GameTime Basketbal 2011

Heer Polo heeft 'het' ondanks een moeilijke start en enkele hoogstpersoonlijke twijfels onderweg toch overleefd. Mijn sinds enkele jaren opgebouwde 'meer-dan-relaxte' levensstijl en daaraan gekoppeld een onvoorstelbaar ingeschaald halftime uurrooster hebben ervoor gezorgd dat ik eigenlijk niet meer weet wat het betekent om een weeklang uit uw pijp te moeten/mogen komen. Tijdens de voorbije dagen kreeg ik daartoe echter nog eens zeer uitgebreid de kans. Zoals de trouwe lezers en dito lezeressen van deze blog wel weten ging ondergetekende nog een keer zijn beste beentje voorzetten op een GameTime Basketbalkamp onder leiding van zoon Bram.

Blijkbaar was er zo'n half jaar geleden toch wat overmoed mee gemoeid toen ik de wens kenbaar maakte om nog eens op een basketbalterrein te staan en het jonge volkje van 's morgens vroeg tot 's avonds laat te onderhouden met en te begeleiden in hun favoriete sport van het botsende balleke en de ring met een net eraan. Ik had mij geen of te weinig vragen gesteld bij de haalbaarheid van deze onderneming en werd al vrij snel geconfronteerd met een realiteit die mijn ondertussen opgelopen beperkingen op onomstotelijke wijze aan het licht bracht.
Waar ik vroeger pas tegen het einde van een kamp, of soms zelfs na thuiskomst, de vermoeidheid voelde en aan rusten toe was stak dit kenmerk van aftakeling deze keer al veel eerder de kop op.
Het ritme van een GameTime Basketbalkamp ligt hoog, de intensiteit is van hetzelfde allooi en een werkdag telt zes keer vele uren. Om het met een quote uit Sacred Hoops te zeggen:
"It's not the same to talk of bulls as to be in the bullring."
Voor een ouwe krijger met nogal wat door de jaren heen opgebouwde fysieke beperkingen is dit voorwaar geen verwaarloosbaar gegeven, en toch... Met een grote dosis empathisch vermogen van de collega-coaches en het aanstekelijk werkende enthousiasme van spelers en speelsters kwam het basketvlammetje weer tot leven. Op het einde van de week stond er tijdens de slotspeech van Bram voor ouders en deelnemers dan ook een gelukkige Polo in de coaching line-up.
Moe maar gelukkig, zoals men zegt, en ook heel fier op de geslaagde samenwerking met de jonge opvolgers.
"The power of we is stronger than the power of me."
Nog maar eens Phil Jackson geciteerd...

Marco Polo

J'suis de retour...

Gisteren hebben Polo & Pola, veel sneller dan wat heel lang hun gewoonte is geweest, een einde gemaakt aan de jaarlijkse kampeervakantie. In een niet zo ver verleden trokken we er meestal voor zo'n vier weken op uit om ons katoenen buitenverblijf her en der neer te poten en de mediterrane contreien van Europa te verkennen. Deze keer zag het er echter anders uit, en geprangd tussen een niet te missen zestigste verjaardagsfeest van mijn goede vriend Eli én een lang verwacht heroptreden als coach op de GameTimeCamps van zoon Bram restten er mij slechts twee schamele weken om mijn tent nog eens op te zetten in het Zuiden. De weergoden, of zijn het dit jaar duivels(?), hebben ervoor gezorgd dat die kortere periode geen al te zware domper op de vakantiële planning heeft gezet.
Waar men ook ging langs Vlaamse of Europese wegen... kwam men zelden Maria, maar steeds weer regen tegen. Uw schrijvende dienaar pleegde op een zonnige dag toch nog een uitstap naar Aix-en-Provence om aldaar in de voetsporen van Cezanne een rondje te lopen door een al bij al armtierig ogende stad...

De koperen wandelwegmarkeringen, die er dan wél mooi bij lagen, lokten mij ertoe m'n beste beentje voor te zetten. Het daarbijhorende voetexemplaar is wel niet het elegantste noch het mooist-ogende, het is wel het beste wat ik in voorraad heb. De linker is helemaal het aanschouwen niet waard. Eens deze uitstap achter de rug en de hogervermelde stortregens getrotseerd viel de beslissing om donderdagochtend de terugreis aan te vatten en eventueel een tussenstop te maken op de route naar het noorden. Beaune, Macon en Dijon behoorden tot de mogelijkheden, maar toen het ook daar tijdens onze doortocht pijpestelen, honden, katten én oude wijven regende beslisten we om maar in één trek huiswaarts te rijden. Om het geheel toch enigzins positief af te ronden trakteerden we onszelf op mosselen & frieten à volonté in het baanrestaurant van Wanlin. Er zijn slechter dingen om een terugkeer naar dit nog steeds regeringsloos apenland te vieren, zelfs op een 'nationale' feest(?)dag...

En over een terugkeer gesproken: ook het ruimteveer Atlantis is gisteren weer op aarde geland na zijn 33ste en allerlaatste vlucht. Daarmee komt er na 30 jaar een einde aan het tijdperk van de spaceshuttles. Een lang verhaal met up's en down's: het leven zoals het leven is. Om het regenseizoen van antwoord te dienen heb ik mij tijdens deze blogschrijverij voorzien van enkele Best Of's... The Rolling Stones & Dire Straits. Daar kan geen schijtweer tegenop !!!

Marco Polo

Weer of geen weer...

Na een zonnige én warme maandag kregen we vanmorgen opnieuw een behoorlijke portie regen over ons en onze campingplaats.
Dan maar een hele voormiddag in de tent blijven. Meer zelfs: in de slaapzak en bijslapen, er zat niet veel anders op. Of toch??
Tussen twee vlagen door even naar buiten met de camera...

