Amazing! Incredibile!! Ongelooflijk!!!

Vlak na mijn vorige publicatie was ik één van de velen die zagen hoe op het EK-voetbal de Italianen een pak voor de broek kregen van een geweldig goed Holland: die speelden als "Ellef Wellepies" in een groen-wit-rode wei met de voeten van die arme Azzurri.

3-0... en we waren nog maar net begonnen.
Gisteren zou het niet zo'n vaart lopen: Frankrijk is toch ook een prima ploegje, en weer zo'n topprestatie als die eerste keer zou wel niet lukken. Niet lukken, en ook niet noodzakelijk: met een stevige partij, een kleine winst of zelfs een verdiend gelijkspel had iedereen kunnen leven. Geen rekening gehouden met de "Wellepies" echter, die in grote doen zijn en waar de teamspirit en de vechtlust er net als de klasse zo van afdruipen!
Schitterende partij: 4-1 en Les Bleus met de billen bloot!!

Heel Holland door het lint: speciaal voor vannacht een oranje-rosse maan, alle meiden in een oranje badjas, zoals het oranje klokje thuis tikt..., zelfs Fatboy gaat in de favoriete kleuren, de pot kan de ketel alleen nog verwijten dat hij oranje ziet, der Johan hat es immer gewissen hat gehaben so wie der Jean-Marie, de oranje lamp waar zowel de Italianen als de Fransen zijn tegengelopen en ten huize Polo supportert J-B Grenouille mee voor Oranje en moest zelfs de gewone muis eraan geloven!!!
Alleen Heineken valt uit de toon, maar ja ook dat is Hollands...

Tussen deze fantastische belevenissen door was er amper tijd om de NBA Finals 2008 te volgen.

Boston wint 2 keer op rij in eigen huis: 2-0 en dan naar Los Angeles. Daar staat er in Game 3 geen maat op de Lakers en ook in de vierde partij gaat het dezelfde weg op: 35-14 na het eerste kwart, en 58-40 aan de rust. Dan volgt de strafste inhaalbeweging ooit in de geschiedenis van de NBA Finals: na 3 periodes staat het nog 73-71 voor de Lakers, maar op het eindsignaal gaat de winst naar Boston met 91-97!! In de Finals leiden de Celtics nu met 3-1 en kunnen zij het zondagavond in LA afmaken. We'll see!!!
Wie het ook weer zullen zien zijn de alomtegenwoordige celebreties die voor het decadente bedrag van 22.000 dollar per stuk een courtside-seat bezetten.

Zien en gezien worden !!!
Alles heeft zijn prijs.

Marco Polo

Happy days are here again !

Meer dan 20 jaar is het geleden dat de Boston Celtics en de Los Angeles Lakers tegenover elkaar stonden in de NBA Playoff Finals. Toen, in de jaren '80 van de vorige eeuw, was er van deze Marco Polo-blog nog lang geen sprake en ging veel van mijn vrije tijd naar het bekijken van NBA-wedstrijdverslagen op de BBC. Heerlijk vond ik dat toen: de grote Celtics-Lakers rivalry met Larry Bird en Magic Johnson als exponenten !!
Maar de grote helden van toen gingen met pensioen en m'n eigen coachingactiviteiten namen steeds meer tijd in beslag. Na de BBC was er slechts heel even een korte NBA-passage op Eurosport, zodat het regelmatig volgen van wedstrijden niet zo voor de hand meer lag en mijn interesse voor de NBA een ferme knauw kreeg.
Ook m'n eigen sabatjaar en het finale coaching-retirement zorgde voor een allerlaagst pitje onder mijn NBA-belangstelling, tot dat ...

de Lakers en de Celtics dit jaar elkaar opnieuw treffen in de grote NBA Finals. Nostalgie, het grote gevoelen van toen, de nieuwe sterren en de revival van die onvergelijkbare spanning en concurrentiestrijd tussen dé twee groten van de NBA...
Via snelle downloads van het internet staan de wedstrijden een paar uur na affluiten op mijn harde schijf en kan ik naar believen de acties bekijken en herbekijken.
Gelukkig beschik ik momenteel over oceanen aan vrije tijd, want ondertussen blijven de EK voetbalwedstrijden ook onafgebroken de avonduren vullen. Niemand verplicht mij echter te kijken, en dat heb ik dan ook nog niet overmatig gedaan.
Ik verdeel m'n tijd tussen bezoekers ontvangen (!!), NBA kijken en af en toe een voetbalmatchke meepikken. Een evenwicht hierin dient nagestreefd en bewaard te worden teneinde de revalidatie in het juiste spoor te houden en ten volle te ondersteunen.
Dat er daarnaast nog een coureurke aan De Lijn wordt gehouden zal mij op dit moment een zorg/worst wezen...

Marco Polo

Aap uit de mouw... ??

Bij al dat testen en knuffelen zou ik nog vergeten dat het EK Voetbal van start is gegaan. Zaterdag is wat volgens sommigen "het grote feest" heet begonnen.
Van start gaan, beginnen, "de neus aan het venster" of gewoon "van wal" steken, een aap die uit de mouw komt of een kat op de koord...


Niets van dat alles kon de verbeeldingshonger van de Zwitsers-Oostenrijkse organisatoren stillen:
zij lieten Trix und Flix vanuit de diepte opstijgen
en ontsnappen aan de spankracht van een forse D-cup.
Kwestie van aandacht te trekken kan zoiets tellen!!

Om te beginnen elke dag twee wedstrijden, met andere woorden vanaf zes uur een avondvullend programma. Maar nogmaals, ik was het bijna vergeten: "the rivalry" tussen Duitsland en Polen was de eerste wedstrijd die ik gevolgd heb. Moest ook wel, want hoewel ik geen supporter ben van de meestal oerdegelijke, maar even -saaie Mannschaft, heb ik hen bij de vrijdagavondpronostiek ten huize Piet & Mimi opgegeven als winnaars van het tornooi.
De "2-0"-winst was het beste wat ze ooit presteerden in een openingspartij voor een groot tornooi. Daar konden "Les Bleus" daarnet alleen maar van dromen: een saaie 0-0 tegen Roemenië moet vandaag als opwarmer dienen voor de hoofdschotel van vanavond: Italië-Nederland!!
Bij onze noorderburen haast iedereen zich nu huiswaarts om de wedstrijd te volgen op tv...

Voor de amateurs: Marco Polo gokt op Duitsland als winnaars, Nederland verliest de finale met 1-2 en Rusland wordt derde. Dat Dirk Kuyt topscorer wordt in het tornooi geloofde vrijdag nog niemand, maar met al die gekwetste spitsen zal hij wel moeten spelen, en dan ...

Marco Polo

Knuffel !!!

Als een mens daar niet beter van wordt...???

En als al die collega's nu woord houden, dan word ik bij de eerstvolgende ontmoeting onvermijdelijk doodgeknuffeld...
Voor een volledig herstel en een goed gevoel moet een mens
iets over hebben, ook Marco Polo !

Witse, Wout en Joke kwamen mij dit weekend een live-knuffel geven, en ook dat helpt prima om de tijdelijk-voze zitongemakken te verbijten.
Love you, guys !!!

