Water...

Wat er hier de voorbije dagen aan neerslag uit de hemelsluizen is gevallen zou maar een schijntje zijn van wat ze in Pakistan over het hoofd hebben gekregen. De beelden waren er dan ook naar, net als de blijvende miserie. Toch raakt Pakistan 1212 niet echt op gang. Hebben we hier teveel last van de eigen overgelopen rioolputten en is een ondergelopen kelder een goede reden om deze keer maar eens niets te geven voor de mensen in nood. Of schuilt er meer achter? Vertrouwen we de boel niet meer? Hetzelfde vertrouwen waarin onderhandelaars en pre-formateurs tekort schieten en bij gebrek daaraan geen stap vooruit geraken in de besprekingen met betrekking tot de staatshervorming, de herfinanciering en de splitsing van B-H-V? Ook tussen NV-A en CDH is het water veel te diep. Di Rupo moet blijven proberen, maar hem staat datzelfde water tot de lippen. Als ze dat water nu eens bij de wijn deden, dan is er misschien een mogelijkheid dat de kruik toch langer te water gaat en niet meteen barst.

Zonder overeenkomst en eerlijke afspraken wordt het natuurlijk dweilen met de kraan open. Een job waarbij men water en bloed kan zweten. Zolang ze maar niet het kind met het badwater weggooien, en de boel te land, te water én in de lucht gaan verknoeien... blijft er een waterkans op succes!
Misschien moeten ze er Waterchapsheuvel nog maar eens op nalezen ...

Marco Polo

Start to start...

Woensdag start het nieuwe schooljaar. Wat een opener...
Aangezien Uw dienaar zich sedert enkele jaren nog enkel halftijds op school bevindt, en meestal nog minder dan dat, tilt hijzelf niet zo zwaar aan de overgang tussen vakantie en wat daarop volgt. De rest van de schoolbevolking gaat echter minder nonchalant om met dit gebeuren. Er zijn nogal wat leerlingen die 1 september met gemengde gevoelens tegemoet zien, als het al niet om louter negatieve sensaties of andere vormen van afkeer gaat. Bij het lesgeverskorps is er deels de herademing bij de opwekkende gedachte dat eindelijk de collega's weer quasi dagelijks bereikbaar zullen zijn, terwijl bij velen het moeten loslaten van de vakantie en de daarbij horende frivole aktiviteiten voor onrust en mentaal onevenwicht zorgen. Halftijds of niet, de heropstart van de schoolroutine is voor iedereen een hindernis die moet genomen worden. Deze keer, en wellicht voor het laatst, stond mijn inschrijvingsdag vlak na de deliberaties van de herexamens en de eerste personeelsvergadering geprogrammeerd: back to back, twee dagen vollen bak om te beginnen. Ik moest direct diep gaan en op de trappers lopen om de groep bij te benen en niet van dag één meteen op lengten of minuten gereden te worden. U gelooft het niet? U meent dat ik overdrijf? Leest U zelf eens wat mij daar overkomen is tijdens die eerste twee dagen.
Op SS, het voorgeschreven kanaal om op de hoogte te blijven van wat er zoal omgaat in PITO, had ik gelezen hoe de eerste dag er voor de LK zou uitzien. Na de HE van de dag voordien en de evaluatie van de ingediende VT zouden wij 's morgens om 8.30 u beginnen met de deliberaties voor PM en PITO, BSO en TSO. De KD moet de resultaten voorbrengen en onder voorzitterschap van de DIR wordt bekeken of HE, VT en ook GIP aan de opgelegde vereisten hebben voldaan. Soms is de tussenkomst van het CLB gewenst en bekijken we ook of de VS op een degelijke wijze werden gebruikt. Uiteraard wordt rekening gehouden met de bevindingen van de RT. Bij de beoordeling van praktische opdrachten kan het advies van de vakgerelateerde TA of TAC uitkomst brengen.
Daarna neemt de KR in beraad of het een A-, B- of C-attest wordt. A1 of A67, B2 of B5, C1 of C99....??
De PR zorgt ervoor dat de beslissingen in de aangepaste vormgeving worden weergegeven, zodat de KD verder kan communiceren met de ouders en/of de LL in kwestie. Als die het niet zien zitten kunnen zij een BP starten bij de RvS.
's Namiddags is er een eerste gezamelijke PV met uiteenzettingen allerhande. Gecompliceerd cijfermateriaal en door overbelichting onleesbare projecties moeten ons behoeden voor al te veel duidelijkheid en transparantie, terwijl iedereen het toch zo goed bedoelt. Dat zal onze DIR in de toekomst nog wel eens moeten overdoen wanneer zij haar taak als ALDI aanvat. Begrijpt U dat deze felle procedure mij sofort bij de keel greep, en dat ik om het geheel te verwerken eerder aan een zachte aanpak had gedacht: ontkoppelen, contact aanzetten, motor laten aanslaan, naar eerste schakelen, lichtjes gas geven, tegelijk rustig het ontkoppelingspedaal laten opkomen en rijden maar.
De aansluitende receptie heeft veel goedgemaakt en zorgde ervoor dat overdreven verkramping kon vermeden worden. Het was meteen een goede "start to start". Waarvoor dank.
Echt waar, het bestaat !!

Marco Polo

Big, bigger, .... niet te doen!!!

Wrijf alvorens dit artikel te lezen maar eens goed Uw ogen uit, en zorg dat U stevig zit vooraleer de foto's te bekijken...
De hieronder vertoonde en stevig uit de kluiten gewassen pompoenen worden in mijn eigen achtertuin verzorgd door in het geel geklede kaboutertjes. Het is dus niet alleen De Duiker die mag pronken met een super-pumpkin, maar ook Uw eigenste Marco Polo ziet zijn pompoenkinderen met de dag groeien.

Vooral het huidige klimaat met bakken regen en tussen de vlagen door bijna tropische temperaturen werken de snelgroei in de hand. En dit is nog niet het einde natuurlijk: deze exemplaren gaan nog meer dan vier weken rijpen en ondertussen in volume toenemen. Daar zal weer heel wat soep van gemaakt worden...

Marco Polo

De Pompoen en de Aardkluit...

Goed weer, slecht weer, dus wisselvallig...
Op vraag, zeg maar dwingende aanmaning, van Tantan geef ik U een kijk op en indruk van de ware grootte van de in aantocht zijnde pompoen. Zoals zo dikwijls zal dat ene, zij het bewerkte beeld weer veel meer zeggen dan duizend verbale eenheden.

Zegt U het zelf maar: een gelukkige samenloop van omstandigheden en gebeurtenissen heeft ervoor gezorgd dat de inspiratie om bovenstaande samenstelling te realiseren in deze wijle aanleiding kon geven tot een hilarisch beeldconcept.
De Duiker heeft zijn momentje van rust zeker verdiend, wat niet kan gezegd worden van de zogenaamde supersterren van Anderlecht die gisteren door Partizan Belgrado met een kluitje van eigen bodem in het alom gekende riet werden gestuurd.
Suarez, Biglia en Boussoufa deden het om het mooist....

Terug naar af, ontnuchteren en weer met beide voeten op de grond. Maar of dat een goed idee is op de huidige grasmat van het Constant Vanden Stockstadion is nog maar de vraag!
Toch bedankt voor het lezen, en vooral voor het bekijken van de strafschoppenreeks...

Marco Polo

Na de zondvloed...

