Lüttich - Liège - Luik

Nog 10 dagen en de lente begint... op papier!
Vandaag zet een zoveelste winterprik die traditionele seizoensplanning echter op een behoorlijke helling: een skihelling, maak er maar een springschans van. Sinds vanmorgen ligt de Polder onophoudelijk onder een flinterdunne sneeuwvlaag. Het vernoemen niet waard, maar ondertussen blijft de sneeuw wel liggen en met de koude zal daar niet snel verandering in komen. 't Is koud en 't wordt berekoud. Morgenvroeg verwachten we nog meer sneeuw. Het blijft dus nog even winteren. Tijd om wat achterstalig blogwerk in te halen. Normaal had ik vandaag Lanzarote III voorzien, maar laat mij U eerst even verslag doen van het voorbije weekend. Nog maar net terug in het land of er stond alweer een uitstap gepland. Deze keer bleven we in eigen land en trokken naar Luik, de Vurige Stede - la Cité Ardente. Bedoeling was om er met 'de zes van Leuven' op uit te trekken, maar aangezien Nolle slachtoffer was geworden van een potige buikgriep en Soeur Marleen ook thuis bleef om hem te verzorgen gingen we met z'n vieren op stap. Door omstandigheden werd het een korte over-en-weer, maar met de heersende klimatologische situatie moest het echt niet meer zijn. Eigenlijk waren er maar twee duidelijke programmapunten voorzien: een bezoek aan het nieuwe treinstation met de daarin lopende tentoonstelling 'Golden Sixties' én een gegidste wandeling door de oude stadskern. En de rest liet zich als vanzelf invullen. Zoveel tijd was er trouwens niet.
De Gare TGV Guillemins is op zich zeker een bezoek waard. Voor het ontwerp en de realisatie tekende het Spaanse enfant-terrible van de moderne architectuur, Santiago Calatrava. Bekend, maar ook berucht om zijn megalomane en geldverslindende projecten. Zou het toeval zijn dat een van zijn pronkstukken in de meest mafiose stad van België staat?

Bij het betreden van de open perronoverkoepeling zijn we zwaar onder de indruk van de mooie constructie. Tot eind april figureert Kuifjes maanrakket als trekpleister voor de 'Golden Sixties' EXPO, en brengt aldus wat kleur in het geheel. Mijn vriend Eli heeft vooral oog voor een Maagdenburgse halve bol, waarvan we er later in de stad nog veel meer zullen aantreffen.

 

Het bezoek aan de Expo riep veel herinneringen op, hoe kan het ook anders. Als tiener heeft Uw dienaar de zestiger jaren zeer bewust meegemaakt, net als velen onder U. Er is daar teveel om op te noemen, en alles op een aangename wijze tentoongesteld. Ook de audiogids is van een behoorlijk goede kwaliteit. Om U één voorbeeld te geven: wat is er mooier om in één moment de sfeer en de emoties van een modern tijdperk weer te geven dan een muur vol tijdsgerelateerde filmaffiches...

Om een frisse neus te halen maakten we tussen het tentoonstellingsbezoek en het avondmaal nog een ommetje en zagen de mooiste brug van Luik: le Pont de Fragnée.

Zondagvoormiddag was het de beurt aan Jacques Gilson, guide animateur de la ville de Liège, om ons op sleeptouw te nemen door de oude stadskern. Gedurende twee uren trotseerde hij, samen met ons, de niet zo aangename weersomstandigheden en maakte ons wegwijs in de geschiedenis van zijn stad.

Het was zeker de moeite, en kijk... ook Jacques leidde ons langs de Maagdenburgse halve bollen die in Luik fungeren als de Amsterdammertjes in... Amsterdam, en veel minder agressie uitstralen dan de ondertussen al terug verwijderde Antwerpse 'bobkes'.

Het was een korte maar intense belevenis en, mits betere weersomstandigheden, voor herhaling vatbaar. Ik denk dat we dan nog meer zullen genieten van de aangename plekken in Luik die we nu al hebben leren kennen. Misschien kunnen we dan meteen checken of het openbaar vervoer al iets genormeerder verloopt aan de stationshal, of dat de TEC en de SNCB nog steeds onder één Calatravaans hoedje spelen...

Marco Polo

Lanzarote II

Vandaag bekijk ik de voorbije trip door de ogen van de marathonfanaat die zolang in mij geleefd heeft. Tijdens mijn pre-prostatoir en van cardiale stoornissen vrijgesteld tijdperk op deze aardkloot, zeg maar mijn 'Poloiaanse Prehistorie', is er een tijd geweest waarin ik jaarlijks behoorlijk wat loopkilometers op de teller had. Duurtraining en bijhorende marathons waren mijn 'lange leven', hoewel de harten-doctoor mij vorig jaar toch een behoorlijk bijgestuurd beeld van die zogenaamde 'run for your life'-hype heeft opgehangen. Maar goed: wat geweest is is geweest en wat komen moet dat komt. Niet achterom kijken, edoch voorwaarts turen. Maar omdat het sterker is dan de hele Heer Polo zelf, toch nog even over die marathons: ooit droomde ik van verder, sneller en zwaarder en moest dus, nog steeds in mijn dromen, uitkomen bij de triatlon. U weet wel, dat gekkenwerk waarbij de deelnemende malloot eerst al zwemmend een tijd te water gaat, daarna een belachelijk lange fietsrit aflegt om, liefst nog dezelfde dag, het geheel af te ronden met een loopmarathon. Vrienden en vriendinnen van pleger dezes weten dat het voor mij bij dromen is gebleven: het lopen was oké, en daar ben ik nog steeds best tevreden mee, voor het betere fietswerk voldeden wel mijn beenspieren maar bleek mijn poezelige achterwerk dan weer van een veel te softe samenstelling om urenlang zadelleed te verdragen en finaal bleek mijn lijf over een waanzinnig hoog kouschijtlaarsgehalte te beschikken, zodat zwemmen in open water geen optie was. Exit triatlondromen. Uitdaging niet gehaald. Nederlaag, en eigen beperkingen erkennen. Terug naar af. Nu kom ik zoveel jaren later, op een tijdstip dat er niks meer te rapen noch te bewijzen valt, in de locatie van de zwaartse triatlon ter wereld terecht: de Ironman van Lanzarote. Tijdens een uitwaaiweek op dit Canarisch eiland word ik dagelijks met de neus op mijn onvervulde triatlondromen gedrukt. Het begint met een wandeling langs Playa Grande, waar de start van de race plaats vindt en de dapperen in alle vroegte te water gaan.

Met dit weer wordt er echter niet gezwommen, en de kouschijter in mij kan daar alleen maar tevreden mee zijn. We houden het bij een verkenning op het droge: stukje tegenwind, en terug met de wind in de rug. Een paar dagen later trekken we erop uit met een huurwagen. Aangezien het eiland niet zo groot is heb je op een dag al veel gezien, waarover later meer, maar voor het fietsgedeelte van de Ironman wil dat zeggen dat ze zo ongeveer elke meter asfalt die Lanzarote rijk is minstens één keer moeten aandoen om de volle 180 kilometer te halen. Waar je ook rijdt kom je fietstoeristen tegen, en hier telt niet alleen de regel van de wind die in het voor- en, ik doe een gok, minstens evenveel in het nadeel blaast.