Na de middag brak de zon terug door en verdwenen de wolken.
Voor morgen belooft méteo France al weer het gewone Provencaalse zomerweer en plukken wij hier onze laatste vakantiedag mét zon.
Donderdag inpakken en terug naar huis, want in Belgikistan verwacht men mij op GameTime Basketbalkamp #2.
Weer of geen weer, Marco gaat weer even training geven...

Marco Polo

Herfst in de 'Bouches du Rhône'...

Polo heeft het spek aan zijn been en de 6 op de teller. Net als vele van mijn vrienden en vriendinnen maak ik de overstap naar tram 6. Een mens kan zijn verkrampte best blijven doen, maar de tijd tegenhouden en het tikken van de klok doen stoppen kan niet zonder nefaste én verdragendende gevolgen. Daarom heb ik er mij al vele jaren bij neergelegd, en zeker nu er aan die 60 ook behoorlijk wat kortingen, gratis tickets en andere materiële voordelen vasthangen laat ik de geschiedenis haar gang maar gaan en snijd met vreugde en vooral veel optimisme het zevende part van mijn levenstaart aan.

Voor het weer was ik niet naar hier moeten komen om te verjaren: grijze lucht, bij regelmaat een flinke regenbui en temperaturen die aan een Belgische herfst doen denken. Morgen is er beterschap en schijnt de zon weer. "Zo gaat dat in het leven" schreef de zestigjarige, krabde zich in de spaarzaam overgebleven hoofdharen en schonk zich nog een glaasje rood in. Ondanks al die Hollanders op de camping toch geen Spa 'rood', maar echte vin rouge...

Marco Polo

'k Zen der vandeur...

Het is weer even stil geweest op deze plek en dat lag niet aan het weer. Naar ik begrepen heb zijn nogal wat mensen in de Lage Landen niet zo tevreden met de zomerstatus, of wat daarvoor moet doorgaan dezer dagen. Zelf kan ik er niet over oordelen omdat ik mij in meer zuidelijke regionen ophoud. Nadat we zondag ll. de zestigste verjaardag van Eli op meer dan voortreffelijke wijze gevierd hebben zijn we begin deze week richting Zuid-Frankrijk vertrokken. Zonder exact doel voor ogen, maar wel met de intentie om het hele lichaam nog eens aan de zonnestralen bloot te stellen zijn we maandagavond al gearriveerd in Le Puy Ste Réparade, op de departementele grens tussen Vaucluse en Bouches-du-Rhône. La Pola had enkele blote poepen-campings aangestipt op de kaart, en daar was Messidor er één van.
We hebben het erop gewaagd om standplaats 13 te nemen en hebben daar op 13 juli al meteen een superstortbui overheen gekregen: om 13.13 u regende het pijpestelen...
In het zuiden weten ze echter van aanpakken, en geen 24 uur later stond er een stralende zon aan de nationale feestdaghemel. Er was nog heel wat wind bij, maar die zorgde er mistralsgewijs voor dat we van de wolken bevrijd werden en er voor de komende dagen een stralende hemel staat aangekondigd. Hoewel er stilaan wat meer gasten de receptie passeren en hun tent, caravan of camping-car komen opstellen is er van felle drukte nog absoluut geen sprake. Rust en kalmte alom. Geen drukte aan het sanitair, geen lange wachtrijen voor het ochtendbrood, zelfs in het zwembad is er nog ruimte zat om de dagelijkse lengtes te zwemmen. En lezen, lezen, lezen...
Wat wil een mens nog meer? Bij tijd en wijle een uitstapje in de buurt en hier en daar wat foto's schieten is aan ons dan wel besteed.

Moderne glaswerkkunst in de middeleeuwse abdijkerk van Silvacane...

De blaffeturen in La Rocque d'Anthéron...

Een wel heel gammel achterpoortje in Ansouis...

...of een vergezicht over Cucuron?

Het zijn ook hier de kleine dingen die het hem doen. Geen groot nieuws en geen spektakel, en toch leven als God in Frankrijk...

Het enige wat ik aan meldenswaardig nieuws heb opgevangen via het wereldwijde web hoort bij deze foto.
Op de groene zoden van een stadspark in New York City werd Heidi Klum gespot tijdens een yoga-les. Geef toe: la Klum ziet er weer helemaal Zen en gelukkig uit.
Ik Zen dus niet alléén goe bezig...

Marco Polo

Ook eens doen...

Ik ben er tijdens deze eerste vakantieweek al meermaals op uit getrokken met de fiets. Soms zomaar wat rijden, soms met een doel. Een van die doelen was het openluchtmuseum in het Middelheimpark. In lang vervlogen tijden placht ik daar met tussenpozen mijn ochtendlijke joggingrondjes te lopen, en later werd het een ankerpunt bij uitstappen als vrienden op bezoek waren en een cultureel getinte frisse neus wilden halen. Op die manier is de verzameling Middelheimbeelden mij welbekend geworden en mag er af en toe eens iets nieuws bij komen. Welnu, Middelheim-conservator Menno Meeuwis heeft mij op mijn wenken bediend door de Oostenrijker Erwin Wurm uit te nodigen om een solo-tentoonstelling op te zetten in het Wilrijkse kunstenpark.

Zijn werken brengen behoorlijk wat kleur in de anders eerder monochromotone parkverzameling en ook de humoristische toets in zijn werk steekt sterk af tegen de rest van het veelal ernstiger werk.
En dan heb ik het nog niet over zijn samenwerking met Walter Van Beirendonck die in het kader van deze expositie bij tijd en wijle een performance verzorgt op de kunstweide in front of the castle.
Die heb ik namelijk gemist, en bij de volgende gelegenheid zal ik er ook niet zijn wegens in het buitenland vertoevend, dus...
Maar terug naar de heer Wurm: kijkt U even mee naar enkele van zijn opstellingen en neem er daarbij nota van dat heer Polo het echt de moeite vond. Hierin zag ik meteen het beeld van Suske &/of Wiske...

