert op dit eigenste moment slag in de halve finales van Poolse play-offs. Tegenstander is het team van Artego Bydgoszcz, en die moeten drie keer voor de bijl om de poort naar de finales open te breken. Zoals U ziet kunnen  Seb en Anke, wanneer ze stoom aflaten, behoorlijk explosief uit de hoek komen...

The force we need on the floor
will always be afforded by those two four's!!

Marco Polo

Lente, sneeuw en andere onnozelheden...

Met deze korte bijdrage wil ik mijn wagentje aanpikken bij de bonte schare vrienden en vriendinnen die vandaag 'en masse' sneeuwfoto's hebben gepubliceerd op Facebook. Uitzicht op de tuin, kijk op het terras, zie hoe wit onze straat erbij ligt, ondergesneeuwde krokussen, kattesporen in de maagdelijk witte voortuin... je kan het zo gek (tot hyper-alledaags toe!) niet bedenken of er was een foto van gemaakt en statutair gepost. Bedankt iedereen, ook hier heeft het gesneeuwd en ook Heer Polo vindt dat het er nu stillekesaan helemaal over is.
't Is uiteindelijk al 24 maart, hé mannen! Als de beloofde vriestemperaturen aanhouden dan gaan we een échte Witte Donderdag beleven. Wat al jaren niet meer lukt met Kerstmis krijgen we nu met Pasen zomaar in de schoot geworpen. Bing Crosby droomt van een White Thursday, de overgang naar het zomeruur gebeurt mogelijks in sneeuwgladde omstandigheden en naar de witte chocolade-eieren zal zondag (hier en daar) extra lang en misschien zelfs vruchteloos gezocht worden.
Wat een nieuwe paus allemaal kan teweegbrengen!? Feestneus Torfs is zodanig van zijn melk en aangegrepen door de koude dat hij de politiek eindelijk verlaat en weer een greep gaat doen naar het decanaat van de Leuvense Alma Mater. Maar tijdens een onbewaakt moment in onderstaand VRT-interview kwam zijn verdoken planmatig handelen heel fijn in beeld. Geen warmwaterkruik voor Rik om de koude te trotseren bij zijn aftocht uit de senaat. Neen, zijn 'sjakosj' ligt te echaufferen op de radiator en wordt hem daarna in de armen gedrukt om zich, op weg naar de parking, warm te houden. Goed gezien, Rik...

Van een heel ander kaliber, maar ook 'ne pipo', is de mijnheer die hieronder het MAS in zijn schaduw zet. Dat mag dan ook want, hoewel in levende lijve blijkbaar een klein manneke, heeft Napoleon ook in Antwerpen heel wat sporen achtergelaten. Wie daarnaar op zoek wil kan terecht bij Bonaparte aan de Schelde.

De hoed van Napoleon zal zeker te zien zijn in een of andere tentoonstelling, zoveel is zeker. Of er ook 'sjakossen' te bewonderen zullen zijn is bij het ter blogge gaan dezes nog niet geweten. Hangt natuurlijk van het weer af...

Marco Polo

More colours...

Blijkbaar was er aan mijn vorige bijdrage een 'geestig' kantje, kwam het geheel 'begeesterend' over, was de 'spirituele' invloed voelbaar en vond de 'geest' aldus een uitweg uit de fles. En dat niet alleen bij de 'geestelijken' onder mijn volgelingen. Zo ziet U maar hoe een aankoop bij de e-shop van Esprit en de vermelding daarvan via het Poloiaans Mededelingenkanaal voor een 'geestverruimend' effect kan zorgen. Mooi is dat. Ik heb er geen idee van waar zoiets zou eindigen mocht er, naar Pjottr's suggestie, ook sprake geweest zijn van één of meerdere bloemekeshemden. Woohw man, daar wordt een mens compleet high van. Om in dezelfde lijn verder te gaan en ook 'ons Annickske', die zo vriendelijk was mij dienaangaande op Facebook te contacteren, van repliek te dienen gooi ik U nog wat vestimentaire documentatie voor de voeten.