"... stevige pompoenen op komst...!"
Met deze vaststelling besloot ik heel lang geleden, net na de tijd toen de dieren nog spraken, mijn laatste blog-epistel.
De vlag dekte slechts een fraktie van de lading, wat echter meteen een duidelijk zicht op de genoemde pompoenen opleverde. Het bericht waarvan hier sprake, dateert van enkele dagen voor de zondvloed.
Dit evenwel geheel ter zijde.
Voor wie het al mocht vergeten zijn: vorige week maandag beleefden we de natste augustusdag in 14 jaar. Er viel toen meer water op die ene dag dan anders in een hele oogstmaand tesamen. En tijdens dat bewuste etmaal startte onze missie "Sunparks De Haan".
Voor de derde keer in evenzoveel jaren brachten La Pola en Uw nederige blogreporter een midweek door in een zonnepark met hun drie kleinkinderen. Een mens wil daar dan echt van genieten, heeft met zo'n drie kleppers zeker zijn of haar handen vol en laat na wijs beraad de laptop thuis. Gevolg: blogstilte ...
Ik zou U heel wat kunnen vertellen over die vijf dagen, maar het zouden vijgen na Pasen zijn. Sta me toe U mee te geven dat het een heel leuke periode was, dat we in die vijf dagen van kletsnat herfstweer naar een schitterend zomerweertje zijn opgeklommen,
dat samen een ijsje eten ook heel gezellig kan zijn, en dat het voorstel om volgend jaar een vierde editie op poten te zetten met eenparigheid van stemmen is goedgekeurd.
Bij thuiskomst bleek er niet zoveel veranderd te zijn: niet bij ons, en ook niet bij de onzen. Nog minder bij hen die op federaal niveau voor ons en de onzen geacht worden te zorgen. Het meest schokkende nieuws in deze jaarlijks weerkerende komkommerperiode bereikte mij vanuit Frankrijk. Brother in arms, ex-collega in ruste, huidig Blogger-maatje, Facebook-vriend en dus online-contactpersoon bij uitstek Pjottr-PeterPignans, wist mij te vertellen dat in de regionale nieuwsuitzendingen van FR3 kond was gedaan van het feit dat de enige echte naturistische en dus blote-poepen Ardèche-camping
La Plage des Templiers gesloten wordt. Exit Jacques en de zijnen. In de voorbije 30 jaren moeten wij daar een kleine 20 keer gepasseerd zijn, aan gemiddeld zo'n 10 overnachtingen per kampeerperiode.
Het zal mijn (bloot) gatje varen...!
Om deze onheilstijding te verwerken heb ik mij zonder dralen op de volgende activiteit gestort. NELEENPIETER zijn getrouwd. Katie en Eli, moeder en verwekker van de bruid, hadden ons samen met Leen en Nolle en al de bijhorende kinderen uitgenodigd om dit samen en in het bijzijn van nog vele anderen te vieren. De Oesjmahara's waren dan ook in grote getale aanwezig. In Leuven werd het ja-woord gegeven en in de gebouwen van de abdijhoeve van Geldenaken, L'Abbaye de la Ramée, werd gedronken, gegeten en gevierd.

Na een prachtig feest hebben we gebruik gemaakt van de ruim voorhanden zijnde accomodaties om ter plekke te overnachten en de daaropvolgende dag met een uitgebreid ontbijtbuffet te beginnen. Daarna werd de terugtocht aangevat, maar niet zonder eerst even halt te houden bij de Romeinse grafheuvel die daags voordien bij aankomst in Jodoigne reeds onze aandacht had getrokken.

Een prachtig hoge tumulus die de omgeving beheerst... en het bekijken meer dan waard is, zeker vanuit de rue du TUMULUS !
Bij thuiskomst bleek mijn pijp ver leeg te zijn, en restte er mij niets meer dan er een luie namiddag en avond van te maken.
De ultieme zoektocht naar De Duiker en De Kleine Reuzin als afsluiter van de ZVA is er dus niet meer van gekomen. Ik maak graag gebruik van onderstaande prent om U een idee te geven van de ware grootte van deze figuren.

De foto is van de hand van mijn vroegere buurjongen en vriend des huizes, Mario J.: voorwaar een getalenteerd portrettentrekker
Zo ziet U maar: niets is wat het lijkt, zelfs grote pompoenen en tot nieuws versneden komkommers kunnen hier niet aan tippen.
En na regen...

Marco Polo

Tussen zomer en herfst...

De echte hoogzomerdagen lijken voor dit jaar weer gepasseerd en opgebruikt. Regelmatig wat grijze luchten, soms een forse regenbui en temperaturen die er met hun klak naar gooien.
Dat is wat ik de laatste 10 dagen op mijn bord krijg in Polderstad. Ik had het kunnen weten toen ik de tent neerliet in Cesseras en de weg naar het Noorden, en dus ook naar Hoboken, insloeg.
Sedertdien doe ik mijn dagelijkse best om weer te wennen aan de Belgische gewoonten. Dat houdt ook in dat er met de regelmaat van de klok een etentje wordt gepland: thuis met familie, op bezoek bij vrienden, op locatie met andere familie en dan nog eens op restaurant tussendoor. Een gezellige drukte van jewelste! Middels wat zelfopgelegde taken en min of meer noodzakelijke werkzaamheden geraak ik stilaan weer op dreef. Over het weer hoor je mij nog niet klagen, want tussen de buien en de grijze luchten hebben we voorlopig althans nog regelmatig zonnige perioden. Hoewel dat er voor volgende week al helemaal anders uitziet. Zover zijn we echter nog niet, en dus blijf ik zoveel mogelijk genieten. Omdat het soms moeilijk te kiezen en/of te bepalen is of de natuur nog in zomer of reeds in herfst verkeert, gun ik mezelf de vrijheid om in de zerfst en de homer te vertoeven en probeer dat net als het Canvascrackerige weisure, spork en chillax aan mijn omgeving te slijten. Het is een feit dat dit gezien de huidige weersvoorspellingen tijdens de komende weken niet eenvoudig zal zijn. Eén ding staat echter vast en evenzo als een paal boven water: er zijn stevige pompoenen op komst...!

Marco Polo

Van ramadan tot ram(p)-madame

Nu onze moslimgezinde landgenoten voor de negende keer dit jaar het eerste streepje van de nieuwe maan hebben gezien kunnen zij weer met een gerust gemoed beginnen vasten. Dat dachten wij onnozele westerlingen tenminste. Niets is echter minder waar: de ene islam-theoloog heeft al een scherper oog dan de andere, en dus wil het moment en het resultaat van de hemelse maanwaarnemingen wel eens verschillen. Deze keer, net als alle vorige jaren, wordt er wat gekissebist en bek gevochten over de exacte begindatum van de vastenperiode, maar uiteindelijk zullen de volgelingen van Mohammed gedurende de komende 4 weken toch weer de broeksriem moeten aanhalen en er eventueel zelfs een extra gaatje in maken. Vasten tussen zonsopgang en zonsondergang tijdens de zomer duurt elke dag veel langer dan tijdens de winter, en daarenboven eet een mens met deze warmte ook al niet zo smakelijk en gemakkelijk. Zodoende zullen de kleine maatjes in de herfstsolden als "zoete broodjes" de deur uitvliegen...

Kleurig en fleurig is het alleszins wel!!
Ook aanbevelenswaardig en de moeite waard, hoewel van een heel ander allooi, is de Boops on Bikes Parade die, naar jaarlijkse gewoonte, vanmorgen door de straten van Auckland (Nieuw Zeeland) reed. Veel uitleg moet ik er wellicht niet bij geven:
een goed verstaander heeft maar één boop nodig!
Ik gun U hieronder een blik op enkele deelnemers: terwijl de meeste heren (sic) een volledige biker-uitrusting dragen, springen de dames iets nonchalanter om met de vestimentaire motorregels.
Inderdaad: de ram-madame vooraan draagt geen helm!

Niet echt veilig!
Deze tussenstap laat mij toe om met een media-onderwerp van de voorbije week te eindigen. De onvergelijkbare Lady Gaga blijkt er steeds minder moeite mee te hebben om zich op de meest dwaze manieren te tonen en voort te bewegen.
Is ze niet dronken, dan maar stoned en anders allebei: hoe moet je anders verklaren dat zij gehuld in een zwaar gehavende visnet-outfit ging crowd-surfen tijdens een nummer van een in haar voorprogramma optredende band? La Gaga dook gezwind over de eerste rijen, gaf hen het nakijken en zorgde ervoor dat deze fans alvast àchter het net konden vissen...

Een echte ramp-madame !!

Marco Polo

Tijd om...

Het lijkt weer heel sterk op de omgekeerde wereld: sinds we ons vanaf woensdagochtend opnieuw op eigen bodem bevinden heb ik het moeilijk om tijd vrij te maken, laat staan te vinden om een bloggeske te plegen. Zoals ik eerder al eens aangaf heeft een mens tijdens zijn vakantie meestal "van alles" omhanden en dientengevolge een druk agenda. Desondanks ben ik er in de voorbije maand juli wel degelijk toe gekomen om enkele afleveringen aan dit blogverhaal toe te voegen. Nu we echter weer in de Graspolderlaan vertoeven en bovendien nog over een verlofvijver van zowat 4 weken beschikken lijkt het er sterk op dat mijn uren gekrompen zijn en een week minstens een dag korter is dan voorheen. Uiteraard geef ik toe dat de organisatie van mijn dagelijks leven om vakantionele redenen op dit moment weinig voorstelt en er dus ook heel wat tijd "verloren" gaat. Daarvan geniet ik dan weer op mijn manier met volle Duvelteugen...
Hoe dan ook, het is een hele opgave om een gaatje te zoeken en mij daarin terug te trekken om de altijd aanwezige hersenspinsels aan de blog en zijn publiek toe te vertrouwen. Maar vandaag is het dan eindelijk toch gelukt, en besef ik dat het naast "blogtime" in deze terugkeerperiode ook tijd is om...