 

Zeker even pittig tikken hierbij de hoogtemeters aan, om dan nog maar te zwijgen van de impact die de eindeloos lange rechte stukken maken op de morele weerbaarheid van de stalen dames & heren in spé. Om de wedstrijdvolgorde te respecteren, én minstens even belangrijk: een eind aan dit verhaal te breien, keer ik nu terug naar onze eerste avondwandeling over de boardwalk van Puerto del Carmen. In verschillende lussen lopen ze hier heen en weer tot ze er 42 kilometer op hebben zitten. Wij halen de korte omloop, tot het keerpunt bij de aanvliegroute voor de Aeropuerto de Lanzarote.

Ook hier was het eerst 'wind op' en genoten we op de terugweg van een toen nog aangename tailwind. Op de dijk zelf werd al aardig wat gelopen: parcoursverkenning veronderstel ik, in de hoop op 18 mei 2013 het noorden niet kwijt te raken. Elke dag weer dacht ik terug aan de eertijds gemiste kans en de ontlopen uitdaging om toch minstens één keer die gekte mee te maken. Never been this close...
En neen, er was vandaag geen tijd noch aandacht voor de internationale vrouwendag bij mij.

Marco Polo

Lanzarote I

Beter laat dan nooit, en beter nu met snelle halen dan vertwijfeld lang nadenken en al helemaal niet. Zo zou ik het kunnen samenvatten, en zo leg ik ook mijn uitvluchten voor U neer: méér dan een week blogloos door het leven! En andermaal vindt Uw dienaar van zichzelf dat hij een verdedigbare reden voor die afwezigheid op zijn verba-, litera- ende communica-tief strijdtoneel kan inroepen. Uithuizig en dus weg, met de zusjes 'Pola' naar Lanzarote. Er eens helemaal tussenuit kon geen kwaad, de batterijen opladen, en waarom dan niet samen. Eind februari-begin maart leek ons een goed moment. Het betrof hier geen last-minute, en daardoor hadden we bij de boeking allicht niet zo'n klaar zicht op de weersomstandigheden. Kort en bondig: tijdens de afgelopen week waren de Canarische Eilanden het mikpunt van een volwassen lagedruk gebied en konden wij het wat vakantionele klimatologie betreft eens deftig schudden. Wind en regen, te lage temperaturen voor de tijd van het jaar en vooral een gedecimeerde hoeveelheid zonneschijn zorgden ervoor dat we meer dan gepland onze toevlucht hebben gezocht bij indoor-bezigheden. Om deze stelling te onderlijnen plaats ik hier de spreekwoordelijke uitzonderingsfoto die de regel mag bevestigen, hoewel dit ook net iets té kort door de bocht zou kunnen zijn.

Naast de kaart- en andere gezelschapspellekes, die dagelijks op het programma stonden, was er ook ruim de gelegenheid om een boek ter hand te nemen. Af en toe gebeurde dat zelfs onder een stralende zon, al was die steeds omspeeld door een wisselend wolkenpatroon. De omstandigheden waren ernaar om met een 100-jarige op stap te gaan... Wederom een aanrader, vooral als U ervan houdt om tussendoor ook al eens iets luchtiger te verorberen. In een volgende bijdrage mag U zich aan enkele beelden van het eiland verwachten. Als de tijd mij welgezind is en de inspiratie mij niet in de steek laat kunnen er misschien ook nog wat Poloiaanse overpeinzingen aan toegevoegd worden.
Hasta mañana.

Marco Polo

Pontifex Maximus 'New Style'...

Nog een paar dagen en Popie Benedictie kapt ermee. In 2005 kwamen de kardinalen, die volgens Rik Torfs om diverse redenen hun verdriet niet opkonden, in conclaaf bijeen om een opvolger voor Johannes Paulus II te kiezen. Naar aloude gewoonte was het ook toen een louche bende die op corrupte wijze het leiderschap van de katholieke kerk verpatste aan de meestbiedende.Uit eerlijke schaamte poseerden zij toen met hun rug naar de camera.

Het was duidelijk een gemiste kans op vernieuwing, dewelke al beloofd werd sinds Rerum Novarum en dus nog steeds in de lucht moet hangen. Op dit moment wordt er alles aan gedaan om bij het conclaaf van 2013 geschiedenis te schrijven. Op een zeer eigenzinnige en vooruitziende manier worden deze week in Milaan de stemgerechtigde kardinalen geselecteerd op voorkomen, presentatie en levenswandel. Dat die wandel zich voor het grootste gedeelte afspeelt op de catwalk is geen probleem. Voorlopig scoren de discipelen van Dolce & Gabbana het best. Net als hun voorgangers in 2005 tonen zij zich van hun beste kant aan de fotograaf van dienst. Als alles verloopt zoals gepland dan staat er binnen enkele weken een Benedicta Prima op het balkon aan het Sint Pietersplein in Rome.

Nieuw bloed in de wandelgangen van het Vaticaan. Lang leve de Renaissance New Edition. De vernieuwing dient zich aan: wil de echte Borgia nu opstaan?!

Marco Polo

Dikke truiendag 2013

We naderen stilaan het einde van februari, een periode waarin we de ergste koude zowat achter de rug zouden moeten gehad hebben en iedereen hetzij halsreikend, hetzij reikhalzend uitkijkt naar de komst van de nieuwe lente. Hier te lande vindt 'men' dat het ideale moment om aan klimaatresponsabilisatie te doen. In de scholen draaien ze de thermostaatknop naar de nachtstand, edoch niet zonder dat de leerlingen en vooral de ouders en/of toezichthoudenden via brief, mail, nota in agenda, post in Smartschool of enig ander kanaal tot in den treure en herhaaldelijk zijn aangesproken over en verwittigd van het feit dat het op die bepaalde dag niet geheel even warm zal zijn in de lokalen. En kijk, daar komt iedereen zich op het afgesproken en vooraf kenbaar gemaakt moment met een warme trui, debardeurke, extra flanelleke of zelfs een Dammarreke van de bomma aanmelden bij de schoolpoort. Hier en daar wordt nog een extra actie gevoerd, maar verder is het schoolbussiness as usual: zweten als de pest om al die moeilijke vaardigheden en technieken onder de knie te krijgen en de meest waanzinnige axioma's,wetten, regels, vervoeg- en andere buigingen te begrijpen en toe te passen.
Voor mij dé gelegenheid om nog eens mijn neus aan het Pito-venster te steken en de zwoegende achterblijvers een bezoekje te brengen. Tot mijn grote vreugde kan ik U melden dat in Stabroek alles prima verloopt, en dat ook daar iedereen op de hoogte was van de dikke-dikkere-dikste truiendag.

Je zal dan al het buitenbeentje zijn in de kudde, zelfs dan doe je nog je uiterste best om op te vallen: de dikste trui én de meeste aandacht. Het schaap met de vijf poten zit er warmpjes in, heeft wellicht zijn schaapjes op het droge en weet dat als hij over de dam is, de andere schapen volgen. Behalve één...

Het verloren exemplaar dat als zwart schaap wordt uitgestoten en zijn dikke trui maar in de Gothic-collectie moet gaan uitzoeken. Opvallend sterk, mentaal gehard en bovendien ook lekker warm. Die dikke truien toch...