'My shades of Grey': het zijn er lang geen vijftig, maar hiermee kan ik mij onder de grijze Polderluchten en in het dito voorjaarsweer toch geruime tijd verplaatsen en vrijwel onopvallend onder de mensen komen. En dan heb ik het nog niet eens over het grijze driedelige pak, de grijze hoed, de grijze broeken, sokken en stropdassen die de foto niet gehaald hebben. Hier zit een potentiële grijze muis voor het klavier, edoch niet helemaal...

Op vraag van de hogervernoemde dame voeg ik hier met veel plezier het bewijs toe dat er al meerdere jaren sprake is van 'a touch of pink' in mijn garderobe. Lang voor ik mij verdiepte in de Esprit-lentecatalogus was de bonte kleurigheid al terug te vinden in mijn kleerkast. Met de recentelijke uitbreiding van het fleurige departement in mijn uitmonstering wordt het wel even uitkijken naar de goede combinaties. Trop is teveel, dus af en toe toch maar wat wit en zwart en grijs er tussendoor?

Om af te sluiten werpen we een blik vooruit naar wat onze Noorderburen binnen enkele weken gaan beleven. Bij de laatste Koninginnedag van Hare Majesteit Koningin Beatrix zullen ze er zeker een 'ferme lap' op geven. In de wetenschap dat Prins Alexander het daarna van haar overneemt en het land een kroning en troonsbestijging met bijhorende festiviteiten te wachten staat is men al volop bezig om heel de natie oranje te kleuren. Waar het in andere jaren en omstandigheden steeds 'Oranje boven' is, zou de intensiteit en snelle opeenvolging van de euforiën wel eens het onderste uit dit koele kikkerland kunnen bovenhalen. Vandaar eerst een aandachtige blik op hoe je royalisten aan hun onderdanen kunt herkennen en Oranje Nassau een wit voetje haalt bij zijn publiek...

 Daarna, en geef toe: het was het wachten en gezapig scrollen waard, waart onze blik opwaarts en blijft hangen daar waar van hangen nog geen sprake is en zij die voor ons heen getieten zijn van tieten noch blazen meer willen weten. Mocht u er nog aan twijfelen: de soep zal heet gegeten worden...

'Oranje OndersteBoven...!!!'

Marco Polo

Colours of my life...

St Patricksday hebben we achter de rug, de Antwerpse 'vaderkesdag' binnen luttele uren ook, en dan is het wachten op de eerste lentedag. Het leven kan simpel zijn, hoewel dat niet steeds het geval is. Met diezelfde lente in het vizier en met het oog op af en toe een forse fietstocht door onze Antwerpse contreien heb ik mijn Poloiaans schema voor wat betreft de homeo-trainingen behoorlijk opgeschroefd. Bij nader inzicht was gebleken dat Uw meesmuilende dienaar veel meer schreef en babbelde over op de hometrainer naar de video's en andere tv-programma's kijken dan dat hij er ook echt aan toe kwam. Sinds onze terugkeer uit het herfstige Lanzarote en na het gure weekend in Luik staat de teller hier met een stevige 9 op 10 behoorlijk positief. Die ene zondag tussendoor zat ik niet indoor te peddelen op de fiets maar heb ik een Polderwandeling gemaakt: ook niet slecht. Vandaag dan eindelijk nog eens een sauna 'gedaan'. Ik zoek er geen oorzakelijk verband in, maar toevallig wel nadat ik een stuk van Hugo Claus: dichter, minnaar, rebel op Canvas had gezien. Man, man, man... wat een leven!

Ter voorbereiding van een daverende 'Primavera' heb ik mij nog eens laten gaan in de e-shop van Esprit: ikzelf, in hoogsteigen Polo-persoon, wil meehelpen om er een kleurrijke lente van te maken en draag met alle plezier mijn fleurig steentje daartoe bij!