- uit te pakken.
- te wassen, te plassen en mij terug aan te passen.
- de onvermijdelijke vaderlandse regenbuien te trotseren.
- mijn weg te zoeken in de omleidingen waar mijn eigenste Polderstad sinds onze terugkeer door getroffen wordt: "men" voorziet dat de werken 3 maanden gaan duren. Rekening houdende met de Belgische wegenbouwgewoontes raad ik U aan toch maar op tijd te vertrekken als U tijdens de eindejaarsfestiviteiten in onze buurt moet zijn, en volg de "OMLEIDING"...
- de kalender erop na te slaan en ervoor te zorgen dat ik de komende weken geen feest-, BBQ- of uitstapafspraken mis.
- de kalender erop na te slaan om nog plaats te vinden in diezelfde komende weken voor nieuwe engagementen in dezelfde sector: feesten, BBQ en uitstappen.
- terug de actualiteit te volgen zodat ik hier en daar mits een eigen gedachtenkronkel een aangepaste commentaar toevoegen.
- op fysisch vlak de draad weer op te pikken, het eigen lijf aan een gestaag stijgende belasting te onderwerpen teneinde enig trainingsrendement te genereren en aldus mijn laatste actieve jaar als L.O.-leraar alvast op een aanvaardbare wijze aan te vatten.
- al de vakantiefoto's door te nemen, het kaf van het koren te scheiden, de redactie-molen zijn gang te laten gaan en van het bekomen fotografisch meel een hartig koekje te bakken, lees: toch nog maar eens een foto-album samenstellen.
- een verlengkabel te kopen om mijn klassiek fietsvehikel te electricitificeren (!?) teneinde mij tijdens het komende schooljaar op aangepaste wijze naar de werkplek te begeven.
- de procesevaluatie op te maken betreffende de pompoenen kweek waaraan ik mij dit jaar heb gewaagd. Met onderstaande compilatie geef ik U alvast een zicht op de voorlopige resultaten van het gevolgde stappenplan.

- eens na te gaan of ik op mijn geëlectricificeerde fiets ook tot op het Lisp geraak. Na een 0 op 2 kijken ze daar binnenkort wellicht uit naar een nieuwe trainer, en wat zou er mooier zijn dan in de voorbereiding nog een oefenmatchke te spelen tegen het St Jozef Brecht van mijn maatje Jehaan L. ?
- mij klaar te maken voor het vertrek naar Holsbeek alwaar we gaan genieten van een mosselsouper ten huize Swevers-De Mondt en daaromtrent de zevende verjaardag vieren van WOUT !!!
- deze bijdrage af te sluiten en U allen te danken voor U waandacht...

Marco Polo

Afronden...

Het moest er eens van komen: onze Spaans-Franse vakantietrip loopt op zijn einde. En geloof het of niet, net nu lijken de goed weer-goden een pauze te nemen. Gisteren deed de zon nog een prijzenswaardige poging om door de ochtendbewolking te breken, maar daar bleef het dan ook bij. Het leverde mij, en bij uitbreiding ook U waarde lezers en lezeressen, wel onderstaande prent op die geheel in de traditie van mijn vriend Pjottr een doorkijk biedt op de meteorologische status van het hemelfirmament.

Later op de dag trok het grijze wolkendek helemaal dicht over Cesseras en de nabijgelegen Montagnes Noires. Het was de ideale gelegenheid om nog eens te toeren hier in de buurt. Eerder deze week hadden we het in de laagvlakte gezocht met een boottrip op het Canal-du-Midi. Eindelijk was het dus zover, en konden we een stukje van dit werelderfgoedmonument van dichtbij bewonderen en beleven. Met dank aan de schipper van de Saint Ferréol, die er een aangename en leerrijke trip van heeft gemaakt.

Zoals U ziet was het toen wel mooi weer. Gisteren trokken we hogerop en maakten een rit door die befaamde Montagnes Noires. Ideaal op een nog warme maar reeds grijze dag is dan wel een bezoek aan de grotten. Wij hadden ons laten lokken door de reclames voor en de verhalen over Le gouffre géant de Cabrestine. Heerlijk fris met de constante 14°C en een lust voor het oog: kijkt U zelf...

Later op de dag moest, na een stevige lunch op La place de la Grande Fontaine in Caunes, de abdij van het gelijknamige stadje eraan voor een bezoek van Pola & Polo. Op de terugweg passeerden we door Citou. Wereldvermaard, in de Minervois en omgeving, om zijn zachte uien. Marco zou Polo niet zijn als hij Pola niet de velden had ingestuurd om er een paar kilo van te "ramasseren".
En zo geschiedde...

Ondertussen hield het grijze weer aan en kregen we bij aankomst op de camping voor het eerst tijdens deze uithuizige zomer te maken met een urenlange regenbui. Dan maar onderdak voor een gezamelijk aperitief, een hapje om de honger te stillen en uiteindelijk voor de televisie om de prestaties van de Belgische atleten te volgen op de slotdag van het EK in Barcelona. Tia zal weer veel bokes moeten eten vooraleer ze er opnieuw helemaal zal staan, en misschien drukte de favorietenstatus deze keer iets te nadrukkelijk op de schouders van de mannen in hun 4 x 400m finale. Toch een dikke proficiat aan het viertal: brons op een EK is niet iedereen gegeven.

En dan ben ik nu gearriveerd bij de afsluiter van deze vakantiereportages.

Ik laat de deur, net als de hierboven getoonde luiken, evenwel op een forse kier staan zodat er uitzicht blijft op meer. De brievenklep in het linkerluik mag U uiteraard gebruiken om Uw post, in deze Uw "comment", te deponeren. Wij rusten nog een dagje uit (!), genieten al opnieuw van een zonnige uitkijk, hebben vanavond nog een afsluitend etentje tegoed in de Auberge du Vigneron en keren morgen na het inpakken en tent-opruimen terug naar de heimat.

Met dank voor Uw nooit aflatende interesse en steeds wederkerende inspanning om U toch maar door deze regels te wroeten.
Waarvoor mijn oprechte gevoelens van erkenning en respect,

Marco Polo

Merci de votre visite...

Voilà, 't heeft lang geduurd. Maar eindelijk kunnen we nog eens uitpakken met een nationale triomf.
Niet dat ik er hier van heb wakker gelegen, daarvoor zit ik te ver in mijn vakantieroutines. Bij de eerdere tussenstop in Figueres zapte ik laat in de avond nog langs de openingsplechtigheid van het EK atletiek in Barcelona. Volgens de Spaanse kranten, daags nadien, deed het weer denken aan die andere grote ceremonie in 1992 bij de start van de Olympische Spelen. Wij, la Pola en Uw dienaar zelve, stelden ons de vraag of er landgenoten meededen, en zo ja: hoeveel, en wie had de selecties gehaald? Hier en daar pikten we iets op en vooral internet hield mij bij de zaak. Toch was het vanop behoorlijke afstand, want buiten het bericht dat de twee Borlée's zich probleemloos hadden geplaatst voor de halve finales van de 400 meter was er weinig tot mij doorgedrongen. Vanmorgen viel echter mijne nikkel toen ik in de Midi-Libre van gisteren het atletiekprogramma van Barcelona zag staan. De finale was gisteren gelopen, en dus wilde ik wel eens weten hoe zij het ervan af hadden gebracht.
Mooi toch!! Goud voor Kevin Borlée.
Weer eens iets om fier op te zijn, en ja... het is een Belg!
Als deze tussentijdse periode van nationale trots maar niet voor problemen zorgt op weg naar de geplande staatshervorming.
Verder kan ik U enkel vertellen over het mooie weer waarop we hier vooral vandaag vergast worden. Geen wolkje aan de lucht, een zuchtje wind en krekels die zich al van zeven uur vanochtend laten horen. Het zal een lange dag worden voor de beestjes, net als voor de miljoenen die vandaag op de Franse wegen vertoeven. De slechtste verkeersdag van het jaar: le chassé-croissé. De "juilletistes" die hun boeltje gepakt hebben en terugkeren naar huis en de "aoûtiens" die op vakantie vertrekken. Gaan zij samen weer voor een nieuw record zorgen met monstersfiles op de autostrades? Wie de tijd heeft en zijn verstand gebruikt blijft vandaag waar hij is, en zit nog een dagje extra in de eigen tuin of stelt de retour uit tot (over)morgen. Dat het vandaag (en ook morgen nog?) niet te doen zal zijn is zo goed als zeker, dat je er beter vantussen blijft staat als een paal, en dat wij er ons dus niet aan wagen mag U bij deze van mij voor zeker aannemen. Het blijft nog enkele dagen genieten van de rust in Cesseras, en als het echt niet meer lukt maken we een uitstapje...
Zo waren we eerder deze week in Lagrasse. Schitterende middeleeuws stad, maar ja... zo zijn er zovele in dit mooie land. Eerder dan U nog maar eens een beeld te schetsen van de smalle schaduwrijke straatjes en de karakteristieke pleintjes, toon ik U een prent van een tevreden toeriste die met de glimlach de beleefde attentie van de bezochte stad in ontvangst neemt...