Marco Polo

Marco's view on Krakow

Beetje foto's uitsorteren, contaminaties adopteren, prentjes reformeren, indrukken compileren, formaten adapteren, daguerotypes recycleren, enkele selecteren, vormen combineren, een tekstlijn implementeren, 'mijn eigen' amuseren...

Een mens zou voor minder zijn ogen open houden als zulke doorkijk-opportuniteiten zich aanbieden. Ik mis het al...

Marco Polo

Reizen om te leren en te eten...

Los van de snelle verjaardagswens gisteravond, die naast mister Jordan ook ene Malou C, Serge J en Ronny B als bestemmelingen had, heeft het toch weer lang genoeg geduurd alvorens hier op Polo's blog iets te rapen viel. Eindelijk is het dan zover, en er is een en ander te vertellen.
Na maandenlang overleg, planning, boekingen en reservaties zijn we met 'het ploegske van Salamanca' deze keer naar... Krakau-Krakow-Kraków getrokken. Aangezien we met deze bende zeer goede Spaanse ervaringen hebben wilden we het nu ook eens in Polen proberen. En of het gelukt is...?!?!!
'Het ploegske' waarvan sprake bestaat uit een behoorlijk gemengd gezelschap dat af en toe 'ons klein' aan 't basketwerk wil zien: jong en oud, man en vrouw, shoppers en non-shoppers, cultuur-, techniek- en sportfreaks. Iedereen die aan deze mix meewerkt geeft het beste van zichzelf, respecteert en waardeert de andere leden van de groep en veroorzaakt mee een chemistry die resulteert in massa's positieve vibes. Om het met de woorden van, de ook gisteren geciteerde,  Bill Simmons te zeggen: "They understand the Secret." Wij weten dat het niet gaat om wat wij denken waar het om gaat als het erom gaat te willen weten waar het om gaat. Met andere woorden: niets is wat het lijkt, maar veel meer dan dat. En als we dat verstaan en het samen kunnen delen, maar ook tijdig kunnen loslaten voor het te laat is en we vastlopen, dan zitten we goed en dan hebben we een "ploegske' waar we nog dikwijls mee op stap kunnen gaan.
Een van de drijfveren in de groep is dat we elke dag iets willen bijleren, en dat mag al beginnen tijdens de voorbereiding. Zo zijn er leden van de groep die er ons tijdig aan doen denken dat er een goedkoop alternatief is voor de luchthavenparking. Voor een keer valt er wel iets te regelen op de bedrijfsparking van de werkgever. Parkeren 'in de buurt' van Zaventem dus. Maar we vliegen van Brussels South, en dat is tot nader order 'in de buurt' van Charleroi. Volgende keer beter.
Verder blijkt dan weer dat de Poolse lucht een ongekend hoog stimulerend effect heeft op het etimologisch verklarend vermogen van één onzer. Zonder enige aanleiding, out of the blue, geheel onverwacht: "Zeg mannen, Noël: dat is toch kerstmis...?!!" Ha ja, weer iets bijgeleerd zie.

Anderzijds leren we dan weer dat je met een ticket van het Schindlermuseum niet zomaar binnen mag bij een basketbalwedstrijd van Wisla. Hoewel, op de duur snapte de controleur er ook niks meer van en gaf zichzelf gewonnen. Geleerd hoe we toch onze plan kunnen trekken.

Bij uitbreiding leren we ook elke dag iets over de lokale culinaire gewoonten. Nieuwsgierig als we zijn en om het thuisfront achteraf te kunnen informeren wordt tijdens onze stadsrondgang bij regelmaat een en ander pixelmatig opgeslagen... 

Als bewijs dat we onszelf niet verwaarloosd hebben tijdens deze trip schieten we af en toe een prentje in een restaurant. Kijk, ook de meisjes gingen mee aan tafel. Nu nog bestellen en de glazen vullen.

Dat we tijdens ons verblijf in Krakau slechts flardgewijs geïnformeerd werden over de Pistorius-night mag U niet verbazen. Het meteorietverhaal uit Rusland viel dan weer, net als het steentje zelf, perfect getimed in de ochtend- en ontbijtshows op de Poolse televisie. Wel honderd keer hebben we die ontploffing gezien, dankzij evenzoveel dashcam's in de Russische auto's.
Om het nog eens over iets helemaal anders te hebben: we hebben daar in Krakau lekker gegeten, en gegeten, en gegeten... en dat kon overal en altijd. Lekker, hé Witte !!

De trip is prima verlopen, en ondertussen zijn we allemaal terug thuis. Al is dat voor sommigen slechts van korte duur. Dat het basketgebeuren zelf niet zo'n geweldig succes was hebt U, gezien de oorverdovende stilte daaromtrent, wellicht al begrepen. Wisla-Polkowice 61-75. Volgende keer beter...
Als afsluiter heb ik vandaag nog iets geleerd: op de hoek van het plein met de kebab-stalletjes (van hierboven) had ik bij een vorige gelegenheid deze leuke gevel al gezien.

Een café, denk ik dan. En een origineel mededelingenbord. En ik maakte deze foto. Vandaag lees ik op tripadvisor.nl dat Alchemia behoorlijk sterk gekwoteerd staat in de lijst van de uitgaansgelegenheden in Krakau. Gezellige bar, leuke club, beetje eigenzinnig. Jammer, net te laat. Volgende keer beter...

Marco Polo

Congratulations Mister Jordan...

Hoewel er heel wat te melden valt en er een 'dikke' blog op stapel staat moet ik mij vandaag beperken tot het allernoodzakelijkste: de mededeling dat de naar mijn zeer bescheiden, extreem objectieve, edoch ook in deze enig juiste mening beste sportman aller tijden vandaag vijftig wordt.

Om hem in gedachte te eren lees ik voor het slapengaan nog een stukje in The Book of Basketball van Bill Simons over 'His Royal Flying Airness', Michael Jordan. 

Congratulations Mister Jordan, en bedankt voor al die mooie basketbalmomenten die je ons geschonken hebt. 

Voor een verslag van de meest recente MP-belevenissen verwijs ik naar onze editie van morgen. Nu is er eerst Salamander...

Marco Polo

Speciaal voor Pjottr: "Niets tussen 'l' en 'n'...."

Speciaal voor zijn goede vriend Pjottr uit Pignans probeert heer Polo deze keer een bijdrage te leveren waarin het gebruik van de letter die zich in ons westers alfabet doorgaans bevindt tussen de  'l' en de 'n' rigoureus wordt uit de weg gegaan. Het vraagt aandacht en concentratie, edoch geheel onuitvoerbaar is het niet. Bij frequente gelegenheden blijkt dat de heer PeterPignans, ook aanspreekbaar als Pjottr, grote hinder ondervindt wanneer hij in een tekst de letter '.' wil gebruiken. Betreft het hierbij een louter technologisch beletsel, is het eerder een hinderpaal van karakteriële of zelfs psychologische aard of is het een kwestie van niet willen? Dan lukt het 'van geen kanten' en laat hij zijn proza in '.'-loze code op ons los. Het verorberen van die teksten en het transfereren naar een begrijpbare constructie wordt voor ons lezers dan een zware klus. Teneinde onze goede vriend een handje toe te steken voeg ik onderstaande prent toe...

