Lap Sus, linguwee...

Niet dat ik het zelf gehoord heb, maar dan wel van horen zeggen.
Zondag op Canal+ versprak voormalig Frans minister van justitie Rachida Dati zich, terwijl ze het had over de buitenlandse investeringsfondsen. 'Als ik sommigen zie die een rendement vragen van 20, 25 procent, met een "infellation" van zo goed als nul...', luidde het. Een lapsus die kon tellen, en waar geen enkel waarnemer naast geluisterd had. Wat ze voor de rest te ver-tellen had bleek niet zo belangrijk, het was waarschijnlijk iets in de aard van een te verwachten prijsstijging bij de orale bevrediging.
Rachida wil deze ovulatie in de hand houden...

Hoewel...? Volgens mij kan ze het perfect "zonder" handen !!!

Marco Polo

1066...

Soms komt een toevalligheid op de meest bizarre wijze om de totaal onverwachte hoek kijken. Toen ik van de schaarse vrije tijd in mijn lange weekend gebruik maakte om, naar goede maar evengoed dwaze gewoonte, de teksten en foto's van deze blog te copiëren en in een ondertussen behoorlijk uit de kluiten gewassen Word-bestand te plakken, kwam ik bij het daaropvolgend afdrukken tot de vaststelling dat ik deze keer aan pagina 1066 ben gekomen. De derde farde is dan ook al voor meer dan de helft gevuld. Het is een gekke gewoonte geworden, maar ooit zal het moment wel eens komen dat ik deze hard-copy ter hand neem, en wie weet wat ik er dan allemaal mee ga doen? Die 1066 pagina's deden mij uiteraard meteen denken aan de Slag bij Hastings, tot meerdere eer en glorie van allen die ooit hun tijd hebben opgeofferd om mij enige geschiedkundige kennis bij te brengen. Hoewel ik de kapstok wel wist staan,was de localisatie van de klepel in deze niet aan mij besteed. Zo gaat het wel eens meer, maar dat moet niet altijd als een tekort beschouwd worden. Omdat ik echter graag op de hoogte blijf en de gaten in de kaas alsnog wil vullen, ga ik te rade op het internet: starten met Wikipedia, doorklikken naar Hastings, terechtkomen bij Battle, jawel... de plaats, Willem de Veroveraar, Harold... de ridders, en uitschuiven naar de kruistochten. Zo is een mens al snel een paar uur bezig, en groeit het gras dat ondertussen niet wordt afgereden gestaag verder. Dus tijd om de boel af te sluiten, waarbij ik de Mededelingen van Mezelf passeer. Doen die blote madamen toch een lampje branden en een idee ontspruiten: het mag ook iets bedekter zijn, zoals bij de ridders of bij diegenen waartegen zij ten kruistocht trokken. Het moet niet steeds een galerij van blote billen en dito borsten zijn, waarom eens niet het hele zootje op z'n Christo's presenteren: alles goed ingepakt en wel netjes, alles goed en wel en netjes ingepakt, wel goed ingepakt en alles netjes...

Beelden die mits een middeleeuwse portrettentrekker in 1066 konden gemaakt zijn, maar die heden ten dage nog steeds schering en inslag zijn. Mooi toch?!
Dat mode-ontwerpers zich rond hetzelfde thema in onze 21ste eeuw ook nog kunnen uitleven ziet U dan weer op onderstaande fotoreeks. En ook dat de stap naar wat Charlie uit de vorige aflevering ten tonele voert weer niet zo heel groot hoeft te zijn.

Ayaan Hirshi Ali weet er alles van...

Marco Polo

Herfstwandeling...

Een mens moet er vroeg bijzijn. Dat is altijd zo geweest, maar tegenwoordig misschien nog meer dan vroeger. Het gaat allemaal zo rap, met de snelheid van het licht, en voor men het beseft is alles weer voorbij. Zo viel mijn oog dezer dagen op enkele modefoto's in De Morgen. Schaars tot niet geklede dames showden er de creaties van Charlie Le Mindu, een Frans mode- en coiffure-ontwerper die zijn laatste producties de catwalk opstuurde tijdens de London Fashion Week. Met wat voor de hand liggend en menigmaal geoefend knip- en plakwerk heeft Uw aller Polo met de voorradige lichtdrukmalen onderstaande prent ineengeknutseld.

Geef toe, op deze manier laat de geintresseerde toeschouwer zich niet afleiden door bijkomstigheden en eventuele focus ondermijnende accessoires. Maar eerlijk is eerlijk, en duurt bovendien het langst: Le Charlie, de Sjarel dus, ging in zijn realisatie nog verder dan wat U hier door Uw Dienaar ter aanschouwing wordt voorgeschoteld. Zelfs het bodemstrookje Erica (Ericaceae) werd de modellen misgund. Voor elk een paar roze botinnekes op hoge hakken, dat was op de hoeden na het enige waarmee de dames zich presenteerden aan het lekkerbekkende publiek. En dan gaat het nu over de meer dan gewenste snelheid van handelen, waarvan in de aanhef dezer bijdrage sprake is. Wie er niet bij was op de avond zelf en dus niet over eigengemaakte foto's of persoonlijk opgedane indrukken beschikte, kon het daar op de Britse eilanden wel schudden.
Kijkt U zelf even mee hoe dit item van documentatie werd voorzien in de Daily Mail...

Brits gebrek aan originaliteit om van de smaakloze vormgeving maar te zwijgen. Deze kunstzinnige onderwerpen kunnen toch anders gepresenteerd worden. In De Morgen wond men er alleszins geen doekjes om, al was een vergrootglas geen overbodige luxe bij de poging tot constatatie of het om een échte brunette en blondine ging...

De eerste dag tenminste, want 24 uur later is er van de fotoreeks geen spoor meer te bekennen, terwijl een zoekactie naar Charlie Le Mindu op De Morgen-online al evenmin iets oplevert. Is er dan toch sprake van censuur binnen de redactiemuren van deze zelfverklaarde kwaliteitskrant met saloneske vrijbuitersallures? Mijn voorkeur gaat uit naar een persoonlijke bewerking met hier en daar een herfstroosje: met een steeltje voor het nodige water en zonder doornen, want dat prikt zo bij het wandelen.

Bij de huidige temperaturen zie ik een herfstwandeling op de heide, in goed gezelschap en in deze outfit trouwens wel zitten...

Marco Polo

Van de Balkan tot Raversijde...