En hier moest ik aan mijn opleiding in 't Sportkot denken:
voorwaarts buigen en rekken, aandringen en strekken...

En deze dan...??

Of samen met die andere knappe madame kijken naar een kleurrijke XXL sweater op het gras...

Het is weer de moeite in het Middelheimpark, en wie zin en tijd van wachten heeft kan het geheel combineren met de 30ste editie van Jazz Middelheim. Te voet, op de fiets of met de auto: misschien moest U het ook maar eens doen...

Marco Polo

Ik Zen goe bezig...

Swift Eagle heeft het gehaald.
Nadat ik in een vorige blog de kandidaten om mijn leeshonger te stillen op een rijtje had gezet bleek de keuze helemaal niet zo moeilijk. Om eerlijk te zijn was er zelfs geen sprake van keuze. Ik nam het bovenop liggende Sacred Hoops van het stapeltje boeken, bladerde even losweg door de soepel in de hand liggende first paperback edition uit 1995, pikte er een paar hoofdingen en losse zinnen uit en was vertrokken. Na enkele pagina's kwam al het gevoel dat ik er helemaal klaar voor was. Af en toe komt er een woordenboek aan te pas om niets te missen van de diepere achtergrond uit het coachingverhaal van Phil Bones Jackson, maar voor de rest is het in een meer dan verstaanbaar 'basketbal'Amerikaans geschreven waarmee uw schrijvende dienaar weinig problemen heeft. Dit leerrijk boek over de opbouw van een heel aparte coachingfilosofie valt mij op een ideaal moment in de schoot.
Ik had er al wel van gehoord, maar opnieuw was het die dekselse Bramminator die ook nu weer quasi achteloos een boek achterliet op mijn bureautafel. "Het is misschien wel iets voor jou, om tijdens de vakantie te lezen. Ik neem het daarna wel weer mee..." En weg was hij, terug naar Amsterdam. Merci zoon, weer een schot in de roos. Nadat je mij ooit WOODEN cadeau deed, met de opmerking dat ik mezelf er wellicht in zou terugvinden (wat dan ook gebeurd is!) en vorig jaar het basketvlammetje weer aanwakkerde met The Book of Basketball (waar ik nog steeds heel veel plezier aan beleef) beschouw ik dit ten derde male als een subtiele poging om mij weer op de basketballrails te krijgen. Misschien is de Zen-benadering van coach Jackson wel net datgene wat ik op dit keerpunt in mijn leven nodig heb. Stoppen met werken, het pensioenleven instappen en tijd maken om eens rustig te overschouwen hoe we daar mee om zullen gaan. Moet er nu niets meer, of mag het net nu weer gaan gebeuren? Ik ben er nog niet helemaal uit. Ik ben dan ook nog maar halfweg in het boek. Er volgen zeker nog heel wat stappen die verweven zitten in de resterende 120 bladzijden. Daar kijk ik naar uit en probeer zoveel mogelijk inspiratie op te doen uit de verhalen van Swift Eagle, de Lakota-naam van coach Jackson, die na het afgelopen seizoen 2010-2011 zijn retirement aankondigde.
Kijk eens aan: heer Polo gaat samen met Phil Jackson op pensioen.
Ik Zen goe bezig...

Marco Polo

Goed begonnen...

Et voilà, de zomervakantie is nog maar net begonnen of we knopen al terug aan met het super-mediterrane weer dat we kennen van de voorbije maanden april en mei. Als dat geen goeie start is?! En dat is lang niet alles. Om de naweeën van het fAute feest met de juiste mensen uit m'n lijf te werken heb ik de kwast en de verfpot ter hand genomen en mij en mezelf aan het schilderen gezet. Neen, er is geen tweede Van Gogh op komst en nog minder een nieuwe Rubens. De enige echte Wim Coppieters hoeft zich absoluut geen zorgen te maken en kan zich al evenmin verheugen op het eventuele opstaan van een opvolger. Neen, heer Polo heeft een verse laag gezet op het buitenschrijnwerk. Deuren en ramen staan er weer mooi zwart bij te wezen, want dat is de kleur die in het blik zat.

Met de verschillende lichtinvallen en opnameposities mag er dan al heel wat variatie in tinten en saturatie van het zwart op de foto's zitten, het komt allemaal uit dezelfde pot en kleurt het houtwerk 't allenkant ebbenhout-zwart.
.....
Toen ik dit getikt had kleurde het bij mijn pc horende beeldscherm plots zwart, gaf nog even aan dat er multipele bedreigingen waren... en dan gaf de computer de geest. Niet meer op te starten: niet gewoon, geen veilige modus, ook niet nadat ik er een rustig klapke mee had gedaan. Over & out...? Morgen loop ik langs bij de computerdokter.
Er staan nog een paar dingen op de harde schijf die bruikbaar zijn.
Als die mijnheer of zijn helpers dat nog even kunnen recupereren zou ik het prima vinden. Verder trek ik m'n plan wel met de laptop. Of zou die e-mailstoring er voor iets tussen zitten? Sinds vanochtend geen elektronische post meer via Outlook, en ook niet via de website van Mobistar. Ook maar checken morgen. Kan ik meteen testen of ze bij de helpdesk de afspraken van het nieuwe "Neem 's op"-charter kunnen nakomen. Twee en een halve minuut lijkt me scherp...