Marco Polo

Lanzarote III

Waar rook is is vuur, en waar witte rook verschijnt is er volgens de eeuwenoude katholiek-kerkelijke geplogenheden een nieuwe paus verkozen. Zo is dat ook in 2013: na een kort conclaaf hebben de karmozijnrode bollebozen in de Sixtijnse Kapel zowat alles en iedereen op het verkeerde been gezet en de media met hun hooggespecialiseerde commentatoren in snelheid gepakt. Een Argentijn is de opvolger van Herr Ratzinger geworden. Een Argentijn? Niet de 'German Boy from Brazil' die velen verwachtten, maar een Italo-Argentino. Was er een Argentijn mee binnengesmokkeld in het conclaaf? Die moest waarschijnlijk voor de beefsteak op de barbeque zorgen. In de lijstjes van kandidaatwinnaars kwam zijn naam nooit voor: niet tijdens de nieuwsberichten, niet in de duidingsprogramma's, ook niet op de goksites en zelfs niet bij de bookmakers. Toch werd Jorge Mario Bergoglio  deze week verkozen, en in een uur tijd van aartsbisschop van Buenos Aires gepimpt en getuned tot Paus Franciscus. Daarna werd hij aangekondigd vanop het balkon, maar ook op deze manier. Ze gaan dan toch mee met hun tijd daar in Vaticaanstad...

Alles en iedereen moest in de wereldpers wijken voor dit nieuwsitem. Het zij zo, ook heer Polo maakt er binnensblogs heel plichtsgetrouw melding van en schuift de beloofde beelden van onze Lanzarote-uitstap naar de tweede alinea. Maar daarom niet getreurd: waar Franciscus zich eerst nog moet bewijzen alvorens hij hier pixelmatig wordt geportretteerd deel ik nu zonder enig voorbehoud en met alle blijdschap de allerpersoonlijkste impressies die ik opdeed tijdens een rondrit op dit eiland. Met een huurauto én in goed gezelschap een dag op weg over een Atlantische lavabult. Eerste stop bij de Casa Taro, het Museo César Manrique in Teguise/Tahiche. Voorheen geheel onterecht een mij totaal onbekend kunstenaar, maar ter plekke ben ik volledig in de ban geraakt van zijn creaties. Dat is de reden waarom we zo'n uitstappen maken, toch...?!

De meisjes moeten voortdurend op mij wachten. Veel aandacht voor de inrichting van wat eens zijn zeer originele woonst was en steeds proberen om die ene allesomvattende foto te maken. Weer niet gelukt, vrees ik. Dat we onderweg een plaatselijke toeristenmarkt aandeden laat ik even voor wat het was. We rijden naar de noordpunt van het eiland om de Mirador del Rio, nog een creatie van Manrique, te bezoeken. Op de volgende foto kan U mee genieten van  het uitzicht op Isla Graciosa. Relax...

Voor de lunch trekken we naar de Jameos del Agua, en ja... dat is een realisatie van Manrique. Wat die man hier allemaal teweeggebracht heeft! Aan de boorden van de oceaan, maar die is op dit kleine eiland nooit echt ver weg natuurlijk. Deze monumentale kreeftachtige geeft de ingang aan van wat, volgens César zelf, eens de knapste nachtclub ter wereld was. Ik kan me voorstellen dat het op deze plekken in het hoogseizoen behoorlijk druk is. Daar hadden wij met het winderig-kille voorjaarsweer absoluut geen last van.

Op de terugweg rijden we langs Guatiza en stappen af bij een cactustuin. Mooie collectie, 1500 soorten en dat leidt soms tot bizarre bedenkingen in mijn al even gekke kronkels: zouden deze twee niet 'Samson en Gert' kunnen zijn?

Waarom ook niet, als U weet dat deze tuin...het laatste project van César Manrique is. Niet te geloven, wat een kunstenaar! Heel dit eiland ademt Manrique. Hierbij nog enkele van zijn constructies die de ronde punten van het plaatselijk wegennet sieren. Een Marco, en zeker een Polo, zou voor minder rondjes blijven draaien...