Nu zijn ze toch nog binnengeslopen in dit blogartikel, en kan hij ze ineens gebruiken in zijn eerstvolgende repliek:  Pjottr's Starting Five! Op hoop van zege...

Arco Polo

De VIde, de XVIde en de XXIIste...

Het is weeral een hele tijd geleden dat hier nog melding gemaakt werd van enige homeo-activiteit ten huize Polo. U weet wel, het al hometrainend video-kijken dat in het Poloiaans jargon verwerd tot een gecontamineerde uitdrukking en in mijn sportmedisch dagboek vermeld wordt als 'homeo'. Welnu, sta mij toe U maar meteen op de hoogte te brengen: na een stille periode begin december 2012 heb ik de routine weer opgepikt en mij voorgenomen om op geregelde tijdstippen een uurtje te peddelen met bijhorend dvd-materiaal. Sindsdien zijn er een goede twintig sessies gepasseerd, en de laatste serie die op deze wijze werd gesavoureerd is de Europese editie van Borgia - De Complete Serie: twaalf afleveringen omtrent het Vaticaan ten tijde van Alexander VI met de bijhorende historische verhaallijnen, de ene al dichter bij de waarheid dan de andere. Of net andersom. Maar toeval of niet, net nu komen wij - zoals ook U, beste lezer/-es & -in - te weten dat de huidige paus Benedictus XVI eind deze maand zal aftreden en dat ze dientengevolge in Rome regelrecht afstevenen op een conclaaf, tijdens hetwelk de nieuwe Pontifex Maximus zal verkozen worden. Daar valt altijd wat te beleven, hoewel we dat pas véél later zullen te weten komen. Mocht U daaraan twijfelen dan kan ik U het bekijken van de afleveringen drie en vier uit deze reeks zeer warm aanbevelen. In A Sacred Vow (3) en Wisdom of the Holy Spirit (4) zijn het al intriges, omkoping, corruptie, onderhandeling en chantage die de Vaticaanse klok slaan. Nog meer dan in de rest van het verhaal vinden we hier de nietsontziende maffiapraktijken terug waarmee posities en macht verworven worden. Toch wel een boeiend verhaal over een machtswellustige paus en kardinalen met wulpse vrouwen, een nest verwende of net afgewezen kinderen, tot en met simonie, de handel in geestelijke ambten. Er zit al bij al maar een goeie 600 jaar tussen, aan de klederdracht is er weinig veranderd, en dus mogen ze hier samen op de foto...

In de vorige bijdrage had ik iets beloofd over foto's, en dus serveer ik er hier al een paar. Als het echt nodig mocht blijken kunnen deze zelfs voor licht in de duisternis zorgen.

Als het echt nodig mocht blijken: tijdens een pontificaal conclaaf, een gemalverseerde rechtzitting in een overduidelijke, maar halsstarrig ontkende, dopingzaak in het wielrennen of een al even frauduleus omkopingsschandaal in het internationale voetbal. Hoe meer geld en macht ermee gemoeid is, hoe groter de drang om nóg meer...

Geef mij dan maar een Cola. Hoewel, ook dat gaat alleen maar steeds om meer: meer verkoop, meer winst, meer dividend en dus ook meer sponsorgeld voor steeds maar megalomaner organisaties. Of hoe noemen we zoiets als de XXIIste Olympische Winterspelen 2014 in Sotsji, Rusland. Prijskaartje: 36 miljard euro. Ik rijd nog wel een uurtje op de 'homeo'...

Marco Polo

En daar is ie dan....

"Daar is ie dan!" dacht ik, toen ik vannacht rond half vijf een sanitair regulatoire verplaatsing maakte over de bovenverdieping van mijn huisje. Jezuke schudde in alle vroegte zijn beddeke uit, en dat resulteerde in een behoorlijk forse sneeuwbui over de Polder. Alles zag wit, nog geen bandensporen in de straat. Ik zag mezelf al opnieuw een uur staan sneeuwruimen, maar veel schiet er nu niet meer van over. Dus heb ik tijd om te bloggen. Maar hij was er wel: de aangekondigde sneeuw...

Onaangekondigd en eerder vrij spontaan, maar dan toch weer niet echt verrassend is de creatieve heropleving in mijn eigenste binnenste zelve. Het lijkt wel of mijn culturele spons weer vrije ruimte heeft gevonden om nieuwe prikkels op te slaan en zich van de weeromstuit ook wat ontvankelijker opstelt. Het begon met een dwaze kronkel na de laatste Middelheimwandeling. Geen tijd en goesting om beelden te plaatsen bij de vorige blog, maar wel de idee om met de 'getrokken' portretten iets te doen. Wat dacht U van deze collage?
In een verloren uithoek, tussen het Braem-paviljoen en de Beamdrop van Chris Burden staan enkele beelden op een betonkluitje te wachten om in het voorjaar naar een betere stek verplaatst te worden. Tenminste, dat hoop ik maar. In de hoek zit Miss Télévision van Olivier Strebelle. Een madame zonder hoofd. Daar heb ik een verticaal-lyrisch witte mouw van Slavko Tihec aangepast, zodat... zij als een echte vertelmoeder de met een vrije bewerkingstoets aangepaste Manifestanten van Drago Trsar kan toespreken. En zo kwamen die drie verloren gelopen items in mijn imaginatie bijeen tot Sneeuwwitje en de tien kleine negertjes van Marrek O'Polo. En dat is nog maar een begin. Ik neem mijn kodakskes weer meer gericht onder hande en probeer, fotografie-docente Sanne indachtig, mijn portrettentrekkerij te upgraden en een boost te geven. Goed kijken, proberen door te geven wat ik gezien heb en dan maar afwachten en 'hopen' dat mijn publiek er ook wat in ziet. Ik zeg zomaar wat...

En dan bewerken op mijn overjaarse pc. Even geduld, hij wordt - net als... - wat trager, maar binnenkort krijgt U alhier de resultaten Mondtjesmaat te zien. Ik heb ondertussen ook vimeo.com ontdekt. Een absolute aanrader! Een lust voor het oog. En bij wijlen al evenzo voor het oor. Prachtige filmpjes en sfeerbeelden. Van het een kwam het ander, en dus heb ik een avondje gespendeerd om de internetfuncties van m'n Smart-tv onder de knie te krijgen. Of toch enkele ervan. Een paar apps gedownload, en dan maar oefenen: een eeuwigdurende openhaard op het 40 inch-scherm, een nooit aflatende branding die golf na golf na golf de huiskamer binnen... golft, kleine filmpjes op het grote scherm, en ga zo maar door. Computertoestanden op tv, maar evengoed televisiebeelden op de computer. In één beweging heb ik ook de tweede combinatie in praktijk gebracht. Bij het lezen van een televisiecolumn bleek dat ik een leuke reeks gemist heb: Shot on location, gepresenteerd door Tom-Deus-Barman op Nederland 2. Serie over zes cinema-prenten in zes steden. Tom Barman gaat op zoek naar de verhalen achter een eigentijdse filmklassieker op de locatie waar deze zich afspeelt en werd opgenomen. Begon vandaag met Gomorra... alvast de moeite waard. De volgende is Trainspotting. Ben benieuwd. En dat alles op de website van Nederland 2 onder 'Uitzending gemist'. Zowat alles te her-bekijken, en het zou Nederland niet zijn: GRATIS. Om alles af te ronden meld ik U nog dat ik deze aflevering bij elkaar gesprokkeld heb met Mick Jagger op Grooveshark. Mijn voorkeur: Hang On Me Tonight op Wandering Spirit.
En ja, hij was er... de sneeuw en een zo goed als herboren Marco Polo. De sneeuw is al weg, zelfs de gele, maar heer Polo nog lang niet. Tot de volgende...