Verder niks dan goeie dingen vandaag: peekesstoemp met spekskes, misschien niet echt zomers maar wel heel lekker, een leuke fietstocht rond Antwerpen stad ( 42 - 43 - 03 - 04 - 56 - 57 - 59... en naar huis), tussen 04 en 56 een Duvel op het terras van het Felixpakhuis en een speciale mededeling voor Geert T., mijn fiets- én Duvelmakker van Pito: mijn vehikel kraakt niet meer.
Van goed nieuws gesproken, toch ??!
Een spuitje olie heeft wellicht wonderen gedaan.
Tenslotte wil ik Obama en de rest van de USA bedanken voor hun festiviteiten ter gelegenheid van mijn (bijna) geslaagde start. Deze vierde juli ga ik weeral aankruisen in mijn dagboek en opslaan als "goed begonnen is toch maar half gewonnen"...

Marco Polo

Goed fout...

Om het schooljaar af te sluiten was door het Pito-feestcomité deze keer gekozen voor een Foute Party. Of het de bedoeling was dat de catering ook die kant uitging weet ik niet, maar het had er volgens enkele collega's alle schijn van. De muziek was voor de meesten dan weer prima 'fout', terwijl die naar mijn oordeel heel alledaags en bekend in de oren klonk. Zoals U weet heeft Heer Polo al aardig wat jaren op de teller staan en vele songs deden bij mij het jeugdsentiment behoorlijk opborrelen, maar fout vond ik het niet. Je kan er wel gek van worden, maar Gek zijn is gezond volgens Stef Bos.
En niet alleen volgens de heer Bos...
Al dansend ging het van een pittige rock 'n roll, over een lekkere slow tot een stevige quickstep. En voor elke dans was er wel een partner die mij wist te vinden. Het werd een prachtige avond met veel schoon volk. Her en der was men diep in de kasten gedoken om toch maar de gepaste foute outfit op te duiken en ermee te paraderen op het feest.

En dat alles onder toezicht van de alom tegenwoordige Marcus XXL. Juist omdat er zoveel fout was stond hij erbij, keek ernaar en zag dat het goed was. Goed fout !!

Marco Polo

Tsjonge, jonge... Tsonga !!!

Op een van die klassieke einde schooljaarsdagen na de laatste deliberaties, tussen BBQ en proclamatie, trekken Vansevenant en Vargas op lullige wijze de aandacht van de binnenlandse sportpers naar zich toe. De ene loopt zich net als zovele andere (ex-)renners vast in het anti-dopingweb, wil of kan niet anders dan ontkennen en mét hem een heel verbaasde en compleet uit de lucht vallende ploegleider,Marc Sergeant. Ze weten zelf blijkbaar niet meer in welke tak van 'sport' zij beland zijn...
Enkele uren later verschijnen bovendien de foto's van een (te) breed lachende Gilbert met een klassiek drug- & doping- maskerend kapsel, 'pas geverfd' à la Frank Vandenbroucke. Toeval of niet? Met de drugrazzia's op de Franse wegen naar de Tourstart ruikt het weer heel erg naar Festina...

Op nationaal voetbalvlak dan weer kan je blijkbaar niet meer aandacht trekken dan simpelweg een overgang te maken tussen twee van de drie topclubs(sic) hier te lande, in dit geval Brugge en Anderlecht. Dat is dan ook wat die lepe Venezolaanse Ronnie gedaan heeft, heel het vaderlandse en op zijn honger zittende voetbaljournaille in zijn slipstream meezuigend.
Blij met zoveel 'nieuws', en hij met de aandacht.

Als bij toeval zapte ik net voor m'n vertrek naar 'weeral' de laatste proclamatie even langs BBC1 en zag op Wimbledon Jo-Wilfried Tsonga serveren voor matchwinst tegen Federer. Alleen de laatste minuut gezien, maar wat een atleet en wat een killer. De huidige nummer 3 op de ATP-ranking met een droge 40-0 om de oren slaan en de wedstrijd alsnog winnend afsluiten na een 0-2 achterstand in de sets. Je moet het maar doen! Het mag duidelijk zijn dat de Fransman blij was met zijn overwinning. Onderzoek zal uitwijzen of het om zijn eigen haarkleur gaat op deze foto. De verliezer van zijn kant verwerkte de nederlaag op waardige wijze en was zo hoffelijk de winnaar op te wachten om samen onder een stormachtig applaus het heilige gras van Wimbledon te verlaten. Grote klasse!

Verder strijden Phil Jackson's Sacred Hoops, Rudy Soetewey's (Hercule Poirotprijswinnaar 2011) Getuigen, Jan Wauters' tweede herinnerings-CD+Boek Dag Jan 2, de nieuwste Knack en diverse sudolu's om mijn aandacht. Ik weet zeker wat gedaan de komende dagen, en dan heb ik het nog niet over de op stapel staande schilderwerken.
Tsjonge, jonge...

Marco Polo

Warm en koud geblazen...

Tijdens het voorbije weekend heb ik m'n eerste stappen gezet in het Museum Aan de Stroom. In zeer goed gezelschap moest de hele MAS-boulevard er gratis en voor niets aan geloven.
Twee keer zelfs: héén en weer, van onder naar boven en terug naar beneden. Een van verdieping tot verdieping tien keer schitterender wordend maar steeds even golvend uitzicht over Antwerpen en de Schelde, de stad en de stroom die de initiatief- nemers en ontwerpers van het project hebben geïnspireerd. Hoewel we net op die bewuste zomerse zaterdag een periode van herfstig najaarsweer over ons heen kregen stegen Polo & Pola samen met Simon en Marianne naar het dakterras om aldaar een frisse neus te halen. De tentoonstellingszalen hebben we deze keer gelaten voor wat ze zijn. Die verkennen we zelf eerst eens grondig alvorens we er nietsvermoedende gasten mee naartoe nemen.

In hetzelfde weekend deden we met onze Sliedrechtse vrienden ook de Hobokense Polder aan voor een natuurwandeling.
Het frisse paddenexemplaar links op onderstaande foto riep ons toen een heel enthousiast "Tot weerziens!!" bij het verlaten van het Polderbos. Eén van zijn maatjes had het gisteravond veel moeilijker, want was op vlucht voor de loden hitte gesneuveld aan de rand van onze oprit.

