1111111111.....1000...

11 november, wapenstilstandsdag of de jaarlijkse herdenking van het einde van 'den Grooten Oorlog'. In België en Frankrijk om die reden nog steeds gevierd als nationale feestdag, terwijl ze het in het Verenigd Koninkrijk houden bij een 'Remembrance Day' en de Amerikanen het doen met een 'Veterans Day'. Verder is deze dag ook de 315de van het jaar (316de in geval van schrikkel) en blijven er dus nog 50 te gaan in de lopende jaargang. Bovendien hecht Uw dienaar er speciaal belang aan omdat het vandaag weer zo een zichzelf continu repeterende datum betreft. De binaire graad van deze dag en bij uitbreiding het moment van publicatie dezer blog ligt biezonder hoog, want de 11de van de 11de maand van het jaar tweeduizend en 11 om 11 minuten over 11 leest zoals de titel van deze bijdrage: 1111111111. Dat heer Polo deze dag in Polen mag doorbrengen in aanwezigheid van de alomtegenwoordige Pola geeft aan het geheel nog een extra dimensie aangezien we na het grijze weer van gisteren vandaag opnieuw genieten van de zon, zij het met iets lagere temperaturen. Gisteren hebben we een uitstap gemaakt naar de zoutmijnen van Wieliczka, een plaats op zo'n 10 km van Krakau. Heel speciaal en zeker de moeite waard: 'vaut absolument le détour' om het met een Guide Michelin-uitdrukking te zeggen. Geen steenkool maar rotszout werd hier naar boven gehaald, wat de ondergrondse gangen alleszins een ander uitzicht heeft gegeven...

Of toch niet zo erg verschillend?? Ik zou het niet weten, want in een koolmijn ben ik nog nooit afgedaald. Het is wel een enorm uitgestrekt ondergronds netwerk dat al vele eeuwen in gebruik is en nog zou kunnen zijn, als tenminste de prijs van het zout niet zo sterk ware gekelderd en zelfs de Poolse uurlonen navenant veel te hoog liggen om het geheel nog rendabel te houden. De opbrengst komt tegenwoordig van de toeristen die in grote getale de site bezoeken. We waren al snel meer dan twee uren onder de grond, zodat we bij het verlaten van het complex alweer geconfronteerd werden met de vroeg ingevallen duisternis...

Wat ik ook zal onthouden is het feit dat er zoveel hout in die mijnschachten en -zalen is gebruikt ter ondersteuning van het geheel en dat er in de ruime buurt van Krakow zoveel open gebied te vinden is. De ontbossing is duidelijk niet alleen van onze tijden...

En dan nu deel twee van de titel: 1000. Van 22 juni 2005 tot en met 11 november 2011 zijn er in een periode van 2333 dagen op deze blog 1000 berichten verschenen. Dat is aan een gemiddelde van 3 bijdragen per week. Tijd om te vieren dus. Dat gaan we vanavond doen in Krakow, en daarover leest U later meer in nummer 1001.
1001 ... nachten??

Marco Polo

Dzień dobry...

Bij deze en dus vandaag stuur ik U allen als groet een 'goeie dag' vanuit Krakau en mag de authentiek Poolse vorm daarvan de hoofding van deze bijdrage sieren. Het gaat nog even duren voor ik vertrouwd zal raken met dit Slavisch communicatiemiddel. Woord per woord, traag en hopelijk ook gestaag, en dus begin ik maar met telkens goeiedag te zeggen tegen de mensen: "Dzień dobry!!"

Uw dienaar is in het spoor van de immer reizende en dientengevolge boven zichzelf uitrijzende Pola naar Polen getrokken: 'Polo & Pola in Polen'. Een ideetje voor een allitererende titel in het oeuvre van Studio Vandersteen. De meer dan goede reden voor deze verplaatsing is een bezoek aan 'ons klein' die, zoals velen van U en één daaronder in het héél biezonder wel weten, momenteel haar basketbalboterham verdient bij Wisla Can Pack Kraków. Om de bezoeken van ma en pa van voldoende sportinhoud te voorzien en zelf niet iedere dag te moeten trainen kiest Anke nog steeds voor een ploeg die ook in de Europese competitie actief is. Wij zien op die manier minstens twee wedstrijden in één bezoekperiode en 'ons klein' geniet van meer recuperatiedagen door het goedgevulde wedstrijdschema. Gisteren was het al direct van dat: Kraków - Taranto, vijfde wedstrijd in de Euroleague...