Misschien een idee om af en toe ook eens in deze blog toe te passen.
En als we niet op uitstap zijn, dan genieten we van het zwembad, maken een wandeling in de buurt of lezen een boek. Zelfs voor iets moeilijker te verteren exemplaren zijn er in la douce France oplossingen voorhande...

Bedankt voor Uw bezoek aan deze site,

Marco Polo

Zo "nu" en dan...

Om eerlijk te zijn vind ik die mini-reeks van Knack dit jaar niet echt geslaagd. De historische thriller-serie van vorig jaar daarentegen kon wel op mijn goedkeuring rekenen. Zo zie je maar, het kan niet elk jaar bingo zijn. Bij deze dank ik alvast mijn vriend Pjottr voor de leestip: Arto Paaslinna staat genoteerd. Heb mij al geïnformeerd op Wikipedia, en ja: ook Nederlands blijkt tot de leesbare talen te behoren. In augustus ga ik zeker eens op zoek naar een van zijn boeken.
Nu evenwel staat alles in het teken van het heilige nietsdoen, afgewisseld met af en toe een poosje al even heilig verkennend wandelen, ondernemend uitstappen en bewonderend en genietend van het zuidfranse (is dit juist geschreven, Aloysius?) leven proeven. We hebben voor de laatste week van onze vakantietrip de tent neergepoot op een voorbehouden plek in Le Mas de Lignière. Niks te beleven, veel rust, een goed zwembad, zoals een Hollander het vorig jaar doorbelde naar een achtergebleven familielid in het kouwe kikkerland: "We zitten hier op een echte ouwe lullen-camping, Goovert. Maar het is wel heerlijk zitten..." En dat doen wij nu ook. Er is wel, dat mag U bij deze ondervinden, een goede WiFi-aansluiting. Daar maak ik zo nu en dan gebruik van, en probeer het misbruik en de overdaad aan strikte banden te leggen. Tot later, nu staat er een uitgebreide plonsbeurt op het programma: nu...

Marco Polo

Vakantie, tussenstops en boeken...

Na het vorige bericht zijn we de natuur ingedoken, met alle gevolgen vandien. Sierra Natura is een "blote poepen"-camping ergens in de buurt van Valencia, maar net als vele andere naturistenverblijven gesitueerd tegen het eind van de wereld. Vlak voor het bruin papier, zoals we het vroeger wel eens plachten te omschrijven. Wil het toeval deze keer dat we daarbovenop ook verstoken bleven van enige internetaansluiting. Jullie gerust, wij gerust en niemand ontevreden.
Dus doe ik tijdens deze tussenstop op hotel in Figueres maar een extra inspanning om iedereen op de hoogte te houden van het verloop van mijn verlof. Het laatste wat ik U van Abejar wil meegeven is een op de valreep vastgelegde zonsondergang vanop de Mirador de los Muros...

Gestolde zonnepracht net voor de dagelijkse verdwijntruuk!
Daarna zijn we gaan inpakken en hebben ons naar het zuiden verplaatst. Met een middagpauze in Teruel, de stad met de Moorse torens maar ook met de oorsprong van de erfzonde...

We hebben lekker gegeten bij Eva & Co, en zijn in de late namiddag doorgereden tot in l'Alcudia. Verwennerij in een modern én luxueus hotel van de familie Galbis, bekend om en genoteerd in het Guinness Book of Records met hun gigantische paellas. Een wereldrecord!
Daar, net als nu hier, even gebruik gemaakt van de WiFi-voorzieningen om de mail te checken en deze blog te updaten en het lichaam wat rust bieden tijdens de toch lange verbindingsritten.
De dag nadien kwamen we dus in de natuur terecht: kilometers in het rond niets anders dan bossen en bergen. Mooi en rustig, en een camping met een Flintstones-achtig cachet...

Hoewel, dit is een van de huurhuisjes: voorzichtig aankloppen, en ik zou er niet van verschieten als Sneeuwwitje kwam opendoen. Ik heb echter geen van allen ontmoet: Fred noch Wilma, geen BamBam, maar ook geen kabouters...
Vanuit Navalon de Abacho zijn we ook een dagje naar Denia gereden: op bezoek bij Pieter & Ellen met hun gasten, Senne, Len en Kato. Fijne dag in een mooie omgeving. De lange, donkere en vermoeiende terugrit nam ik er graag bij.

Ondertussen ben ik aan m'n vierde boek bezig: na Henning Mankell en Paulo Coelho zijn er twee uit de mini-crime-faction serie van Knack/De Standaard aan bod gekomen. De vermoedens van Mr Wicherer en De verdwenen Mona Lisa. 'k Heb al beter gelezen, maar tijdens een vakantie moet dat kunnen...

Marco Polo

De gekwelde man...

't Is gelukt: na gisteren ben ik nu echt op weg naar de zestig. Veel verschil voel ik niet, even weinig als al die vorige keren dus en we hebben het net als zo dikwijls op vakantie "heel rustig" gehouden. Geen festiviteiten, die spaar ik voor volgende zomer: in 2011 gaan we er een lap op geven, net als in 2001. Trouwens alle sms-ers, bloggers, bellers, facebookers en e-mailers die mij deze keer met gelukwensen hebben bedacht zijn dan welkom op de 60-party.
Men zegge het voort!
Dat er een beetje sleet komt op het gemartelde lijf wist ik al langer en had ik bij eerdere gelegenheden reeds vastgesteld en aan U medegedeeld. Vandaag heb ik echter kunnen ondervinden, en dan nog wel aan den lijve, dat mijn derde wandeling in de buurt van Abejar minstens even vlot, zoniet beter verliep dan de tweede en de eerste in deze zelfde omgeving. Prachtige bossen, heuvelachtig parcours, brandende zon met toch een licht briesje ter afkoeling: wat wil een wandelaar nog meer. Eigenlijk wil hij het af en toe weer op een drafje doen, maar daar speelt de langzame postprostataire totaalrevalidatie mij toch nog teveel parten. "Tevreden zijn met wat er kan" is het motto, en dan met kleine beetjes vooruit. 'k Ben al heel content dat de kampeervakantie vlot verloopt. La Pola blijft wel hinder ondervinden van haar meniscusoperatie en doet het bij regelmaat wat rustiger, maar over het algemeen zijn we tevreden met de "gang" van zaken. Verder zijn we heel blij met het doosje oordopjes dat zich in onze bagage bevindt: op Spaanse campings, en dan zeker tijdens de weekends zijn die hun gewicht in goud waard. Propje link, propje rechts, en weg van de wereld...

En ja, dan ben ik bij de verontrustende aanhef van deze bijdrage: De gekwelde man is de titel van het laatste Henning Mankell-boek in de Wallander-reeks. Zeer goed, prima leesvoer en met oordopjes in leest het als een sneltrein. Ik moet nu afsluiten, want de trein wacht niet: ik ga verder lezen...

Marco Polo

't Is weer zover...

Net als elk voorgaand jaar maak ik mij halfweg de maand juli weer klaar om mijn leeftijdsmeter een stapje vooruit te helpen. Als ik het goed heb komt er morgen "59" op de teller. Om een en ander op de aangepaste manier voor te bereiden had La Pola vandaag een uitstap gepland naar enkele kloosters in de niet zo nabije buurt van onze camping. Een paar jaar geleden viel ik voor het Monastir de Poblet, in de omstreken van Tarragona: "Mij moogt ge hier achterlaten als het zover is..." was toen de uitspraak waar ik mijn familieleden mee op het goede pad van het verzorgende afscheid wilde helpen.
Vandaag stuurde de planning van ons aller Pola mij dus door een schitterend berglandschap naar de kloosters van Yuso, Suso en Valvanera met de bedoeling en opdracht om uit te zoeken of een dezer de concurrentie zou kunnen aangaan met het hoger genoemde Poblet. Lag het aan de lange rit met bovenop de schoonheid van de natuur onderweg, of had het te maken met wie we bij het binnenrijden van de Rioja onder ogen kwamen...