Leven en dood... niet in den ast deze keer, maar in de Polder! Een Polder die zich opmaakt voor een flinke afkoeling na twee dagen van 30 tot 35 graden Celsius. Als inleiding kregen we vanochtend al een flinke bui, maar geen verkoeling.
De donkere wolkenjacht kwam dreigend over en liet met veel gedonder en geroffel het ergste vermoeden.
Niet meer dan een waarschuwing...

Straks weten we of Frank DB het wederom bij het juiste weereind heeft gehad en de voorspelde felle onweders inderdaad over ons losbarsten. Ik geef U morgen bescheid, en voor wie wil beschuit... met muisjes?? Geef maar een seintje.

Marco Polo

Arbeit macht frei...

Sedert enkele weken wordt er 'hard' gewerkt aan een voetpad in onze buurt. Al 19 werkdagen zijn er twee Antwerpse stadsarbeiders aan de slag om de tegels uit te breken en te herschikken. De klus wordt degelijk, maar zéér traag geklaard. Ook nu hebben zij nog behoorlijk wat signalisatie achtergelaten bij de resten stabilisé en uitgebroken stoeptegels. Ik ga er vanuit dat zij de komende werkweek nog actief zullen zijn binnen mijn gezichts- én gehoorveld en het nodige hameren, drillen en slijpen mij net iets vroeger uit m'n nachtrust zullen halen dan normaal. Dat neem ik er wel bij, als ze het einde van hun opdracht en de daarmee gepaard gaande afwerking maar halen voor het bouwverlof van start gaat...

Dan ging het er in Moskou anders aan toe. Bij onze tussenstop op weg naar de Final 4 in Ekaterinburg zagen we tijdens een stadswandeling een ploeg straatwerkers in actie. Op en rond het Rode Plein moesten de kasseien herlegd worden. Was ook hier hoog bezoek op komst, net als in Thorn...? Het werk werd alleszins in sneltreinvaart uitgevoerd, want toen we er de volgende ochtend passeerden met de bus op weg naar de luchthaven lag er een zo goed als nieuw parkeerterrein en aansluitend een biljartlakengladde wandelpassage.

Zoals U kan zien was daar de inzet van manschappen iets ruimer bemeten dan wat de regie voor wegen en verkeer in onze eigenste Sinjorenstad als norm hanteert. Het is dan ook niet onlogisch dat men daar al na één dag geheel verkeershindervrij opnieuw de binnenstad kon bereiken.

In mijn eigen achtertuin was er afgelopen woensdag dan weer sprake van een heuse open deurdag. Mijn hooggewaardeerde leeftijdsgenoot en collega Noël heeft de toegang tot het tuinhuis onder handen genomen. Van bij de ingebruikname van dit paviljoen was er sprake van behoorlijk wat obstructie ter hoogte van de dubbele zwaaideur. Op de meest professionele manier heeft mijn goede vriend komaf gemaakt met deze steeds wederkerende problematiek. Een strak schuurplan zorgde ervoor dat zowel de boven- als onderkant werd aangepakt en van alle oneffenheden ontdaan. Van enig knellen is geen sprake meer en het gebruik van zowel de inkom als de uitgang, weliswaar doorheen één en dezelfde deuropening, is vanaf nu kinderspel om niet te zeggen een fluitje van een cent...

Al deze werkzaamheden op een rijtje, door anderen uitgevoerd, zorgen ervoor dat ikzelf m'n handen vrij heb om te doen wat ik graag doe, of net niet. En vandaar dus een wel heel vrije vertaling van een zwaargeladen Duitse zinssnede die vandaag de kop van dit artikel siert: Het werk (van een ander) maakt dat ikzelf meer vrije tijd heb. Ik ga er nog eens invliegen, zie...

Marco Polo

22 juni 2011...

Aangezien gewoonten uitgevonden zijn om er trouw aan te blijven start ik vandaag Marco Polo's verjaardagspublicatie 'als naar gewoonte' ende onveranderlijk met een copie van de allereerste geslaagde poging op deze blog van...

22 juni 2005
beste Aloysius,
voor de "zoveelste keer" probeer ik nu eigenhandig een blog op te starten. Ik ben méér dan benieuwd naar het resultaat.... Stel je voor dat het eindelijk lukt: heel de vakantie heen-en-weer en op-en-af berichten vanuit Yucatan-Mexico, om jou en je eega op de hoogte te houden van onze vakantie-avonturen, alsook af en toe een tipje sluier lichten van de avond-uren in Mexico kan dat meer dan een tipje zijn !!! Enfin, ik was weeral blij je vandaag even te ontmoeten.
Al was het maar even: mijn dag kan niet meer stuk (of misschien alleen met stukken en beetjes...) Ik ga dit verzenden (hoop dat het lukt) en dan weer aan de gitaarstudie...
Op hoop van zege !!!!
marco polo

Zoals U allen weet, en één daarvan in het biezonder, is het ondertussen al 22 juni 2011 en vieren we dus de zesde verjaardag van de Mededelingen van Marco Polo. Met onmetelijk veel dank aan de man die indertijd de perfecte voorzet gaf, Zijne Doorluchtige Hooggeit Aloysius Primus.
En dan nu op naar de volgende...

Marco Polo

Royal Symphonic Blackbird Choir...

