CANCELLED...

Te laat! Iedereen die dit weekend nog een snipper-citytrip in gedachte had, wilde vertrekken op vakantie of net uit verlof zou terugkeren is eraan voor de moeite. Sinds gisteren is ons luchtruim, en dat van onze buurlanden, gesloten voor alle vliegverkeer, maar dat wist U al!! Er hangt een stof-, as- en rommelwolk boven het noordwestelijk deel van Euopa. En waar komt dat zootje vandaan? Van IJsland. Maar ook dat wist U.
Na de ineenstorting van de Kaupthing Bank, de economische implosie van het geisereiland en het virtuele staatsfailliet dat erop volgde was IJsland dringend aan enige vorm van rehabilitatie toe. De aandacht hebben ze alleszins getrokken, maar of het op de gewenste manier gebeurde is sterk de vraag!

Voor de tweede keer in minder dan een maand kwam woensdag een vulkaan onder de gletsjer Eyjafjallajökull tot uitbarsting. Een gigantische stof- & aswolk is het gevolg. Met de toen heersende noordwest circulatie dreef de hele handel naar West-Europa toe en werden uit voorzorg de meeste luchthavens gesloten en dus de verkeersvluchten afgelast. Met de huidige quasi afwezigheid van wind zit er echter niet veel beweging in de hoge luchtlagen en spreidt de asstroom zich wel gestaag uit, maar is er van een snelle oplossing of verplaatsing geen sprake. Als gevolg daarvan blijven hoe langer hoe meer luchthavens gesloten. Ryanair gaat voor geen € 5,00 nog de lucht in en houdt zijn vloot aan de grond...

Dat doen ook de old-timers, waaronder deze ZODIAC 601 HDS...

De laatste die er zich nog aan waagde en het "in beeld" kan verder vertellen is een modelvlieger die vlak na de uitbarsting nog wat rondjes in de buurt mocht draaien van zijn baasje.
Uiteindelijk nam die toch ook het zekere voor het spectaculaire en meteen de benen. Go West, weg van de rookpluim.

Ondertussen is beslist dat het luchtruim boven onze goddelijke driehoek, soms ook het zwerk van Belgikistan genoemd, gesloten blijft tot morgenochtend 10.00 uur. Geniet ervan om nog eens zonder oordopjes te slapen, Uw gehoorapparaat op +5 i.p.v. "max" te gebruiken, wakker te worden bij het geluid van fluitende merels en het zachte ruisen van de ochtendbries... Morgen kan het nog!
Ik ga er alleszins maximaal van profiteren, want op het grote bord in mijn vertrekhal staat voor 17.04.2010...

"Mededelingen van Marco Polo" vlucht 791 CANCELLED

Marco Polo

Nagekomen berichten...

Aangezien de schepper-schrijver-presentator van deze blog het leveren van kwaliteit hoog in het vaandel draagt moet de berichtgeving alhier qua inhoud en vorm aan een vastgestelde standaard en hoge norm voldoen. De ons omringende media leveren voortdurend strijd om de lat minstens even laag te leggen als de concurrentie, zodat het de kijker-lezer-luisteraar geen ene moer meer kan schelen of het nieuws nu objectief, correct of zelfs maar eerlijk is. Als de show en het spektakel maar verzorgd worden en er voldoende drama en sensatie worden opgelepeld is het al lang goed voor Jan met de Pet en zijn broer Modaal.
Een onvolkomenheid of tekort aan informatie mag de pret dan ook niet verstoren en dus tillen noch de nationale, noch de lokale radio-televisie of geschreven pers aan dit veelvoorkomend euvel.
Uw dienaar Marco wil niet meedoen aan deze vervlakking en levert U datgene waar U recht op heeft: informatie op niveau en bovendien voorzien van degelijk omlijstend beeldmateriaal.
Wie dacht dat de voorbije week in Anzère alleen maar vakantiekiekjes en dito verhaaltjes heeft opgeleverd is eraan voor de moeite. Heer Polo heeft vanop de reeds eerder vernoemde Terrasse du Pas de Maimbré een reeks vergezichten geschoten, dewelke hij vervolgens thuis en met de hand samengevoegd heeft tot een breedspectrisch panorama van de Anzèriaanse Overkant.

Op regelmatige tijdstippen zal deze prent, geschoten op 6 april 2010 en 5 dagen later zuhause geassembleerd middels nauwkeurig knip- en plakwerk op Microsoft Digital Image 2006 Standard Edition, getoetst worden aan later te maken compilaties om aldus een breed overzicht te geven van de evolutie in de sneeuwlijn en de gevolgen van de opwarming van de aarde voor dit Helvetiaans landschap. Een gedetailleerd panorama met een spanwijdte van minstens 15 km, als dat geen verantwoord wetenschappelijk studiemateriaal is...?!

Om met zo'n exposé scientifique niet al teveel lezers te verliezen sluit ik, het lichtere voetvolk terwille, toch maar af met een item dat overloopt van trivialiteit. Tijdens de Zwitserse week was er sprake van een Chinees tornooi. Het werd een traditie en iedere avond was de drang groot om de kaarten ter hand te nemen en ons te begeven aan het Chinese Pokerspel. Op onderstaande prent kunt U aflezen dat het niet om te lachen was.

De resultaten werden nauwgezet bijgehouden, het potlood-gommetje kwam goed van pas, tussenstanden en eindscores werden vermeld en ondanks menigvuldige en nietsontziende controles won de "schrijver" bij regelmaat...
Of wat had U anders gedacht??

Marco Polo

Another Swiss Masterpiece...

"Fabian Cancellara heeft een week na de Ronde van Vlaanderen opnieuw een ijzersterk nummer laten zien. Op bijna Merckxiaanse wijze won de Zwitser Parijs - Roubaix door op 50 kilometer van de streep solo in de aanval te trekken..." Zo stond het vandaag te lezen in de digitale Sportwereld van Het Nieuwsblad.
En dan nu mijn verhaal...
Vorige week zag ik de Ronde van Vlaanderen vanop Zwitsers grondgebied en via de plaatselijke televisie (TSR). De Franse helletocht van gisteren, Parijs-Roubaix bekeek ik dan weer vanop Vlaamschen grond, maar grotendeels "op den Hollander" (NED1). Grensoverschrijdende eindterm van televisioneel sportbeleven...
Dankzij straalverbindingen via schotelantennes, kabels en satellieten en de heksentoeren van cameramensen en motards was ik iedere keer getuige van een schitterende prestatie.
Vorige week deed de heer Cancellara het op de mooiste plek van het parcours, in de laatste knik op de Muur van Geraardsbergen. Op een weergaloze manier reed hij Tom Boonen uit het wiel en trok meteen daarna door voor een solo van ruim 15 km om alleen aan te komen in Meerbeke.

Een verwittigde Boonen was er gisteren op weg naar Roubaix helaas geen twee waard. Nadat hij zich middels wat blufpoker en pedaleus forsballengerol een paar keer geheel onnodig en dus misplaatst in de kijker had gereden, liet Tommeke zich tot achteraan in de groep afzakken om een boterhammeke met choco te eten. Moment voor Fabian om zijn net aangebeten reepke Suchard in de berm te gooien en er vandoor te gaan. Ging het op de Muur in 4 à 5 stevige pedaalstoten, dan had hij er hier toch wat meer nodig om ... Bjorn Leukemans kwijt te raken. Van Boonen ondertussen nog geen spoor, want die moest eerst àl zijn boterhammen opeten van ons ma. En van Lore ook de korstjes.
Toen hij kort daarop toch terug in gang schoot was dit het enige wat hij voor de rest van de dag nog te zien kreeg van Cancellara...