Een ding werd ons vandaag duidelijk: wat mijn mogelijke eindbestemming betreft kunnen deze plaatsen niet op tegen Poblet.
De omliggende Sierra de la Demanda mag dan wel prachtig zijn met oneindig ogende naaldbossen en gretig begraasde weidevlakten, de kloosters zelf hebben mij deze keer niet echt kunnen bekoren.
Het kan natuurlijk niet altijd prijs zijn en zeker niet als de dag van morgen voor mij al iets speciaals inhoudt, want dan genieten we samen van een welverdiende rustdag...

Marco Polo

E viva España !!!

Gegeven het feit dat Uw schrijvende dienaar zich sinds een week in het Spaanse binnenland bevindt en dus bijna uitsluitend omringd is door Ibericos, edoch wars van enige vooringenomenheid zijn ding wil doen, heb ik gisteravond met veel plezier gedeeld in de lokale vreugdeuitbarsting bij het eindsignaal van de door la Roja verdiend gewonnen WK voetbal(wederom met kleine letter)finale 2010.
Samen met een honderdtal uiteraard Spaanse campinggasten zaten wij stipt om half negen op het terras van de dienstgebouwen. Toen ik na enkele minuten zag met welke grove borstel de niet-verdediger Van Persie zijn tegenstander onderuit haalde en bovendien heel verongelijkt reageerde bij de getoonde gele kaart wist ik meteen hoe laat het was: 20.35 u. De toon was gezet, en de man die er dit tornooi nog niks van bakte nam dan maar het voortouw in de destructieve tactiek waar Oranje voor gekozen had. Wat we die eerste helft te zien kregen was van een ongekende grofheid, en gekoppeld aan de maar al te goed gekende Arroganza Naranja helemaal het aankijken niet waard. De Hollandse elf kozen bewust voor anti-voetbal met een reeks onsportieve fouten waarop een bange scheidsrechter "slechts" met enkele gele kaarten wist te reageren. Oranje kwam niet aan voetballen toe: niet omdat ze het niet kunnen, dat hebben ze deze campagne meermaals wél getoond, maar omdat ze zich geheel concentreerden op het onderuitschoffelen en neermaaien van hun Spaanse collega's. Zo aanhoudend onbehouwen heb ik zelfs de Italianen in hun strafste catenaccio-jaren zelden zien spelen.
Oranje barbaarsheid à la Van Bommel, De Jong en Heitinga! Dat die laatste er diep in de verlengingen toch uit moest met tweemaal geel, dus rood, was het gevolg van een voetballogica waar we eigenlijk niet meer op gerekend hadden. Hij had de derde, ja zelfs de vierde Nederlander moeten zijn die het terrein wegens zware en herhaaldelijk onsportieve fouten diende te verlaten. Toen in de tweede helft Arjen Robben het ook nog vertikte om alleen voor doel af te werken bleek hoe zwaar de negatieve ingesteldheid van het team op elke speler apart ging wegen. Net als tegen Duitsland begon Spanje de kansen op te stapelen, en net als in die halve finale bleven ze er onnauwkeurig mee omspringen. Uiteindelijk kwam de verdiende goal er toch: Iniesta bereikt hiermee een goddelijke status aan het Spaanse voetbalfirmament, net als Casillas die een aantal gemaakte doelpunten uit zijn kooi wist te houden. Spanje verdiend winnaar, en in Nederland kunnen ze aan de grote Oranjeschoonmaak beginnen. Ze hebben er boven de rivieren wel een hele maand van mogen dromen, waren er bijna, maar een Oranjeteam op zijn smalst heeft er anders over beslist: arrogantie kan de angst wel verbloemen, maar angst verlamt zelfs het meest gehaaide schoffie...

Vanaf nu gaat het hier weer over onze vakantie: Uw dienaar met zijn nieuwe kapsel op de uitkijk bij de rotswand aan de Laguna Negra: 37 klimroutes, veel vijven en zessen en hier en daar een zeven...

En wie weet heel af en toe over de Tour de France?!

Marco Polo

Spanje - Nederland 3-0

Om juist te zijn ging het gisteren in Soria om de laatste wedstrijd in een kwalificatiepoule voor het EK Volleybal voor heren-junioren.
Just is just, hé!? We zagen een "leuke" wedstrijd, vooral van een oppermachtig Spanje. Als dat een voorsmaakje was voor wat ons vanavond te wachten staat, dan zullen de heren-senioren van Bert Van Marwijk diep in de beurs moeten tasten om de Spanjolen met pasmunt te kunnen counteren. Gisteren kregen de Hollanders een droge 3-0 op hun bord: 25-19, 25-12 en 25-20. Bij Spanje liep ene Fran Ruiz (10): met zijn schamele 178 centimeters dook hij naar alle ballen, knalde aan de opslag aces bij de vleet en zweefde langs en boven het net om smashes af te vuren op de hulpeloze tegenstanders. Een kerel waar we nog van zullen horen, voor zover volleybal het Belgische nieuws al mag halen.

Vandaag maakt Spanje zich op voor de WK finale in Zuid Afrika. 't Is bijlange niet te vergelijken met de Oranjegekte in Nederland, maar toch wapperen de Spaanse vlaggen massaal aan tenten en caravans op deze camping. Te massaal volgens de Basken en de Catalanen, die vinden dat hun regio's tekort gedaan worden door zoveel Spaanse aandacht voor lokale helden uit Barcelona en Bilbao. Regionale geschillen en confederale twisten: waar hebben we dat nog gehoord?

Marco Polo

Voetbal, reizen en weer voetbal...

En ik die dacht dat het Braziliaanse team de Kezen wel eens een poepje zou laten ruiken?! Niets daarvan, integendeel: A Seleção ging met de billen bloot in die kwartfinale tegen Oranje. Dat Uruguay de halve finales haalde dankt het dan weer aan een overvloed adrenaline die door de aderen van Gyan stroomde toen hij in de 121ste minuut zijn Ghana vanop de penaltystip naar de overwinning kon trappen. Tegen de deklat, Jan... euh Gyan!! Vijf minuten later, tijdens de ultieme strafschoppenreeks, mikte hij, nu wel geconcentreerd, als eerste de bal perfect in de winkelhaak. Jammer voor hem en voor heel Ghana was dit niet voldoende, want de rest van de reeks flaterde... In de derde kwartfinale speelde een oppermachtig Duitsland Argentinië op een hoopje. Had ik er in de foto-affiche een voorgevoel van dat Maradonna voor een "nippelgate" stond??
Spanje van zijn kant kwam maar net met de hakken over de sloot tegen Paraguay. Dat zou moeilijk worden in de halve finales.

En toen vertrokken we op vakantie. Auto netjes ingeladen, niet teveel dingen vergeten, bandendruk controleren en de dieseltank nog eens helemaal volgooien. Alles en iedereen (allebei dus) klaar, en daar gingen we weer richting Spanje. Net als vorig jaar hielden we het de eerste dag bij 800 km, en dan kom je natuurlijk weer uit op dezelfde plek in St Jean d'Angély: La Goule Benèze. Een voortreffelijk adres als tussenstop op weg naar het zuiden. We hebben ons aan de geplogenheden gehouden en bouwen dus stilaan een Angélyaanse traditie op. Zelfde hotel, zelfde terrasje in het centrum en daarna eten in hetzelfde restaurant op hetzelfde dorpsplein. Om de volgende ochtend af te sluiten met eenzelfde ontbijt in La Goule. We vertrekken goed op tijd en er is weinig verkeer. In de wetenschap dat we vandaag niet zo heel ver meer moeten beslissen we na enkele uren een extra stop in te lassen. Het is geleden van onze vakantie met Jo & Bea en Jan & Resi dat we er nog geweest zijn, wel nog menigmaal voorbij gereden op de A 63, maar nu na 32 jaar staan we eindelijk nog eens in Vieux Boucau. Veel veranderd, bijna alles. Maar de oude platanen op de Place de la Mairie staan er nog en zien er net als wij ook 32 jaar ouder uit. Les Arènes en Le Fronton du Chistéra ogen nog net als vroeger, en voor wie er toen bij was moet onderstaande foto ook meer dan herkenbaar zijn: zou het daar kunnen geweest zijn dat wij in 1978 onze zomervakantie doorbrachten? Drie appartementjes op de eerste verdieping...