Marco Polo

Weer sneeuw op komst?

Zonder het goed te beseffen ben ook ik februari ingestruikeld. De tweede maand hé, en daarin noteer ik vandaag al 'dag vier'. Man, man, man... Dat struikelen moet U niet al te letterlijk nemen. Het valt al bij al, en gelet op mijn gezegende leeftijd, behoorlijk mee. Meer zelfs: van verveling is geen sprake en van de meteorologische omstandigheden proberen we op de best mogelijke manier gebruik te maken om weer in gang te schieten. Een kletsnatte fietsrit naar 't Eilandje om met Pat & Geert wat bij te kletsen over de U welbekende 'koetjes & kalfjes'. Ook vanbinnen werd ik behoorlijk nat, want volgens mijn persoonlijke humanity-coach waren het vijf geconsumeerde eenheden die mij in het Duvels Genot naar de gelijknamige hoogte leidden. Vijf dus, wat ons niet heeft belet om alvorens de rit huiswaarts aan te vatten nog een blik te werpen over 't nachtelijke stad vanop het dakterras van het MAS. Twee voeten in een plas, verstand op nul (niet zo moeilijk!), de blik op oneindig en over de haven turen naar...

Naar wat ja?! Niet moeilijk doen, de fiets op en nu wel droog maar veel kouder, tegen de wind maar met een warm hart terug naar de geBORGENheid van mijn eigen stulpje. Uitgeteld en goed geslapen. Naar jaarlijkse gewoonte passeren we daags nadien langs Gent om met Nolle & Co te genieten van 'zijn' Nieuwjaarsconcert. U kent het scenario ondertussen al wel: het Jeugd en Muziek-orkest van Antwerpen, twee straffe solisten, dirigent Ivo Venkov en presentatrice Conny Neefs. Ook deze 25ste editie was een voltreffer.

Wederom en oprecht: merci voor de uitnodiging, 'broere'!
Om te bekomen van de uitspattingen en tegelijkertijd een frisse neus te halen waar die in onze nabijheid te halen valt hebben Polo & Pola daags nadien, en voor het eerst in 2013, de wandelsteven naar het Nachtegalenpark gericht. Aldaar hebben we de platgetreden paden nog wat egaler aangestampt en zijn we na een rondje in 'Den Brandt' en de passage door de Vogelenzang beland in het Middelheimpark. Deze keer geen beelden van beelden, maar een op knallen staande knop die zich met moeite weet te beheersen.

Toch maar even wachten om open te barsten, want deze week wordt er in onze contreien een nieuwe koudegolf verwacht. Dat komt niet geheel ongelegen, want op die manier kan ik mij klimatologisch voorbereiden op een nakende uitstap naar Krakau. Met 'de ploeg van Salamanca' gaan we nog eens checken hoe 'ons klein' het ginder doet. Volgens de laatste gegevens is ze in goeie doen, en da's niet fout. Op die manier kan ze haar nominatie bij de verkiezing van Sportfiguur Provincie Antwerpen 2012 wat in de verf zetten.

Wie haar wil steunen kan terecht op de verkiezingspagina van de organisatie: klik hier en breng Uw stem uit op Anke. Marco Polo zal U eeuwig dankbaar zijn. Laat het maar stemmen sneeuwen...

Marco Polo

In de knoop...

Lang geleden 'in tempore non suspecto' toen mijn leven in de coulissen van het Pito, de passie voor het basketbalspelleke én mijn nooit aflatende loopverslaving zowat elk beschikbaar moment van mijn dagelijks bezigzijn in beslag namen... toen was ik een héél zuinig televisiekijker. Het moest al een uitzonderlijk programma zijn wilde ik tijd en aandacht spenderen aan een uurtje beeldbuis-watchen, want dat was het toen nog. Een serie volgen op regelmatige basis was haast ondenkbaar. Zoiets moet geleden zijn van toen Chris Lomme nog Marieke speelde in 'Schipper naast Mathilde'.

Van 1959 tot 1963 dus.
Maar kijk, daar is verandering in gekomen. En nog geen klein beetje. Door het grote (over-??) aanbod aan Vlaamse series is er altijd wel een of andere genietbare aflevering van Matroesjka's, De Ronde, Clan, De Parelvissers, Het Goddelijke Monster, Quiz Me Quick, Code 37, Flikken, Aspe, Dubbelleven, Het Geslacht De Pauw, Van Vlees En Bloed, Wolven, Salamander, Met Man En Macht, en dan vergeet ik voor het gemak Thuis, Familie en FC De Kampioenen, te bekijken. Al dan niet in herhaling. Absoluut geen sinecure om de verhaallijnen in de diverse series duidelijk van elkaar te onderscheiden, maar soit daar lig ik niet wakker van. Wat wel meer van mijn concentratie- en onderscheidingsvermogen vergt is de plaatsing van de personages in al die producties. Als ik de hoofden en vooral andere fysieke onderdelen van An Miller, Ann Ceurvels, Bieke Ilegems, Carry, Steph, Jan & Erik Goossens,  Dieter Troubleyn, Francesca Vanthielen, Frank Dingenen, George Arrendell, Guido Lauwaert, Guy Van Sande, Jaak Van Assche, Jan Van Looveren, Jef Demedts, Jan, Jenne & Reinhilde Decleir, Koen De Bouw, Kurt Rogiers, Lucas Van den Eynde, Maaike Cafmeyer, Mathias Coppens, Michaël Pas, Mike Verdrengh, Sien Eggers, Tinne Van den Brande, Tuur De Weert, Walter Moeremans, Peter Rouffaer, Nolle Versyp, Lien Van De Kelder, Kurt Defrancq, Leah Thys, Jelle Cleymans, Veerle Baetens, Janine Bisschops, Erik Goris, Ben Van Ostade, Ludo Hellinx, Mark Tijsmans, Andrea Croonenberghs, Axel Daeseleire, Joke Devynck, Hubert Damen, Jo De Meyere, Ianka Fleerackers, Roel Vanderstukken, Barbara Sarafian, Geert Van Rampelberg, Chris Lomme, Sven De Ridder, Gene Bervoets, Lotte Pinoy, Maarten Goffin,Peter Van Den Begin, Tom Van Dyck, Luc Wyns, Marc Van Eeghem, Wim Opbrouck, Bruno Vanden Broecke, Frank Aendenboom, Luc Caals, Stany Crets, Veerle De Jonghe, Stefaan Degand, Koen De Graeve, Johan Heldenbergh, Dirk Roofthooft, (en mag ik er ook hier enkele tientallen vergeten ?), op het hedendaagse flatscreen zie verschijnen wil ik ook meteen weten in wel verhaal ik terecht ben gekomen. En dat, waarde lezer, -es en -in, dat baart mij wel eens zorgen en bijhorende kopbrekens. Zulke dingen sturen mijn huidig welbevinden geregeld in de war. Een luxe-probleem?
Dan maar de fiets op. Ik profiteer, na de ultra-snelle dooi, meteen al van de sporadische meteorologisch haalbare momenten om een rondje outdoor te rijden. Zo haalt een mens weer frisheid in z'n hoofd en wapent hij zichzelve om de seriële televisieknopen te ontwarren. Mijn gedacht...!!!