Er wordt in en om de stad voldoende aandacht besteed aan de exploten van de 'white star' en overal hangen er affiches om de volgende wedstrijd aan te kondigen. Wie goed kijkt zal merken dat ook 'onze halve Hollander' hier al geweest is of nog verwacht wordt: het Poolse bijschrift heb ik niet meteen begrepen, maar toch.
Over de wedstrijd zelf nu: wegens een aanslepende verkoudheid is 'ons klein' al enige tijd niet tot minder actief geweest, en dat liet zich aanzien. Ze is nog niet opnieuw klaar voor het échte werk, en dus beperkte haar optreden zich tot een haar door de coach welwillend aangeboden probeersel van 3 minuten. We hebben dan maar gefocust op de supportersgekte en de cheerleaders: allebei van Poolse kwaliteit en dus niet te versmaden. De ploeg speelde niet heel scherp en had aan een middelmatige prestatie genoeg om de Italiaanse meisjes te verslaan: 64-58. We zien wel wat de volgende wedstrijd brengt.
Ondertussen hadden de Polo's niet stilgezeten natuurlijk: een ochtendwandeling in de buurt van Anke's appartement, verse spaghettisaus op mama's wijze maken, samen pre-game-pasta eten, na een korte siësta (jaja, we zijn Spanje en zijn gewoonten nog niet vergeten) een eerste verkenning van het stadscentrum en een wandelingske over de grote markt.

Dat noemen ze hier de Rynek Glówny, zeg maar de Plaza Mayor van Krakau. Ik weet er nog niet heel veel van, maar dat komt wel. Geen paniek, ik zoek het voor U uit en laat U delen in mijn ontdekkingen. Na een pintje onder de toren zijn we naar de zaal gegaan, binnen wandelafstand, en dus te voet. Wat zich daar afspeelde heb ik eerder reeds in het kort beschreven, dus ga ik meteen over naar de afsluiter van deze eerste bijdrage. U herinnert zich wellicht nog beelden van het uitzicht over de daken van Salamanca vanop Anke's dakterras aldaar. Welnu, ook hier hangt er een balkon aan haar huisvesting. En ook hier is er een 'view', deze keer geen terracotta dakpannen maar fleurige appartementsgevels...

't Is iets helemaal anders, maar zeker niet fout.
En om mijn goede voornemens niet meteen de nek om te wringen wens ik U bij het einde van deze eerste bijdrage vanop Poolse bodem nogmaals een warm 'Dzień dobry' en tot ziens... 'Do widzenia'!!!

Marco Polo

Dreams, dreams, dreams...

Onthoofd en zonder armen, behoorlijk beschadigd aan voor- en achterkant, meer brokken dan stukken en toch is deze madame één van de topitems in de tijdelijke tentoonstelling 'Sagalassos, City of Dreams' van het Gallo-Romeins Museum in Tongeren. Is het toeval dat zij in een donkere hal met rood omfloerst licht gepresenteerd wordt? Toeval of niet, naar mijn aanvoelen doet deze setting Aphrodite, godin van de liefde, alle eer aan en kunnen die van de Luikersteenweg, de Chaussée d' Amour, er eens achter komen...
Uw dienaar, in goed gezelschap, is haar gisteren gaan opzoeken. Na een gezamelijk ontbijt ten huize Polo, zijn wij met Heidi, Erwin & Michel, de vrienden waarmee we in 2000 door Turkije trokken en de archeologische site van Sagalassos ter plekke bezochten, naar Tongeren getogen. Heel doelgericht en evenzeer bewust van onze beperkingen hebben wij ons hierbij gehouden aan de tijdelijke tentoonstelling en zal Uw dienaar de rit allicht nog een keer overdoen om dan de rest van het gelauwerde museum te bezoeken. Deze keer alleen al keken wij onze ogen uit op een prachtig gepresenteerde expositie en genoten met volle teugen...

Met al deze dromen ging de sportieve realiteit zowaar aan mij voorbij. Slechts laat op de avond, nadat wij ons op de terugweg vanuit het verre Limburg nog tegoed hadden gedaan aan een wokfestijn, ben ik op zoek gegaan naar de marathonresultaten van Britje, Leen, Tineke en Berteko. Dit dappere viertal liep gisteren de New York City Marathon 2011. Wat een belevenis, en ik weet waarover ik spreek. In 1987 stond Uw toen nog scherpafgetrainde dienaar zelf aan de start van die wedstrijd en haalde ook de finish: een droom die werkelijkheid werd. Het is iets om nooit meer te vergeten, en dat zullen deze vier musketiers ook niet doen. De behaalde medailles herinneren blijvend aan één van de mooiste ervaringen die een marathonfanaat kan beleven...