Wie van U mocht denken dat mijn superlange weekends steeds in totale onnozelheid worden doorgebracht en met onzinnigheden zijn gevuld, hij en/of zij slaat de bal compleet mis. Nadat ik bekomen was van het voorbije museumbezoek en de daarmee gepaard gaande en door Jan Vanriet veroorzaakte adoratieve appelflauwte, viel mijn oog op alweer een socio-culturele afspraak tijdens de tweede helft van mijn vrijwel oeverloze recuperatieperiode. Bij een vorige studentenreünie van de Sportkotpromotie 1973, waarvan ik tot mijn grote vreugde deel uitmaak, werd bij referendum navraag gedaan óf en naderhand bepaald dát de gebruikelijke vijfjaarlijkse wederziensmomenten zouden geïntensifieerd worden, en dat bij wijze van experiment de eerstvolgende bijeenkomst op 18 september 2010 zou plaatsvinden. Dat was dus gisteren, en daarvan breng ik U vandaag een kort verslag. Om de chronologie te respecteren moet ik U eerst melden dat ik 's ochtends, ter voorbereiding van de verre westelijke verplaatsing, mij gedurend een uur heb warmgereden op de homeo-trainer en tijdterwijl getuige ben geweest van de meest recente Battle of the Balkans: de 1/8 finale tussen Servië en Kroatië in het WK Basketbaal 2010. Een met vijf sterren gemarkeerde match in het FIBA-wedstrijdarchief. Het lopende abonnement terwille en teneinde de gepleegde aanslag op het budget te verantwoorden probeer ik op regelmatige basis een matchke mee te pikken, en dat heb ik dus ook gisteren gedaan.

Goede wedstrijd, pittige confrontaties, een spannend verloop en dus de ideale voorbereiding om mij in uitmuntend gezelschap én aan de voorlopig nog Belgische kust te gaan onderdompelen in de krijgshistorische restanten van WO II. Het was weer zo'n dag aan zee waarvan wij, binnenlanders, nauwelijks kunnen aannemen dat zij bestaan: beetje wind, blauwe lucht, zon à volonté en ook voldoende drank en lekker eten. Verrukkelijk gezelschap, vrienden en vooral vriendinnen die we veel te weinig zien, laat staan in hartverwarmende omstandigheden ontmoeten, en een dag die veel te snel in nachtelijke duisternis overgaat.

Straffe verhalen, nuttige ervaringen en triviale weetjes: voor alles is er tijd, iedereen komt aan bod en de afwezigen hebben, zoals steeds, weer ongelijk. Het fotokader is verre van volledig en slechts een toevallige greep uit de voorhanden zijnde prenten werden hierboven bij elkaar gevoegd. Volgende keer zullen het er andere zijn, maar daarom niet beter. Op deze plek verdient een hartsvriendin en goede toeverlaat uit die ver vervlogen studentikoze tijden een speciale vermelding: Viv' H. uit A. is sinds geruime tijd een stille, maar regelmatige bezoekster van deze blog. Heer Polo beschouwt het als een hele eer, maar tevens loodzware verantwoordelijkheid, dat hij langs deze weg een informatieve link in leven houdt met zij die het vroeger allemaal hebben meegemaakt. Het was voor ons zeker geen WO II, maar in Leuven hebben wij toch ook voor hete vuren gestaan. Wie dat niet wil geloven, die vraagt het maar aan Hervé, en die belt dan meteen een hulplijn.
U ziet het en U leest het hier: van de Balkan tot Raversijde in nauwelijks één etmaal, heer Polo is voor geen kleintje vervaard...

Marco Polo

Voor het sluiten...

Na het lezen en herlezen van de nagelnieuwe, langverwachte en tot de verbeelding sprekende blogbijdrage op de Mededelingen van Aloysius I moest Uw dienaar zich vandaag wel verder op het kunstzinnige pad begeven. De trend werd reeds in het voorbije weekend gezet. Tussen al het sportkijkwerk door vond heer Polo toch de tijd om een bezoek te brengen aan de nieuwe schilderijententoonstelling van zijn neef Wim Coppieters. In een vorige jaargang kwam een eerdere expo van mijn soulbrother reeds aan bod op deze wereldwijde webpagina's. De onderdompeling in zijn wederom licht bijgestuurde thematiek zet een mens aan het denken en is zeer de moeite waard. De keuze van een aan te schaffen werkstuk voor mijn eigen habitat werd nog even vooruitgeschoven, maar onze erven kunnen zich binnen afzienbare tijd de fiere bezitter noemen van elk hun tweede "Coppieters". Daar is al voor gezorgd.

Maar nu terug naar vandaag: in het bezit van twee door Knackclub gratis aangeboden tickets voor de slottentoonstelling in het KMSKA lag de keuze vrijwel voor de hand en was dientengevolge ook vlug gemaakt. De heer Vanriet heeft ter gelegenheid van de aangekondigde tijdelijke en renovatieve sluiting van het Museum van Schone Kunsten van Antwerpen de gelegenheid gekregen om een mix te presenteren van door hem uitverkozen museum- stukken en een gedeelte van zijn eigen werk. Hier wilde ik wel eens een kijkje gaan nemen. Hij kreeg carte blanche om oude en moderne meesters met elkaar én zijn eigen producten te confronteren. De kunstenaar heeft als curator niet echt een volgorde in deze expositie nagestreefd, niet kunsthistorisch en evenmin chronologisch. Het gaat hem om een aangeboden kans tot vergelijkende beeldreflectie en behandelt de vele kleine en grote kanten doorheen de complexiteit van ons ondermaans bestaan. Hij heeft er pap van gegeten, die Jan. Niet voor niets is hij geboren in Antwerpen en getogen op het Kiel, met zelfs een tussentijdse verblijfspassage op Hobokens grondgebied.

Voor wie, door bovenstaande compilatie aangestoken, zin en goesting mocht krijgen om er ook eens binnen te lopen, heb ik goed nieuws. Om de tijdelijke sluiting op waardige wijze in te leiden gaan de laatse twee weken van de Vanriet-exhibitie door onder de zeer originele naam van Closing Weeks: van 19 september tot 3 oktober is de tentoonstelling gratis toegankelijk voor iedereen en zijn er bovendien tal van activiteiten en evenementen waarvoor al evenmin moet betaald worden.
Zorg dat U er op tijd bij bent, want na de sluiting... is het museum dicht. En dat voor minstens drie jaar, als de aannemer de ingrijpende restauratiewerken tenminste tijdig kan realiseren. Anders zullen we noodgedwongen elders onze culturele mosterd moeten halen: dat wordt weer reizen om te kijken en te genieten, te ontdekken en te bewonderen, te leren... dat we best voor het sluiten van de markt naar het museum kunnen gaan.
Uiteraard!!

Marco Polo

Kijksportweekend...