De Zwitserse machine bleef nog volle 50 kilometer beuken en kwam alleen aan op de piste van Roubaix. Naar het einde toe moest hij wel een deel van zijn bijeengereden voorsprong inleveren en werd zijn overwinning iets minder Merckxiaans dan verwacht. Toch was het een fantastische prestatie. Nu maar hopen dat de dopingcontrole geen malafiede praktijken aan het licht brengt, maar dat hij inderdaad gewonnen heeft dankzij dat fabuleuze nummer 51 en op Zwitserse chocolade met noten.
Net als Rolex, Gruyere en de enige echte koekoeksklok:
another Swiss Masterpiece...

Marco Polo

Dat hebben we weer gehad!

Was het donderdag een frisse en mistige bedoening in het Süd-orientierte Anzère, dan kregen we gisteren een klimatologische Wiedergutmachung van de allerhoogste kwaliteit. Zon, blauwe lucht en bijna zomerse temperaturen. Voor de skiërs onder ons de gelegenheid om de omliggende pistes nog een laatste keer af te schuimen, en dat met goede sneeuw en verder niets dan gunstige omstandigheden. Een mooie afsluiter van een prima ski-week. Nolleke was aan zijn derde fietsrit toe en deed het goed. Net als Jeroen Brouwers weet hij hoe het moet… Mocht “De Panne” ooit in zijn schema passen dan zal hij daar zeker hoge toppen scheren! Uw dienaar zelve trok er nog eens wandelend op uit, en verkende deze keer de GO-tour. Dit nog steeds ruim van sneeuw voorziene wandelpad slingert zich langs de bovenrand van het dorp en biedt op het einde een prachtig uitzicht op de achterliggende en niet aan ski-toerisme onderhevige, want te steile, berghellingen.

”Only the rocks live forever…”

Dankzij de zelfontspanner van m’n Limux en een snelle hinkstapsprong van mijnentwege om alsnog in beeld te komen kunt U delen in een extatisch moment van aanbidding voor de de besneeuwde alpenwanden. ’t Werd een heel genietbare tocht tijdens dewelke ik voortdurend getuige was van de strijd tussen twee seizoenen. Het resultaat is op voorhand gekend, maar het is verdomd prachtig om die eerste krokussen door de oude koeienvlaaien te zien breken.

Ik kan ze bijna horen groeien, zo stil is het hier...
Iets verderop komen de vorig jaar gehoutveste boomstammen stilaan vanonder de smeltende sneeuwlaag tevoorschijn.

Massa’s hout in hoge stapels langs het bospad: zou het volgend jaar weer een strenge winter worden?

Na de buitenactiviteiten komen wandelaar, fietser en skiërs samen om aan de grote opruim van het appartement te beginnen. Vele handen maken licht werk, en in geen tijd is de klus geklaard. Na een laatste en, hoeft het nog gezegd, overheerlijk en gezond avondmaal stort de ganse groep zich een laatste keer op het kaartspel. Deze week is nog maar eens gebleken hoe snel een verslaving kan toeslaan. In ons geval gaat het om Chinese Poker. Voor de vijfde keer op rij is de avond gevuld met het langdurig nadenken of twijfelen bij het voorspellen van de te halen slagen, de al dan niet gelukte pogingen om ze inderdaad binnen te halen, de vergoeilijkende uitleg na elke gespeelde ronde om de flaters goed te praten of het eigen geluk in vakkundige spelstrategie om te bouwen, het opmaken van de tussenstand en de ultieme gok-ronde met de laatste kaart op het voorhoofd… Slapen.

Om half zes uit de veren. Vertrekken. Eerste 200 km slaapdronken op de achterbank. Terwijl een kille ochtendzon door de nevelslierten probeert te breken horen we dat politiek Polen zowat onthoofd werd bij een vliegtuigongeval in Rusland. Onze reis verloopt goed. Vlot verkeer.

Koffie op de laatste stopplaats in Zwitserland. Terug de auto in, en nadat ik de Isiah Thomas-story in The Book of Basketball heb uitgelepeld staan we al bij de Duits-Franse grens aan te schuiven. Eli is onvermoeibaar en Katie moet het stellen met amper een uurtje om het stuur even over te pakken.

Nog één plaspauze, en dan hebben we het weer gehad…

Marco Polo

In een klein hoekje?

We zijn een dag verder in onze "Swiss Holidays" en de verhaallijn van deze Historia Helvetica moet wederom enigzins bijgestuurd worden.Na de ochtendlijke blogschrijverij van gisteren was ik met Nolle naar La terrasse du Pas de Maimbré getrokken om er samen met onze skiënde vrienden een pic-nic te verorberen. Schitterend weer, helderblauwe lucht en genieten van het prachtige uitzicht en de gezonde berglucht. Na de lunchpauze togen de skiërs weer aan de slag, bleven wij nog even chillen op de panoramische overhang en namen dan de lift terug naar het dal. Bedoeling was om aan onze acties van de vorige dag een verlengstuk te breien: Nolle zou een nieuwe fietsroute uitproberen en Uw dienaar zag een tweede natuurwandeling ook wel zitten. Daarna zouden we inkopen doen en tenslotte wat er nog restte van de ons toebedeelde "private hours" besteden aan het vervolg van de eerder vernoemde lectuur. Deze planning nam een totaal andere wending toen we telefoon kregen vanop de piste. Er was een accidentje gebeurd: La Pola had zich te grazen laten nemen door een Oude Belg. De man in kwestie was de controle over zijn latten verloren en had Niekol met hoge snelheid langs achteren gepakt. Niemand heeft het echt goed gezien, maar mijn wederhelft heeft blijkbaar een serieuze smak gemaakt en dan kan je maar beter even afwachten wat het resultaat is.
De hulpdiensten kwamen eraan te pas en daarover wil La Pola om mij onbekende, maar blijkbaar zeer voor de hand liggende redenen geen kwaad woord horen, integendeel!

Ze mocht mee met Alain, de knapste en liefste en vriendelijkste redder van het hele team. In de banaan en langs de sleeplift naar de hulppost om aangifte te doen en aangezien het nogal mee leek te vallen daarna met Leen naar de dokter. Ethias Assistance is op de hoogte en indien nodig wordt er een repatriëring voorzien.
Dat zien we later wel.

Ondertussen is iedereen hier druk in de weer om haar goed te verzorgen en te helpen: een gespreksgroep om de omstandigheden van het ongeluk te verwerken en van zich af te praten, een privé-consultatie met veelvuldige suggesties en adviezen ter revalidatie en verdere opvolging van de mogelijke lichaamsschade, de regelmatige aanvoer van natuurlijke icepacks bestaande uit vers bijeengeschraapte sneeuw en bovenal een dagelijkse ronde Chinese Poker, haar favoriete kaartspel waar iedereen zich nu spontaan voor aanmeldt opdat La Pola zich in de avonduren niet te ongelukkig zou voelen. We zijn uiteindelijk toch op de wereld om mekaar te helpen, nietwaar...

Vandaag waren de skiërs dus nog met vier. In Les Eperviers steeg de "9 to 5"-bezettingsgraad met 50% van 2 naar 3 en planden wij onze activiteiten zo dat ons Pola niet teveel alleen moest blijven.
Voor mij werd het de uitgestelde wandeling door de sneeuw naar de rand van de grote piste...