Tongeren, Sagalassos, New York... en wij voegen er morgen Krakow aan toe: een eerste bezoek aan 'ons klein' in haar nieuwe basketomgeving. Ben benieuwd of ook daar de dromen uitkomen.

Marco Polo

Zoo Mega Donker...

Weinig organisaties kunnen zich beroepen op een aparte vermelding in de blog-analen van Marco Polo. Slechts heel af en toe kan Uw dienaar zich de discipline opleggen om het maar over één item te hebben in zijn mededeling, en dan nog zal er meestal een sidekick aan te pas komen. Maar nu is het weer zover: een bezoek met de kleinkinderen aan de Antwerpse Zoo om aldaar te genieten van avondvertellingen in een feeëriek decor heeft bij Uw verslaggever sporen van genot en een diepe indruk nagelaten. Na de normale sluitingstijd werd 'de zollozjie van 't stad' tijdens de herfstvakantie een aantal keer opengehouden voor laatavondbezoekers. In het donker zochten wij onze weg door de dierentuin, geholpen door een aantal medewerkers die ons met raad en daad en leuke verhalen bijstonden. Het begon allemaal met een ontvangst door Benoit de Bonne-nuit, de nachtdirecteur van de Zoo.

Hij sprak alle bezoekers opeenvolgend en zonder oponthoud op zeer begeesterende wijze toe en zette ons op het goede spoor. Met een schallend en opwekkend 'Goeienàvond!!' werden we de nacht ingestuurd. Via de kussen- en pantoffeldames, de rijmende vertelmadam en de nachtschilder ging het naar de bewaker van het 'droomei'...

Net als zijn collega's slaagde hij er op een heel enthousiasmerende wijze in om de aandacht van de kinderen te vangen en hen te laten delen in zijn waanzinnig, maar misschien wel waargebeurd verhaal. "Wat zit erin: een pinguin of een krokodil??"
Je zal het als achteloze jongeling maar meemaken, en met deze peiling naar existentiële diepte in het nog jeugdige achterhoofd staan we enkele hectometers verder voor de F.M.-droomcatcher. Alsof het de doodnormaalste zaak van de wereld is schotelt zij ons de klanken van de olifant-, walvis-, stekelvarken-, zwanen- en 'noem-maar-op'-dromen voor. We worden koud gepakt en moeiteloos aan het lijntje gehouden: jong en oud genieten, ieder op zijn of haar manier.
Terwijl de invallende nacht vruchteloos moeite doet om een gevoel van kilte op te wekken, het blijft tot laat in de avond 15 graden en meer, loopt ons parcours via reptielen en vissen naar de enige echte nachtmerrietemmer. Een unicum in de dieren- én mensenwereld: het verhaal, de voordracht en zij die het aan het kind, de man en de vrouw bracht. Schitterend!!
Na meer dan drie uur genieten verlaten wij redelijk afgepeigerd de Antwerpse diergaarde, niet zonder nog een laatste blik over de schouder op het mooie kader waarin dit alles zich afspeelde.

Met dank aan de dieren, de tuin, het personeel en de ingehuurde krachten voor de prachtige ervaring die wij met Joke, Wout en Witse mochten beleven. Dit gaan we niet snel vergeten.

En de sidekick?
Het 'Mega' in de aanhef slaat op de tweedehands-boekenverkoop van de Antwerpse bibliotheken waaraan wij, als aanloop naar het Zoo Donker!-spektakel, een bezoek hebben gebracht. Resultaat: 15 jeugdboeken, zes reisboeken, vier romans, drie thrillers en een cd... voor de fenomenale prijs van 11,50 euro. Altijd prijs, altijd gewonnen!!

Marco Polo

Potverdekke...

Zo gaat dat dan: als jong-gepensioneerde valt het echt niet mee om in al die vrijgekomen maar van de weeromstuit quasi immediatementaal opnieuw ingevulde tijd nog plaats te vinden voor een 'dubbele' herfstvakantie. Door de goed onderhouden contacten met mijn ex-collega's was ik er mij evenwel terdege van bewust dat er een eerste break zat aan te komen na twee maanden op ruste stelling. Tijd dus om eens iets anders te doen...