We zijn onszelf het antwoord schuldig gebleven en moeten ook U in het ongewisse laten. Toch waren we meer dan blij dat we Vieux Boucau nog eens met eigen ogen gezien hebben. Misschien wordt het op een van onze volgende reizen wel een heuse halte en verblijven we er een weekje. De tijd zal het ons leren.
We zetten onze tocht verder, duiken in de buurt van Biarritz het Iberisch schiereiland in en zetten koers naar Pamplona. Het is weer de tijd van San Fermin en zijn feesten, maar deze keer laten we de stad links (eigenlijk rechts) liggen. Iets verder heeft la Pola een kleine camping gespot, en daar poten we dan ook onze tent neer. We trekken vandaar op uitstap naar Olite, en hebben aan de voet van de burchttoren een close encounter...

Een verschijning? Een fata morgana?
Alleszins een sober beeld van een schitterend kasteel.
We hebben daarna een rustdag ingelast en hebben in de cafétaria van de camping de eerste halve finale gezien. Holland leek Uruguay al snel een kleedje te passen, maar dat was zonder Forlan gerekend. Na de rust stak Oranje gelukkig een tandje bij en leek de boel definitief beslist. Dat was het ook, ondanks nog die late onnodige aansluitingstreffer van Pereira.
Daags nadien hebben we in een volle gelagzaal gezien hoe La Roja de onbedwingbaar geachte Mannschaft te kakken zette. Voor de rust niks te beleven, maar na de pauze een vloedgolf aan kansen die uiteindelijk toch één keer resultaat opleverde: een buffelstoot van Pujol, en het Duitse sprookje was uit. Delirium op z'n Spaans!!
We zijn nog één dag gebleven in Villafranca en hebben de Bardenas Reales bezocht.

Heet mannekes...!!
Om af te koelen en de Spaanse zomer beter te kunnen verdragen ben ik diezelfde avond nog naar de kapper gegaan. Lang geleden dat het gras nog zo kort heeft gestaan!

Ondertussen zijn we in Abejar aangeland, zo'n 25 km van Soria. Camping El Concurso, veel volk, wel schaduw en de WiFi werkt prima. Vanavond gaan we al een voorproefje meemaken van het grote Spanje-Nederland. In Soria wordt het EK Volleybal Heren voor -20 jarigen gespeeld, en vanavond staat inderdaad... España-Hollanda op het programma. We zullen er zijn.

Marco Polo

Schluss damit...

Wij hebben er nog maar eens een punt achter gezet: achter het lopende, correctie "voorbije" schooljaar. Als naar gewoonte is het weer snel gepasseerd, alleen nu nog iets vlugger dan de vorige keren. De tijd staat niet stil, is niet te stoppen en vliegt dus dat het een lieve lust is. We treuren er niet om, want daardoor zijn we ook weer sneller bij de jaarlijkse zomervakantie aangeland.
De weergoden houden zich aan traditionele beloften en geplogenheden en lijken er voor de verandering een oerdegelijke zomer van te maken. Mij hoort U niet klagen.

Om het schooljaar af te sluiten in schoonheid hadden Noël en ikzelf een oproep gericht ende uitnodiging verstuurd aan Ome Wies en Nonkel Fons. Beide heren, in een vorig leven zeer gewaardeerde collega's op ons Pito-instituut, hebben een klare kijk op en rijke ervaring in het zich naar de pensioenleeftijd spoedende leven. Buiten het feit van een blij weerzien, een smaakvolle lunch en een bijhorende "weet je nog wel"-babbel zou er heel wat wijsheid te rapen vallen. Maar alles op z'n tijd: eerst toasten op wat was, wat is en wat nog komen gaat en op het goede samenzijn...

Wanneer wij het verder over de (w)etenswaardigheden des levens hadden kwam de quote van de dag op het conto van Nonkel Fons. Opdat wij onszelf zouden behoeden voor al te veel dubben en denken reikte de wijze man ons volgend citaat aan, op naam van Heinrich Böll : "Es hat alles schief gelaufen, wenn er angefangen hat nach zu denken." Of iets in dien aard...
Ook Zijne Pauselijke Eminentie kon zich daarin vinden.
U ziet dat heer Polo er iets voor over heeft om levenswijsheid te vergaren, en dat dit gebeurt op de meest onverwachte momenten. Na de noen hebben wij afscheid genomen van deze heren van stand en hebben ons spoorslags naar het Pito begeven alwaar wij beschikbaar zijn geweest om ouders van de aan ons toegewezen jongeren te woord te staan. Het heeft niet mogen zijn, en dus ervoer ik deze lange namiddag als uitermate overbodig en oeverloos lang. Aansluitend was er tijd voor een aperitief, een hapje en een voorgerecht, een massa smakelijk BBQ-vlees en drank à volonté. Dit alles onder begeleiding van de jaarafsluitende roddels en blaadjespraat zorgde toch voor een aangenaam einde van het schooljaar. Schluss damit...

Ondertussen genieten we van twee voetballoze dagen, wat mij de tijd geeft om de affiche der kwartfinales "à la Polo" samen te stellen:

Nederland - Brazilië

Uruguay - Ghana

Argentinië - Duitsland

Paraguay - Spanje

De weddingschappen zijn geopend...

Marco Polo

Er hat's gewusst...

"Natürlich hat er es gestern gewusst:
bestimmt, ungegensprechlich und gans sicher!!"
Uit deze foto blijkt maar al te duidelijk dat Manuel Neuer, de goalie van Duitsland, heel goed wist dat de bal over de lijn ging: hij was bevoorrecht toeschouwer en dan nog vanop de allereerste rij!
In tegenstelling tot wat velen beweren lag de keeper dus niet in de gezichtslijn van de blunderende scheidsrechter, maar hing op dat moment hoog en droog in zijn doelvlak en kwam in een flits op een geweldig idee. Origineel was het niet echt, maar als Duitser leverde hij hiermee wel het bewijs van zijn kennis betreffende de vaderlandse geschiedenis: "Ich habe es nicht gewusst." en daarmee was de kous af. Scheidsrechter in de war, en op bevel van herr "Befehl ist Befehl" Obersturmbahnführer Blatter geen kans op herziening of verbetering van de beslissing. De twijfel regeert, de discussie moet blijven en vooral de eerlijkheid wordt geofferd op het altaar van de commercie en het spektakel. Dat dit spektakel minstens even groot zou geweest zijn met een tussentijdse 2-2 komt bij het bejaardenclubje van de Fifa niet aan de orde natuurlijk. Enig idee welke flater straks zal opgevoerd worden bij Nederland-Slowakije?
Volgens mij heeft Bert Van Marwijk al een plannetje: "We starten gewoon de match met 12 op het veld, de scheidsrechter kan dit moeilijk controleren want mag geen rekenmachientje gebruiken (electronisch hulpmiddel!!). Wanneer hij er toch nog mocht achterkomen voor het einde van de wedstrijd, dan kan hij de genomen beslissing niet meer annuleren want dat zou tot gezichtsverlies leiden bij de voetbaltop..." Die Bert toch! Hij zet er misschien wel twee keepers in: één om de ballen te stoppen en één om ze snel weg te pakken als ze toch over de lijn zijn gegaan...

Marco Polo

Niets gezien...??!

Op de voorlopig heetste dag van het jaar heb ik mij ter bescherming tegen de brandende hoogzomerzon tweemaal binnenskamers teruggetrokken voor een pot voetbalkijken. Tweede dag van de achtste finales en een mens moet al eens, indien voorhande, zijn verstand gebruiken en niet steeds in die blakende zon vertoeven. De verwachtingen waren hooggespannen, en vooral de affiche voor de namiddagmatch tussen Engeland en Duitsland zag er veelbelovend uit. Het werd een onuitgegeven variante op de WK-confrontatie uit 1966 tussen dezelfde ploegen. Dat de scheidsrechter in die door God vergeten tijd nog twijfelde of de deklatbal van Geoff Hurst toen vóór of achter de doellijn was neergekomen kan ik begrijpen, maar wat vanmiddag gebeurde kan er bij mij niet in. Zuiver doelpunt, bal minstens één yard -speciaal voor de Engelsen veronderstel ik- voorbij de lijn, 27 herhalingen waarop alles duidelijk is te zien... en gewoon verder spelen. Nog geen zweem van twijfel bij de heer Jorge Larrionda, scheidsrechter van dienst. Hij gaat voorbij aan een perfecte 2-2 voor de Engelsen, op een cruciaal moment kort voor de rust. De zogezegd grootste sportorganisatie van de wereld blundert op een onnnavolgbare wijze. Bij een sport waar één enkel doelpunt meestal alles bepaalt gooit men er nog steeds met de pet naar. Geen electronische hulpmiddelen nodig, en dat was bij dit doelpunt ook het geval: 258 miljoen televisiekijkers zagen een geldig doelpunt, maar de scheidsrechter beslist (verkeerd). Het beste wat commentatoren, coaches en zelfs spelers daarop weten te vertellen ligt in de buurt van "Ja, zo is voetbal nu eenmaal..." Heel pover antwoord en zwakke reactie in wat anders altijd moet doorgaan als de allerbelangrijkste en levensbepalende bijkomstigheid op deze wereld.
En ja, de Engelsen waren niet goed. En natuurlijk waren de Duitsers voor drie kwart van de tijd veel beter, maar de scheidsrechter blundert op een ongelofelijke manier. Nu het 4-1 werd zal dat detail weer snel vergeten zijn, maar eerder deze week hoorde ik een Nederlandse commentator tijdens een dubieuze fase in de groepsronde nog zeggen dat we "dankzij Sepp Blatter en de andere leden van de FIFA bejaardensoos (sociëteit) nooit zullen weten of die bal voor of achter de lijn werd gestopt..."
Shame on FIFA !