...terwijl Nolle op zijn stalen ros sprong om de omliggende hellingen op en af de racen. Hopelijk blijven we de komende dagen van verder onheil gespaard, want een ongeluk zit toch dikwijls in een klein hoekje. Voor zover ik weet was er deze keer echter geen sprake van een hoekje, zelfs geen klein, integendeel: op een quasi verlaten piste moet je al redelijk mikken om een eenzaam vrouwtje overhoop te skiën... Wass sein muss, muss sein!

Marco Polo

To blog or not to blog...

Ik vroeg mij af of de dinsdag na Pasen ook over een periode-gebonden benoeming beschikt. Paasmaandag kennen we allemaal, Paasdinsdag evenwel lijkt er mij lichtelijk overheen.
Ik houd het dus maar bij "de dinsdag na Pasen"...
Op dit eigenste moment, 10 uur in de voormiddag van die bewuste eerste dinsdag na het feest van de Verrijzenis, zit ik met mijn brother in crime, Arnold - Nolleke voor de vrienden- op het zonneterras van Les Eperviers in Anzère. Mijn vakantieadres, zijn pied à terre in het anti-islamitische en moskeefobische Zwitserland. Ik laat deze korte opwelling van correct politiek denken voor wat ze is en doe waarvoor ik hier in de zon ben gaan zitten: bloggen!
Onze skiërs hebben er nu ook al een dag Nax opzitten, hier recht tegenover aan de andere kant van de vallei. Gisteren was daar de laatste dag van het seizoen en werden de pistes nog een keer aan halve prijs vrijgegeven. Om 17 uur stopten de liften en zat de Naxeense ski-winter 2009-2010 erop. Die van ons, La Pola met haar skivarende vriendinnen en begeleider Eli, hebben er echt van genoten. Zon, goede sneeuw, aangename pistes, terrasje boven en "en-dessous" gingen ze nog een "apéritif fin de saison" meepikken. Of was het toch "au-dessus"...?
Nolle en Polo hebben de dag op hun manier ingevuld: hij een fietstochtje, ik een wandeling en aansluitend samen in rasechte Stratford & Waldorf-stijl een paar saunabeurten tijdens dewelke we de actualiteit én de geschiedenis de relativerende revue lieten passeren. Daarna bleef er nog tijd over voor wat beschaafd leeswerk. Nolleke verorbert momenteel Blijven proberen, OBAMA!! van Björn Soenens. Knap geschreven en zeer vlot leesbaar, met bovendien een ruim beeld over wat Amerika's eerste zwarte president nog allemaal te wachten staat. Yes we can... maar blijven proberen! Niet vergeten hé, Mr President... Zelf zit ik tot over m'n oren in The Book of Basketball van Bill Simmons. Voorlopig behoeft dit geen commentaar...

's Avonds zit heel de bende samen aan tafel en geniet van de beurtelingse kookkunstresultaten van een der groepsleden.
Lekker én gezond! Tegelijkertijd hebben we uitzicht op het pastelkunstwerk dat de ondergaande zon tevoorschijn tovert op de tegenoverliggende bergen...

Met dit beeld nog op mijn netvlies moet ik de titel van deze bijdrage enigzins aanpassen en uitbreiden:
To blog or not to blog: no question about!!
Just do it, en dat geldt ook voor Mr President OBAMA...

Marco Polo

Goeie Vrijdag, Stille Zaterdag en Pasen

Vrijdag 2 april

Of het echt een goede dag gaat worden hangt in eerste instantie af van Gustaaf W., Staf voor de vrienden en de trouwe patiënten, die sedert 1 april 2008 door het chirurgenleven gaat als “mijn” uroloog in St Augustinus en dus mijn toeverlaat in wat U sinds enige tijd bekend is als Marco’s PPP (=post-prostatoire perikelen). Om 9 uur, sinds enkele dagen volgens het zomerschema een aannemelijk moment maar vorige week nog 8 uur (!!!) in de morgen, heb ik een afspraak met hem om dat dubieuze 0.12 te bespreken. Het lange en redelijk complexe verhaal zal ik hier bondig samenvatten: in deze is 0.12 een goed resultaat waar Staf wel degelijk mee kan leven, wat hij dan ook van mij verwacht. De zonnebanksessies hebben volgens hem het verwachte effect gehad en dat gaat zich tijdens de komende maanden alleen maar uitdiepen. Ik wil hem graag geloven en besluit daarmee maar meteen dat het echt een goede vrijdag is geworden en het Paasweekend een aanvang kan nemen. Eerst moet ik nog even door een laatste schooldag die er, zo diep in de week, normaal voor mij niet meer is. Wat amusementswaarde betreft staat de invulling echter op een zeer hoog niveau: eerst een genietbaar Polderloopke in schoon gezelschap, daarna een heerlijke lunch in ’t Koetshuis en aansluitend nog een namiddagvullende vakvergadering waarbij middels de internetverbinding in het klaslokaal niet alleen onze conferentienota’s direct in het Smartschoolarchief worden opgeladen, maar wij ook uitgebreid genieten van NCAA basketbal en een hele rist Youtube-voetbal-videofragmenten de revue laten passeren. Op die manier vliegt de tijd en kan ik mij finaal nog tijdig in de Antwerpse avondspits storten, thuis nog een boterhammeke nuttigen en mij samen met La Pola Ieperwaarts begeven, alwaar wij een B&B hebben geboekt bij K&E als tussenstop op weg naar Anzère, bestemming van onze eerste Paasvakantieweek in 2010.

Zaterdag 3 april

Heerlijk geslapen. Om 5.30 u kwijt Eli zich vlekkeloos van zijn wek-taak: een bescheiden klopje op de deur, een zacht gefluisterd “Goeiemorgen!” en de meester zelf gaat voor het ontbijt zorgen. Ondertussen maken Polo & Pola misbruik van de sanitaire faciliteiten en dus verschijnen we enige tijd later fris aan de ontbijttafel. Katie gaat weer voor als een niet te evenaren orgasmatrice en gastvrouw. Lekker en gezond ontbijt, en op dit moment zeker even belangrijk: op tijd klaar en in de auto, op weg naar het afspraakpunt met L, N & C. ’t Is nog stikkedonker, maar als we buitenkomen geven de Ieperse merels even hard van Jetje als hun Hobokense soortgenoten, waarvan acte. De rit naar de grensovergang gaat door WO I-gebied: Eli is specialist ter zake en geeft mij nuttige informatie die ik binnenkort kan gebruiken bij een Pito-Westhoek uitstap. Met deze tips zal ik weer scoren bij collega’s en leerlingen: zeker weten! Op de parking aan de grensovergang wachten we in stilte op onze companen. We wachten te lang of te stil, want Nolleke “vliegt” ons onopgemerkt voorbij en vraagt iets later per gsm waar we uithangen. Hijzelf is 1 km verder tot stilstand gekomen. Korte begroeting, afspraken voor de volgende stop en we zijn terug op weg.

Voorlopig zitten we met regelmatig aanschuiven wegens pannes , accidentjes en péages nog niet echt op schema, maar de chauffeurs blijven rustig en mijn offline verslag kan op die manier ook stilaan vorm krijgen. Ik las een schrijfpauze in bij de tonen van Santana’s Black Magic Woman: het is ooit anders geweest op de Franse Radio Info, maar dat is lang geleden….