Soms kan de reden tot een periodische blogstilte uit een onverwachte hoek komen. Zo heb ik het voorbije weekend écht geen tijd gehad om te bloggen wegens al te drukke kijksport bezigheden. Als gevolg van de wereldwijde aandacht voor de ultieme driepunter van Teodosic in de WK-match tegen Spanje, was heer Polo op zoek gegaan naar meer beelden van desbetreffende wedstrijd. Behalve een aantal Youtube-clips,houdende de laatste 25 speelseconden, was er geen verder ooggetuigenverslag beschikbaar. Tenzij... tenzij je een abonnement neemt op FIBA-TV, waar je de live-matchen kan bekijken en ook gedurende de duur van je aansluiting vrij toegang hebt tot het wedstrijdenarchief en alles kunt herbekijken, zo dikwijls als je maar wil. Een aanbod waar Uw dienaar zich niet van kon onthouden en waarop hij dus maar al te graag is ingegaan. Gevolg: op zaterdagmiddag een vlotte homeo-sessie met de bewuste kwartfinale tussen Spanje en Servië (in 75 minuten trapte ik 38 km bij mekaar). Hierin bleek dat de heer Teodosic wel de meest in het oogspringende driepunter had gescoord, maar dat meerdere spelers van beide teams een straffere prestatie hadden neergezet. Het was alleszins een zeer genietbare én spannende wedstrijd. In de vooravond kwam de eerste halve finale tussen de USA en Litouwen aan bod. Minder spannend, maar zeker even genietbaar: USA duidelijk beter en met een schitterende Kevin Durant verdiend naar de finale. Daarna was het opnieuw de beurt aan Servië, deze keer tegen gastland Turkije. Genietend van een heerlijk zachte nazomeravond en een frisse Duvel hebben vader en zoon Polo deze wedstrijd bekeken op hun eigenste terras. Zalig weer, stevige Duvel, potige wedstrijd op hoog niveau en voorzien van een zinderend slot. Waar Milos Teodosic zich eerder tot matchwinnaar kroonde tegen de Spanjolen, leidde hij deze keer gejaagd door overmoed zijn ploeg te snel op het showtime-pad. Overmoed of hoogmoed? Het kwam net als in het spreekwoord voor de val: op een halve seconde voor het einde scoren de Turken 83-82 en gaan naar de finale. Mooi man!!
Als ik U hierbij vertel dat ik op vrijdagavond al getuige was van Kim Clijsters' overwinning in de US-Open semi-final tegen Venus Williams en de zaterdagnacht ben ingegaan met de wedstrijd tussen Djokovic en Federer in datzelfde tornooi, dan kunt U zelf wel ongeveer uittellen hoeveel uren ik voor het televisie- en/of computerscherm heb gezeten. Eigenlijk veel te veel om goed te zijn, maar het is ook dit jaar maar één keer 11 september.
En als er zich dan al gene vlieger in mijn voorgevel boort, dan moet ik daar maar van profiteren. Vind ik...
Dus ging ik zondagavond nog eens zitten voor de finale tussen USA en Turkije. Een match waarin de Amerikanen, zonder echte megasterren maar met fantastisch goede teamspelers die elkaar nog beter maakten, té sterk waren voor het gastland. Vlotte winst voor de USA die voor de vierde keer wereldkampioen worden.
De vorige titel was al van 1994 geleden, en dus was het de hoogste tijd om nog eens op het bovenste trapje van het podium te staan.

Op dit goedgevulde kijksportweekend volgde mijn tweedaagse werkweek, en daarna... is er tijd om een blogske te plegen. Wat bij deze dus is gebeurd. Wie nog meer grave basketbaltoestanden wil zien kan wederom doorklikken naar Marrek O'Polo en genieten van twee zaaaalige bommen van "on Zanke". Zeker kijken!

Marco Polo

Niet van vandaag...

Met deze wil ik mij aansluiten bij het commentaar van Tantan op de vorige publicatie. Als zij het heeft over de half-verwijfde Louis Vuitton-bende is het haar uiteraard te doen om de elf van Leekens. Zij zijn echter niet de enige voetballers met een sjacoche, en wat meer is: dit gedrag dateert blijkbaar al van jaren geleden en is dus niet van vandaag. Of hoe moet ik bijgaand publicitair lichtdrukmaal van Louis Vuitton anders interpreteren? In de tijd dat voetbal nog door mannen werd gespeeld liepen er ook al tussen met zo'n geparfumeerde sporttas of valies, en die konden wél sjotten!.
Aan de Louis kan het dus niet liggen.

Laat onze voetbalisten een voorbeeld nemen aan de Belgian Lions, die zich zonder veel streken maar met hard werk geplaatst hebben voor het komende EK. Hier gaat het om veel minder geld, om veel meer discipline op en naast het veld en om de sportieve waarde van een overwinning. Er is in "ons" spelleke zoveel meer te beleven dan in het leegbloedende voetbal. Van het moment dat er daar om de knikkers gespeeld wordt knijpen ze zowel op het veld als op de bank de billen tegen elkaar en wordt het keer op keer een slaapverwekkende schijnvertoning van een bende angsthazen. Of bent U het laatste WK in Zuid Afrika al vergeten? Zoals ik al eerder schreef deze voorbije zomer is er in gelijk welke basketbal- wedstrijd van iet of wat niveau in drie minuten meer te beleven dan in een voetbalwedstrijd gedurende de volle 90 plus de ondertussen klassiek geworden 3 minuten extra-time. Het argument dat het in voetbal met één actie kan gebeurd zijn en de daarbijhorende emoties en ontladingen onevenaarbaar zijn snijdt ook al geen hout meer, want wat deed Teodosic in het WK basketbal op het einde van de wedstrijd Servië-Spanje...

Wie de volledige actie wil bekijken moet hiernaast maar even doorklikken naar Marrek O'Polo. Lang geleden dat er bij mijn alter ego nog iets te rapen viel, maar dit vond ik meer dan de moeite waard om daar te posten.
Een magistrale driepunter is echter niet van vandaag, integendeel. Bekijkt U op dezelfde parallel-site ook maar meteen het filmpje van de buzzer beaters: adembenemend spektakel.
Goed gezien? Dat is in basketbal omzeggens dagelijkse kost.
Daar zijn verder geen woorden voor nodig!!
Of toch? Maar dan in één stilstaand beeld.
De strafste driepunt shotter aller tijden: Larry Bird.

Dit doet mij kriebels krijgen...

Marco Polo

Hoe zuur is de frut?

Wat in de vorige bijdrage nog als vraagstelling in de voorwaardelijke zin werd geponeerd mag vandaag in de meest expliciete en absolute vorm de titel van dit artikel "sieren".
Geen kat die nu nog een euro verwedt op de kansen van de Rode Katers om zich rechtstreeks te plaatsen voor het EK 2012.
Uit wat dinsdag in Turkije gebeurde zou de hele overroepen horde megalomane dagdromers uit de Houba de Strooperlaan 145 een zoveelste les in bescheidenheid moeten trekken. Bobo's, trainers, spelers, entourage en het stilaan traditioneel ontgoochelde supporterslegioen moeten nu maar eens bekennen dat er,
"buyten" een massa gebakken lucht, weing tot niets te rapen noch te slijten valt met onze nationale sjotterkes. Leekens zal er wel een uitleg voor hebben en het nodige zand in de ogen van zijn toehoorders strooien. Mij, en met mij nog heel veel anderen, zullen ze niet meer kunnen overtuigen: "Thomas is de naam.
Neen, niet Vermaelen, wel De Ongelovige..."