Of denkt U dat Uw aller schrijvende en tussentijds fietsende blogdienaar tot rust en bijhorend evenwicht kan komen met bovenstaande knooppuntaanduiding ? Met een als dusdanig directie-vertroebelend aanwijzingsbord op mijn fietspad is een gerede kans op ontknoping verder dan ooit. Heer Polo zit in de knoop, maar gelukkig niet met zichzelf.

Marco Polo

In mijn gedachten...

Zaterdag, op de voorlopig laatste echte winterdag hebben we Luc na de kerkdienst met vrienden en familie naar zijn aardse rustplaats gebracht. Het was er barkoud op die begraafplaats, zo koud dat we het korter moesten houden dan gepland. Kort, maar waardig: daar kon Luc zichzelf ook wel in vinden. En dan toch dat extraatje: een stevige sneeuwbui en een bitterkoude wind. Samengedrumd en dicht bij mekaar beschutting zoekend onder de paraplus hebben we finaal afscheid genomen.  Een moment om te onthouden.

Ik ga je niet vergeten 'nonkel'...

Marco Polo

Ben ik de weg kwijt...?

Omgeven door twijfels en gemengde gevoelens, niet weten waaraan en nog minder waaraf, het heen-en-weer tussen stilvallen of toch maar aangaan. Maar ik beslis nu: vooruit dan maar, van zitten suffen wordt niemand beter. Kan en mag er ook geblogd worden dezer dagen? Het kan toch geen kwaad dat mijn gedachten, die zich al enkele dagen om het heengaan van nonkel Luc blijven wentelen, terug uitbreken en het 'schrijverke' in mij meeslepen naar het computerklavier?
Ik dacht dat er weinig te vertellen viel, zeker niks dat nu de moeite van het vermelden waard is. En toch, toch zijn er genoeg bedenkingen omtrent het alledaags gebeuren die een weg naar buiten zoeken. Zo is er de heisa om de 'onwetende' leraren-in-opleiding: zij weten niet dit en zijn niet op de hoogte van dat, het noorden kwijt en geen besef van een deftige tijdslijn. Geen interesse voor en gebrek aan politieke achtergrond. Wat hen wordt aangeboden helpt de eenduidigheid echter ook niet vooruit. Of hoe moet ik dit beeld vanop het socialistisch partijcongres interpreteren: Tobback Junior onder een rode spot op het spreekgestoelte, maar dan wel met een blauwe roos in de rug. Als symboliek door sterke beeldvorming gedragen wordt, dan zit er hier toch een foute filter op het partijprogramma. Laat de jongelui maar uitzoeken wie voor wat staat in het politieke wereldje, en verwijt hen vooral een gebrek aan interesse. Een mens zou toch voor minder wegzappen...

Niet weggezapt, maar veelvuldig herbekeken via de digibox-opnames: een frisse picolo in een witte polo op de Place Royale in Brussel. Achter de rug van een mokkende Jo De Meyere wordt het beeld keurig ingevuld door Elio Di Rupo, op wandel in een betere buurt van Brussel. Geen kat, of dan toch slechts enkele, die het van de eerste keer doorhad. Bij het herbekijken van de sequentie blijkt echter dat deze rol hem op het lijf geschreven is: een perfect gestilleerde figurant die net voldoende aandacht trekt, maar zeker geen rol van betekenis speelt. Niet verwonderlijk natuurlijk: hij heeft er wat dat betreft een behoorlijke oefenperiode opzitten in de "16"...

Zelf ben ik gisteren nog eens naar de Scheldedijk getrokken, met net iets meer dan een poloke om mijn oude lijf. 't Was koud, maar quasi windstil. Ik voelde de voorbode van de smog, en dat was ook te zien aan de ondergaande zon.Een gele bal die midden de oranje smurrie wegzakt in een paars wolkendek. En blauwe sneeuw tegen het dijktalud: een idee van Tobback Senior ?

Of was is gewoon de weg even kwijt...?

Marco Polo

Te vroeg afscheid nemen...

Niet de koude noch de sneeuw, geen writer's block en al helemaal geen tijdsgebrek, geen mankement aan inspiratie en ook geen zwakke organisatie: niets van dit alles haalt mij uit mijn schrijvende regelmaat, en toch, toch pruttelt wederom de blogmachine...

Vandaag is 'nonkel Luc' overleden. Mijn schoonbroer is de zoveelste 'vijftiger' uit mijn naaste omgeving die het aardse strijdtoneel veel te vroeg moest verlaten. Enkele maanden geleden kreeg ik te horen dat hij voor de tweede keer in even zoveel jaren in de medicinale vuurlinie kwam te staan. Blijkbaar maakt de geneeskunde vorderingen, maar niet voor alles en iedereen evenveel. Het werd een heel ongelijke strijd die al snel beslecht werd. Luc kreeg niet veel tijd meer, en ook steeds minder mogelijkheden om ons nog te zeggen waar het allemaal op stond. Loslaten werd een zeer bepalend gegeven. En toch: bedankt Rosemie en Luc, omdat jullie ons de mogelijkheid hebben gegeven voor dat laatste bezoek. Het was een hard en pijnlijk, maar ook heel warm en zeer respectvol moment. Bedankt allebei.
Na het loslaten gaat het zoeken komen en het wezenloos verteren van het alleen zijn. De boosheid en de tristesse. Het niet meer weten hoe of waarom, het niet aanvaarden van de leegte, maar ook de pogingen om de draad weer op te nemen. Daarbij wens ik Rosemie, Britt en Jill alle sterkte toe. En koester vooral de herinneringen...

Marco Polo

Hautekiet-nostalgie...

Vandaag draait alles om 'de winter'. En om de herinneringen die we hebben aan ijsperiodes uit lang vervlogen tijden. Nu het na de sneeuwval snel is beginnen vriezen lijkt het weer even op de tijd van toen, de 'goeie' ouwe tijd, toen er nog echte winters waren en de sneeuw bleef liggen. Gisteren was er maar heel even een beetje winter, een aangekondigde sneeuwbui waar de strooidiensten met de grote middelen op zaten te wachten en toch krijgt dit gegeven buitensporig veel aandacht in de media. Komaan mannen, zo'n proper gelimiteerd winterprikje? Zelfs heer Hautekiet kon er niet over zwijgen in zijn ochtendprogramma op Radio 1. Hij draafde meteen door naar de winter van 1962-1963, dat het toen zo koud was, dat het wel twaalf weken lang bleef vriezen en of de luisteraar zich daar nog iets van herinnerde? Pure nostalgie. Heer Polo versleet toen zijn laatste lagere school-broek op de banken van het zesde leerjaar, bij de Broeders van Liefde in Essen. Zelf was ik de eerste leesplankjes toen al ontgroeid, maar aan het andere uiteinde van het schoolgebouw, bij broeder Berno in het eerste leerjaar ging het nog als volgt...