Marco Polo

Tessscht Eén Tvvéé ... Test 1 - 2 !!!

De voorbije dagen heb ik mezelf onderworpen aan een bekwaamheidstest teneinde vast te stellen of ik opnieuw kan voldoen aan de sociaal-sanitaire verwachtingen in het alledaagse samenlevingspatroon.
Vooreerst was er de trip naar Amsterdam: eindelijk nog eens op bezoek bij zoon Bram, die het hogelijk op prijs wist te stellen dat ik mijn eerste confrontatie met het openbare leven in zijn gezelschap wilde aangaan. Om deze belangrijke rehabilitatiestap te vieren hadden we besloten de eerste avond aan een restaurantbezoek te wijden. Bram weet meestal wel een leuk adres en ik moet eerlijk toegeven: we eten daar gewoonlijk zeer goed !!
Deze keer viel de keuze op een eetgelegenheid in de duinenrij van Zandvoort aan Zee...

Het was net iets te fris voor een open strandterras, maar binnen was het heerlijk tafelen. Zeker een aanrader, en in 't bijzonder om op een mooie warme dag nog eens terug te komen: de hele dag kan je vanuit de luie zetel en met zicht op de branding de tijd nemen om te ontbijten, te brunchen of te lunchen, te wafelen of te pofferen, te aperitieven, te dineren, te pousse-caféren ... en dan schuiven ze de tafels aan kant en is het party-time "all nigth long"!!!

De volgende dag stond in het teken van de "Marrek & Steve-reunion": coach Janssen liep met zijn Sparta-team tegen een pijnlijke nederlaag aan op het veld van de Pirates, maar het weerzien na de match was zeer hartelijk en bij een Cola en een pintje (mag terug met mate(n)!!) werden de wonden gelikt en vooral de goede herinneringen opgehaald.

We houden contact, en als het even meezit prik ik nog wel een wedstrijd in Rotterdam...

De uitstap is zonder noemenswaardige sanitaire problemen verlopen, wat voor mij het licht op groen zette voor de tweede test: een avondje "L.O.-en" met de collega's van Pito.
Ten huize Lauryssen-De Bock was niets aan het toeval overgelaten en hebben we met z'n allen genoten van een lekkere, gezellige, leerrijke en amusante avond.
Met dank aan Piet & Mimi.

Test ... 1 - 2 !!!
Geslaagd. Ik kijk al uit naar een volgende uitdaging...

Marco Polo

Sperperiode ...

Het heeft even geduurd om mij met een zich herstellend lichaam en geduldig progressief evoluerende nutsvoorzieningen aan te passen aan het nieuwe kalendergegeven, maar nu is de bocht gemaakt. Juni heeft zich ten volle aan mij geopenbaard met uren schaduwrijk hangmatten bij net geen 30°C, lui wegliggen om meer televisioneel tennis te kijken dan ik tot nogtoe ooit gedaan heb en even niet bloggen om ze alle vijf nog eens op een rijtje te krijgen. De ene vijf(!)-setter is maar pas gedaan, of ze beginnen al aan een volgende op Roland Garros: Mathieu, Monfils, Nadal, Ferrer, Federer, Djokovic, Gonzales en natuurlijk vergeet ik er een paar.
Elke dag loop ikzelf, weliswaar in gedachte, iets sneller en beter achter de moeilijkste ballen aan, retourneer met risico en zonder angst of ruk enthousiast op naar het net: het zelfvertrouwen blijft groeien, en da's een goeie zaak voor deze jongen!

Ook het onvermijdelijke zomerhitte-onweer van gisteravond is niet onopgemerkt aan mij voorbij gegaan, hoewel bijstaande foto er eentje is die ik inpikte van
De Morgen.
Zoals steeds hebben we het hier na enkele warme dagen gegarandeerd
"aan ons pan", en evenzeer blijkt dat Polderstad ook nu weer net aan de hevigste buien is ontsnapt:
het micro-klimaat op de oostelijke oever van de Scheldebocht om Antwerpen lijkt een gunstige invloed te hebben op de ernst van deze calamiteiten.
Ooit krijgen we ook wel eens de volle laag, maar tegen dan hebben we toch al zoveel keer het geluk aan onze zijde gehad...

Bij het bekijken van een overigens vrij lege kalender viel mij op dat de solden dit jaar volledig in de zomervakantie vallen.
Was het daarom dat ik op 15 mei al onder het mes moest, om aldus de gehele sperperiode op inactief te staan en volledig opgeladen aan de koopjesweken te kunnen beginnen?
Het winkel- en shopping-gebeuren is mij inderdaad wat ontgaan deze laatste tijd, wat helemaal niet wil zeggen dat het mijn aandacht niet meer zou trekken!!!
Zo was er onderstaande reclame, die mij als bij toeval onder ogen kwam: zo'n typische "vóór en na"-publiciteit. Het gaat wel degelijk over een Smurfin, zij het niet diegene waar de Blauwe Mannetjes van Karkamel zo wild over doen...

Opvallend hoe de linkse dame van vóór de aangeprezen bewerkingen een al even bewonderende als verraste blik werpt op haar alter-ego van nà de feiten. U ziet dat er niet veel nodig is om een geheel nieuw imago te creëren: vervang een sobere, maar tevens glansloze zwarte bikini door een fleurig kleedje, geef bijtijds wat schwung aan je voorkomen met een nonchalante handbeweging door je haren, kleur diezelfde haren in een minder dom-blonde tint en kies voor een aangepaste muts.
Niet moeilijk dat dit al snel een zelfgenoegzame en tevreden glimlach op het aangezicht tovert, wat la Smurfette een adembenemende uitstraling meegeeft.
Wie het eens proberen wil die mag: voor de prijs moet U het waarschijnlijk niet laten, zeker niet na 1 juli ...

Marco Polo

Over and out !

De warmste meimaand sinds het begin van de meteorologische metingen zit erop. Voor mij valt het redelijk mee, vooral omdat ik zeker in de tweede helft van de maand van heel weinig tot niks heb gepresteerd. De problemen met mijn persoonlijke loodgieterij hebben een grotere invloed gehad op het verloop van mijn postoperatieve activiteiten, en dan vooral op het gebrek daaraan, dan ik vooraf had durven vermoeden. Toch houd ik mezelf, en uiteraard ook U, beste lezer(-ster), voor dat aan het eind' van deze vijfde maand een positief bilan kan opgemaakt worden.
Na diverse stappen bleek de einddiagnose nog redelijk mee te vallen, mag de daaropvolgende operatieve ingreep als geslaagd worden beschouwd en gaat de algehele revalidatie, zowel fysisch als mentaal, de goede richting uit.
Stilaan zullen rust en zelfvertrouwen opnieuw de bovenhand krijgen en zal er in de loop van juni hopelijk weer sprake mogen zijn van de "den ouwe Polo" ...
Zoals voorgenomen heb ik mezelf ook een tweede keer doorheen het romanesk-historische storybook van De Da Vinci Code geworsteld, hetgeen mij na een eerste lezing en het zien van de film toch nog een beter inzicht opleverde in het nauwelijks 48 uur durende verhaal van Dan Brown.
Maar nu is het genoeg geweest: ManUnited won de Champions League, Anderlecht de Belgische Beker, de 2 Williams zussen liggen eruit op Roland Garros, Stijn Devolder gaat de Ronde van België winnen en Contador waarschijnlijk de Giro, Charleroi is kampioen in het basketbal en Aimé Antheunis te duur voor Germinal. Wie leeft er hier boven zijn stand ???
Ik niet, want terwijl David himself voor de LA Galaxy vanop
60 meter raak trof ben ik erin geslaagd om tot vlakbij "la Posh"
te geraken. 'k Heb haar niet nog een wijngaard, maar gewoon een Brouwerij Duvel als verjaardagscadeau gegeven...
Eenvoud siert !