Marco Polo

Lüttich - Liège - Luik

Nog 10 dagen en de lente begint... op papier!
Vandaag zet een zoveelste winterprik die traditionele seizoensplanning echter op een behoorlijke helling: een skihelling, maak er maar een springschans van. Sinds vanmorgen ligt de Polder onophoudelijk onder een flinterdunne sneeuwvlaag. Het vernoemen niet waard, maar ondertussen blijft de sneeuw wel liggen en met de koude zal daar niet snel verandering in komen. 't Is koud en 't wordt berekoud. Morgenvroeg verwachten we nog meer sneeuw. Het blijft dus nog even winteren. Tijd om wat achterstalig blogwerk in te halen. Normaal had ik vandaag Lanzarote III voorzien, maar laat mij U eerst even verslag doen van het voorbije weekend. Nog maar net terug in het land of er stond alweer een uitstap gepland. Deze keer bleven we in eigen land en trokken naar Luik, de Vurige Stede - la Cité Ardente. Bedoeling was om er met 'de zes van Leuven' op uit te trekken, maar aangezien Nolle slachtoffer was geworden van een potige buikgriep en Soeur Marleen ook thuis bleef om hem te verzorgen gingen we met z'n vieren op stap. Door omstandigheden werd het een korte over-en-weer, maar met de heersende klimatologische situatie moest het echt niet meer zijn. Eigenlijk waren er maar twee duidelijke programmapunten voorzien: een bezoek aan het nieuwe treinstation met de daarin lopende tentoonstelling 'Golden Sixties' én een gegidste wandeling door de oude stadskern. En de rest liet zich als vanzelf invullen. Zoveel tijd was er trouwens niet.
De Gare TGV Guillemins is op zich zeker een bezoek waard. Voor het ontwerp en de realisatie tekende het Spaanse enfant-terrible van de moderne architectuur, Santiago Calatrava. Bekend, maar ook berucht om zijn megalomane en geldverslindende projecten. Zou het toeval zijn dat een van zijn pronkstukken in de meest mafiose stad van België staat?

Bij het betreden van de open perronoverkoepeling zijn we zwaar onder de indruk van de mooie constructie. Tot eind april figureert Kuifjes maanrakket als trekpleister voor de 'Golden Sixties' EXPO, en brengt aldus wat kleur in het geheel. Mijn vriend Eli heeft vooral oog voor een Maagdenburgse halve bol, waarvan we er later in de stad nog veel meer zullen aantreffen.

 

Het bezoek aan de Expo riep veel herinneringen op, hoe kan het ook anders. Als tiener heeft Uw dienaar de zestiger jaren zeer bewust meegemaakt, net als velen onder U. Er is daar teveel om op te noemen, en alles op een aangename wijze tentoongesteld. Ook de audiogids is van een behoorlijk goede kwaliteit. Om U één voorbeeld te geven: wat is er mooier om in één moment de sfeer en de emoties van een modern tijdperk weer te geven dan een muur vol tijdsgerelateerde filmaffiches...

Om een frisse neus te halen maakten we tussen het tentoonstellingsbezoek en het avondmaal nog een ommetje en zagen de mooiste brug van Luik: le Pont de Fragnée.

Zondagvoormiddag was het de beurt aan Jacques Gilson, guide animateur de la ville de Liège, om ons op sleeptouw te nemen door de oude stadskern. Gedurende twee uren trotseerde hij, samen met ons, de niet zo aangename weersomstandigheden en maakte ons wegwijs in de geschiedenis van zijn stad.

Het was zeker de moeite, en kijk... ook Jacques leidde ons langs de Maagdenburgse halve bollen die in Luik fungeren als de Amsterdammertjes in... Amsterdam, en veel minder agressie uitstralen dan de ondertussen al terug verwijderde Antwerpse 'bobkes'.

Het was een korte maar intense belevenis en, mits betere weersomstandigheden, voor herhaling vatbaar. Ik denk dat we dan nog meer zullen genieten van de aangename plekken in Luik die we nu al hebben leren kennen. Misschien kunnen we dan meteen checken of het openbaar vervoer al iets genormeerder verloopt aan de stationshal, of dat de TEC en de SNCB nog steeds onder één Calatravaans hoedje spelen...