Een weekendje Amsterdam. Na de marathon en het verhuizen ging het nu om de sociale contacten en gezamelijke verzilvering van enkele Bongo-bonnen. Vooreerst hadden Shanthi & Bram het lumineuse idee om de oudjes eens thuis uit te nodigen voor een etentje. Heerlijke pasta, zinnenstrelende voor- en nagerechten en niet te versmaden wijn van het huis. Aangezien er vier rasechte soixante-huitards aan tafel zaten waren de wereldverbeterende gespreksonderwerpen legio. Zowel de Belgische regeringsvorming als de Nederlandse asielproblematiek omtrent Mauro kwamen aan bod, en wees er van overtuigd dat zowel Rutten als Di Rupo blij zouden geweest zijn met de aldaar geopperde en los uit de pols geponeerde voorstellen 'zum lösing des Problems'...

Het werd een memorabele avond die uiteraard op een verlengstuk wacht en snakt naar een tweede aflevering. Bij deze stellen wij ons kandidaat als inrichters voor het volgend culinair overlegmoment. Aangezien ik weet dat de dame geheel links op bovenstaande foto een regelmatige lezeres/-in is van deze blog mag het voorstel meteen als officieel, verzonden ende gelezen beschouwd worden.
Daarna werd het zondag, en tijd voor de Bongo-bon. Neen, geen wijndegustatie, geen wellnessweekend, zelfs naar de Amsterdamse hoeren wilden wij niet gaan...

Het werd Noordwijk aan Zee, waar we ons tegoed hebben gedaan aan een heuse high-tea. Een ruim aanbod van hartige sandwiches, kruidige mini-pizza's, chocolade, cake en andere zoeternijen zorgde ervoor dat heer Polo zijn calorieënvoorraad probleemloos op peil wist te houden, en dat ondanks het ondertussen wederom regelmatig gebruik van de homeo-apparatuur (Forbrydelsen II, seizoen twee van The Killing is deze week ook al de revue gepasseerd...). Geen wonder dat we met z'n vieren nog een strandwandeling hebben afgehaspeld: alle beetjes helpen en een frisse neus is, als je het geheel frontaal benadert, het begin van een kiplekker lichaam. Tot zover deze Amsterdamse passage.

Later tijdens de week stond een driedaagse met de kleinkinderen op het menu. Daar zijn we gisteren aan begonnen. Vanmorgen was er al een workshop 'tekenen'. Om den Bompa een plezier te doen werd het stillevendig fruittafereel aangevuld met een Duvel...

Geen sterker statement te verzinnen op de ochtend dat half Vlaanderen storm loopt naar de lokale Colruyt-vestiging om middels een Knack- en/of Standaardbon een sixpack Westvleteren XII op de kop te tikken. De broeders zien het groots, en voor het ontwerp van hun herbouwde abdij hebben ze Bob Van Reeth aangesproken. Da's één, maar die zelfverklaarde architectuurpaus moet ook betaald worden. En dat laten de broeders, net als hun voorgangers in de jaren stillekes en de politiekers die tegenwoordig de verschillende crises te lijf moeten gaan, betalen door U en mij, door Jan met de pet en als het even kan ook nog door Klein Pierke. Vandaar een extra volume brouwsel van den XII, dat ten uitzonderlijken titel en eenmalig wordt aangeboden via de Colruytketen. Ik mag graag een Westvleteren nuttigen, maar als de opbrengst daarvan moet dienen om een vorstelijk honorarium uit te betalen aan de architect in kwestie, dan bedank ik daar al even uni-royaal voor. 't Is potverdekke al ver gekomen...

Marco Polo

Miljaarde...

Miljaarde, miljaarde... wat een weer!!
We worden hier in de Hobokense Polder, en wellicht ook in de wijde omgeving, op de laatste oktoberdag van 2011 nog een keer extra verwend en dusdanig in de watten gelegd. Schitterend nazomerweer, een echte Indian Summer! Wees ervan overtuigd dat wij, en met ons vele anderen hier in de buurt, ervan genieten... want morgen kan en zal het waarschijnlijk weeral heel andere koek zijn. Enig minpunt voor Uw dienaar is het feit dat ik dit, gezien mijn sedert 1 september gewijzigd statuut, niet meer als een onvergelijkbare herfstverlofdag mag inkleuren. Een 'aposentado' heeft geen vakantie meer en dus mag er voor mij geen verschil bestaan in de benaming van mijn opeenvolgende levensdagen. In de beleving ervan al evenmin, maar daarom niet getreurd: we maken er iedere dag het beste van, wat voor mij een doortrekken is van de lijn die ik al zo'n 60 jaar probeer aan te houden.