Dit moest er even uit, of af: zoals U verkiest.
Ondertussen ben ik omringd door het gerikketik van de zoveelste verdwaalde najaarsbui die zich in de Graspolderse nazomer waagt. Het aanhoudend zachte watergeroffel op het schuine dak vormt de achtergrond bij Life for Rent, de tweede cd van Dido en de enige van haar in mijn bezit. Schitterende muziek, die mij veel doet vergeten en een licht melancholische toets aanslaat.
Daar is het nu de tijd en ook wel het weer voor.

Alle beetjes helpen om mij terug op het juiste spoor te zetten: actie, verzorging, ambitie... alles weer wat aanscherpen.
Sinds begin vorige week ben ik "back on the homeo-track".
Reeds drie keer kon ik een goede 50 minuten bijeen trappen. Telkens met filmmateriaal van de NBA op het kleine scherm.
De eerste keer een Top 10 programma met de beste spelers, teams, moves, shots, duels,... uit de Amerikaanse basketbalhistorie. Daarna volgde de Larry Bird, 50 Greatest Moments: fantasisch mooie documentaire ter gelegenheid van zijn 50ste verjaardag
en vandaag deed ik het nog een keer met MJ.
Michael Jordan, An American Hero: de verfilming van de beslissende momenten in His Airness' leven.
Als het zo doorgaat zullen de eerste kilo's er snel afvliegen, geraak ik weer in shape én in de ban van het spelleke...
Ik ben benieuwd.

Marco Polo

Oesjmachara 2010 en anderen...

Het preformatoire spel is voorlopig gespeeld. Bij zijn zogenaamd ultieme voorstel kwam heer Elio niet verder dan wat opkalfateren van het initiële standpunt, en daarop volgde voor een keer een "neen" in plaats van het traditionele "non". Zo, dat was dan dat.
Er werd natuurlijk nog wat gehakketakt en heen en weer geroepen. Het kwam zelfs zover dat de vertegenwoordigers van de ene taalgemeenschap dreigden te gaan doen wat de andere nooit geargumenteerd, begrepen, laat staan gerealiseerd hadden gekregen. Het aloude liedje klinkt stilaan zeer afgezaagd en uitgehold: al vier jaar brengt onze politieke kaste er niets van terecht, en toch blijft de boel hier blijkbaar draaien.
Goed marcheren is iets anders, maar verdienen we dat wel?
Kijk naar de Rode Duivels: na zoveel platte vertoningen ging het vrijdag schijnbaar de goede richting uit. Niet dat ik er een mening over kan of mag hebben, want ik zag enkel de laatste 20 minuten van de wedstrijd tegen Duitsland. Toen had heel voetbalminnend België zich reeds te pletter geërgerd aan weer een blunder van
Van Buyten. "Voor de zoveelste keer!" zegt Jan met de pet.

"Ik ga niemand de schuld geven." zegt de bondscoach. Afwachten maar of hij dat morgenavond na Turkije-België nog steeds zo ziet. Als daar niet minstens één punt gesprokkeld wordt is zijne frut zuur of is er stront aan de knikker. Dat zoekt hij dan zelf maar uit.

Politiek en voetbal schoof ik dit weekend graag aan de kant om plaats en tijd te maken voor het Oesjmachara-feest, editie 2010. Vriendschapsbanden die de tijd trotseren en de generaties overstijgen: dat is waar het hierbij om draait. Op een prachtige locatie gebeurt alles in eigen beheer: het grasveld prepareren, de tentaccomodatie opbouwen, tafels en stoelen plaatsen, borden glazen en bestekken rangeren, BBQ opstellen, aansteken en furieus gebruiken, flink eten, veel drinken en heel veel plezier maken.

Correctie: het springkasteel was ingehuurd, en de overtocht van de ballonnen kregen we geheel gratis aangeboden vanwege het Ballooning Festival van St Niklaas, waarvoor dank.

En feesten, dat kunnen we...

We gunnen onszelf maar een korte nachtrust, want de volgende ochtend spelen we om 7 uur al opruimkabouter.

Iemand moet het toch doen.

Het leek mij de ideale voorbereiding om vandaag eindelijk echt van start te gaan op school. Mijn eerste twee lesblokken zijn prima verlopen. Twee toffe groepen, de moeite waard om er nog eens helemaal voor te gaan. En wat meer is: ik ben gelukkig, want ik kan het nog steeds!!
Morgen deel twee van de werkweek. Ik houd U op de hoogte.

Marco Polo

Vernederend...?

Bart De Wever heeft eerder deze week nog maar eens herhaald dat hij geen heil meer ziet in een overleg met zeven. Daartoe is enkel de tafel van Johan Verminnen groot genoeg, en daar staat 's zondags trouwens een vastgesteld menu op tafel. Geen breed uitgesmeerd overleg noch onderhandelingen heen en weer over welke voedingsvarianten dan ook, maar eten wat de pot schaft:
kip met appelmoes.
Om tot een akkoord te komen maakt de De Wever-piste alleszins meer kans. Hij moet natuurlijk eerst en vooral Il Elio, lui-même, van zijn gelijk overtuigen, en diens naar La Milquet hangende oortjes heroriënteren. Vandaag liet één van onze politieke, maar actueel uitgerangeerde, corifeeën zijn licht schijnen over het onderhandelingsgebeuren. Karel De Gucht mocht in "De Ochtend" en een hele reeks daaropvolgende nieuwsuitzendingen op Radio 1 komen vertellen hoe hij tegen de huidige overlegproblematiek aankijkt. Hij die ooit La Rice adoreerde en in buitenlandse politieke kringen bovenal geacht werd om zijn perfect geknoopte stropdas, wordt tegenwoordig thuis onder de knoet en kort gehouden door Mireille Schreurs.

Vandaag kon hij bij uitzondering eens ontsnappen aan zijn bewaker, en kijk meteen smeet hij als vanouds zijn gekende knuppel in het politieke hoenderhok. Hij beschouwt het voorstel van De Wever als een menselijke fout ten gevolge van de lang uitlopende en vermoeidheid opwekkende onderhandelingen.
De Karel vindt dat De Wever de andere partijen vernedert en niet respecteert. Hij kan het wellicht weten, maar volgens mij dateert de ware vernedering van 13 juni, of gaan we het resultaat van de verkiezingen gemakkelijkheidshalve vergeten of bij het groot vuil parkeren? PS en NV-A wonnen die verkiezingen overduidelijk.
In de meeste gevallen mogen de winnaars toch beslissen wat er gaat gebeuren en de anderen bepalen dan maar of ze daarin meegaan of niet. 't Zal niet simpel zijn, vooral nu ik hoor dat een laatste gesprek tussen de twee tenoren niets heeft opgeleverd.
Dan doe ik ook maar een poging en kom met mijn laatste voorstel: een gesprek tussen Elio De Wever en Bart Di Rupo...