Zo, dit voor wat mei 2008 betreft, vanaf morgen is juni aan de beurt... en dan is Frank er weer, met meer weer!

Marco Polo

Van knooppunt naar knooppunt ...

We hadden gisteravond nog even gebeld om zeker te zijn van de afspraak. Geen nood echter...
Zó had Hij het zich voorgenomen, en zó zou Hij het ook doen.
Kort na zonsopgang, omstreeks half acht, zou Aloysius Primus Zijn pauselijke vélocipède bestijgen en de lange rit naar Hoboken aanvatten. Om er zeker van te zijn dat deze onderneming binnen de grenzen van het menselijk, maar ook meteorologisch mogelijke zou vallen had mijn episcopale vriend zelfs de Buienradar geraadpleegd. Dat zag er (gisteren!!!) allemaal prima uit: tegen tien uur zou de langverwachte ontmoeting plaats vinden aan de voordeur van huize Polo, Zijne Onfeilbaarheid zou even de tijd nemen om mijn nederige stulpje te betreden, maar wenste omtrend het middaguur alweer van wal te steken teneinde de buien voor te zijn en een goede twee uur later droog en ongeschonden zijn terugkomst te vieren op het hofstedelijk domein in de Holleweg.
Zó had hij het zich voorgenomen..., en toen bleek dat het ook helemaal anders kan uitpakken. De cyclosportieve kwaliteiten van onze Primus kennende stond ik reeds ruim vóór 10 uur op de uitkijk. Ondertussen was mij echter al duidelijk geworden dat de voorspellingen van de Buienradar niet met een korrel, niet met een schep, maar met een scheepslading zout moeten genomen worden. Ook Frank Deboosere zat er deze keer schuimroods naast, om het met één van zijn favoriete lapsi te zeggen.
De hele voormiddag regende het van pijpestelen tot ouwe wijven en vieze verzen: het was me een potje.
Zou de Hoogheilige ondanks dit kl*teweer Jupiter en de andere atmosferische goden getrotseerd hebben??
Een telefoontje naar Aloysia, al even Prima, haalde elke twijfel weg: Hij was vertrokken op het afgesproken uur.
Toch meenden wij ons vragen te moeten stellen bij de huidige stand van Zijn beslissingsvermogen: zou Hij tijdig inzien dat het een kletsnatte en verzopen expeditie dreigde te worden die Hem zeer op de proef zou stellen? En zou Hij dan besluiten om rechtsomkeer te maken of ....Hem kennende, koppig vol te houden en Zijn onderneming tot een geslaagd einde te brengen?
Dat het antwoord op deze louter rethorische vraag zo voor het grijpen ligt mag U, beste lezers, -innen en -essen niet verbazen:
wij kennen onze Apostolische Pappenheimer!
Hoe het verhaal juist in elkaar zit laat ik Hem liever zelf uit de doeken doen bij een volgende blog-encycliek of gewoon tussen pot en pint, de soep en de patatten, ... U zegt het maar.
Ik beperk mij er hier toe U een beeld van de Grote Afgepeigerde voor te leggen zoals Hij zich bij aankomst aan mij vertoonde ...

Iets later dan voorzien verscheen Hij redelijk "getekend" op de plaats van afspraak, edoch dat hebben wij middels een ruim uitlopende audiëntie goedgemaakt. U mag er zeker van zijn dat we van ons samenzijn genoten hebben. En even zeker van het feit dat Zijne Pauselijkheid eerder schoorvoetend afscheid heeft genomen en de terugrit aangevat naar het verre Noorden, alwaar Hij moe en uitgeteld, mààr gezond en wel, voldaan en gelukkig en blij dat het achter de rug was Zijn Pauselijk vehikel op stal heeft gezet en ....
ZZzzzz !!!

Marco Polo

" Witse - Wout " 1 - 1

Eind vorige zomer verraste Witse, mijn jongste kleinzoon uit Holsbeek, de hele familie door op de vooravond van zijn tweede verjaardag een spectaculaire buiteling te maken met een jaap van een hoofdwonde als gevolg.
Met spoed naar "de spoed" om daar een rij hechtingen én een grote plakker te scoren. Stoer én cool !!!
Wout heeft tot gisteren gewacht om ons op een gelijkaardige stunt te vergasten. Zelfde scenario, alleen de plakker nu in het midden.

Hij heeft er zijn tijd echt wel voor genomen denken wij dan, maar daar had Wout een hele goeie reden voor. Hij wist goed wat hij deed, want juist gisteren waren het dezelfde 4 verpleegsters van wacht als op 23 augustus 2007. En of hij gelijk had om het rustig aan te doen en zijn tijd af te wachten...?!
Kijk eens hier !!!

Bij mij mankeert er ook nog een en ander. Ik denk dat ik mij volgende keer maar eens bij "de spoed" van Gasthuisberg zal aanmelden om de MWW te checken !
Bedankt voor de tip, jongens !!

Marco Polo

MJ & MP

Hoewel het langzaam gaat en gestaag, maar hopelijk net daarom des te zekerder, kan ik U melden dat tussen mijn persoonlijke evenaar en mijn aller-individueelste steenbokskeerkring de controle over eb en vloed stilaan de goede richting uitgaat.
Het kost mij heel wat concentratie, zweet, af en toe een vloek, maar gelukkig nog geen tranen en zeker geen bloed om de enige echte MWW (Marco's WaterWerken) weer in hun normaal regime te manoeuvreren. Daarenboven ontbreekt het mij bij regelmaat aan het nodige geduld, die mooie deugd voor anderen, om rustig en stap voor stap de nodige vorderingen te maken en ze ook naar waarde te schatten. U weet wel: ik heb liever dat het een beetje vooruit gaat, zelfs zonder geit !

Maar kom, genoeg daarover: verder naar de belangrijke, dus de leuke dingen des levens!
Zo arriveerde Anke deze week terug in de heimat na haar Spaanse basketbalseizoen. Broer Bram was ook hier voor opvang en ontvangst. Samen hebben ze hun laatste buit verdeeld:
het resultaat van goed gepland en weloverwogen Spaans-Chinees internetshoppen werd al snel uitgestald en onze nederige woonst omgetoverd tot een "MJ to AJ" Nike-shop.