Marco Polo

Lanzarote II

Vandaag bekijk ik de voorbije trip door de ogen van de marathonfanaat die zolang in mij geleefd heeft. Tijdens mijn pre-prostatoir en van cardiale stoornissen vrijgesteld tijdperk op deze aardkloot, zeg maar mijn 'Poloiaanse Prehistorie', is er een tijd geweest waarin ik jaarlijks behoorlijk wat loopkilometers op de teller had. Duurtraining en bijhorende marathons waren mijn 'lange leven', hoewel de harten-doctoor mij vorig jaar toch een behoorlijk bijgestuurd beeld van die zogenaamde 'run for your life'-hype heeft opgehangen. Maar goed: wat geweest is is geweest en wat komen moet dat komt. Niet achterom kijken, edoch voorwaarts turen. Maar omdat het sterker is dan de hele Heer Polo zelf, toch nog even over die marathons: ooit droomde ik van verder, sneller en zwaarder en moest dus, nog steeds in mijn dromen, uitkomen bij de triatlon. U weet wel, dat gekkenwerk waarbij de deelnemende malloot eerst al zwemmend een tijd te water gaat, daarna een belachelijk lange fietsrit aflegt om, liefst nog dezelfde dag, het geheel af te ronden met een loopmarathon. Vrienden en vriendinnen van pleger dezes weten dat het voor mij bij dromen is gebleven: het lopen was oké, en daar ben ik nog steeds best tevreden mee, voor het betere fietswerk voldeden wel mijn beenspieren maar bleek mijn poezelige achterwerk dan weer van een veel te softe samenstelling om urenlang zadelleed te verdragen en finaal bleek mijn lijf over een waanzinnig hoog kouschijtlaarsgehalte te beschikken, zodat zwemmen in open water geen optie was. Exit triatlondromen. Uitdaging niet gehaald. Nederlaag, en eigen beperkingen erkennen. Terug naar af. Nu kom ik zoveel jaren later, op een tijdstip dat er niks meer te rapen noch te bewijzen valt, in de locatie van de zwaartse triatlon ter wereld terecht: de Ironman van Lanzarote. Tijdens een uitwaaiweek op dit Canarisch eiland word ik dagelijks met de neus op mijn onvervulde triatlondromen gedrukt. Het begint met een wandeling langs Playa Grande, waar de start van de race plaats vindt en de dapperen in alle vroegte te water gaan.

Met dit weer wordt er echter niet gezwommen, en de kouschijter in mij kan daar alleen maar tevreden mee zijn. We houden het bij een verkenning op het droge: stukje tegenwind, en terug met de wind in de rug. Een paar dagen later trekken we erop uit met een huurwagen. Aangezien het eiland niet zo groot is heb je op een dag al veel gezien, waarover later meer, maar voor het fietsgedeelte van de Ironman wil dat zeggen dat ze zo ongeveer elke meter asfalt die Lanzarote rijk is minstens één keer moeten aandoen om de volle 180 kilometer te halen. Waar je ook rijdt kom je fietstoeristen tegen, en hier telt niet alleen de regel van de wind die in het voor- en, ik doe een gok, minstens evenveel in het nadeel blaast.

 

Zeker even pittig tikken hierbij de hoogtemeters aan, om dan nog maar te zwijgen van de impact die de eindeloos lange rechte stukken maken op de morele weerbaarheid van de stalen dames & heren in spé. Om de wedstrijdvolgorde te respecteren, én minstens even belangrijk: een eind aan dit verhaal te breien, keer ik nu terug naar onze eerste avondwandeling over de boardwalk van Puerto del Carmen. In verschillende lussen lopen ze hier heen en weer tot ze er 42 kilometer op hebben zitten. Wij halen de korte omloop, tot het keerpunt bij de aanvliegroute voor de Aeropuerto de Lanzarote.