Misschien gaan zij elkaar dan eindelijk verstaan.
Dan kan de rest de pot op en beginnen werken aan het uitwissen van de electorale vernedering...

Marco Polo

Water...

Wat er hier de voorbije dagen aan neerslag uit de hemelsluizen is gevallen zou maar een schijntje zijn van wat ze in Pakistan over het hoofd hebben gekregen. De beelden waren er dan ook naar, net als de blijvende miserie. Toch raakt Pakistan 1212 niet echt op gang. Hebben we hier teveel last van de eigen overgelopen rioolputten en is een ondergelopen kelder een goede reden om deze keer maar eens niets te geven voor de mensen in nood. Of schuilt er meer achter? Vertrouwen we de boel niet meer? Hetzelfde vertrouwen waarin onderhandelaars en pre-formateurs tekort schieten en bij gebrek daaraan geen stap vooruit geraken in de besprekingen met betrekking tot de staatshervorming, de herfinanciering en de splitsing van B-H-V? Ook tussen NV-A en CDH is het water veel te diep. Di Rupo moet blijven proberen, maar hem staat datzelfde water tot de lippen. Als ze dat water nu eens bij de wijn deden, dan is er misschien een mogelijkheid dat de kruik toch langer te water gaat en niet meteen barst.

Zonder overeenkomst en eerlijke afspraken wordt het natuurlijk dweilen met de kraan open. Een job waarbij men water en bloed kan zweten. Zolang ze maar niet het kind met het badwater weggooien, en de boel te land, te water én in de lucht gaan verknoeien... blijft er een waterkans op succes!
Misschien moeten ze er Waterchapsheuvel nog maar eens op nalezen ...

Marco Polo

Start to start...

Woensdag start het nieuwe schooljaar. Wat een opener...
Aangezien Uw dienaar zich sedert enkele jaren nog enkel halftijds op school bevindt, en meestal nog minder dan dat, tilt hijzelf niet zo zwaar aan de overgang tussen vakantie en wat daarop volgt. De rest van de schoolbevolking gaat echter minder nonchalant om met dit gebeuren. Er zijn nogal wat leerlingen die 1 september met gemengde gevoelens tegemoet zien, als het al niet om louter negatieve sensaties of andere vormen van afkeer gaat. Bij het lesgeverskorps is er deels de herademing bij de opwekkende gedachte dat eindelijk de collega's weer quasi dagelijks bereikbaar zullen zijn, terwijl bij velen het moeten loslaten van de vakantie en de daarbij horende frivole aktiviteiten voor onrust en mentaal onevenwicht zorgen. Halftijds of niet, de heropstart van de schoolroutine is voor iedereen een hindernis die moet genomen worden. Deze keer, en wellicht voor het laatst, stond mijn inschrijvingsdag vlak na de deliberaties van de herexamens en de eerste personeelsvergadering geprogrammeerd: back to back, twee dagen vollen bak om te beginnen. Ik moest direct diep gaan en op de trappers lopen om de groep bij te benen en niet van dag één meteen op lengten of minuten gereden te worden. U gelooft het niet? U meent dat ik overdrijf? Leest U zelf eens wat mij daar overkomen is tijdens die eerste twee dagen.
Op SS, het voorgeschreven kanaal om op de hoogte te blijven van wat er zoal omgaat in PITO, had ik gelezen hoe de eerste dag er voor de LK zou uitzien. Na de HE van de dag voordien en de evaluatie van de ingediende VT zouden wij 's morgens om 8.30 u beginnen met de deliberaties voor PM en PITO, BSO en TSO. De KD moet de resultaten voorbrengen en onder voorzitterschap van de DIR wordt bekeken of HE, VT en ook GIP aan de opgelegde vereisten hebben voldaan. Soms is de tussenkomst van het CLB gewenst en bekijken we ook of de VS op een degelijke wijze werden gebruikt. Uiteraard wordt rekening gehouden met de bevindingen van de RT. Bij de beoordeling van praktische opdrachten kan het advies van de vakgerelateerde TA of TAC uitkomst brengen.
Daarna neemt de KR in beraad of het een A-, B- of C-attest wordt. A1 of A67, B2 of B5, C1 of C99....??
De PR zorgt ervoor dat de beslissingen in de aangepaste vormgeving worden weergegeven, zodat de KD verder kan communiceren met de ouders en/of de LL in kwestie. Als die het niet zien zitten kunnen zij een BP starten bij de RvS.
's Namiddags is er een eerste gezamelijke PV met uiteenzettingen allerhande. Gecompliceerd cijfermateriaal en door overbelichting onleesbare projecties moeten ons behoeden voor al te veel duidelijkheid en transparantie, terwijl iedereen het toch zo goed bedoelt. Dat zal onze DIR in de toekomst nog wel eens moeten overdoen wanneer zij haar taak als ALDI aanvat. Begrijpt U dat deze felle procedure mij sofort bij de keel greep, en dat ik om het geheel te verwerken eerder aan een zachte aanpak had gedacht: ontkoppelen, contact aanzetten, motor laten aanslaan, naar eerste schakelen, lichtjes gas geven, tegelijk rustig het ontkoppelingspedaal laten opkomen en rijden maar.
De aansluitende receptie heeft veel goedgemaakt en zorgde ervoor dat overdreven verkramping kon vermeden worden. Het was meteen een goede "start to start". Waarvoor dank.
Echt waar, het bestaat !!

Marco Polo

Big, bigger, .... niet te doen!!!

Wrijf alvorens dit artikel te lezen maar eens goed Uw ogen uit, en zorg dat U stevig zit vooraleer de foto's te bekijken...
De hieronder vertoonde en stevig uit de kluiten gewassen pompoenen worden in mijn eigen achtertuin verzorgd door in het geel geklede kaboutertjes. Het is dus niet alleen De Duiker die mag pronken met een super-pumpkin, maar ook Uw eigenste Marco Polo ziet zijn pompoenkinderen met de dag groeien.

Vooral het huidige klimaat met bakken regen en tussen de vlagen door bijna tropische temperaturen werken de snelgroei in de hand. En dit is nog niet het einde natuurlijk: deze exemplaren gaan nog meer dan vier weken rijpen en ondertussen in volume toenemen. Daar zal weer heel wat soep van gemaakt worden...

Marco Polo

De Pompoen en de Aardkluit...

Goed weer, slecht weer, dus wisselvallig...
Op vraag, zeg maar dwingende aanmaning, van Tantan geef ik U een kijk op en indruk van de ware grootte van de in aantocht zijnde pompoen. Zoals zo dikwijls zal dat ene, zij het bewerkte beeld weer veel meer zeggen dan duizend verbale eenheden.