Als de kinderen maar gelukkig zijn...
Maar ook papa werd niet vergeten: om de vele uren van recuperatie en rust op een leerrijke manier in te vullen werd mij een mini-serie ter hand gesteld over het avontuurlijke leven van mijn grote voorbeeld Marco Polo.

Boeiend, inspirerend, educatief en het bekijken meer dan waard. Nu komen ook De Wonderen van de Oriënt weer aan bod: een boek dat na een eerste beperkte leespoging in het rek gebleven is.
Eerst nog "even" De Da Vinci Code herkauwen, en dan ...

Marco Polo

Nieuwe buren

Vanmorgen omstreeks 8 uur, net voor de Antwerpse zomerfontein haar Ostaijaans gekletter over de vijver spreidt, streken onze nieuwe buren neer in hun uitverkoren dagbiotoop.
Elke ochtend vaste prik, zelfde protocol: met een diep resonerend en trompettend "ah-honk" draaien een zestal Canadese ganzen nog een klapwiekende inspectieronde over de slapende tuinen, maken een professionele U-bocht en landen trappelend en flapperend onder nog meer herkenningsgetoeter op de overloopvijver tussen de Fasen I en II van Polderstad.
Wij wakker? Iedereen wakker !!!
Da's hun devies, en met luid gekwetter vertellen ze de achtergebleven babysitters wat er op en rond de Polderbosche waterplassen weeral te beleven was vannacht.
Aan vogelenzang en ander gekwintelier zijn we hier wel gewend geraakt tijdens die bijna 30 jaar aan de rand van het druk door zangvogels bewoonde Polderbos. Bovendien zaten er vroeger massa's eenden op "onze" vijver, en was het daar steeds een leven en herrie van jewelste. Maar eens die steeds groter wordende kolonie alle eendekroos en kikkerdril had opgevreten trad er stagnatie op in de populatie en met een of andere ziekte onder de veren moest tenslotte ook de laatste eend het begeven.
En de stilte kwam weer over de vijver.
In de trekperiode af en toe een koppel zwanen, jawel, of een verdwaalde gans, maar van eenden geen sprake meer ... Rust.
Tot vorig jaar een eerste koppel Brantae canadenses onze speelse waterpartij ontdekte, vlakbij het nochtans ecologisch verantwoord en botanisch goed onderhouden natuurgebied van de Hobokense Polder. Hier en nergens anders zouden zij hun dagen doorbrengen, hun "spellekes" spelen, hun eieren leggen, beschermen en uitbroeden én hun nakomelingen leren "ah-honken" dat horen en zien vergaan!!
En zo geschiedde: het eerste paar voegde enkele kuikens toe aan de vijverbevolking, trok door het goede voorbeeld een paar bevriende koppels aan en momenteel leven er 3 broedparen, met respectievelijk 1, 3 en 7 rondkwakkelende jongen en nog 3 jong-volwassen celibatairs. Dit alles is voldoende om, vooral tijdens de ochtenduren, onze buurt van de nodige natuurlijke achtergrondgeluiden te voorzien.

Teneinde mij niet al te paniekerig te blijven focussen op het waterhuishoudelijk herstel en het absolute drup-vrij krijgen van het kraantje tijdens mijn post-operatieve rehabilitatieperiode, heb ik gisteren de LUMIX weer ter hand genomen, en ben erop uitgetrokken om het familiale ganze(n)leven op de SD-kaart vast te leggen. Zelf vader zijnde van 3 spruiten, ging mijn aandacht vooral naar het koppel met hetzelfde aantal jongen. Na enig wandelwerk, tijdens hetwelk de blaasbeheersing zich met wisselend succes voltrok, trof ik hen aan de rand van het water ...

Water, water, overal water !
Bij Toutatis, deze collage brengt iets teweeg in mij...

Marco Polo

Meer dan 32 miljoen... ???

Rarara, waar slaat dit op?
Is het misschien, naar beneden afgerond weliswaar, het saldo van Marco Polo's spaarrekening?
Of heeft zijn alter ego, Marrek O'Polo, de lotto gewonnen ...??
Of is het de waarschijnlijke afstand in lichtjaren tussen de aarde en een identieke tweelingplaneet ??
Een andere mogelijkheid zou kunnen zijn: het aantal braadworsten dat sedert het begin van de "Open Deur Dag"-traditie in PITO-Stabroek verkocht werd?
Is het soms het totaal aantal adepten dat zich aangetrokken voelt tot de blogs van Aloysius Primus, PeterPignans en Signore Spaghetti en tussendoor ook een bezoekje brengt op de site van Marco- en Marrek O'Polo?
Vele mogelijkheden laat ik hier en op dit moment, staande achter het klavier en enige genant opspelende onaangenaamheden ter hoogte van de sonde-entrée dapper verbijtend, onbesproken.

Het antwoord op de startvraag van dit artikel vindt U weer bij Marrek O'Polo: klik hier en ontdek waar het in de titel om gaat.

Marco Polo

Ere wie ere toekomt...

Gisteren, tweede dag van mijn tussentijdse thuisherstelperiode, kreeg ik een mailtje binnen van Steve Janssen.
Steve is jaren geleden een poos mijn collega L.O. geweest op het alomgekende en welgerespecteerde PITO. Zoals elke echte PITO-LO-er is hij een geboren lolbroek en beschikt hij ten opzichte van en met mezelf over een hoge affiniteitscomponent en appreciatiegehalte als het om grappen door- en terugsturen gaat. Onder andere om die reden houden wij occasioneel contact en bevolken aldus wederzijds elkaars adressenboek.
Wil het toeval dat heer Polo zeer gevoelig is aan dit soort vermakelijkheden, zeker als ze van het niveau zijn als wat ik deze keer onder ogen kreeg. Wie "haar" nog niet gehoord of gezien heeft moet nu eerst even overschakelen naar de Nieuwe Mededelingen van Marrek O'Polo, de annex-filmpjesverzameling die onder deze variante benaming een eigen, zij het veel rustiger leven dan mezelf is beginnen leiden.
....
Voor zoiets mag je aanspraak maken op een vermelding in deze rubrieken. Hartelijk dank voor het forwarden, Steve.
The rigth stuff at the rigth time!
Beter kon niet: om te genezen moet je veel lachen, en dat heb ik met dit uittreksel wel degelijk gedaan.
Zo hard zelfs dat de draadjes er van gingen spannen !!!
Vandaag gaat dat al beter, dus heb ik de blondine in kwestie nog maar eens haar verhaal laten doen.
Als blijk van (h)erkenning krijgen jullie de enige echte Steve Janssen, ondertussen hoofdcoach van Sparta/Feyenoord alhier via lichtdrukmaal aan U voorgesteld.
Voor vanavond wens ik, en meteen in naam van al mijn lezers en -essen, hem en zijn team veel succes toe in hun wedstrijd tegen Amsterdam. En hopelijk wordt het een 9° seizoensoverwinning...

Marco Polo

Mijn vriend "A4" en ik ...