Een paar uur later, bijna geheel gevuld met aanschuiven voor een wegversmalling in de buurt van Reims bij wegeniswerken waar net als in België dus niet gewerkt wordt, zijn we hopeloos achter op de dagplanning. Daar wordt echter niet over gezeurd, wat zouden we? Nog een stopke om te plassen en waar zijn L, N & C ondertussen gebleven? Nadat Katie het aanschuifwerk in de file heeft gedaan neemt Eli het stuur weer over en kijk, geen vijf minuten later dendert Nolleke ons alweer voorbij. We horen straks wel hoe hun trip verlopen is. Hopelijk kunnen we nu even ongehinderd verder rijden, maar het plan om voor het donker ons doel te bereiken moeten we definitief opbergen. Geen nood, we hebben een hele week om op de latten te staan (La Pola) en op de lappen te gaan (Il Polo) en daar gaan we allebei op onze manier van genieten. Ik ben al blij dat ik de volgende dagen niet moet aanschuiven bij de skiliften, dat hebben we vandaag al genoeg gedaan. Ik zal met Nolle wel in de dagelijkse ochtendfile gaan staan bij de bakker…

Zondag 4 april

Een zalig Paasfeest aan alle getrouwe én toevallige lezers , -innen en -essen van deze in den vreemde geposte blogpagina’s.

Vanuit een tijdelijk wit Anzère strooi ik mijn “Urbi et Orbi” over de hele wereldkloot, het moet niet altijd enkel en alleen van die Pipo uit Rome komen. Gisteren hebben we het na een lange dag nog net gehaald: dankzij een vlotte tweede helft van de rit zijn we zelfs nog voor het invallen van de avondschemering op de plaats van bestemming geraakt en konden we onze spullen uit de auto’s halen. Een volksverhuizing had er niets aan, want het uitladen en binnen dragen bleef maar duren: sporttassen, valiezen, rugzakken, provianddozen, koelboxen (we zijn toch niet in Knokke??), massa’s reserveschoeisel, skibotten, -stokken en –latten, boeken, dvd’s en cd’s, kranten en tijdschriften en de heden ten dage onmisbare laptops… Kamers verdelen, installeren, verfrissen, koken en aan tafel: een behoorlijk uitgetelde bende deed zich tegoed aan een heerlijke portie stoofvlees met appelmoes en gekookte patatten. Veel was er daarna niet meer nodig om de een na de ander naar zijn en/of haar kamer te zien verdwijnen.

Vandaag is iedereen weer fit. Paasontbijt achter de kiezen en de skiërs zijn al op stap: de buitenlucht opsnuiven, extra materiaal huren, bespreken en overleggen hoe de dag verder wordt ingedeeld en dus is het hier in Les Eperviers B-10, Route de Bonnefilleheel even super-rustig.

Dat was echter van korte duur, want de bende is terug…. Straks is er de Ronde van Vlaanderen, en dat ga ik bekijken samen met Nolle, zonder discussie dé specialist ter zake! Eindelijk een keer Boonen??

Marco Polo

Maar niet met "den deze"...

Begin deze week stond het vooraan in het economische nieuws:
Ford verkoopt dochter Volvo aan de Chinezen...

Niet in het nieuws, maar simpelweg meegedeeld via de telefoon: na 33 beurten onder de stralen van Saturnus & Jupiter is volgens een recent bloedonderzoek mijn PSA-waarde gedaald naar 0,12....
Of dat genoeg is zal ik vrijdag vernemen tijdens de raadpleging bij de uroloog-specialist. Ik had het liever anders gewild, edoch dit is niet het einde van de wereld noch van Marco Polo.
Als Ford een spelleke speelt met de Chinezen dan is het ginder, en niet met "den deze"... Ik heb voorlopig een ander katje te geselen!

Marco Polo

Troubles in paradise...

Na opnieuw een dagje Pitoën in gezelschap van 6IW, de klas die er bijna in geslaagd was om onze Pa-reis 2010 naar de verdoemenis te helpen, was ik enkele uren geleden dringend aan relaxatie toe. Perfect moment om mij weer bij de sauna aan te melden: tijdens de voorbije bestralingskuur was het zweetritueel zo goed als verboden, zeg maar te vermijden, omdat dit de markeringen op de huid te snel zou doen verdwijnen en de verpleegkundigen van dienst aldus in het ongewisse zouden verkeren om de apparatuur exact af te stellen en te richten bij gebrek aan referentiepunten.
Nu de 33 zonnebankbeurten achter de rug zijn mag ik echter weer het zweethok in en gebruik maken van de bubbelbaden, stoom- en infraroodcabine en de andere geneugten van een saunacomplex. De draad is weer opgenomen en geheel uitgerust en voldaan zette ik mij vanavond nog even aan de pc voor een korte blogproductie teneinde U op de hoogte te houden van de laatste evoluties alhier en daarbij een paar prentjes door te sturen.
Tot mijn grote verwondering komt er geen ene prent op het blogscherm te voorschijn.
Waarschijnlijk een of andere shortcut in het Blogger-concept.
Refresh page... Niks.
Even de pagina sluiten en opnieuw openen... Niks.
Even van het internet en weer inloggen... Nog steeds niks.
Troubles in paradise !
Nog maar eens refreshen... En nog steeds... Eindelijk, daar gaan we: één foto... Blijven volhouden, en tenslotte deed ie het toch: alle foto's weer zichtbaar en ik kan aan de slag.

Zeker het vermelden waard is de reünie waar ik tijdens het afgelopen weekend aan heb deelgenomen: Mieke A. en Tinne L. hadden het idee opgevat om de oudleerlingen van de land- en tuinbouwrichtingen van ons geliefd instituut samen te brengen. Heel leuk initiatief, en met een tiental leerkrachten erbij werd het een gezellige avond met lekker eten, héél véél straffe verhalen en goede herinneringen uit hun Pito-periode.

En Mieke, zoals beloofd is hier dan de reclame voor Het Boerenijsje:
het melkveebedrijf met ijssalon van de familie Aertsen in Loenhout, de plek waar de reünie doorgang vond, plaats had en was georganiseerd. Voor alle andere lezers en lezeressen: klik even de link aan en verken de boerderij, maak kennis met het productie-proces, bekijk de vele mogelijkheden en stip alvast een datum aan in Uw agenda om te gaan proeven van het lekkerste melkijs in de Noorderkempen. Uit eigen ervaring kan ik U meedelen dat de aangegeven reisweg op de website duidelijk de voorkeur verdient boven een zelf uitgestippelde benaderingsroute. Mijn eigengereid gedrag koste mij en m'n passagier zo'n 25 minuten extra om via omwegen en talloze ronde punten uiteindelijk op de aangegeven weg en dus ter bestemming aan te komen.
Ook hier dus troubles, maar we haalden wel het ijs.... Lekker!!

Marco Polo

J'suis de retour...