Dat waren nog eens tijden hé: 'aap-noot-mies' en vriezen dat de kasseien uit de straat kwamen. Vandaag de dag zou dat er helemaal anders uitzien: het zal vooral asfalt en beton zijn dat afbrokkelt en scheurt ten gevolge van de lage temperaturen en bij het leesplankje kan ik mij momenteel wel iets voorstellen wat op onderstaand voorbeeld lijkt...

Dankzij de wintervoorzet van Radio 1 kwamen er weer leuke dingen aan de oppervlakte drijven. Bedankt heer Hautekiet. Natuurlijk heeft Polo niet het geplande pad gevolgd en wellicht kom ik met de foute reacties, maar ook dàt zal mij worst wezen. Met de W van 'weide' of die van 'WiFi'...?

Marco Polo

Drie variaties op éénzelfde thema...

Deze keer hebben onze weermannen en -vrouwen gelijk gekregen: de sneeuwzone heeft ons vol geraakt vanuit het westen. Gisteren in de vooravond kwam het hele boeltje op gang in de kuststreek, trok over 'dé Vlaanders' en bereikte 't Stad zo rond een uur of tien. Een uurtje later, bij een laatste bevoorradingsgang vanuit mijn luie zetel richting koelkast, schoot ik los uit de pols onderstaande prent, als getuige van het winterspektakel in de achtertuin...

Toen ik tussen twee en drie mijn eerste sanitaire nachtwandeling maakte was de sneeuwvlaag gepasseerd en bleek de rust volledig weergekeerd. Half slapend heb ik de Canon ter hand genomen, en zie het resultaat: zo ligt (of is het toch licht?!!) de Polder hier 's nachts te blinken. Mooi hé!?

Onder het koele ochtendlicht geeft dat weer een heel andere impressie: een ongeschonden sneeuwvacht die het terrasgebeuren beheerst. Laat de natuur met haar meteorologische variaties maar even idyllisch liggen wezen in onze nabije omgeving. Voor een ontbijt in de tuin is het nu nog iets te vroeg...

Aan de voorkant van zijn casa steekt heer Polo de handen uit de sneeuwruimersmouwen en worden de toegang tot het huis, de oprit en het voetpad van hun polaire dekmantel ontdaan. De kou keert al snel weer, en dit zou ervoor kunnen zorgen dat we nog enkele dagen gaan genieten van een witwinters landschap. Qua timing had het beter gekund: dromen van een 'white Christmas' moeten we nu niet doen, maar de witte Iden van Januarius zijn alleszins een feit. En dat we daar op verschillende manieren naar kunnen kijken, dat hebt U ondertussen wel begrepen...

Marco Polo

De eerste sneeuw...

En toen viel er, voor het eerst in 2013, een héél klein beetje sneeuw in de Polder. Een belachelijk klein beetje zelfs, maar het was ineens ook zo koud geworden dat het minuscule pelleke een hele dag bleef liggen. Niet overal, maar op de terrastafel was het duidelijk te zien. Het leek wel of er 's nachts een wit tafelkleed over gespreid was.

Op zo'n moment hoort de tuinfakkel erbij. Nog even en de glühwein staat te pruttelen. Wie zin heeft mag komen aanschuiven! Als ik de plaatselijke weerorakels mag geloven dan ligt er hier morgenvroeg zo'n 10 centimeter. Alles en iedereen is gewaarschuwd, strooidiensten paraat, files in de aanslag. Met zo'n 'pak' sneeuw ligt heel Belgarije plat en minstens 24 uur op apegapen. Aan hen die er door moeten wens ik veel geluk, sterkte en geduld toe. Morgen meer... sneeuw??!

Marco Polo

Elf zonnebankjes...

We hebben er deze keer lang op moeten wachten. Van eind vorig jaar al, of was het al van een eind 'in' vorig jaar? Na regen, druilregen, een dik grijs wolkendek, nog donkerder dagen, weer een periode van buien en natte vlagen met oostwaarts ijlende stapelwolken... kwam er gisterochtend, niet uit het oosten maar uit noordelijke richting, een brede horde schapenwolken aangedreven met daar tussendoor voorwaar een uitzicht op de verloren gewaande blauwe lucht. De winterzon liet na een uurtje opwarming alle wolken verdwijnen, en dus ging Uw dienaar voor het eerst sinds lang weer op stap in een zonovergoten Polder. Kletsnatte bodemtoestanden, maar met enige creativiteit en het nodige - gelukkig niet letterlijk - 'vallen en opstaan', dus eerder 'try and error'... vonden Polo & Pola de minst drassige passages doorheen het paarden- en runderengebied. Aan de paardedrollenstapels te zien gaat het nog steeds prima met de familie Kowalski. U hebt de groeten! Veel was er nog niet te beleven, maar op de bovenste balk van een toegangshek vond ik wel deze verschrompelde paddestoelvariant.

Onervaren natuurwandelaar die ik nog steeds ben, kan ik mij in de verste verte niks voorstellen bij hoe ik deze soort zou moeten benoemen. Laat staan dat ik deze spoordragers zou kunnen indelen bij een of andere boven- of ondersoort. "Over naar familie!" of "Ik neem een hulplijn." Of zal ik een 'joker' inzetten? Dan ga ik maar voor een zelfverzonnen 'hoe & waarom?': deze paddestoelen groeien op dood hout en liefst in de zon, vandaar hun rood gebronsde uitzicht én hun naam... die hebben ze niet gestolen: zonnebankjes!! Voor elfen die iets aan hun 'teint' willen doen, en daarna gaan uitrusten op hun eigen van oudsher bekende elfenbankjes.

Marco Polo

Turning pages...

Wat het pagina-draaien betreft, waarvan sprake in de vorige bijdrage, moet worden toegegeven dat ik daarmede geheel voorbedachtelijk  een open deur heb ingetrapt. De trouwe volgers van dit bloggeleuter weten ondertussen maar al te goed dat heer Polo zoniet verslaafd, dan toch zeer verhangen is aan het visueel consumeren van tekstueel gepresenteerde verhalen en verslagen. Lezen is mijn ding...!!! Om op genoegdoening gevende wijze aan die behoefte te kunnen voldoen beschikt Uw dienaar niet enkel over een bibliotheekkaart, maar wordt alhier bij regelmaat ook overgegaan tot de materiële aanschaf van één of meerdere boekwerken. Midden in de pakjestijd kwam er een Knack-boekenpakket in de aanbieding: de opvolger van wat vorig jaar een vierdelige hardcover verzameling was is nu een zesdelige paperback-serie geworden. Dit heeft mij al heel wat leesuren gekost, tijdens dewelke de pagina's inderdaad tegen een rekordtempo worden gedraaid. Beklijvende lectuur, geheel in de Scandinavische thrillertraditie. Soms is er politie bij betrokken, soms ook niet, maar steeds zijn het sterke verhalen die stijf staan van de spanning. Geheel toevallig, of geloven we daar niet in, geeft bovenstaande foto de voorlopige volgorde weer waarmee ik aan dit pakket begonnen ben. Eerst was er Schaamte - een eigenschap die de leden van onze koninklijke familie geheel onbekend is - en tussen de vele eindejaarsfeesten en etentjes door ben ik op zoek gegaan naar Het meisje onder de straat. Twee boeken met verhalen die mij bij momenten de adem hebben afgesneden. Nu gaat 'MØRD & DØDSLAG - box II' even aan de kant, en ga ik mij toeleggen op het gebruik van de hometrainer met het daarbijhorend bekijken van filmen en series. Vroeger kwam er ook wel eens een cyclocross of de eindfase van een of andere wielerklassieker aan te pas, maar aangezien ik voor de zoveelste keer mijn geloof in de wielersport verloren ben... Neen, dan nog liever een WK Darts of -Snooker, of een heruitzending van FC De Kampioenen!! Er leeft een sterk vermoeden in mij dat bij heer Polo de interesse voor 'la course à vélo' verdwenen is, en de wielerpagina dus definitief is omgedraaid.