En daar stond ik dan vanmorgen: la Pola de deur uit om zich een dag lang toe te leggen op lichamelijk educatief ontwikkelingswerk tussen matig tot geheel onwillige jongeren en ik alleen in dit grote stille huis. Straks is het vrouwtje terug, en word ik weer in de traditionele naverzorgingswatten gelegd, maar nu is het "solo-slim": ik voor mij, en alleen voor mezelf.
Daar moet ik dan maar doorheen: komaan, aan de slag!
En ik sta recht van tafel en stap met m'n lege tas naar het aanrecht.
Oops, dat gaat niet zo vlug ... iets houdt mij dwingend en op een vrij originele manier tegen. Daar rukt entwat, gelukkig slechts lichtjes edoch met aandrang, aan mijn jongeheer.
Verdekke, helemaal vergeten! Aan het eind van de sonde, op een mooi statief: mijn urinecollector!
Zie hem daar staan: al halfvol, en 'k ben nog geen uur wakker.
Negeren gaat niet, samenwerken is de boodschap.
In mijn ene hand de tas en in mijn andere die urinezak ... en zo naar het aanrecht. Dat was mijn eerste actie vandaag.
Het deed mij plots denken aan Sidney Poitier: die heb ik ooit eens een hele film lang geketend aan een blanke zien acteren.
En nu moet ik even google-spieken...
1958 "The defiant ones", een met twee Oscars bekroonde film van Stanley Kramer waarin hij (Poitier) samen met Tony Curtis ontsnapt. Destijds gaven actuele racistische vooroordelen het geheel een flinke meerwaarde, nu moet ik het zoeken in de richting van partnership en teambuilding, "Stay together" of toch maar het "Never walk alone"-idee?
Maakt niets uit: ik ben niet meer alleen ...

Ondertussen ben ik al enkele uren verder, en kunnen wij het prima vinden bij elkaar.
Mag ik U voorstellen: A4 Unomedical
een urinezak van 2000ml ...
Ik zou hem deze dagen niet kunnen missen (omdat ik nog niet zelfstandig mag pissen !!) maar donderdag zullen wij elkaar verlaten, en ik weet nu al:
het zal even wennen zijn, al was het maar aan de herwonnen vrijheid van verplaatsen en bewegen.
Voorlopig volgen we elkaar als een schaduw.
Tenminste: als de zon schijnt!

Marco Polo

Na een korte onderbreking...

Zoals beloofd...
"Staande" aan het klavier stuur ik een snel bericht om al te bezorgde lezers op hun gemak te stellen: ik ben terug thuis.
Zitten gaat al, maar dan liever zonder storende druk op het midden van de onderkant: op de pot, bijvoorbeeld, da's prima!
Verder kan ik U verzekeren dat het hele hospitaliaire gebeuren zich op een technisch verfijnde en menselijk hoog te waarderen wijze heeft afgespeeld. Mijn respect en waardering voor heel de medische "staf" en het verzorgingspersoneel van St Augustinus.
Verder ga ik er hier geen reclame over (of is het toch weer voor ?) maken, maar geïntresseerden kunnen op eenvoudige vraag meer details bekomen via telefoon, al dan niet mobiel, via e-mail, sms, chat, gele postkaart, brief, Smartschool, of waarom niet... mondelings tijdens een bezoekje in levende lijve zelve aan de inmiddels geheel gedeprostateerde schrijver dezes.
De chirurg in kwestie, leider van de hele operatie, heeft mij al toevertrouwd dat de onderneming als geslaagd mag beschouwd worden, dat wij donderdag aanstaande nog even verzamelen voor een check-up en dat er mij behoudens uitzonderlijke complicaties in dit compartiment van het menselijk leven nog een lange en vooral vrolijke periode te wachten staat.
Ik houd hem aan zijn belofte, maar voel met mijn ellebogen dat het dik voor mekaar komt!
Over ellebogen gesproken: de Farao & Co hebben een heel pak van deze hoekige lichaamsdelen moeten uitdelen om AA Gent eronder te houden in de Belgische Bekerfinale Voetbal.

Toegegeven: na een behoorlijk tot sterk eerste uur van de Buffalo's hadden "de vrienden van Jehan" genoeg aan twee schitterende combinaties en dito doelpunten om verdiend met deze trophee te gaan lopen.
Oeps... de Farao is er mee weg! Lang leve de Farao!!!

Marco Polo

Er even tussenuit...

Et voilà, mijn valies is gepakt: toiletgerief, enkele t-shirts en shorts (Marco Polo slaapt meestal in zijn blote flikker, dus is er hier geen zomers pyjama-gerief voorradig !!), leesvoer voor een paar dagen (De DaVinci Code nog eens uit de kast gehaald!!) en natuurlijk papier en potlood/balpen voor de nodige aantekeningen,
zeg maar pre-historische blogdrafts.
Vandaag meld ik mij aan in St Augustinus voor de inleidende werkzaamheden, en morgen ga ik onder het mes.
Dan volgen er enkele dagen hospitaal.
Naar ik vernomen heb zou het ondertussen regenen en niet te best weer zijn. Als alles naar wens verloopt, en ook de zon weer schijnt, kom ik zondag al naar huis.
Ik stuur dan 's avonds een eerste verslagje: beloofd !
Tot dan...

Marco Polo

De omgekeerde wereld...

Zaterdag vertrokken we hier in zomerse outfit en met een kleine 30° Celsius op de buitenthermometer.
Twee uur later landden we in Valladolid: in Spanje, ja !!...
en stonden er te rillen op de tarmac: 11° !!
Ook de volgende dag was er "nog gene stoef op" ...

Tijdens een ommetje door de oude binnenstad van Salamanca werden regelmatig de paraplu's bovengehaald.
De omgekeerde wereld!
Maar zoals gezegd was het ons niet te doen om het mooie weer, dan hadden we wel in de Belgische (klopt dat nog??) Kempen moeten blijven, maar om de supporterale ondersteuning van de Salmantese basketdames. Die hadden enkele dagen voordien hun sportwereld en bijhorende beleving ook danig op z'n kop gezet: winnen op het veld van Valencia is niet iedereen gegeven, en zeker niet in het seizoen 2007-2008. Na die eerste thuisnederlaag was de titelhouder natuurlijk extra geprikkeld om de uitschuiver goed te maken in de "hel van Würzburg".

Op de Plaza Mayor keek "la Pola" als een echte afficionada de sportkranten in en gaf haar commentaar bij de starting-five van beide teams.

In de thuishaven van Perfumerias Anenida had men er alles aan gedaan om hun reputatie van beste, warmste, luidste, meest gedreven en super-positieve supportersgilde uit het Spaanse damesbasket waar te maken.

Leg het in België maar eens uit: voor een topmatch toch 4000 toeschouwers in een zaal met 3000 plaatsen proppen!
Een hemelse sfeer om in te spelen met supporters die voor, tijdens en na de wedstrijd amper blijf weten met hun enthousiasme .

Ook deze keer leverde Anke een schitterende prestatie af wat echter nu niet genoeg was voor de overwinning:
69-78 en 1-1 in de play-offs.
Morgen volgt de definitieve beslissing na Game 3.
Opnieuw in Valencia!!!