"Just is just" en als hij gelijk heeft zal hij dat ook krijgen.
Awel, Frank DB had gelijk voor wat het weer tijdens de voorbije drie dagen in Parijs betreft en wij zijn dus maar terug naar Antwerpen gekomen om ons weekend hier rond te maken.
Programma-gewijs zijn wij in Pito gebonden aan deze vroegste lenteperiode om de eindejaarsuitstap te organiseren. Voor mooi lenteweer moet men dus echt op publieke dames-geluk rekenen, en aangezien die in Parijs sowieso al handenvol werk hebben (!!?) schiet er voor onze beau temps niet veel meer over. Een beetje wel maar niet echt overtuigend: af en toe een streepje zon, soms een brede opklaring en de eerste dag zelfs zachte temperaturen voor de tijd van het jaar. Verder moesten we het doen met wat regenbuien, een matige tot strakke wind, een dicht wolkendek en werd het naar het einde toe behoorlijk fris. Toch hebben we het weer overleefd, ondanks de niet altijd even leuke reacties van de ons toevertrouwde jongeren. Sta mij toe geen tijd noch moeite te verspillen aan enige uitweiding dien omtrent, maar U een kort en met beelden gestoffeerd verslag van onze uitstap voor te leggen.
Zoals steeds is de keuze van woord en beeld in deze blogbijdragen de allerpersoonlijkste uitdrukking van mijn meest individuele kijk op de zaak en moet er dus zeker niet al te diep op ingegaan, zelfs helemaal geen rekening mee worden gehouden en kan U zich voor een waarheidsgetrouw relaas van de feiten beter wenden tot een van mijn companen op deze Pa-reis.
Om te beginnen zijn hier drie compilatoire collages om U een idee te geven van de meteorologische omstandigheden. Van donker en bewolkt over lichtgrijs tot strakblauwe lucht: we hebben het allemaal gehad. De diverse locaties vragen na veelvuldig bezoek wel eens om een andere belichting, en kijk: de amateur-fotograaf in mij werd op zijn wenken bediend...



Naast enkele min of meer traditionele en dus obligate aandachts- punten voor een bezoek aan de lichtstad, met o.a. Notre Dame, Hôtel de Ville, Place des Vosges, Louvre, Defense, Forum des Halles, het senaatsgebouw in de Jardin de Luxembourg, Tour Eiffel, Arc de Triomphe, Cité des Sciences en bovenop bij aankomst en vertrek de imposante stationshal van de Gare du Nord leidde een zeer ervaren Oranje-gids ons nog naar twee andere bezienswaardigheden...

Onverwacht, maar niet echt verrassend, kwamen we op onze route langs een Marco Polo-restaurant. Overal ter wereld wordt mijn naam al dan niet ijdel gebruikt en dient ter opfleuring en aanprijzing van diensten, goederen en organisaties die het beste met de mens voor hebben. Ook hier in Parijs, redelijk diep verscholen in het florissante Saint Germain des Prés en op een steenworp van de Eglise Saint Sulpice is er een Italiaanse eetgelegenheid die mijn nominatieve aanroeping in de hoofding draagt. We zijn er 's avonds gaan eten, en 't was prima.

Veel straffer was het volgende: kuierend door Le Marais, en eigenlijk op weg naar de betere boutiques in de wijk, wees mon guide -die voor de gelegenheid eens niet Nathalie heette- mij quasi argeloos en toevalligerwijze op een kleine etalage vol sanitaire onderdelen. Et alors...??
Daarvoor ben ik toch niet naar hier gekomen gekomen.
Maar... "What the f*ck!!"... wat lees ik daar op het raam ?

Inderdaad, onze GROTE vriend heeft dus een satelietstudio in hartje Marais, Paris IV-ième. Tussen de trendy bars, typisch Joodse winkels, restaurants en stijlvolle boutiques heeft Marc XXL zijn eigen pied à terre. Toen hadden we het wel gezien, hebben de kinderen verzameld en zijn vertrokken.
J'suis de retour .... 88,8 kg nat aan de haak, een leuk neveneffect van een strak driedaags citytrip-schema!!

Marco Polo

Op temperatuur...

Hoewel het nieuwe seizoen met de nodige haperingen van start gaat en er van enige standvastigheid in het voorjaarsweer nog geen sprake is gaat er niets, of alleszins heel weinig boven het zich nu toch stilaan ontwikkelende Primavera-sentiment.
Ik voel me goed en geraak op bedrijfstemperatuur, zodanig zelfs dat mijn biologische thermostaat af en toe een sprongetje wil maken en mij aanspoort om alle gewaden af te gooien en over te gaan tot het (in mijne) pure genieten van de aangename omgevingstemperatuur. Hierbij moet ik U allen, en Il Signore Spaghetti in het bijzonder, eerlijkheidshalve mede geven dat de 28° Celsius nog lang niet bereikt zijn en dat we hier ten Poldere, net als elders in Belgarije, dus nog van een ruime groeimarge kunnen gewagen. Geen paniek echter: wat niet is kan nog komen, en als ik het zo zie is het er op sommige plekken al ....

Daarom heb ik besloten om de steven nu alvast even zuidwaarts te wenden en mij in buitengewoon aangenaam en erudiet gezelschap naar Lutetia te begeven. Ik verklaar mij nader: Chantal, Dany en Guy (de reeds hoger genoemde pasta-signoriteit) begeleiden mij op een queeste naar de grote Lichtstad. Spelbreker Frank De Boosere wist mij te vertellen dat op dit moment bovenstaande prent, noch iets gelijkaardigs, zou te bewonderen zijn langs de boorden van de Seine: morgen zullen we wel kunnen genieten van mooi lenteweer, maar verder zal het meteorologisch ballonnetje niet opgaan en is er behoorlijk wat kans op wind en regen.
In deze onderschat hij echter de Pito-crew schromelijk, want als altijd hebben wij een uitgekiend Plan B. Waar denkt U trouwens dat wij onze leerlingen heen loodsen als we een museum bezoeken? Neem nu het Louvre...

Daarvan komt zelfs de grootste cultuurbarbaar op temperatuur...

Marco Polo

Alles op z'n tijd...

Vrijdagavond heeft Randall Bailey komaf gemaakt met het sinds enige tijd in Antwerpen zwaar overroepen begrip "Sugartime". Volgens de Amerikaanse KO-killer volstonden 90 seconden ruimschoots om de met genodigden gevulde Lotto-Arena te overtuigen van zijn gelijk. Veel Sugar was er niet bij deze keer: over and out na 1'30" en voor Jackson alleen maar zure frut!

Zaterdagmiddag waren alle ogen gericht op Tom Boonen die als superfavoriet van start ging in de 101ste Milaan - San Remo.
Zeven uur later kwam hij 3 fietslengten tekort om Oscar Freire van de overwinning te houden.
Close, but no cigar...

's Avonds was het dan weer de beurt aan de basketbalmeisjes van Salamanca. In de topper tegen Valencia stond zowat het hele competitieresultaat op het spel: bij winst zouden ze de eerste plaats nemen en zich zo verzekeren van de pole-position in de play-offs, bij verlies zouden ze (meer dan waarschijnlijk) naar de derde plaats zakken en zichzelf in een veel moeilijker eindronde-situatie manoeuvreren. Aan de rust zag het er allemaal schitterend uit (46-32 ), maar daarna zakte de pudding stelselmatig in elkaar en moesten zij er met 68-72 aan geloven. Toch bleef de derde plaats hun nog bespaard, want Rivas liet vandaag dan weer een steek vallen in Zaragoza. Het zal weer van 't zelfde zijn als vorige jaren: er dicht bij, maar net niet...