Ook hier was het eerst 'wind op' en genoten we op de terugweg van een toen nog aangename tailwind. Op de dijk zelf werd al aardig wat gelopen: parcoursverkenning veronderstel ik, in de hoop op 18 mei 2013 het noorden niet kwijt te raken. Elke dag weer dacht ik terug aan de eertijds gemiste kans en de ontlopen uitdaging om toch minstens één keer die gekte mee te maken. Never been this close...
En neen, er was vandaag geen tijd noch aandacht voor de internationale vrouwendag bij mij.

Marco Polo

Lanzarote I

Beter laat dan nooit, en beter nu met snelle halen dan vertwijfeld lang nadenken en al helemaal niet. Zo zou ik het kunnen samenvatten, en zo leg ik ook mijn uitvluchten voor U neer: méér dan een week blogloos door het leven! En andermaal vindt Uw dienaar van zichzelf dat hij een verdedigbare reden voor die afwezigheid op zijn verba-, litera- ende communica-tief strijdtoneel kan inroepen. Uithuizig en dus weg, met de zusjes 'Pola' naar Lanzarote. Er eens helemaal tussenuit kon geen kwaad, de batterijen opladen, en waarom dan niet samen. Eind februari-begin maart leek ons een goed moment. Het betrof hier geen last-minute, en daardoor hadden we bij de boeking allicht niet zo'n klaar zicht op de weersomstandigheden. Kort en bondig: tijdens de afgelopen week waren de Canarische Eilanden het mikpunt van een volwassen lagedruk gebied en konden wij het wat vakantionele klimatologie betreft eens deftig schudden. Wind en regen, te lage temperaturen voor de tijd van het jaar en vooral een gedecimeerde hoeveelheid zonneschijn zorgden ervoor dat we meer dan gepland onze toevlucht hebben gezocht bij indoor-bezigheden. Om deze stelling te onderlijnen plaats ik hier de spreekwoordelijke uitzonderingsfoto die de regel mag bevestigen, hoewel dit ook net iets té kort door de bocht zou kunnen zijn.

Naast de kaart- en andere gezelschapspellekes, die dagelijks op het programma stonden, was er ook ruim de gelegenheid om een boek ter hand te nemen. Af en toe gebeurde dat zelfs onder een stralende zon, al was die steeds omspeeld door een wisselend wolkenpatroon. De omstandigheden waren ernaar om met een 100-jarige op stap te gaan... Wederom een aanrader, vooral als U ervan houdt om tussendoor ook al eens iets luchtiger te verorberen. In een volgende bijdrage mag U zich aan enkele beelden van het eiland verwachten. Als de tijd mij welgezind is en de inspiratie mij niet in de steek laat kunnen er misschien ook nog wat Poloiaanse overpeinzingen aan toegevoegd worden.
Hasta mañana.

Marco Polo

Pontifex Maximus 'New Style'...

Nog een paar dagen en Popie Benedictie kapt ermee. In 2005 kwamen de kardinalen, die volgens Rik Torfs om diverse redenen hun verdriet niet opkonden, in conclaaf bijeen om een opvolger voor Johannes Paulus II te kiezen. Naar aloude gewoonte was het ook toen een louche bende die op corrupte wijze het leiderschap van de katholieke kerk verpatste aan de meestbiedende.Uit eerlijke schaamte poseerden zij toen met hun rug naar de camera.

Het was duidelijk een gemiste kans op vernieuwing, dewelke al beloofd werd sinds Rerum Novarum en dus nog steeds in de lucht moet hangen. Op dit moment wordt er alles aan gedaan om bij het conclaaf van 2013 geschiedenis te schrijven. Op een zeer eigenzinnige en vooruitziende manier worden deze week in Milaan de stemgerechtigde kardinalen geselecteerd op voorkomen, presentatie en levenswandel. Dat die wandel zich voor het grootste gedeelte afspeelt op de catwalk is geen probleem. Voorlopig scoren de discipelen van Dolce & Gabbana het best. Net als hun voorgangers in 2005 tonen zij zich van hun beste kant aan de fotograaf van dienst. Als alles verloopt zoals gepland dan staat er binnen enkele weken een Benedicta Prima op het balkon aan het Sint Pietersplein in Rome.