Zegt U het zelf maar: een gelukkige samenloop van omstandigheden en gebeurtenissen heeft ervoor gezorgd dat de inspiratie om bovenstaande samenstelling te realiseren in deze wijle aanleiding kon geven tot een hilarisch beeldconcept.
De Duiker heeft zijn momentje van rust zeker verdiend, wat niet kan gezegd worden van de zogenaamde supersterren van Anderlecht die gisteren door Partizan Belgrado met een kluitje van eigen bodem in het alom gekende riet werden gestuurd.
Suarez, Biglia en Boussoufa deden het om het mooist....

Terug naar af, ontnuchteren en weer met beide voeten op de grond. Maar of dat een goed idee is op de huidige grasmat van het Constant Vanden Stockstadion is nog maar de vraag!
Toch bedankt voor het lezen, en vooral voor het bekijken van de strafschoppenreeks...

Marco Polo

Na de zondvloed...

"... stevige pompoenen op komst...!"
Met deze vaststelling besloot ik heel lang geleden, net na de tijd toen de dieren nog spraken, mijn laatste blog-epistel.
De vlag dekte slechts een fraktie van de lading, wat echter meteen een duidelijk zicht op de genoemde pompoenen opleverde. Het bericht waarvan hier sprake, dateert van enkele dagen voor de zondvloed.
Dit evenwel geheel ter zijde.
Voor wie het al mocht vergeten zijn: vorige week maandag beleefden we de natste augustusdag in 14 jaar. Er viel toen meer water op die ene dag dan anders in een hele oogstmaand tesamen. En tijdens dat bewuste etmaal startte onze missie "Sunparks De Haan".
Voor de derde keer in evenzoveel jaren brachten La Pola en Uw nederige blogreporter een midweek door in een zonnepark met hun drie kleinkinderen. Een mens wil daar dan echt van genieten, heeft met zo'n drie kleppers zeker zijn of haar handen vol en laat na wijs beraad de laptop thuis. Gevolg: blogstilte ...
Ik zou U heel wat kunnen vertellen over die vijf dagen, maar het zouden vijgen na Pasen zijn. Sta me toe U mee te geven dat het een heel leuke periode was, dat we in die vijf dagen van kletsnat herfstweer naar een schitterend zomerweertje zijn opgeklommen,
dat samen een ijsje eten ook heel gezellig kan zijn, en dat het voorstel om volgend jaar een vierde editie op poten te zetten met eenparigheid van stemmen is goedgekeurd.
Bij thuiskomst bleek er niet zoveel veranderd te zijn: niet bij ons, en ook niet bij de onzen. Nog minder bij hen die op federaal niveau voor ons en de onzen geacht worden te zorgen. Het meest schokkende nieuws in deze jaarlijks weerkerende komkommerperiode bereikte mij vanuit Frankrijk. Brother in arms, ex-collega in ruste, huidig Blogger-maatje, Facebook-vriend en dus online-contactpersoon bij uitstek Pjottr-PeterPignans, wist mij te vertellen dat in de regionale nieuwsuitzendingen van FR3 kond was gedaan van het feit dat de enige echte naturistische en dus blote-poepen Ardèche-camping
La Plage des Templiers gesloten wordt. Exit Jacques en de zijnen. In de voorbije 30 jaren moeten wij daar een kleine 20 keer gepasseerd zijn, aan gemiddeld zo'n 10 overnachtingen per kampeerperiode.
Het zal mijn (bloot) gatje varen...!
Om deze onheilstijding te verwerken heb ik mij zonder dralen op de volgende activiteit gestort. NELEENPIETER zijn getrouwd. Katie en Eli, moeder en verwekker van de bruid, hadden ons samen met Leen en Nolle en al de bijhorende kinderen uitgenodigd om dit samen en in het bijzijn van nog vele anderen te vieren. De Oesjmahara's waren dan ook in grote getale aanwezig. In Leuven werd het ja-woord gegeven en in de gebouwen van de abdijhoeve van Geldenaken, L'Abbaye de la Ramée, werd gedronken, gegeten en gevierd.

Na een prachtig feest hebben we gebruik gemaakt van de ruim voorhanden zijnde accomodaties om ter plekke te overnachten en de daaropvolgende dag met een uitgebreid ontbijtbuffet te beginnen. Daarna werd de terugtocht aangevat, maar niet zonder eerst even halt te houden bij de Romeinse grafheuvel die daags voordien bij aankomst in Jodoigne reeds onze aandacht had getrokken.

Een prachtig hoge tumulus die de omgeving beheerst... en het bekijken meer dan waard is, zeker vanuit de rue du TUMULUS !
Bij thuiskomst bleek mijn pijp ver leeg te zijn, en restte er mij niets meer dan er een luie namiddag en avond van te maken.
De ultieme zoektocht naar De Duiker en De Kleine Reuzin als afsluiter van de ZVA is er dus niet meer van gekomen. Ik maak graag gebruik van onderstaande prent om U een idee te geven van de ware grootte van deze figuren.

De foto is van de hand van mijn vroegere buurjongen en vriend des huizes, Mario J.: voorwaar een getalenteerd portrettentrekker
Zo ziet U maar: niets is wat het lijkt, zelfs grote pompoenen en tot nieuws versneden komkommers kunnen hier niet aan tippen.
En na regen...

Marco Polo

Tussen zomer en herfst...

De echte hoogzomerdagen lijken voor dit jaar weer gepasseerd en opgebruikt. Regelmatig wat grijze luchten, soms een forse regenbui en temperaturen die er met hun klak naar gooien.
Dat is wat ik de laatste 10 dagen op mijn bord krijg in Polderstad. Ik had het kunnen weten toen ik de tent neerliet in Cesseras en de weg naar het Noorden, en dus ook naar Hoboken, insloeg.
Sedertdien doe ik mijn dagelijkse best om weer te wennen aan de Belgische gewoonten. Dat houdt ook in dat er met de regelmaat van de klok een etentje wordt gepland: thuis met familie, op bezoek bij vrienden, op locatie met andere familie en dan nog eens op restaurant tussendoor. Een gezellige drukte van jewelste! Middels wat zelfopgelegde taken en min of meer noodzakelijke werkzaamheden geraak ik stilaan weer op dreef. Over het weer hoor je mij nog niet klagen, want tussen de buien en de grijze luchten hebben we voorlopig althans nog regelmatig zonnige perioden. Hoewel dat er voor volgende week al helemaal anders uitziet. Zover zijn we echter nog niet, en dus blijf ik zoveel mogelijk genieten. Omdat het soms moeilijk te kiezen en/of te bepalen is of de natuur nog in zomer of reeds in herfst verkeert, gun ik mezelf de vrijheid om in de zerfst en de homer te vertoeven en probeer dat net als het Canvascrackerige weisure, spork en chillax aan mijn omgeving te slijten. Het is een feit dat dit gezien de huidige weersvoorspellingen tijdens de komende weken niet eenvoudig zal zijn. Eén ding staat echter vast en evenzo als een paal boven water: er zijn stevige pompoenen op komst...!