Vandaag was ik net op tijd wakker voor een recuperatieloop om de gevolgen van gisteravond weg te werken of toch minstens te minimaliseren. Ik zat naar aloude Toon Hermans-gewoonte aan ààn een banket met mijn Rommeshoefvrienden Peter M., Herman D. en Theo D.B. én hun eega's. Eten en drinken vergezelden op sterrenkundige wijze de vele verhalen en straffe herinneringen die weer werden bovengehaald. Een half etmaal later stak ik een stevig tandje bij om via de nodige Polderkilometers min of meer in de buurt van mijn streefgewicht te blijven. Opdracht vervuld.
Later op de dag zat ik dan weer in de Blauwe Zaal van de Singel.

Er was veel meer volk dan op de foto, bijna alle stoelen waren bezet, en op het programma stond muziek van Strauss, Haydn en Brahms, gebracht door het Symfonieorkest van Vlaanderen.
Het was genieten (van de muziek), recupereren (van de eerder geleverde inspanningen) en nagenieten van een goedgevuld weekend. In die volgorde en alles op z'n tijd...

Marco Polo

Amateur-politici vs Ambassadeur "pur sang"

Wat ik gisteren nog aankaartte op deze blogpagina wordt vandaag, zij het in enigzins aangepaste bewoordingen, bevestigd in de Vlaamse pers: gedaan met de uitstapjes van De Crem.
Deze super-onkundige idioot moet van het politieke toneel gehaald worden voor het nog maar eens te laat is. Ging hij vorig jaar nog letterlijk plat tijdens de nachtelijke verkenning van een New Yorkse bar, dan deed hij dat deze week nog eens figuurlijk over door te zwichten voor de Amerikaanse druk om de Belgische soldaten een jaar langer naar Afghanistan te sturen. Daarnaast kwam aan het licht dat geen enkele politicus hem nog wil vergezellen op een buitenlandse missie, waarna die snoepreizen worden afgeblazen en Crembo dus thuis moet blijven.

Minstens even schandalig vind ik dan weer de houding van Letreme en Reynders, die het kernkabinet minder belangrijk achten dan het voetbal en de vergadering zullen stopzetten om samen naar Standard-Gent te gaan kijken. Als dat hun prioriteit is, dan moeten ze niet klagen dat de burgers hun politiek geklungel niet au sérieux nemen. Ze zijn er een potje van aan 't maken.

Geef mij dan maar onze eigen Noël, multitasker mét prioriteiten, die zich momenteel i Nestland van zijn beste kant laat zien en voor wie geen opdracht te zwaar is, geen berg te hoog, geen brug te ver. Hij is zelfs multipel aanwezig als het om de begeleiding van zijn leerlingen gaat ...

En of het nu tijdens onze eigen sportdag is of op een Argentijnse degustatieavond in Narva, hij is en blijft onze boerengolf-ambassadeur bij uitstek...

Nispen, 1 oktober 2009

Narva, 17 maart 2010

Marco Polo

Dit had U nog tegoed...

Het is lang geleden dat Marco Polo nog eens zijn licht, al ware het in de vorm van een kleine spaarlamp, liet schijnen over onze vaderlandse politiek. Niet echt vreemd en nog minder onrustwekkend moet U allicht gedacht hebben: nu minder dan 1 op 5 van de Belgen nog een goed oog heeft op onze politici is de kans groot dat heer Polo tot de 4 andere behoort en zijn tijd niet wil verspillen aan hopeloze onnozelheden.
Goed nieuws is er inderdaad zelden te rapen en de berichtgeving omtrent gestelde doelen en te verwezenlijken plannen is kleurloos en niet echt hoopgevend. "'t Vet is van de soep" of zoals ze in de Vloanders zeggen: " 't Schoap es de preut af!!"
Om dat alles nog eens extra in de verf te zetten hebben onze Waalse broeders Michel Daerden en kunnen wij terugvallen op Pieter "Crembo" De Crem.

Deze laatste slaagt er wonderwel in om niets, maar dan ook niets op een deftige manier aan te pakken. Allez, de zwartjes uit dé Congo uitnodigen voor een feestje in Brussel. Dat is in 1958 al eens gebeurd, en zie wat er twee later later van gekomen is. Nu zou het bovendien gaan om een keurgroep moordlustige, stelende en in verkrachting gespecialiseerde militairen: Crembo op z'n best!!
Ze mogen hem eigenlijk niet meer alleen op pad sturen.
Onder de hoede van straathoekwerker Michel "Gainsbourg" Daerden zou nog net kunnen...

Op deze achttiende maart, tussen St-Patricksday en vaderkesdag, gun ik U nog een blik op...

... mijn loop- en fietsdagboek, en meer bepaald een overzicht van de voorbij zes en een halve weken. Om fit en monter de bestralingsreeks door te komen moest ik af en toe een tandje bijsteken. De som van al die inspanningen staat hierboven.
Om mezelf te belonen voor al dat labeur en als motivatie om op de ingeslagen weg verder te gaan heb ik mij een paar nieuwe loopschoenen aangeschaft: deze keer geen Nike Pegasus, maar voor de verandering de Asics Gel-Virage.
Voor de foto wilden oud en nieuw nog wel eens samen poseren.

Dit dubbelportret had U nog tegoed!

Marco Polo

Eindelijk lente...

Ik ben nog maar zelden zo gelukkig geweest met de eerste zonnestralen en bijhorende zachte temperaturen als nu het geval is. Toeval of niet, maar deze warmte-opstoot viel samen met de laatste bestralingssessie in het kader van de strijd tegen de heropflakkering van mijn prostaatkanker. Terwijl zowat iedereen uitkeek naar de lente, kwam daar bij mij nog eens het snakken naar het einde van die 33 keer lange bestralingsreeks bovenop. Al bij al is het vlot verlopen, edoch: gedaan is gedaan, en zeker in dit geval is er vanaf veel leuker dan ermee bezig zijn, laat staan eraan beginnen. Maar goed, het zit erop en ik heb mij eindelijk weer een Duvel mogen inschenken, hem walsend in de hand genomen en dan (in meerdere keren) de kelk geledigd tot op de bodem. En of het gesmaakt heeft...?!
Om nog eens terug te komen op de lente: we hebben er dit jaar heel lang op moeten wachten, maar dat hield ook in dat we nu eindelijk weer eens van een echte winter konden genieten. Sneeuw en ijs en lage temperaturen. Heerlijk rillen en bibberen, waterogen en snotneuzen, en ijskoude oren. Nu ik dat allemaal neerschrijf schiet mij meteen te binnen dat vandaag wel de enige fietsrit naar de bestralingskliniek moet geweest zijn die ik zonder handschoenen reed. Dat wil toch ook wat zeggen...

Wij hebben hier te lande schijnbaar de koude achter de rug.
Mijn goede vriend en dito huisvader Noël R. zit er echter midden in: hij vertrok vorige week met 4 leerlingen van Pito voor een buitenlandse stage naa Restland. Het is bijna zoals bij een wereldreiziger: velen zullen het hem benijden, maar weinigen hadden de moed om het zelf te doen. Zo verging het ook mijne maat nadat hij had toegezegd voor die stagebegeleiding i Nestland. De commentaren waren niet uit de lucht en plots bekeek iedereen het als een vakantie. Niets is echter minder waar, want Noël draagt een grote verantwoordelijkheid en staat 24/24 klaar en ter beschikking van zijn pupillen. Bovendien werd de voorbereiding van deze activiteit duidelijk uitgevoerd in een ander seizoen, want van de arctische toestanden waar mijn vriend nu mee te maken heeft was in de reisbeschrijving geen sprake. Het mag ons noch hem evenwel verrassen, want waar lig Testland? Helemaal in het noorden tegen Rusland, en dan is Siberië niet ver weg hé...!