Deze mooie dag heeft de wereldbevolking als demografische entiteit uitgekozen om haar zeven miljardste lid op de wereld te zetten. Foute verwoording: er zijn er al veel meer de revue gepasseerd, maar daarvan zijn er dan ook al heel wat de eindmeet gepasseerd. Wat bedoeld wordt is dat we vanaf vandaag met zeven miljard mensen op deze aardkloot rondlopen. Da's veel, en weten dat toen Uw dienaar het levenslicht zag op die derhalve zo memorabele 17de juli 1951 hij met volgnummer 2.616.459.502 aan zijn verblijf op onze blauwe planeet begon. VanMorgen werd er al eentje opgevoerd als de bewuste 'zoveelste'...

Danyca, een meisje in Manilla, zou de eer te beurt gevallen zijn. Weinig waarschijnlijk dat dit echt zo was, maar het pleit voor haar dat ze 'goedgemutst' aan haar leven begonnen is. Natuurlijk denkt men in deze eerst aan de oostelijke landen met een hoge geboortegraad, maar waarom zou die 'zoveelste' niet in de westerse wereld geboren zijn? Kan toch ook, en ik heb zelfs zo'n flauw maar welgefundeerd vermoeden dat het om een Deens jongetje gaat. Zijn ouders leven weliswaar in Florida (USA) en dat kan meteen de reden zijn waarom die 'bigger than live' Lego-pop op het strand van Siesta Key gevonden werd...

Mooi geboortegeschenk, miljaarde !!

Marco Polo

AH Stabroek & Rupel Boom

Ahaa, Stabroek heeft alles en iedereen een neus gezet.
Na Brasschaat, een echt Nederlands bastion, koos AH een poldergemeente ten noorden van Antwerpen om een tweede winkel te openen op Belgische bodem. En zeggen dat ik op die site, in de voormalige Picolo-conserven vestiging, mijn eerste vakantiejob heb volbracht. Toen geheel en al officiëel, en aldus ook de eerste prestatie waarop mijn huidige werknemerspensioen berekend wordt. Later heb ik vele jaren lang een oogske in t zeil gehouden vanuit de kleedkamergang in de sporthal van PITO. Geen haar op mijn schaars begroeide hoofd, noch ikzelf, konden toen vermoeden dat AH hier een schakel van hun winkelketen uit de grond zouden stampen. Van een verrassing gesproken..., en dat heb ik dus net gemist!

Een even grote, of misschien wel veel grotere verrassing was gisteren te beleven in de 8ste finales van de voetbalbeker van België. Derdeklasser Rupel Boom ging winnen op het veld van Anderlecht. Ongelofelijk?! Toch waar, en aangezien het een stunt van formaat is en in de analen van de club voor eeuwig en altijd zal geboekstaafd blijven als een ware heldendaad, verdient deze prestatie ook een vermelding op Polo's blog.

Proficiat mannen, en bedankt voor de stok die jullie in het vaderlandse voetbal kippenhok hebben gesmeten. AH in Stabroek en Rupel Boom dat Anderlecht uit de beker kiepert: twee verrassingen van formaat die mijn dag hebben gekleurd...

Marco Polo

Times they are a changing... Or not?!