Gelukkig was maandag het mooie weer wel terug van de partij, en werden de terrassen al heel vroeg klaar gezet...
zodat iedereen tijdig kon genieten.

Oh ja, wie wil horen en zien hoe het eraan toeging in Würzbug die moet even op bezoek bij Marrek O'Polo ...

Marco Polo

Thumbs up for Perfumerias Avenida !

Ik hield het gisteren redelijk kort wanneer ik het had over de winst van Salamanca in Valencia. De onverwachte overwinning maakt dat zij zondagavond reeds voor de titel spelen in eigen huis.
Polo en Pola hadden het er nog over gehad: als we weten hoe de wedstrijden gepland zijn, en de gelegenheid doet zich voor, dan gaan we voor die laatste thuismatch naar Salamanca.
Toen bleek dat Anke & Co de finale gingen spelen waren er geen tickets meer om op een ordentelijke manier heen en vooral weer terug te reizen. Daar hadden wij ons al bij neergelegd, en daarom was er gisteravond wel enige wrevel en ontgoocheling omdat we er net nu niet bij zouden zijn: op één match van de titel (hoewel: de beer, het vel, één nacht ijs, te vroeg victorie kraaien...).
Dat was echter buiten "ons Bieke" gerekend: die had vanmorgen nog eens een poging gewaagd op Ryanair.com, en kijk ...
er was blijkbaar opnieuw plaats op de maandagse terugvlucht vanuit Valladolid naar Brussels South.
Conclusie: wij verlaten dit weekend het tropische Antwerpen en zetten koers naar een regenachtig Salamanca.
Deze keer doen we het niet voor de zon en de blauwe lucht, ook niet voor de middeleeuwse gebouwen en andere toeristische trekpleisters. Wij gaan supporteren !!

En als iedereen die deze blog leest het voorbeeld wil volgen van PeterPignans, de zonnekoning van de Var ...

... en zondag mee DUIMT voor Las Salmantinas, dan beleef ik daar misschien nog dé avond van mijn leven ! Op hoop van zege !!!

Geniet nog van het mooie weer. Ik ga inpakken !!!

Marco Polo

The girl is back in town...

Charlize Theron is reeds eerder opgevoerd in deze blog, en toch kom ik er met niet mis te verstane graagte nog eens op terug.
Dat doen ook de reclame-jongens van J'adore (Dior).
Al voor de derde keer doet zij ook in Hoboken haar ding en siert er de wachthuisjes bij de stopplaatsen van De Lijn.
Haar verschijning blijft indruk maken, zoveel zelfs dat men dezelfde foto nu ook gebruikt voor de J'adore L'absolu - campagne. Voor mij niet gelaten, in tegendeel ...
Hoe meer Charlize, hoe meer vreugd' !!!

Een korte fietstocht door onze gemeente leverde bij zomers weer de bovenstaande beelden op. Iedereen gelukkig: de mannen met de reclame en de vrouwen met het mooie weer !!
En wij met het weer, de reclame en de vrouwen ...

De vrouwen van Salamanca !!
Die hebben vanavond voor een ware stunt gezorgd door op het veld van Valencia te gaan winnen in de eerste wedstrijd van de play-off finales: 71 - 78.

Sterke prestatie van de hele ploeg, en nu ...
Zondag de kers op de taart ??!
Met dank aan de duimen van PeterPignans !
En of wij daar over drie dagen nog eens beroep op mogen doen ??!
Natuurlijk vergeten we noch de beer, noch zijn vel, noch het bijhorende verhaaltje...

Marco Polo

Week van de Goeiedag ... Goedendag !!!

Een initiatief van Boodschap Zonder Naam.
Goeiedag-spotters delen elke dag 100 keer € 25 uit aan mensen die op straat spontaan goeiedag zeggen tegen andere passanten.
En dat 5 dagen lang ...
Eén van de 500 krijgt de superprijs van € 25.000 !!?
Tof idee ?!... en straf dat ze daar een budget voor gevonden hebben. Past dit in de "samenleving nieuwe stijl" ...? Het doet mij denken aan de reactie van sommige leerlingen als je ze vraagt om even te helpen: "Wat schuift dat, meneer??"
Voor niets gaat de zon op, maar da's dan blijkbaar ook alles.
Hopelijk wil de goegemeente snappen dat er toch iets meer achter deze actie zit, en is het volgende week niet allemaal voor niets geweest. We zien wel !!

Googelend rond dit onderwerp kreeg ik voor Goeiedag 249.000 pagina's aangereikt, voor de Week van de Goeiedag nog 117.000 en voor de Goedendag nog eens 212.000 !!!
Goeiendag !!!

Hiernaast ziet U de enige echte Godendac: dac (Keltisch), dagger (Engels), dolk ... een goede dolk !
Hij is ons vooral bekend als het legendarische wapen van de Clauwaerts tijdens de Guldensporenslag.
Meer dan 700 jaar geleden ging het er hier al heel bitsig aan toe, lang voor B-H-V. Er groeit een sterk vermoeden dat de inspanningen van toen na zoveel eeuwen nog weinig resultaat hebben opgeleverd...



In het kader van de Goeiedag, het groeten en het aansporen
geef ik U deze "Wij duimen voor...!!" van mijn goede vriend PeterPignans nog mee...

Toepasbaar in alle omstandigheden en vele varianten, wil ik deze aanmoediging -mits goedkeuring en toelating van Pjottr- vandaag speciaal publiceren voor Anke & Co die morgen beginnen aan de finale-ronde van de play-offs.
Go for it !!!

Marco Polo

The heat is on !!!

De ballen van O'Sullivan hebben het de voorbije dagen dan toch weer gedaan: er stond geen maat op "het spel" van The Rocket. Hendry moest voor de bijl in de semi's en Carter kreeg van hetzelfde laken een pak in de finale. Als deze laatste nog veel boterhammen eet, en de korstjes niet laat liggen, zal hij er een van de komende jaren ook wel eens staan met die beker.
The Crucible gaat toch niet lopen...

Wie het wel warmer hadden en voor wie het nog echt spannend werd waren de meisjes van Salamanca: na de "80-47"-winst thuis kregen ze op Ibiza een frisse twintiger rond de oren.
De belle wonnen ze thuis dan weer met 75-71.
Anke & Co zijn dicht bij de uitschakeling geweest, maar nu wacht uiteindelijk toch de finale tegen Valencia.
Ja, inderdaad... D U I M E N ! ! !

Sinds het onstabiele 1 mei-weer van de vorige blog-editie is het op meteorologisch gebied blijkbaar de goede kant op gegaan.
Vrijdag hielden we het al grotendeels droog, maar de zon was er alleen met overtuiging in de voormiddag.
Toch goed genoeg voor een familiebezoek aan de Zoo...

Zaterdag en zondag was er volop zon en alle tijd om te genieten: eerst een uitstap met "nonkel Michel" naar Heidi & Erwin in Leffinge. Hun dochter Ruhne heeft er sinds enkele maanden een zusje bij, voor ons dus een reden om kennis te gaan maken met kleine Jente.