Noël kampt momenteel met temperaturen van -15°C tot -20°C!!
Terwijl wij het eerste vandaag en het tweede morgen in de plus krijgen voorgeschoteld. Dat wordt puffen.
Maar laat ons vrolijk zijn, er is reden genoeg om te toasten: ik heb de 33 overleefd, de lente is in 't land en Noël is in 't buitenland.
O Pestland!! Schol....

Marco Polo

Ajax - PSV

Eindelijk was het weer eens zover: een regelrechte topmatch in de Amsterdam ArenA. Deze keer tussen Ajax en PSV, momenteel en respectievelijk derde en tweede in de Holland Casino Eredivisie. Drie maanden geleden leek alles uitverkocht, maar plots waren er weer tickets beschikbaar op het internet. Voor € 200 kon je er in! Dat vond ik behoorlijk veel geld voor een potje kikkerlandvoetbal en dus was er van bestellen geen sprake. Toch keerde ik zaterdag-ochtend de neus van mijn donkerblauwe Opél (volgens Peeters-Leterme)/Opel (volgens de rest van het land) richting Belgisch-Nederlandse grens, stak die over bij Meer en zette vervolgens koers naar de geboorteplaats van Bertus Aafjes en vele andere bekende Nederlanders, Amsterdam.
Deze trip kwam niet ongelegen, zeg maar net op het goede moment, want enkele weken geleden hadden we met Polo Junior afgesproken om er nog eens een Mokummer weekend van te maken. Het heeft altijd behoorlijk wat voeten in de Hobokense polderklei om tot een gezamelijk vrij, of althans beschikbaar moment in ons beider kalenders te komen. Maar deze keer was het gelukt: op het randje van die beruchte maartse Iden.

Het werden twee dagen van veel bijbabbelen, een bitterkoude wandeling door het Vondelpark, wat slenteren door de Leidsestraat en toch maar die rode Fatboy-laptophoes kopen in de outlet, de basketbalmicrobe weer tot leven wekken middels enkele schitterende boekwerken op de salontafel bij Bram, in The American Book Center aan het Spui en later op de internet-boekensites van over de plas, en de eerste dag afsluiten met een paar uurtjes genieten in Ristorante Vasso... vlak in de buurt van de eerder genoemde boekenwinkel en wederom een aanrader!

Zondag werd het programma dan weer mooi opgedeeld.
Na het ontbijt eerst een partij Backgammon tussen moeder en zoon terwijl "der Alte" met een half oog op het scherm de eerste F1-wedstrijd in Bahrain volgde en met de resterende anderhalve aan The Book of Basketball is begonnen. Daarna op bezoek bij Shanthi: rondleiding in de nieuwe woonst van onze nieuwste familieuitbreiding, lekker kletsen bij de thee, de enige echte Kolonisten van Catan spelen en daarna een heerlijke schotel pasta van het huis. Tussendoor hadden "de mannen weten waarom" naar de samenvatting van Ajax-PSV gekeken. 4-1 ... en dik verdiend!
En wij weer de auto in en terug naar Hoboken.
Met nen dikke merci aan Shanthi en Bram voor het leuke weekend.
4-1 ... jawadde!!?

Marco Polo

101, 102, ...

Het is vandaag 102 dagen geleden dat mijn Pauselijke Vriend geheel ongewild en onzacht ter aarde nederdaalde. Miste Hij een sport of gleed de ladder onderuit? We weten het nog steeds niet met zekerheid. Ondertussen heeft Aloysius er onder de liefdevolle begeleiding van zijn pontificale eega een lang en gestaag revalidatietraject opzitten. En net als bij de nieuw aangetreden premier Leterme willen wij ook van Zijne Onfeilbaarheid weten hoe die eerste 100 dagen zijn verlopen.
Van Hem verwachten we geen goed bestuur, van Leterme trouwens ook niet, maar wel hopen we dat Onze Roerganger weer op het rechte pad komt, algeheel herstelt en weer de Oude wordt. Dan kunnen wij hem eerlang als vanouds en in vervlogen dagen dit epitheton toedichten en bijhorende lof toezwaaien...
Het aanhoudend koude winterweer en de herhaalde sneeuwprikken hebben hem meer binnen en achter de stoof gehouden dan hem lief was en goed ware geweest voor zijn fysische rehabilitatie. Geestelijk staat Heer Aloysius echter al goed zijn mannetje, 't is nu kwestie van de motor na het aanzwengelen ook blijvend op toerental te houden. Bij mijn bezoeken heb ik hem er telkens voorzichtig op gewezen dat het onderhand tijd werd..., neen: dat het wellicht niet ongepast ware... mmm, beter nog: dat velen met mij reikhalzend uitkijken naar en met toegeknepen billen zitten te wachten op een volgende aflevering van de Mededelingen van Aloysius I.
Voilà, het is eruit!!
Nu is 't aan U, mijn Vriend : nog drie keer slapen, en we beleven de iden van maart. U, die er een goede gewoonte van gemaakt had om ons telkens in het midden van de maand te vergasten op een al dan niet conciliaire bul laat Uw volgelingen nu reeds vier maanden op hun honger. Waarvoor, gezien de omstandigheden, alle begrip.
Is er echter een beter moment om de blogdraad weer op te pikken dan exact 2054 jaar na de theatrale dood van Julius Caesar in de Romeinse senaat? Qua geschiedkundige mijlpaal kan dit alleszins tellen! En zult U mij, na al die smeekbeden om opnieuw ter publicatie over te gaan, ook toespreken met die gedenkwaardige woorden: "Tu quoque, fili mi?"
Of wordt het gewoon: "Hoort wie klopt daar kinderen?"

Dit alles kwam in mij op toen ik vanavond de derde aflevering van de NPS quiz Met het mes op tafel had bekeken en ik mij in stilte afvroeg: "Zou Hij hier ook naar kijken...??"
En ja, U wist natuurlijk het antwoord op de tweede vraag van de derde ronde: dat Ierland de dupe was van dat verfoeilijke handspel van Thierry Henry.
...103, 104, 105 !!!

Marco Polo

100 push-ups for one bra...

De bladspiegel-babes van Koen Meulenaere in Knack zijn niet alleen ende doorgaans het aanschouwen waard, maar voeden ook af en toe mijn inspiratie. Deze week is Isabeli Fontana aan de beurt. Tot voor enkele uren een onbekende voor mij, maar dat veranderde al snel toen ik haar op pagina 109 heel kordaat mijn geesteswereld zag binnen stappen. Deze Braziliaanse brunette mag er zijn, en dat vinden ze ook bij Google: het intikken van haar naam levert binnen een fractie van een seconde 834.000 resultaten op en tussen de foto's zit meer dan bruikbaar materiaal.

Mits wat constructief denken valt er ook zeer leerrijke materie te rapen. Tussen de foto's zijn er enkele uit de dsquared-collectie waarop la Fontana de ultieme push-up bra showt, terwijl ik nu net uit het zeer ruime fotobestand geleerd heb dat deze schoonheid ook best zonder push-up mag gezien worden.
Dat maakt natuurlijk de zaak niet van haar mannelijke collega's die af en toe met haar op het schavot moeten: om dezelfde lijn te lopen en een dito pakje op te houden zit Antonio aan een regime van minstens 100 push-ups per dag...

Marco Polo

Maar nu hebben ze 100...!!