't Is vijf uur in de eerste zomerochtend en ik lig onbewust al een goed half uur naar het ochtendgloren te luisteren. Veel te zien is er niet in de grijze aanzet van de 21ste juni, dus ben ik één en al oor voor de merels in onze tuin. Het is een concert zoals er zovele te horen zijn in de vroege uurtjes nabij het Polderbos, wat wil zeggen dat er nog heel wat andere flierefluiters bij betrokken zijn. Deze keer lijken de geelgebekten echter te weten dat er een extra inspanning mag geleverd worden om het warme seizoen in te zetten en het geluidsniveau is er dan ook naar. Uit volle merelborst fluiten zij hun ode aan de midzomer en halen daarbij het onderste uit de zwarte kan. Het getureluur en gefluter scoort behoorlijk wat decibels, zodanig zelfs dat la Pola erop aandringt het slaapkamerraam te sluiten.
De fluiteniers schrikken op van een schurend scharniertje en het klikkende vensterslot, en vliegen zichzelf in veligheid en ons in voorlopige stilte. Mijn eega dommelt snel terug in, en iets later hebben de merels opnieuw positie gekozen en gaan verder met een spetterende Summertime Blues.


Thanks to the Lord!

Marco Polo

Is het wel de moeite...?

We zijn weer zover: in de overgang van vandaag naar morgen staat ons andermaal de kortste nacht van het jaar te wachten. In Stonehenge verzamelen Paganisten, neo-druïden, witte heksen, ufo-fanaten en nog een heleboel andere potentaten om bij zonsopgang de zomerzonnewende te vieren. Vanonder de hopeloos druppelende druilregen alhier kan ik voor hen alleen maar hopen dat het weer morgen meevalt...

Toch kan die regen mij niet deren, want... ook vandaag hebben onze Rode Duivels het weer prima gedaan op Canvas.
Deel 2 in de reeks over Mexico '86 zorgde deze keer voor duiding en bijkomende uitleg over de toenmalige sexbus en de wraak van Montezuma. Op en rond het voetbalveld waren de hoofd-drollen vandaag weggelegd voor koppige René, onnozele Enzo en pathetische Jean-Marie met daarbij de kritisch chauvenistische commentaarstem van Rik De Saedeleer.
Om er zeker van te zijn en te blijven dat we toen in 1986 niet gedroomd hebben kregen we nog maar eens een ruime samenvatting en analyse van USSR - Belgica.
Nog steeds is de uitslag 3-4, en andermaal mogen 'onze jongens' door naar de kwartfinales. Come and see next week.
En dus kan Uw toegewijde dienaar met een gerust gemoed naar bed voor een revitaliserende nachtrust. Lang zal het niet duren, want morgen mag ik nog een keer 'vroeg' op om m'n laatste examentoezicht in ons aller instituut te gaan kloppen.
Is dat dan nog wel de moeite, dat beetje slapen...?

Marco Polo

Gandhi bowlt in de Rex...

Naast het eerder gemelde kijkwerk heeft heer Polo zich de voorbije week eindelijk opnieuw toegelegd op wat homeo-labeur. Vermits het al een hele tijd geleden was sinds ik nog op die ter plaatse blijvende trapfiets had gezeten was de gulden regel van geleidelijke opbouw van de inspanning wel aan mij besteed. Met het nodige geduld en respect voor eigen beperkingen heb ik mij dus weer op gang getrapt: 30' - 40' - 50' en 60' vormen samen het niet onaardige geheel van 3 uren, wat exact overeenkomt met de duur van de onvolprezen Attenborough-film over GANDHI. Een meesterwerk dat het (her)bekijken meer dan waard is en dat ik iedereen kan aanraden. Rustig peddelend op de homeo én in de voetsporen van Mahatma kwam het besef tot mij dat de vuistregels van 'bapu' Gandhi ook gebaseerd zijn op geduld en respect, of hoe de tijdloosheid van deze eigenschappen een stempel kan drukken op alles en iedereen.
Zelfs op een indoor fietsende Polo...

Dat deze mentale en fysieke voorbereiding niet zonder reden werd aangevat en al evenmin zonder gevolg is gebleven mag blijken uit het mooie resultaat dat Uw schrijvende dienaar neerzette tijdens een potje bowling met zijn L.O.-collega's van Pito. Mij kwam de eer toe om het jaarlijks weerkerend pré-grote vakantie vakwerkgroepfeestje in te richten. Aangezien het mijn laatste.... (hier gaan we weer!) schooljaar is hebben mijn collega's zeer welwillend het reeds lang vastliggende schema doorbroken en zijn ze mij én la Pola vrijdagavond gevolgd naar de WIMA Bowling in Schelle. Ze hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om ons onder aandacht en liefde te bedelven en te plezieren met prachtige bloemen en zeer attente geschenken. Waarvoor dank.

Daarenboven werden daarna op banen 9, 10 en 11 alle bowlingremmen dicht geknepen, zodat heer Polo in al zijn naïeviteit 2 uur later glunderend van het parket mocht stappen met een hoogste score van de avond. Alles hebben ze in het werk gesteld om er voor 'den deze' een zoveelste onvergetelijke afsluiter van te maken.

Van afsluiten gesproken? Raf & Mich Walschaerts hebben dit weekend hun seizoen 2010-2011 afgesloten op het podium van zaal Rex in Essen. Een thuismatch onder de titel 'Een avond met Kommilfoo'. Toch raar, ik had hier in het hol van de leeuw iets verwacht in de aard van 'Sex met mijn ex in de Rex'...

Toch was het een geslaagd optreden, annex een goeie babbel met de Raf. Met dank aan 'nonkel Guytaar' voor de invitatie en de kaartjes en aan chauffeur Bram voor de meer dan relaxte terugrit naar Hoboken.

Marco Polo

Ook gezien deze week... ??