Zondag namen we deel aan een "Dag voor de Leerkracht" in het kader van WO I ... nog eens naar Tine Cot, maar ook Memorial Museum Passchendaele 1917 in Zonnebeke, een Australian Platoon Experience en tussendoor een Tommy Tucker,
dat typische WO I-gerecht, als lunch.
Leuke dag, goede begeleiding (Freddy!!!) en super-gezelschap:
La Pola en Uw dienaar deelden deze ervaring met collega Katrijn en zoon Bram, die voor de gelegenheid ook een partnerschap hadden aangegaan om van het Klasse-aanbod te kunnen genieten.

Wie dacht dat het daarmee afgelopen was, die kwam andermaal bedrogen uit. Gisteren gaven de weergoden er al een ferme lap op, en vandaag steeg de temperatuur nog met enkele eenheden. Gevolg: heer Polo full-time op het sportveld, keren en draaien tussen de speren... en de kraaien.
De tijd vliegt voorbij, de zon teistert m'n blotte schedel en de werkdag(sic) zat erop voor ik het goed en wel besefte.
Dan maar de tuin in en vanavond een relaxte BBQ:
The heat is on... en de flessen leeg !!!


Marco Polo

Een week met van alles wat...

Bij het begin van dit schooljaar hoorde ik dat 1 mei en Hemelvaart in 2008 op dezelfde dag zouden vallen. So what ?!
Stilaan groeide echter het besef dat ik dan een triple day-off zou hebben. In mijn grandiose '07-'08 uurrooster is donderdag altijd al een vrije dag. 1 mei, Dag van de Arbeid, staat ieder jaar geprogrammeerd als een etmaal niksen. En daar komt nu, op dezelfde dag, Rerum Novarum bovenop: de christelijke luilekker-variant voor de werkmens die het allemaal wel gehad heeft. Mooi zo !
Ik kon mij echter niet voorstellen dat die drievoudige vrije tijd amper genoeg zou zijn om vandaag het sportieve 24-uren aanbod te volgen.
De voetbalthriller Chelsea-Liverpool van gisteravond davert nog na: 3-2 na verlengingen, en "The Blues" naar de CL-finale in Moskou tegen Man United. Ondertussen knalden de meisjes van Salamanca na een 32-30 ruststand de tegenstanders uit Ibiza op een "80-47"-hoopje: 1-0 in de halve finales van de play-offs. Schitterende match van Anke.

Toch is er nog zoiets van een beer en een vel... Duimen allemaal!!! (als die van PeterPignans dat nog maar verdragen...)
In de late uurtjes was het dan aan Maguire en Perry om de spanning ten top te drijven in hun kwartfinale op het WK Snooker in Sheffield: vanaf 9-10 "step by step" naar 12-12 om uiteindelijk Perry te zien doorstoten naar de semi's : 12-13.
Vandaag moest ik wat bekomen van de doorstane emoties:
op een loopje, 8 km in 45 minuten en het verstand op nul.
Als vanzelf, vooral dat laatste!
Daarna even kijken hoe ze dat in Hoboken regelen op een
"1 mei-Rerum Novarum": twee belangrijke wielerwedstrijden voor en door elkaar, juniors en profs, en alles pico-bello !!
De weergoden weten natuurlijk niet waar ze het hebben.
Moeten zij vandaag, de 1 mei-traditie getrouw, zorgen voor schitterend zomers weer met een zachte lentebries ?
Of moet er toch die Rerum Novarum-bui boven hangen met strakke vlagen uit wisselende windrichtingen ?
Ze hebben er een potje van gemaakt: four seasons in one day !!!
Een kille voorjaarsochtend met schrale wind en af en toe een winterse bui onder grijze herfstluchten om de dag te besluiten met een zomers blauwe hemel !!!
Iedereen content: daar kan Leterme nog iets van opsteken...
Na nog eens een goeie babbel bij Serge & Bea sluit ik de dag af met de penalties op het einde van Glasgow Rangers tegen Fiorentina. Ouwe krijger Vieri krijgt hem er niet meer in, dus...
Glasgow - St Petersburg in de Uefa-finale.
Ondertussen weet ik dat Ronny "The Rocket" O'Sullivan zijn mindere start in de Crucible-Semi's te boven is gekomen, en al met 8-4 leidt tegen Stephen Hendry.

This man shows he really has balls !!!

Marco Polo

Gedaan met de grillen ...

April loopt op zijn laatste benen. Na de buien en de kilte van maart is de temperatuur af en toe al fors de hoogte ingeschoten.
Heel af en toe, want van enige regelmaat in het weerbeeld is er om voor de hand liggende redenen absoluut geen sprake in april.
Was het voorbije weekend er een om in te kaderen, dan tuimelde maandag het celciusniveau al van ruim 20 tot beneden de 15, en deden ze er gisteren even vlot nog een paar graden af.
En toch is april een niet te versmaden aanloopperiode naar wat algemeen wordt aangenomen als zijnde de tijd waarin wij voor hetere vuren komen te staan.

Meteen een plausibele verklaring waarom mijn voorkeur uitgaat naar het vrouwelijk als geslachtsbepaling voor het woord "maand, v. (m.) (-en), 1. elk der twaalf, met een eigen naam onderscheiden tijdperken, waarin een jaar verdeeld wordt: .."
Om deze stelling te onderbouwen zet de grilligste aller maanden er vandaag een grijs punt achter, met bijhorende buien, regenvlagen bij tussenpozen en een sterk variabele wind uit wisselende richtingen: het blogweer bij uitstek.

Mijn aandacht gaat dezer dagen vooral uit naar het Snooker World Championship 2008 in The Crucible Theater in Sheffield.
Meer dan wat er actueel gaande is in deze competitie boeit mij telkens weer het feit van en de reden waarom ik elk jaar als ware het bij toeval, stoemelings en puur per abuus in deze waanzinnige tredmolen terecht kom.
Die reden ligt in een ver verleden...
Ik schrijf het jaar onzes Heren 1977: wij wonen sinds een jaar in Polderstad, huurwoning in de Wouter Dilftlaan. Ik ben druk doende met het schrijven van een thesis om mijn studie kinesitherapie af te ronden en het bijhorend diploma te verwerven. Ondertussen zorg ik dagelijks voor de laatste papflesvoeding van zoon Bram. Trage eter als hij is, neemt deze vaderlijke plicht alsmaar meer tijd in beslag.
Om die op een aangename manier door te brengen, want van een verbaal-communicatieve "vader-zoon"-relatie komt op dat moment nog niks in huis, zoek ik afleiding bij ons eerste televisietoestel. De bedieningsknoppen zaten toen nog alleen op het toestel: vooraf instellen en een programmakeuze maken was de boodschap, en dan met zoonlief op schoot in de diepe fauteuil. In die tijd was BBC 2 de zender waar "in 't laat" regelmatig NBA-basketbal was te zien ... en mijn keuze lag vrijwel steeds vast. Zo vast dat, toen die eerste keer dat The Crucible Theatre de plaats innam van The Boston Garden, zelfs zoon Bram een protesterend gegrom liet horen, nog trager ging zuigen aan zijn fles ... en ik de hele snookerwedstrijd bleef uitkijken. Op een zwart-wit scherm ...!!
De commentaar was bijna die van een radioverslaggever: tot op de halve Engelse inch beschreef hij de positie van de bal en vertelde er ook bij om welke kleur het ging. Op de duur leerde ik de grijstinten onderscheiden, en zat ik er nog maar zelden naast als het om een rode, de zwarte of de witte speelbal ging.
De rest was iets moeilijker: eigenlijk duurde het tot wij in 1983, toen wij na ijverig spaarwerk op ons nieuwbouw-afbetalingsbudget een eerste kleurentelevisie kochten, voor ik op een ordentelijke wijze dit sublieme spel kon volgen.
Subliem is niet alleen het spel op zich, maar de manier waarop BBC het evenement presenteert, in beeld brengt en van commentaar voorziet is van een hemels niveau.
Daarom, beste mensen, spendeer ik nu weer menig uur voor het groene scherm. Heel af en toe zap ik eens naar de grasgroene variant om een snipper Champions League mee te pikken, maar al snel keer ik terug naar Sheffield: spanning, humor, métier, topkwaliteit ...