Op de valreep en omdat ik hier echt niet omheen kan:
vandaag staat wereldwijd de 100ste internationale vrouwendag op het programma. Het was meteen een goede gelegenheid om in Hollywood de Oscar voor de beste regie aan Kathryn Bigelow te geven. Voor het eerst in 82 jaar een vrouw, en dan nog met een film die niet bij de echte kaskrakers hoort.
Het moest er eens van komen...

Veiligheidshalve en om alle naijver en de daarbij horende kwalijke gevolgen uit te sluiten ga ik hier niet mijn levensechte favorieten uit het vrouwengild' ten tonele voeren, maar moet U het doen met deze top 5...

Toch wil ik nu ook weer niet te hoog van de toren blazen, maar dat had U waarschijnlijk al gemerkt. Precies vandaag mocht ik op het gevreesde matje komen, en kijk wat er gebeurde....

Dat komt ervan als ze ieder jaar hun eigen feestdag vieren.
Maar nu hebben ze 100...!!

Marco Polo

Zo d'ouden zongen...

Vorige week werd Domien Loubry MVP van de 22ste speeldag in de Ethias League, de Belgische eerste klasse in het basketbal.
Dikke proficiat!!
Hij is een van de spelers die in m'n RBA-periode regelmatig de kolen uit het basketbalvuur haalde en als een aap uit de mouw,
de kat op de koord of een duiveltje uit een doosje evolueerde op het parket van de Deurnese Arena. Waar is de tijd?
Woensdag verjaarde hij, en toen ik hem op Facebook wilde feliciteren met zijn steeds maar ouder worden ontdekte ik meteen ook zijn nieuwe profielfoto: een klapper van formaat !!

Meteen ging er bij heer Polo echter een lichtje branden, ergens ver weg in mijn geheugen... en op een externe harde schijf moest er tussen de fotobestanden, bij de gedigitaliseerde copieën van onvergetelijke herinneringen uit mijn eigen oude plakboek ook nog zoiets te vinden zijn: "Dat zoeken we op!"
Als een volleerd "2 voor 12"-quizzer had ik maar 15 tellen nodig om het origineel in mijn fotoalbum op te sporen, en op de computer ging het nog sneller:
klik 1: go to extra HD1
klik 2: FOTO'S
klik 3: Herinneringen
klik 4: Esbac
klik 5: IMG_0023.JPG...

Deze prent dateert uit het begin van de jaren '70, toen ik mede het mooie weer maakte bij Esbac, de Essense basketbalvereniging van mijn geboortedorp. En mooi weer hadden we van doen, want we speelden altijd buiten op net iets andere ondergrond dan de blinkende parketvloeren van tegenwoordig!! Tussen beide opnames moet ongeveer 40 jaar liggen, maar met een hedendaags digitaal fotobewerkingsprogramma is de link vlug gelegd...

En binnen 40 jaar hangt ge daar nog Domien!
Misschien een idee om er dan een derde vakje aan toe te voegen: met een van jouw pupillen...?!

Marco Polo

Zwart, zwarter, zwartst...

Voor een niet alledaagse aankondiging ben ik steeds te vinden en ruim daarom graag plaats op mijn blog voor deze mededeling:

Vanaf donderdag 25 maart in het MoMu

'ZWART. Meesterlijk Zwart in Mode & Kostuum'

In deze tentoonstelling illustreert het Antwerps modemuseum de historische fases van de kleur zwart met voorbeelden uit de schilderkunst, historisch kostuum en hedendaagse mode, maar gaat ook dieper in op de textuur en mogelijkheden van zwart in verschillende materialen zoals bont, leder en kant. Olivier Theyskens, een van de aanwezige ontwerpers, scoort deze week alvast in de Knack-Weekend bijlage met zijn versie van zwart...

Toch is hij niet de eerste die ons vergast op een persoonlijke interpretatie van de obscure donkerte. Frederik De Wilde ging hem begin dit jaar reeds vooraf. Deze Brusselse kunstenaar heeft voor zijn werk "Hostage" het donkerste materiaal ooit gebruikt. Het is 144 keer zwarter dan zwart...

Hij bouwde zijn materie atoom per atoom op en deed dat met de nanotechnologische ervaringsdeskundigen van de Rice University in Texas, USA. Zoals de heer Yves Klein het blauwste blauw naar zichzelf noemde, zo biedt Frederik de mensheid nu het zwartste zwart aan als "De Wilde Zwart", niet te verwarren met het zwart uit het gelijknamige vierkant van Kazimir Malevich uit 1923...

De heer Malevich verwees met zijn vierkant naar een vierhoekig
"zwart gat", terwijl onze Belgen natuurlijk hun mosterd haalden bij het hier te lande ruim voorhande zijnde zwart geld, het georganiseerde zwartwerk-circuit, de door menigeen bekeken zwarte sneeuw om maar te zwijgen over de al dan niet vermeende "zwarten" die er na de tweede wereldoorlog aan moesten geloven. Geen al te leuke inspiratiebronnen...
De Hollanders hebben tenminste Sjakie Swart !

Marco Polo

Spencer scoort in Sydney...

Vandaag heb ik nog net kunnen genieten van de stralende lentezon tijdens mijn middagloopje. Een uur later schoof het hemeldak dicht en nu zitten we onder een egaal grijze wolkendeken, te wachten op wat komen gaat.
Als het hier lente wordt, dan zijn onze tegenvoeters aan de herfst toe.
Om die overgang niet onopgemerkt voorbij te laten gaan heeft men in Australië een beroep gedaan op Spencer Tunick, de fotograaf bij uitstek om grote massa's blote mensen in multipele megapixel-verzamelingen weer te geven.

Op de trappen van het Opera House in Sydney waren zo'n 5000 adepten uit de kleren gegaan om samen te poseren bij de zonsopgang en op die manier afscheid te nemen van de zomer...

Maar niet van elkaar:
"De hele wereld ziet ons !!"
en daarmee scoort Spencer nu ook in Sydney...

Marco Polo

Nieuwe lente, nieuwe mode...

Zit er dan toch nog enige regelmaat in het weerkundig gebeuren? Nadat een asgrauwe en superkoude februari-maand eindigde met een uitloper van de vooral in West-Frankrijk desastreuse voorjaarsstorm Xynthia, startte maart in meteorologische overdrive. Gisteren en vandaag liep ik mijn Stabroekse joggings onder een stralend blauwe hemel. Vandaag iets frisser, maar met weinig wind en ideaal om al lopend de conditie op peil te houden. We waren bijna vergeten hoe de zon eruit ziet, en vooral hoe zonneschijn voelt op je huid. Hoe lang het gaat duren is moeilijk in te schatten, aangezien onze weermannen en -vrouwen weeral over vriestemperaturen spreken en voor het einde van de week ... sneeuw voorspellen!! Maar wat we meepikken hebben we gehad: naar buiten dus, en genieten van het mooie weer!!

In Milaan hebben ze niet gewacht op die nieuwe lente om de modecollecties voor het volgende najaar te showen. Die Italianen zijn er weer snel bij. Opmerkelijk is deze keer dat er een voor ons zeer herkenbare inbreng is bij de accessoires...

Belgische frieten zorgen voor kleurige accenten bij de grijze en andere wintergetinte ontwerpen van Pucci, Gucci, Armani en Versace: "En... mag er zout op, mijnheer??"
Onvoorstelbaar...

Marco Polo