Marco Polo

Van ramadan tot ram(p)-madame

Nu onze moslimgezinde landgenoten voor de negende keer dit jaar het eerste streepje van de nieuwe maan hebben gezien kunnen zij weer met een gerust gemoed beginnen vasten. Dat dachten wij onnozele westerlingen tenminste. Niets is echter minder waar: de ene islam-theoloog heeft al een scherper oog dan de andere, en dus wil het moment en het resultaat van de hemelse maanwaarnemingen wel eens verschillen. Deze keer, net als alle vorige jaren, wordt er wat gekissebist en bek gevochten over de exacte begindatum van de vastenperiode, maar uiteindelijk zullen de volgelingen van Mohammed gedurende de komende 4 weken toch weer de broeksriem moeten aanhalen en er eventueel zelfs een extra gaatje in maken. Vasten tussen zonsopgang en zonsondergang tijdens de zomer duurt elke dag veel langer dan tijdens de winter, en daarenboven eet een mens met deze warmte ook al niet zo smakelijk en gemakkelijk. Zodoende zullen de kleine maatjes in de herfstsolden als "zoete broodjes" de deur uitvliegen...

Kleurig en fleurig is het alleszins wel!!
Ook aanbevelenswaardig en de moeite waard, hoewel van een heel ander allooi, is de Boops on Bikes Parade die, naar jaarlijkse gewoonte, vanmorgen door de straten van Auckland (Nieuw Zeeland) reed. Veel uitleg moet ik er wellicht niet bij geven:
een goed verstaander heeft maar één boop nodig!
Ik gun U hieronder een blik op enkele deelnemers: terwijl de meeste heren (sic) een volledige biker-uitrusting dragen, springen de dames iets nonchalanter om met de vestimentaire motorregels.
Inderdaad: de ram-madame vooraan draagt geen helm!

Niet echt veilig!
Deze tussenstap laat mij toe om met een media-onderwerp van de voorbije week te eindigen. De onvergelijkbare Lady Gaga blijkt er steeds minder moeite mee te hebben om zich op de meest dwaze manieren te tonen en voort te bewegen.
Is ze niet dronken, dan maar stoned en anders allebei: hoe moet je anders verklaren dat zij gehuld in een zwaar gehavende visnet-outfit ging crowd-surfen tijdens een nummer van een in haar voorprogramma optredende band? La Gaga dook gezwind over de eerste rijen, gaf hen het nakijken en zorgde ervoor dat deze fans alvast àchter het net konden vissen...

Een echte ramp-madame !!

Marco Polo

Tijd om...

Het lijkt weer heel sterk op de omgekeerde wereld: sinds we ons vanaf woensdagochtend opnieuw op eigen bodem bevinden heb ik het moeilijk om tijd vrij te maken, laat staan te vinden om een bloggeske te plegen. Zoals ik eerder al eens aangaf heeft een mens tijdens zijn vakantie meestal "van alles" omhanden en dientengevolge een druk agenda. Desondanks ben ik er in de voorbije maand juli wel degelijk toe gekomen om enkele afleveringen aan dit blogverhaal toe te voegen. Nu we echter weer in de Graspolderlaan vertoeven en bovendien nog over een verlofvijver van zowat 4 weken beschikken lijkt het er sterk op dat mijn uren gekrompen zijn en een week minstens een dag korter is dan voorheen. Uiteraard geef ik toe dat de organisatie van mijn dagelijks leven om vakantionele redenen op dit moment weinig voorstelt en er dus ook heel wat tijd "verloren" gaat. Daarvan geniet ik dan weer op mijn manier met volle Duvelteugen...
Hoe dan ook, het is een hele opgave om een gaatje te zoeken en mij daarin terug te trekken om de altijd aanwezige hersenspinsels aan de blog en zijn publiek toe te vertrouwen. Maar vandaag is het dan eindelijk toch gelukt, en besef ik dat het naast "blogtime" in deze terugkeerperiode ook tijd is om...

- uit te pakken.
- te wassen, te plassen en mij terug aan te passen.
- de onvermijdelijke vaderlandse regenbuien te trotseren.
- mijn weg te zoeken in de omleidingen waar mijn eigenste Polderstad sinds onze terugkeer door getroffen wordt: "men" voorziet dat de werken 3 maanden gaan duren. Rekening houdende met de Belgische wegenbouwgewoontes raad ik U aan toch maar op tijd te vertrekken als U tijdens de eindejaarsfestiviteiten in onze buurt moet zijn, en volg de "OMLEIDING"...
- de kalender erop na te slaan en ervoor te zorgen dat ik de komende weken geen feest-, BBQ- of uitstapafspraken mis.
- de kalender erop na te slaan om nog plaats te vinden in diezelfde komende weken voor nieuwe engagementen in dezelfde sector: feesten, BBQ en uitstappen.
- terug de actualiteit te volgen zodat ik hier en daar mits een eigen gedachtenkronkel een aangepaste commentaar toevoegen.
- op fysisch vlak de draad weer op te pikken, het eigen lijf aan een gestaag stijgende belasting te onderwerpen teneinde enig trainingsrendement te genereren en aldus mijn laatste actieve jaar als L.O.-leraar alvast op een aanvaardbare wijze aan te vatten.
- al de vakantiefoto's door te nemen, het kaf van het koren te scheiden, de redactie-molen zijn gang te laten gaan en van het bekomen fotografisch meel een hartig koekje te bakken, lees: toch nog maar eens een foto-album samenstellen.
- een verlengkabel te kopen om mijn klassiek fietsvehikel te electricitificeren (!?) teneinde mij tijdens het komende schooljaar op aangepaste wijze naar de werkplek te begeven.
- de procesevaluatie op te maken betreffende de pompoenen kweek waaraan ik mij dit jaar heb gewaagd. Met onderstaande compilatie geef ik U alvast een zicht op de voorlopige resultaten van het gevolgde stappenplan.

- eens na te gaan of ik op mijn geëlectricificeerde fiets ook tot op het Lisp geraak. Na een 0 op 2 kijken ze daar binnenkort wellicht uit naar een nieuwe trainer, en wat zou er mooier zijn dan in de voorbereiding nog een oefenmatchke te spelen tegen het St Jozef Brecht van mijn maatje Jehaan L. ?
- mij klaar te maken voor het vertrek naar Holsbeek alwaar we gaan genieten van een mosselsouper ten huize Swevers-De Mondt en daaromtrent de zevende verjaardag vieren van WOUT !!!
- deze bijdrage af te sluiten en U allen te danken voor U waandacht...

Marco Polo

Afronden...