Woensdagavond werden we, met dank aan de weergoden voor de heldere hemel, vergast op een maansverduistering.
De foto's daarvan zijn in veelvoud gepubliceerd en te bekijken in tijdschriften en kranten en oh ja, ook op het internet. Aangezien op hetzelfde moment, en niet door reclameblocs onderbroken, Lust Caution speelde op Canvas heb ik de verduistering op zich niet gezien. Er waren andere zaken te ontdekken op mijn oude, en dus nog analoge televisiescherm. Met een half oog op de stilaan donker wordende hemel en de rest uiteraard op de af en toe zeer expliciete vertolking van de hoofdpersonages bleef ik wel 'geboeid' voor het scherm zitten. Edoch, reeds tijdens de aftiteling ben ik de tuin ingerend en heb daar m'n Lumix neergepoot. De verduistering was al gepasseerd, maar kijk wat ik van het weder ontwaken en tevoorschijn komen van Janneke Maan heb geregistreerd...

Zelf gemaakte beelden die ik met enig knip- en plakwerk in een gezamelijke presentatie wist te gieten. Een hele ervaring die ik pas in 2015 zal kunnen evenaren, bijschaven of verbeteren omdat we pas dan weer een volledige maansverduistering zullen mogen bewonderen. Als dan de wolken tenminste geen roet in het eten komen strooien...

Terug in huis heb ik mij opnieuw voor het televisietoestel gezet en op dezelfde zender als voordien een ander wereldwonder aanschouwd. Exact 25 jaar geleden speelden de toenmalige Rode Duivels hun meest memorabele wedstrijd ooit: USSR - Belgica in de 1/8 finales van het WK in Mexico. Wat kan traag toch mooi zijn, net als de uiteraard overjaarse woordspelingen en grappen van Rik De Saedeleer. Pure nostalgie... (weeral!!)

En ik was niet de enige die voor het scherm zat: gemiddeld 180.000, met een piek van 250.000, kijkers hebben met weemoed in het hart nog eens genoten van wat de gladiatoren van weleer op de grasmat legden...

Van diezelfde 250.000 zullen er de volgende dag een hele boel veel minder gelukkig geweest zijn toen ze in de file stonden rond Antwerpen. Een verstopt rioolputje zorgde voor in totaal 120 km aanschuifleed. Ge moet het maar durven en kunnen: als er al eens geen vakantie-uittocht is, geen extra drukte wegens schoon-weer-en-iedereen-naar-zee, geen werken of voorbereidingen daartoe, geen kettingbotsing of een gekantelde vrachtwagen, zelfs geen verlies van lading of loslopende dieren op de snelweg... dan zorgt de administratie Wegen & Verkeer er wel voor dat onderhoudscontracten niet aansluiten op elkaar en de niet-uitvoering ervan voor de nodige hinder zorgen.

En toch ga ik weer vrolijk het weekend in...

Marco Polo

Pinksterweekend 2011 - Part Two

Zowel eerste als tweede Pinksterdag hebben Polo & Pola doorgebracht in Amsterdam. U weet wel, die stad waar na de val van Antwerpen duizenden Sinjoren hun toevlucht zochten, op zoek naar een veiliger en meer winstgevende verblijfplaats en aldaar gingen meewerken aan het effect en de glorie van de wederopstanding in het Noorden, met de Gouden Eeuw als logisch gevolg. De stad waar, in een tijd veel dichter bij ons, de provo's hun witte fietsen-plan ontvouwden en de Jantjes grote schoonmaak hielden op de Dam. De stad met haar multipele grachtengordel, de vermaarde XXX-paaltjes en net als Antwerpen een rood-wit voetbalteam. De stad van Baantjer en zijn geesteskind De Cock, met Cé.Oo.Cé.Kaa.
Wij gingen er heen op uitnodiging...

Het werd weer eens tijd om de Bramminator een bezoek te brengen. Na 10 jaar weet hij zo onderhand de weg wel in Mokum, en dus gidsten Shanthi en hijzelf ons deze keer doorheen de Plantage, een buurt ten oosten van de grachtengordel, langs Artis, het Wertheimpark, de Hortus Botanicus en het Entrepotdok. Mooie wijk, en vooral op zondag is het er rustig wandelen. Veel groen met de onvermijdelijke waterpartijen en knappe renovaties. Dat ze dit jaar bij Artis ook hùn Kai-Mook verwachten lokt heel veel én schoon volk...

Drie koningen bij Artis

Na de wandeling rijden we naar Noord, want daar hebben we afgesproken met Shanthi's ouders. Ter kennismaking gaan we gezellig samen aan tafel in STORK, een restaurant aan de oevers van de noordelijke IJ. De gesprekken verlopen vlot, én blijkt dat de vaders allebei 'Beatles' waren bij aanvang en daarna 'Rolling Stones' werden: hoe gelijklopender kunnen profielen en evoluties van prille zestigers nog zijn? Een heel geslaagde avond waaraan we in Antwerpen een vervolg gaan breien. Eerst de kalenders even naast elkaar leggen natuurlijk.

Zondag wordt dan voor een groot stuk besteed aan het bekijken van Game 6. U weet wel, de NBA Play-Off Finals zijn aan de gang en dat staat bij de De Mondtjes altijd met stip genoteerd.

De ouwe Polo heeft er dit jaar geen tijd voor vrijgemaakt en zal dus samen met zoonlief zijn eerste wedstrijd van de editie 2011bekijken. Het werd meteen ook de laatste, want een heel gedreven en hongerig Dallas pakte de titel op het veld van rivaal Miami. De sterrenploeg uit Florida kon niet op tegen de Texaanse veteranen, en dus was de trofee voor Nowitski & de zijnen. Meer dan verdiend overigens...

Om een frisse neus te halen en wat cultuur op te doen volgen we daarna een suggestie van Shanthi en trekken naar Muiden. Schitterend dorp aan de rand van Amsterdam met een slotkasteel én bewoners om U tegen te zeggen...

Het wordt een prettige uitstap die zijn afronding krijgt in een degelijk familierestaurant: 'vanouds Gieling', en verder gene flauwekul !! Een super Pinksterweekend...