Eergisteren nieuwkomer Liang Wenbo in een adembenemende serie en met 12 - 13 zien winnen van Joe Swail.
Geen toppers? Wel een fantastisch spannende match, met Swail die na 8 - 12 een geweldige remonte inzet en de jonge Wenbo die na de winnende bal met zijn geluk geen blijf weet.
Gisteren de tweede 147 van het tornooi gezien: Ali Carter in grootse doen tijdens een close-game met Peter Ebdon.
Meer details ga ik niet geven, 't is tenslotte maar een spelleke.
Toch heeft het spelleke er gisteren voor gezorgd dat ik gepast heb voor Geert Mak en een aflevering van In Europa, ook al ging het over Vichy-France tijdens WO II.
Alles heeft zijn tijd...
Gelegenheid om ernaar te kijken is er genoeg: dagelijks zo'n 7 uur rechtstreeks en oogstrelende verslaggeving op BBC 2 en daarnaast, als het echt moet, kan U ook op EuroSport terecht.

Marco Polo

Ontwaakt gij luie slaper ...

Hij is terug in onze polder.
Vanmorgen in de hele vroege uren, lang voor de vijverfontein tot leven kwam, klonk hij heerlijk helder tussen het ochtendkierewiet, de roekoekoe en het suskewiet van de andere zangvogels.
Een paar dagen geleden had ik in een radioprogramma gehoord dat de koekoek in onze streken met uitsterven bedreigd werd. Door de niet te stuiten klimaatsveranderingen zouden de andere zangvogels, die als leenouders dienen voor het koekoeksei en het daaruit voortkomende jong, te laat uit het zuiden terugkeren.
De koekoek zou zijn ei niet op tijd kwijt kunnen en dus met de gebakken peren zitten. Aangezien uit peren, en al zeker niet uit de gebakken exemplaren, geen koekoeksjongen voortkomen zou de soort dus echt wel eens in de problemen kunnen geraken.
Vandaag echter voel ik mij een heel pak geruster: ook later op de dag, in de eerste zinderende middagwarmte klonk zijn roep onophoudelijk en bij regelmaat uit de toppen van de populieren.

Als hij in de Hobokense Polder, met zijn 55 variëteiten alhier-broedende zangvogels, geen adoptiebroedparen vindt voor zijn kind, dan zal het nergens lukken.

Het is dus ook meer dan waarschijnlijk aan dit Polderexemplaar te danken dat mijn periodieke homeo-slaap vandaag eindelijk onderbroken werd. In de voorbije periode was ik er niet meer in geslaagd om nog tot een serieuze rit op mijn homeo-toestel te komen. Oké, ik had mij wat meer toegelegd op het lopen om de Antwerpse Aflossingsmarathon voor te bereiden, maar dat was slechts een flauw excuus om mezelf te sussen en de dreigende luiheid te verdoezelen. Vanmiddag heeft de koekoek mij tijdens een darmtransitbevorderende middagwandeling echter weer tot de orde geroepen. Eens terug onder dak heb ik de renners vanop mijn immobiel traptoestel gezelschap gehouden tijdens de eindfaze van de laatste lenteklassieker: Luik-Bastenaken-Luik.

De overwinning heb ik aan Valverde moeten laten, maar de sprint heb ik wel vanop de eerste rij gadegeslagen ... en ze hebben mij zelfs op de nieuwe helling "Roche aux Faucons" niet uit de wielen kunnen rijden.
De luie slaper werd op tijd gewekt !

Marco Polo

In Flanders Fields ...

Aan de vooravond van wat naar mijn aanvoelen een PITOreske pedagogische studiedag gaat worden neem ik nog even de tijd en de vrijheid om U te berichten over de eerder deze week plaats gehad hebbende uitstap naar de Westhoek met een goed gestoffeerd, edoch niet overladen programma betreffende de Groote Oorlog.
Aangename leerlingen.
Collega's om U tegen te zeggen.
"U !!!"
En mooi weer !
't Is hier in '14-'18 heel wat minder geweest !!

We begonnen op Tine Cot Cemetery, een Britse begraafplaats waar nu 11.000 gesneuvelden begraven zijn. Herinnering aan de slag bij Passendale: 500.000 doden in 100 dagen. Internationaal symbool van zinloos oorlogsgeweld.


Twee op drie graven verwijzen naar een onbekende ...
Zoals je ziet zijn het niet altijd "poppies" die de graven sieren: deze verdorde roos met gebroken steel spreekt boekdelen.
Teveel jonge mensen uit heel het British Commenwealth liggen hier in de Westvlaamse klei.

Er verandert niet veel op onze wereld, en van leren uit het verleden of eerder gemaakte fouten komt niet veel in huis. In een poging om daar iets aan te doen stond er een bezoek aan het museum "In Flanders Fields" op het programma.
In de schitterend gerestaureerde Ieperse lakenhalle is het een schooldrukte van jewelste.

De individuele Britse, Canadese en Franse bezoekers lopen wat verloren tussen de Vlaamse en Nederlandse schoolgroepen.
We sluiten de voormiddag af aan de Menenpoort: een monument voor 55.000 vermisten.

Na een pick-nick en aansluitend een terraske in de zon zijn we naar de loopgraven in Sanctuary Wood bij Hill 62 gereden.
Weer een hallucinant beeld: hier werd gevochten om elke morzel grond, om een paar meter klei, om een hele of een halve boom.
Als de (on)zin ervan ons nu ontgaat mag U dat niet verbazen: in Vietnam, Cambodja, Irak of Afghanistan was en is het nog steeds van 't zelfde...

Om het verhaal compleet te maken zijn we daarna nog afgestapt bij de begraafplaats van Langemark. Door de vele bezoekers ging de voor Duitse kerkhoven traditioneel geladen rust een beetje verloren. Toch bleek ook hier maar al te duidelijk dat een oorlog aan alle zijden verliezers telt. Zij die het niet meer navertellen, maar begraven als ze zijn getuigen van de wreedheden van weleer.

And last but not least...

... van John McCrae voor Marco Polo