Of ze het ervoor gedaan hebben zullen we wel niet te weten komen, maar ook in de tweede match vandaag tussen Argentinië en Mexico slaagde het scheidsrechterstrio erin om een hemelshoge kemel te schieten. Doelpunt ... offside ... afgekeurd?
Neen, blijft toegekend want ik kan hier mijn beslissing van daarnet niet terugdraaien. Don Diego haalt het van een zwakke Roberto Rosetti, onkundig scheidsrechter van dienst.
Argentinië - Mexico 3-1.
Ik versta niet dat wie deze sport zo ernstig neemt dat hij er zijn boterham (met beleg) mee verdient of als bobo in de Vip-tribunes zit dit allemaal zomaar laat passeren en bovendien pikt omdat... in voetbal alles kan. De dwaze dingen blijkbaar eerst...

Marco Polo

Uitgeteld...

We hebben onze schrijvende perscollega's de tijd en de ruimte gegeven en ze hebben er schuimroods gebruik van gemaakt.
Alles en nog meer is aan bod gekomen om de afgang van les Bleus te analyseren en er een aanneembaar verhaal aan te wijden. Acceptabel of niet, ik zou het eerder aanstootgevend noemen.
Een bende rotverwende jongetjes, die het allemaal zelf voor het zeggen willen hebben, strandde in haar eigen grootheidswaan en vond er geen sportief antwoord op. Wat had U anders gedacht? Vier jaar geleden leidde Maître Zidane het debacle in tijdens de verloren WK-finale tegen Italië. Met een frustratie-kopstoot op de borst van Materazzi tekende el Zinédine meteen voor een fin de carrière en mineur. Twee jaar later liepen de Haantjes vast in de groepsfase van het EK en keerden roemloos huiswaarts met één schamel puntje. Trainer Doménech kreeg nooit greep op de groep en slaagde er maar niet in om van een reeks getallenteerde individuen een ploeg te maken. Een flagrant handspel van Thierry Henry en de daaruitvolgende score tijdens de barragematch tegen Ierland zorgden er voor dat de notoire valsspelers van Frankrijk zich toch nog, maar dan geheel onverdiend, konden plaatsen voor het WK 2010 in Zuid Afrika. Daar ging het, zoals U allen wel weet, uiteindelijk van kwaad naar erger. Het ergste van al vind ik wel dat Sarco himself de zaak naar zich toe gaat trekken. Schoenmaker...

De Fransen zijn uitgeteld, maar hetzelfde dient gezegd van de Azzuri. Ook zij hebben het deze keer niet kunnen waarmaken. Volgens mijn vriend en collega Signore Spaghetti moeten we er niet te zwaar aan tillen: zijn Italianen kunnen ook niet telkenmale en steeds opnieuw de wereldtitel mee naar huis nemen. Hij rekent al op 2014, maar de finalisten van 2006 halen nu zelfs niet de achtste finales... Om de Europese uittocht rond te maken gingen ook de Grieken, Slovenen, Serviërs, Denen en Zwitsers voor de bijl. Europa scoort 6/13 in de voorronde, Amerika 6/7, Afrika 1/6 en voor de rest blijft er nog een 3/6. Europa moet dus eigenlijk gedelibereerd worden, Amerika gaat met een "cum laude" lopen, terwijl Afrika op een zwaar onvoldoende strandt...
Ondertussen hebben we de eerste twee matchen van die knock out-fase tussen de BBQ-schotels door al bekeken en beleefd, en gezien dat Zuid Korea en de USA te licht zijn bevonden: uitgeteld, "over and out" en naar huis.

Heer Polo zelve heeft zich vanochtend begeven aan het snoeien van de buxusbollen, het bijwerken van een derde van de ligusterhaag en het stofzuigen van wat voorlopig moet doorgaan voor een grasperk. De warmte, de inspanning en de opeenvolging van activiteiten hebben ervoor gezorgd dat ook Uw dienaar zich als compleet uitgeteld moet aanbieden en derhalve aan een dagske rust toe is...

Marco Polo

MP Breaking News

Als het om snelle en "speciale" berichtgeving gaat zit U goed op deze site. Zoals U allen weet is geen inspanning mij te veel om mijn trouwe publiek te informeren en te voorzien van de laatste nieuwtjes betreffende de meest onnozele onderwerpen en personages. Om in het oog springende futiliteiten van al dan niet bekende individuen aan te kondigen heb ik een kersvers logo van een ochtendlijke kwaliteitskrant bewerkt en er een MP (Marco Polo) Breaking News eye-catcher van gemaakt. Bij deze zal ik meteen en voor het eerst gebruik maken van deze nieuwigheid:

Niet het aftreden van Marianne Thyssen als voorzitster van CD&V is hier het grote nieuws, noch het feit dat zij zich beroepsmatig en gemakkelijkheidshalve opnieuw naar het Europees Parlement zal begeven, maar wel de hele ommezwaai die zich voordoet in haar recreatief bestaan. Gedaan met fietsen, tafelen en bier drinken...
Om de weerbarstige en als steeds dwarsliggende Yves Leterme van antwoord te dienen heeft "la Marianne" zich ook een voetbalploeg uitgekozen om voor te supporteren. Niet simpel natuurlijk, omdat wij weten dat den Yves kickt op "les Rouches du Standard" en Thyssen zich op z'n vrouwtjes eerder aangetrokken voelt tot St-Gillis Waas, St-Niklaas of Oud-Heverlee. Daar moet een ploeg met inhoud tegenover staan, en dan nog liefst met spelers en een coach die tot de vrouwelijke verbeelding spreken. En welke up-grade heeft die dekselse Marianne daartoe ondergaan...???

Een Argentijnse, bij God...
don Diego gaat niet weten waar hij het heeft!!
Volgens mij straalt Marianne veel meer charisma uit in haar nieuwe omgeving dan tijdens haar passage in de voorzitterszetel van het CD&V. Goed gedaan, meiske!!
Voor de rest van het WK voetbalnieuws verwijzen we deze keer graag naar onze collega's van de schrijvende pers. Dat zij het nu maar eens komen uitleggen waarom de Fransen, de Italianen en de Denen het niet gehaald hebben...

Marco Polo

Eerste lustrumviering...

Een aloude gewoonte getrouw start ik de verjaardagspublicatie met een copie van de allereerste geslaagde poging op deze blog van...

22 juni 2005
beste Aloysius,
voor de "zoveelste keer" probeer ik nu eigenhandig een blog op te starten. Ik ben méér dan benieuwd naar het resultaat.... Stel je voor dat het eindelijk lukt: heel de vakantie heen-en-weer en op-en-af berichten vanuit Yucatan-Mexico, om jou en je eega op de hoogte te houden van onze vakantie-avonturen, alsook af en toe een tipje sluier lichten van de avond-uren in Mexico kan dat meer dan een tipje zijn !!! Enfin, ik was weeral blij je vandaag even te ontmoeten.
Al was het maar even: mijn dag kan niet meer stuk (of misschien alleen met stukken en beetjes...) Ik ga dit verzenden (hoop dat het lukt) en dan weer aan de gitaarstudie...
Op hoop van zege !!!!
marco polo


Vandaag schrijven we 22 juni 2010 en zijn we dus al aan de vijfde verjaardag van dit triviale proza-gedrocht toe.
Hiep Hiep Hiep HOERAAAAA !!!
En op naar de volgende...

Marco Polo

Op z'n Duits...

We beleven morgen, na alweer een meteorologische ommezwaai die kan tellen, allicht de koudste "langste" dag van het jaar in het laatste decennium. Van een grote verwarring zaaiende openingszin gesproken...