Nieuw bloed in de wandelgangen van het Vaticaan. Lang leve de Renaissance New Edition. De vernieuwing dient zich aan: wil de echte Borgia nu opstaan?!

Marco Polo

Dikke truiendag 2013

We naderen stilaan het einde van februari, een periode waarin we de ergste koude zowat achter de rug zouden moeten gehad hebben en iedereen hetzij halsreikend, hetzij reikhalzend uitkijkt naar de komst van de nieuwe lente. Hier te lande vindt 'men' dat het ideale moment om aan klimaatresponsabilisatie te doen. In de scholen draaien ze de thermostaatknop naar de nachtstand, edoch niet zonder dat de leerlingen en vooral de ouders en/of toezichthoudenden via brief, mail, nota in agenda, post in Smartschool of enig ander kanaal tot in den treure en herhaaldelijk zijn aangesproken over en verwittigd van het feit dat het op die bepaalde dag niet geheel even warm zal zijn in de lokalen. En kijk, daar komt iedereen zich op het afgesproken en vooraf kenbaar gemaakt moment met een warme trui, debardeurke, extra flanelleke of zelfs een Dammarreke van de bomma aanmelden bij de schoolpoort. Hier en daar wordt nog een extra actie gevoerd, maar verder is het schoolbussiness as usual: zweten als de pest om al die moeilijke vaardigheden en technieken onder de knie te krijgen en de meest waanzinnige axioma's,wetten, regels, vervoeg- en andere buigingen te begrijpen en toe te passen.
Voor mij dé gelegenheid om nog eens mijn neus aan het Pito-venster te steken en de zwoegende achterblijvers een bezoekje te brengen. Tot mijn grote vreugde kan ik U melden dat in Stabroek alles prima verloopt, en dat ook daar iedereen op de hoogte was van de dikke-dikkere-dikste truiendag.

Je zal dan al het buitenbeentje zijn in de kudde, zelfs dan doe je nog je uiterste best om op te vallen: de dikste trui én de meeste aandacht. Het schaap met de vijf poten zit er warmpjes in, heeft wellicht zijn schaapjes op het droge en weet dat als hij over de dam is, de andere schapen volgen. Behalve één...

Het verloren exemplaar dat als zwart schaap wordt uitgestoten en zijn dikke trui maar in de Gothic-collectie moet gaan uitzoeken. Opvallend sterk, mentaal gehard en bovendien ook lekker warm. Die dikke truien toch...

Marco Polo

Marco's view on Krakow

Beetje foto's uitsorteren, contaminaties adopteren, prentjes reformeren, indrukken compileren, formaten adapteren, daguerotypes recycleren, enkele selecteren, vormen combineren, een tekstlijn implementeren, 'mijn eigen' amuseren...

Een mens zou voor minder zijn ogen open houden als zulke doorkijk-opportuniteiten zich aanbieden. Ik mis het al...

Marco Polo

Reizen om te leren en te eten...