Marco Polo

Turn the page...

Ik kan er niet omheen, ook ten huize Polo wordt mij de dwingende raad gegeven...

We moeten de 2012-pagina omdraaien, en definitief de 2013-weg opgaan. Of dat zoveel beter gaat worden is nog maar de vraag. Wel of niet, we zien het wel. Hopelijk vindt de verantwoordelijke minister zijn 5,6% FYRA-treinen terug die nooit zijn aangekomen. Verloren gereden tussen Brussel en Amsterdam? Of Europees afgeleid en al terug op het Italiaanse net, onder controle van een of andere maffia-clan? Heer Polo gaat vandaag zijn bijdrage leveren aan de grote ommekeer: op de nieuwjaarsreceptie van PITO valt meestal de nodige 'poeier' te rapen om het jaar krachtdadig in te zetten, en dus rep ik mij - zodra de omstandigheden het toelaten - Stabroekwaarts! Ik ga het kunnen gebruiken. Na een blik in de POP MUSIC WISDOM zeg ik U, samen met Bob Seger ...

HERE I AM ON THE ROAD AGAIN

THERE I AM UP ON THE STAGE

HERE I GO, PLAYIN' STAR AGAIN

THERE I GO: TURN THE PAGE

Marco Polo

Chers amis...

Beste vrienden, Chers amis
naar jaarlijkse gewoonte laat Uw dienaar er vandaag weer drie op U los. Voor elk wat wils: de royalisten onder ons doen het met drie koningen, de multi-culturelen met een trio allochtonen van divers pluimage en de bollebozen kiezen uiteraard voor een stelletje, al dan niet eigen-, wijzen...

Ook deze keer werden zij op fotografische wijze betrapt en digitaal vastgelegd toen zij op weg waren: komende uit het oosten, en met alle geweld op zoek naar hét kindeke.
"Waar is die verDuvelde ster nu toch?"
"Vooruit mannen, komaan... Nog efkes!"
"Vooruit, daar in het westen is er licht."
"Herders, is 't nog ver?"
"Volg uwe gps, hé slimmeke!"
"Daar, bij de Melkerij in 't Peerdsbos...daar is veel licht!"

Maar dat was gisteren: de winterwandeling met Peter'Pjottr'Pignans. Met de nodige spirituele bevoorrading onderweg en een duister einde over de grote lanen van het Brasschaatse Park. Dat was een overbruggingsactiviteit tussen de basketbaltopper van vandaag met Gembo-Kabo en een inspirerende winterstage bij 'den Esbac', de ploeg waar het voor mij allemaal begonnen is in de wereld van de ketsenbal. En de avonden, de avonden... neen niet die van Reve, maar eentje met De Meyer's bij Luc en Rosemie en daags nadien na de basketbaluren bij broer en zus De Mondt in Essen, om tenslotte de driedaagse af te sluiten met de nachtelijke visite van een jonge blonde God, eergisteren in de Hobokense Polder. Meteen weet U dat heer Polo ook in 2013 zijn bezigheden zal hebben, en dat de uitvluchten voor een tussentijdse blogstilte nog ruim voorhanden zijn.

... à la berline postiljon
Van chers amis tot in de knie, wij zijn drie koningskinderen.
Sa pater trek naar Vendelo, van chers amis.

Marco Polo

Let's go for it...

We gaan elkaar weer nodig hebben, net als al die voorgaande jaren. En misschien in 2013 nog net dat ietsie-pietsie beetje meer. Laten we er dan maar voor gaan, met veel respect voor elkaar en - zoals een van de Polo-volgers het opvallend verwoordde, met de wind vanachter...!

Beste wensen en een dikke kus voor U allen,

Marco Polo

De laatste van 2012...

Hier is ie dan: de laatste post op deze blogpagina voor 2012. Na het inzetten van de eigenlijke eindsprint gisteren, gooit heer Polo zich vandaag - zonder Stybar-move - als eerste over de jaarlijkse aankomstlijn van Marco's Mededelingen. Er moet wel nog een twaalfde foto aan toegevoegd worden, en wederom is er hier een multimediale link te vinden tussen commentaar en beeld. Dat is althans mijn interpretatie...

1. Deurtje open? Deurtje toe!

Deze gammele poort aan de boorden van een Pools meertje in de buurt van Krakau deed mij alleszins denken aan de overgang tussen oud en nieuw. We sluiten af wat achter ons ligt, en kijken al uit naar wat het volgende jaar te bieden heeft. Dat er een spijl ontbreekt in het kader en een andere behoorlijk gehavend uit de strijd lijkt te komen mag ons niet verwonderen: het afsluiten van een Maya-kalender gaat niet zonder slag of stoot en laat uiteraard zijn sporen na. Morgen duwen we met z'n allen het hek open, doe maar ineens 'van de dam', en stappen we het nieuwe jaar in. Of mag het iets meer zijn? Dan gaan we voor een volgende Maya-periode, mét een nieuwe kalender. De wensen volgen later.

Marco Polo

Sandy in Dublin?

De laatste bocht is genomen en de eindspurt ingezet: toen heer Polo onlangs in Dublin vertoefde om te supporteren voor zijn vriend Serge bij de marathon aldaar, viel zijn lodderig fotografenoog op een al even flodderig Amerikaans getooid achterwerk. Als mijn stilaan tanend geheugen mij niet in de steek laat, dan heb ik U dit welgevormd en kleurig verpakte kontje reeds eerder voorgeschoteld in deze blog. Dientengevolge passeerde deze elegante derrière ook meermaals mijn blikveld tijdens de selectieprocedure voor de TOP 12, en aangezien niet alleen mijn, maar ook ieder Marco Polo-publieksoog er iets aan mag hebben trakteer ik U op een...

2. American Pie?

Geheel in de traditie van Sebastiaan (U weet wel: de spin die niet kon weerstaan aan de drang vanbinnen, de drang tot het spinnen van een web) moet ik bij deze bekennen dat ook mijn vlees zwak is en ik na mijn Notelaer-verhaal ten tweede male ben gevallen voor de charmes van weer een onbekende vlam. Het zal je maar gebeuren op mijn leeftijd, én op de drempel van 2013! Toch vond ik dat deze aanblik U niet mocht onthouden worden. Geniet ervan 'mannekes', maar laat U niet vangen in een of ander web...

Marco Polo