Heer Polo laat het echter niet aan zijn hart komen. Wat ik de voorbije periode al aan ontgoocheling heb moeten wegslikken wegens het halstarrig, hautain en inspiratieloos optreden van de zogezegde topvoetballers wordt de laatste dagen enigzins goedgemaakt door de verrassingen en de bijhorende rekeningen die door de "kleine ploegen" aan de grote(?) worden gepresenteerd. Waar Duitsland, Engeland, Italië en Spanje steken laten vallen is bij Frankrijk zelfs de priem uit het breiwerk gehaald. Die gaan zwaar tegen hun goesting nog een overbodige match moeten afwerken tegen het thuisland. Als Mexico en Uruguay het een beetje begrijpen gaan zij in hun laatste wedstrijd voor een oerdegelijke salonremise à la "Oostenrijk-Duitsland"(WK 1982)... maar dan nu met een gelijkspel als einddoel. De twee anderen maken aldus geen schijn van een kans meer: 5 punten is en blijft altijd meer dan 4, hoe je het ook draait of keert. En dus Mexico en Uruguay naar de achtste finales.
Nederland is daar als eerste al absoluut zeker van, en wat erger is (of net niet?!) gebeurde dit zonder mooi, fraai noch flitsend voetbal. Twee oersaaie matchen en toch zes punten. Om de 1-0 tegen Japan te bekijken had ik zelf gelukkig mijn toevlucht genomen tot een 2 x 45 minuten (FIFA-correctie: 46 + 48 minuten) hometrainer-sessie. Fernanda ter wille droeg ik daarbij een Braziliaans shirt onder een oranje supportershoed.
Zo houd ik alvast déze kerk in het midden.
Ze gaan het boven de Moerdijk zeker niet graag horen, maar volgens mij was het "op z'n Duits". Veel kwaliteit op het veld, maar een te hautain optreden om daar ook maar iets van te tonen aan de betalende toeschouwer en de kijkers thuis. Een eerste helft die overliep van lusteloos tikkie-t'rug, na de rust een paar versnellingen en met de hulp van een flaterende Japanse keeper: 1-0. Mooi zo. En dat was het dan. Pluspunt voor onze Noorderburen: op deze manier wint de Mannschaft meestal de grote tornooien. Dus Nederland nu al wereldkampioen...??

De Lakers wel: die haalden het donderdag in een spannende laatste match met 83-79 van de Celtics en kronen zich voor de zestiende keer tot NBA Champs .

Marco Polo

De langste week...

Het heeft hier de vorige jaren rond deze tijd regelmatig over de langste dag gegaan. U weet wel, soms 21 en dan weer 22 juni, de dag van de zomerzonnewende.

Ik dacht dat daarover het meeste al wel gezegd is, maar wat doen we met de drie dagen ervoor en evenveel daarna?
Dat is toch samen een zevendaagse die wij door de band een week plegen te noemen. Als ik er de Wikipedia op na sla, dan krijg ik voor dit jaar de volgende tabel:

Juni	Opkomst	Ondergang	Burgerlijke schemering
			Duur	Begin	Einde
18 06 2010	05:29	21:59	46.	04:42	22:45
19 06 2010	05:29	21:59	46.	04:42	22:45
20 06 2010	05:29	21:59	46.	04:43	22:46
21 06 2010	05:29	22:00	46.	04:43	22:46
22 06 2010	05:29	22:00	46.	04:43	22:46
23 06 2010	05:29	22:00	46.	04:43	22:46
24 06 2010	05:30	22:00	46.	04:44	22:46

Inderdaad, de zeven langste dagen van het jaar op een rij. Op een minuut na telkens zestien uur en dertig minuten licht per dag. Reken daar nog twee keer drie kwartier schemering bij, en de nachtraven moeten het doen met een schamele zes uren duisternis per etmaal. Bepaald weinig om dingen te doen die het daglicht niet verdragen. Van de andere kant levert deze week een angstwekkend hoog aantal lichturen op en is er tijd te over om alles te doen wat maar kan gedaan worden om de vakantie voor te bereiden.
Zo zijn daar voor mij op maandag nog 2 (twee) lesuren toezicht bij de proefwerken, en dan rest mij later nog slechts een kort optreden voor de verdediging van een eindwerk en de finale laatste schooldag, personeelsfeest incluis. Er wachten mij nog wel enkele klusjes in en om het huis, maar die kunnen de pret niet bederven. Wie ook goed werk levert is mijn PC, die terwijl ik deze regels tokkel aan een hels tempo staat te downloaden. De Lakers hebben inderdaad in Game 6 het laken naar hun kant gehaald, de score (3-3) in evenwicht gebracht en een belle afgedwongen.
Die werd vannacht gespeeld, wordt nu binnengehaald en vanavond bekeken. Sssst, nog niks zeggen en ook niet bellen of mailen!! Ik leid mezelf nog even af...

Donderdag stond Argentinië - Zuid Korea op het voetbalprogramma. 'k Heb de match gemist omdat ik niet aan de geneugten van zomerse zonnestralen op m'n blote bast kon weerstaan. Het gedacht alleen al..., en dan te weten dat de ervaring zelf nog veel aangenamer is bovendien. Tussendoor ben ik toch maar het stoombad en de bio-sauna ingestapt... en heb water gedronken, veel water.
De 4-1 overwinning zal het Argentijnse opdondertje in maatpak wel een kick bezorgd hebben. Ik van mijn kant en zonder maatpak lag op de zonnewei naast Miss Argentinian Sucker. Als ik mag kiezen, dan kan ik don Diego best missen.
Geef mij maar zo'n donderse miss...

Verder rest mij enkel nog een fleurige afsluiter
bij aanvang van deze langste week:
een frisse bos lavendia angustifolia
geheel van eigen kweek...

Marco Polo

Vervelend, eentonig en lawaaierig...

Tot zover de momentane samenvatting van mijn allerindividueelste gevoelens van onderwaardering bij het aanschouwen van de eerste veertien wedstrijden op het WK voetbal 2010. Vanaf nu en tot het eind van deze campagne wordt bij de berichtgeving hierover de hoofdletter "V" gebannen uit het woord voetbal. Hoofdlettergebruik is een teken van respect, hetwelk ik na het aanschouwen van 1316 minuten inspiratieloos gestuntel in deze geheel ben kwijtgeraakt. (1260 reglementaire wedstrijdminuten plus de door de FIFA blijkbaar standaard toegevoegde tijd van 1 minuut bij de eerste helft en 3 minuten op het einde van de match... Moet dat echt??!) Natuurlijk las ik daardoor gemakkelijker een plaspauze in, zit ik al eens te laat voor de buis en stap ik af en toe vroeger op: eentonigheid en verveling eisen hun tol. Ik heb zodoende meer dan waarschijnlijk wel enkele betere acties of wenkende kansen gemist, maar ook heel wat ergernis om het angsthazerig rondspelen, oeverloos geklungel, hulpeloos zoeken naar een aanspeelpunt en gesimuleerde fouten zijn mij op die manier bespaard gebleven. Zij die met mij in de wereldbekerhinderlaag zijn gelopen zullen moeten erkennen dat er maar één lichtpunt was, eine unheimlich leuchtende Verhellerung der Fussballerlebnis: die Deutsche Mannschaft.
Voorlopig nog met een grote "F" én "M"...
Straks moet ik eerlijkheidshalve ook Chili, Honduras, Spanje en Zwitserland nog een kans geven, maar om de te verwachten ontgoocheling te counteren ben ik alvast Game Six van de NBA Finals aan het downloaden.

Het gaat een beetje moeizaam, maar dat heb ik ervoor over:
1,09 GB, nog 2h 36m te gaan en dan... In een flits vanuit het Staplescenter veel meer spektakel dan in de voorbije vier dagen vanop de grasvelden in Zuid Afrika! Kunnen de Lakers deze keer de Celtics-machine ontregelen en een beslissende zevende wedstrijd afdwingen? Niks verraden, gewoon nog even geduld en dan ga ik zitten voor een paar uur basketbal. Pure klasse.
Geen flauwe kul, maar schitterende actie, oplopende spanning en daarbovenop in elke ploeg een scorend vermogen dat zijn gelijke niet kent tegen een nooit aflatende "defense".
Het is er ook heel lawaaierig, een echte heksenketel, maar veel verteerbaarder dan het monotone vuvuzela-gebrom.
Jan Wauters, God hebbe zijn ziel, zou er een heel vette kluif aan hebben en een dito tekst over spuien. Daartegenover is dit povere blogsel slechts klein bier, een mager beestje en van geen tel...

Marco Polo