Het moest er eens van komen: onze Spaans-Franse vakantietrip loopt op zijn einde. En geloof het of niet, net nu lijken de goed weer-goden een pauze te nemen. Gisteren deed de zon nog een prijzenswaardige poging om door de ochtendbewolking te breken, maar daar bleef het dan ook bij. Het leverde mij, en bij uitbreiding ook U waarde lezers en lezeressen, wel onderstaande prent op die geheel in de traditie van mijn vriend Pjottr een doorkijk biedt op de meteorologische status van het hemelfirmament.

Later op de dag trok het grijze wolkendek helemaal dicht over Cesseras en de nabijgelegen Montagnes Noires. Het was de ideale gelegenheid om nog eens te toeren hier in de buurt. Eerder deze week hadden we het in de laagvlakte gezocht met een boottrip op het Canal-du-Midi. Eindelijk was het dus zover, en konden we een stukje van dit werelderfgoedmonument van dichtbij bewonderen en beleven. Met dank aan de schipper van de Saint Ferréol, die er een aangename en leerrijke trip van heeft gemaakt.

Zoals U ziet was het toen wel mooi weer. Gisteren trokken we hogerop en maakten een rit door die befaamde Montagnes Noires. Ideaal op een nog warme maar reeds grijze dag is dan wel een bezoek aan de grotten. Wij hadden ons laten lokken door de reclames voor en de verhalen over Le gouffre géant de Cabrestine. Heerlijk fris met de constante 14°C en een lust voor het oog: kijkt U zelf...

Later op de dag moest, na een stevige lunch op La place de la Grande Fontaine in Caunes, de abdij van het gelijknamige stadje eraan voor een bezoek van Pola & Polo. Op de terugweg passeerden we door Citou. Wereldvermaard, in de Minervois en omgeving, om zijn zachte uien. Marco zou Polo niet zijn als hij Pola niet de velden had ingestuurd om er een paar kilo van te "ramasseren".
En zo geschiedde...

Ondertussen hield het grijze weer aan en kregen we bij aankomst op de camping voor het eerst tijdens deze uithuizige zomer te maken met een urenlange regenbui. Dan maar onderdak voor een gezamelijk aperitief, een hapje om de honger te stillen en uiteindelijk voor de televisie om de prestaties van de Belgische atleten te volgen op de slotdag van het EK in Barcelona. Tia zal weer veel bokes moeten eten vooraleer ze er opnieuw helemaal zal staan, en misschien drukte de favorietenstatus deze keer iets te nadrukkelijk op de schouders van de mannen in hun 4 x 400m finale. Toch een dikke proficiat aan het viertal: brons op een EK is niet iedereen gegeven.

En dan ben ik nu gearriveerd bij de afsluiter van deze vakantiereportages.

Ik laat de deur, net als de hierboven getoonde luiken, evenwel op een forse kier staan zodat er uitzicht blijft op meer. De brievenklep in het linkerluik mag U uiteraard gebruiken om Uw post, in deze Uw "comment", te deponeren. Wij rusten nog een dagje uit (!), genieten al opnieuw van een zonnige uitkijk, hebben vanavond nog een afsluitend etentje tegoed in de Auberge du Vigneron en keren morgen na het inpakken en tent-opruimen terug naar de heimat.

Met dank voor Uw nooit aflatende interesse en steeds wederkerende inspanning om U toch maar door deze regels te wroeten.
Waarvoor mijn oprechte gevoelens van erkenning en respect,

Marco Polo

Merci de votre visite...

Voilà, 't heeft lang geduurd. Maar eindelijk kunnen we nog eens uitpakken met een nationale triomf.
Niet dat ik er hier van heb wakker gelegen, daarvoor zit ik te ver in mijn vakantieroutines. Bij de eerdere tussenstop in Figueres zapte ik laat in de avond nog langs de openingsplechtigheid van het EK atletiek in Barcelona. Volgens de Spaanse kranten, daags nadien, deed het weer denken aan die andere grote ceremonie in 1992 bij de start van de Olympische Spelen. Wij, la Pola en Uw dienaar zelve, stelden ons de vraag of er landgenoten meededen, en zo ja: hoeveel, en wie had de selecties gehaald? Hier en daar pikten we iets op en vooral internet hield mij bij de zaak. Toch was het vanop behoorlijke afstand, want buiten het bericht dat de twee Borlée's zich probleemloos hadden geplaatst voor de halve finales van de 400 meter was er weinig tot mij doorgedrongen. Vanmorgen viel echter mijne nikkel toen ik in de Midi-Libre van gisteren het atletiekprogramma van Barcelona zag staan. De finale was gisteren gelopen, en dus wilde ik wel eens weten hoe zij het ervan af hadden gebracht.
Mooi toch!! Goud voor Kevin Borlée.
Weer eens iets om fier op te zijn, en ja... het is een Belg!
Als deze tussentijdse periode van nationale trots maar niet voor problemen zorgt op weg naar de geplande staatshervorming.
Verder kan ik U enkel vertellen over het mooie weer waarop we hier vooral vandaag vergast worden. Geen wolkje aan de lucht, een zuchtje wind en krekels die zich al van zeven uur vanochtend laten horen. Het zal een lange dag worden voor de beestjes, net als voor de miljoenen die vandaag op de Franse wegen vertoeven. De slechtste verkeersdag van het jaar: le chassé-croissé. De "juilletistes" die hun boeltje gepakt hebben en terugkeren naar huis en de "aoûtiens" die op vakantie vertrekken. Gaan zij samen weer voor een nieuw record zorgen met monstersfiles op de autostrades? Wie de tijd heeft en zijn verstand gebruikt blijft vandaag waar hij is, en zit nog een dagje extra in de eigen tuin of stelt de retour uit tot (over)morgen. Dat het vandaag (en ook morgen nog?) niet te doen zal zijn is zo goed als zeker, dat je er beter vantussen blijft staat als een paal, en dat wij er ons dus niet aan wagen mag U bij deze van mij voor zeker aannemen. Het blijft nog enkele dagen genieten van de rust in Cesseras, en als het echt niet meer lukt maken we een uitstapje...
Zo waren we eerder deze week in Lagrasse. Schitterende middeleeuws stad, maar ja... zo zijn er zovele in dit mooie land. Eerder dan U nog maar eens een beeld te schetsen van de smalle schaduwrijke straatjes en de karakteristieke pleintjes, toon ik U een prent van een tevreden toeriste die met de glimlach de beleefde attentie van de bezochte stad in ontvangst neemt...

Misschien een idee om af en toe ook eens in deze blog toe te passen.
En als we niet op uitstap zijn, dan genieten we van het zwembad, maken een wandeling in de buurt of lezen een boek. Zelfs voor iets moeilijker te verteren exemplaren zijn er in la douce France oplossingen voorhande...

Bedankt voor Uw bezoek aan deze site,

Marco Polo