Marco Polo

Pinksterweekend 2011 - Part one

Hoewel mijn weekends tegenwoordig op dinsdagavond beginnen ga ik ervan uit dat een verslag over dit fabuleuze Pinksterweekeinde 2011 niet verder moet reiken noch meer moet dekken dan de driedaagse lading aan vrije tijd die de meesten onder U werd voorgeschoteld en nu net achter de kiezen hebben. Het begon dus ook voor mij op zaterdag met een meteorologisch onaangename voormiddag: regen, wind en veel grijze wolken. Weer om binnen te zitten en tijd en aandacht te spenderen aan het invullen van de belastingaangifte...

Dat ik dit nog steeds op de vooroorlogse manier doe, eerst in potlood en daarna met de zwarte of blauwe Bic maar beide keren op papier, ligt aan het feit dat het hele 'Tax-on-Web'-gedoe bij de eerste edities teveel kindergebreken vertoonde. Eens die uit de weg geruimd waren, lag het systeem meer plat dan dat het functioneerde omdat het aanbod niet kon verwerkt worden. Heer Polo beroept zich dientengevolge op de stelling dat oude gewoonten nog steeds hun deugdelijkheid kunnen bewijzen en dat zolang het tegendeel niet standvastelijk wordt aangetoond hij zijn profijt blijft halen uit de middeleeuwse verwerkingswijze van tienden en andere heffingen ten faveure van de landsheer.

Eens deze klus geklaard heb ik mij per fiets richting de oude binnenstad van Antwerpen gespoed om aldaar gedurende enkele uren op te gaan in zo'n 50 jaar basketbalgeschiedenis van onze Koekestad. Pure nostalgie: een afgeladen Veemarkt, achter de Zak- en de Zirkstraat, vol supporters die waren afgekomen voor het Geuzen Veteranentornooi. Alles en iedereen die op nog min of meer aannemelijke wijze over een basketbalveld kon lopen en ooit zijn kunstjes had vertoond in de hogere reeksen van ons nationale basketbal was aanwezig.

Willy 'de Keizer' Steveniers, niet meer actief, bekeek het allemaal op een hem bijna onnatuurlijk rustige wijze vanaan de zijlijn. De 'jonge' meute, onder aanvoering van Paul & Ronny Bayer, Pieter 'Bomba' Loridon en Steve Ibens ging er nog stevig tegenaan, maar ook de meer gerijpte vedetten als een Danny Enzlin, René Stevens, Roger Kriekemans of Stefan Van Campenhout toonden zich van hun beste zijde. In de coulissen en bij de dranktentjes was het voortdurend oude en minder oude bekenden tegen het lijf lopen: Harry Badts, Robert Van Herzele, Larkin Bryant, Johan Van Gelder, SWa Cotteleer, Mon Van de Sande, Miel Bollaert, Frank De Brucker, Pat Ceulemans,... om er maar enkele te noemen. De sfeer van weleer? Basketbal, ambiance en in enkele uren tijd 30 vaten pils afgetapt... De goeie ouwe tijd!!!

's Avonds stond het tweede luik van een College-verjaardagenkwartet op het programma. Wie deze blog af en toe volgt weet dat sedert de 40 jaren-retorica-reünie van 2 jaar geleden een niet te onderschatten viertal de gewoonte heeft aangehouden om bij regelmaat een samenzijn en een etentje te organiseren. Aangezien de heren van stand in een betrekkelijk korte periode alle vier de kaap van de 60 ronden, is 2011 wat betreft 'verzamelen blazen met een goede reden' een uitgelezen jaar. Deze keer trokken we richting Lint, waar 'den Herre' aan de beurt was.

Een gezellige avond, een heerlijke BBQ, nog maar eens een pak anekdoten ophalen en veel gelachen. Bedankt Herman, volgende keer is het aan mij: afspraak in Hoboken.
En dit was nog maar 'dag 1' van wat een schitterend en niet snel te vergeten Pinksterweekend is geworden...

Marco Polo

Eén jaar onderhandelen...

Tijdens het voorbije Pinksterweekend passeerden we in Belgarije de kaap van 365 dagen, zijnde één jaar volgens onze westerse tijdsrekening, sinds de vorige en tot op heden nog steeds zonder resultaat gebleven federale verkiezingen.
Al een heel jaar lang wil men ons doen geloven dat er onderhandeld wordt om een nieuwe regering te vormen.
En nog veel langer doet de vorige en ondertussen voorlopige bewindsploeg niet meer of niet minder dan de lopende zaken afhandelen. In de dagdagelijkse praktijk voelen we daar niet echt veel van en is er al helemaal geen verschil met wat de echte regering Leterme II ooit realiseerde. Volgens mij doen ze het nog graag ook. Als men inderdaad een nieuwe regering wil, dan is er toch een eenvoudig én probaat middel dat hier te lande zo menigmaal wordt toegepast. Vraag maar aan die van de spoorwegen, AviaPartner, Renault of Opel: een stakings-aanzegging, twee vakbonden erachter en het spel zit op de wagen. Als de ploeg van lopende zaken in staking gaat zullen
De Wever & Di Rupo wel snel iets moeten doen, willen we niet écht in het peletonnetje met Griekenland, Portugal, Ierland en Spanje terecht komen. Anderzijds is het misschien niet ondenkbaar dat we zonder echte stuurlui de zwaarste stormen ook wel overleven en als vanzelf in kalmer water gaan terecht komen. Wie zal het zeggen??
Dit memoriaal artikeltje luidt een korte serie in die een impressie zal geven van wat Uw nederige verslaggever zoal uit de kast heeft gehaald om dit herdenkingsweekend van de nodige luister te voorzien. Tot morgen voor deel één van onze mini-serie "Pinksterweekend 2011"...

Marco Polo