Los van de snelle verjaardagswens gisteravond, die naast mister Jordan ook ene Malou C, Serge J en Ronny B als bestemmelingen had, heeft het toch weer lang genoeg geduurd alvorens hier op Polo's blog iets te rapen viel. Eindelijk is het dan zover, en er is een en ander te vertellen.
Na maandenlang overleg, planning, boekingen en reservaties zijn we met 'het ploegske van Salamanca' deze keer naar... Krakau-Krakow-Kraków getrokken. Aangezien we met deze bende zeer goede Spaanse ervaringen hebben wilden we het nu ook eens in Polen proberen. En of het gelukt is...?!?!!
'Het ploegske' waarvan sprake bestaat uit een behoorlijk gemengd gezelschap dat af en toe 'ons klein' aan 't basketwerk wil zien: jong en oud, man en vrouw, shoppers en non-shoppers, cultuur-, techniek- en sportfreaks. Iedereen die aan deze mix meewerkt geeft het beste van zichzelf, respecteert en waardeert de andere leden van de groep en veroorzaakt mee een chemistry die resulteert in massa's positieve vibes. Om het met de woorden van, de ook gisteren geciteerde,  Bill Simmons te zeggen: "They understand the Secret." Wij weten dat het niet gaat om wat wij denken waar het om gaat als het erom gaat te willen weten waar het om gaat. Met andere woorden: niets is wat het lijkt, maar veel meer dan dat. En als we dat verstaan en het samen kunnen delen, maar ook tijdig kunnen loslaten voor het te laat is en we vastlopen, dan zitten we goed en dan hebben we een "ploegske' waar we nog dikwijls mee op stap kunnen gaan.
Een van de drijfveren in de groep is dat we elke dag iets willen bijleren, en dat mag al beginnen tijdens de voorbereiding. Zo zijn er leden van de groep die er ons tijdig aan doen denken dat er een goedkoop alternatief is voor de luchthavenparking. Voor een keer valt er wel iets te regelen op de bedrijfsparking van de werkgever. Parkeren 'in de buurt' van Zaventem dus. Maar we vliegen van Brussels South, en dat is tot nader order 'in de buurt' van Charleroi. Volgende keer beter.
Verder blijkt dan weer dat de Poolse lucht een ongekend hoog stimulerend effect heeft op het etimologisch verklarend vermogen van één onzer. Zonder enige aanleiding, out of the blue, geheel onverwacht: "Zeg mannen, Noël: dat is toch kerstmis...?!!" Ha ja, weer iets bijgeleerd zie.

Anderzijds leren we dan weer dat je met een ticket van het Schindlermuseum niet zomaar binnen mag bij een basketbalwedstrijd van Wisla. Hoewel, op de duur snapte de controleur er ook niks meer van en gaf zichzelf gewonnen. Geleerd hoe we toch onze plan kunnen trekken.

Bij uitbreiding leren we ook elke dag iets over de lokale culinaire gewoonten. Nieuwsgierig als we zijn en om het thuisfront achteraf te kunnen informeren wordt tijdens onze stadsrondgang bij regelmaat een en ander pixelmatig opgeslagen... 

Als bewijs dat we onszelf niet verwaarloosd hebben tijdens deze trip schieten we af en toe een prentje in een restaurant. Kijk, ook de meisjes gingen mee aan tafel. Nu nog bestellen en de glazen vullen.

Dat we tijdens ons verblijf in Krakau slechts flardgewijs geïnformeerd werden over de Pistorius-night mag U niet verbazen. Het meteorietverhaal uit Rusland viel dan weer, net als het steentje zelf, perfect getimed in de ochtend- en ontbijtshows op de Poolse televisie. Wel honderd keer hebben we die ontploffing gezien, dankzij evenzoveel dashcam's in de Russische auto's.
Om het nog eens over iets helemaal anders te hebben: we hebben daar in Krakau lekker gegeten, en gegeten, en gegeten... en dat kon overal en altijd. Lekker, hé Witte !!

De trip is prima verlopen, en ondertussen zijn we allemaal terug thuis. Al is dat voor sommigen slechts van korte duur. Dat het basketgebeuren zelf niet zo'n geweldig succes was hebt U, gezien de oorverdovende stilte daaromtrent, wellicht al begrepen. Wisla-Polkowice 61-75. Volgende keer beter...
Als afsluiter heb ik vandaag nog iets geleerd: op de hoek van het plein met de kebab-stalletjes (van hierboven) had ik bij een vorige gelegenheid deze leuke gevel al gezien.

Een café, denk ik dan. En een origineel mededelingenbord. En ik maakte deze foto. Vandaag lees ik op tripadvisor.nl dat Alchemia behoorlijk sterk gekwoteerd staat in de lijst van de uitgaansgelegenheden in Krakau. Gezellige bar, leuke club, beetje eigenzinnig. Jammer, net te laat. Volgende keer beter...

Marco Polo