Blijkbaar heeft men hier en daar de titel van vorige blogbijdrage al te snel gelezen of dan toch verkeerdelijk geïnterpreteerd. Ik schreef dat het 'zover' was, en niet 'wéér zover'. Die laatste wending zet onder andere de 'weer'goden aan tot minder gesmaakte acties en experimenten, die dan meestal op slecht weer uitdraaien. Ik zal mijn woorden in de toekomst nog meer moeten wikken, en ze slechts na herhaaldelijk en vergelijkend wegen aan de blogpagina toevertrouwen. Eén en ander heeft zo zijn consequenties: tijdens een meer dan weldadige en bovendien bij regelmaat zelfs zonnige najaarsperiode beleven we vandaag voor het eerst sinds lang een miezerige herfstdag. Nattigheid en zever alom, files à volonté, maar nog best meevallende temperaturen en weinig wind. Bovendien zal het vrij snel 'weer beter weer' worden en gaan we een aangenaam weekend tegemoet. Waarschijnlijk heeft men in Ukkel deze weersverandering met een halve dag vertraging en een lichte afwijking naar het noordelijk deel van het land aangekondigd. Fout! Sinds er vorige winter op onze wegen één keer geschoven werd dat het een lieve lust was en ze tijdens de voorbije zomer op Pukkelpop met geheel andere gebakken peren zaten moeten de voorspellers zowat alles voorzien wat er in de ruime omgeving boven en rond Belgikistan zou kunnen voorvallen. Zero-tollerance voor wat weersvoorspellingsafwijkingen betreft, en bij de betrokken diensten moeten zij hun verantwoordelijkheid opnemen en daar de gevolgen van dragen. Heel anders dan bij falende banken, op fraude beluste intercommunales, zwaar gokkende holdings, amateuristisch geleide overheidsbedrijven en inefficiënte of zelfs corrupte politiekers. Neen, geen medelijden hier: één dag slechter weer dan verwacht en meteen kan de leidinggevende zijn biezen pakken. Of hoe moeten we dit zoekertje op de website van Selor anders interpreteren?

ALGEMEEN DIRECTEUR (m/v) voor het Koninklijk Meteorologisch Instituut van België

Als U echt hebt doorgeklikt, dan zal U het met mij eens zijn dat de beschrijving van de jobinhoud, en dan vooral het doel van de job, van een ongemeen hoog verwachtingspatroon getuigt waarvan we de realisatie bij de hogervermelde organisaties zelden aantreffen. Til er dus niet te zwaar aan, het is dan ook maar een klein zoekertje tussen een massa faits-divers.

Iets wat vandaag wel de krantenkoppen haalde was de zoektocht van uitschuiver Dexia naar een nieuwe merknaam. Een ochtendkrant, die 'dag & dauw' in zijn benaming crypteert, had meteen een pasklare oplossing. Er werd in de media heel verschillend op gereageerd. 't Zal waarschijnlijk iets anders worden, nadat een bevriend en zwaar betaald publiciteitsbureau er langdurig zijn licht over heeft laten schijnen en met een 'rapport' voor de pinnen komt, maar ik vind het wel een goeie!!!

Nog een goeie, misschien beter zelfs, kreeg ik via een bancaire sluipweg toegespeeld. Volgens ingewijden (in de financiële weide) liggen er nieuwe betaalmiddelen klaar om de Europese geldcrisis het hoofd te bieden. Het blijven de ons in 2000 in de maag gesplitste en sindsdien vertrouwde euromunten, maar op de keerzijde van de medaille staat een praktische handleiding over hoe de diverse regeringen met hun belastingplichtige bevolking zullen omgaan teneinde de put de delgen.

Veel verandert er dus blijkbaar niet...

Marco Polo

Het is zover...

Het moet niet maar het mag.

Het hoeft niet maar het kan.
Het is ook niet echt dringend,
want ík heb alle tijd.

Dit gezegd zijnde mag U vanaf nu het voorgaande interpreteren als een variabel drievoud van het motto waarmede ik mijn klussen en taken heden ten dage tegemoet treed. Tijdens de zomervakantie verliep alles zo'n beetje als altijd en was ik mij van geen kwaad, maar evenmin van enig compensatoir goed bewust. Eind augustus volgden het verjaardagsfeest, de viering binnen de eigen huiskring en het afscheid van mijn Pito-collega's elkaar in sneltreinvaart op tijdens de korte overgangsperiode naar het eigenlijke pensioentijdperk. Zoals U allen weet en hebt kunnen vaststellen bracht ik de eerste vijf weken daarvan door in Brazilië, en ook dat heeft mij niet meteen met de neus op de zich aandienende feiten kunnen drukken...

Aansluitend was de eerste periode na onze thuiskomst meer dan gevuld en rijkelijk van activiteiten en afspraken voorzien, zodat Uw dienaar nog steeds geen weet bleek te hebben van waar de klepel nu eigenlijk hing en/of het kalf alsnog gebonden lag. Zelfs het voorbije weekend was er een van concert (U weet het al, Ahoy...), via een etentje in La Pipe-Stabroek naar de Knappe 7-party in Stekene, om na een gemoedelijke saunabeurt met 'de vrienden van toen' het geheel culinair af te ronden bij Oliver & Co in Eksaarde.
Maar nu is het zover: vandaag heb ik Manollo voor het laatst dit jaar geheel ende volledig opgeladen, daarna afgekoppeld van zijn laadstation en binnen geparkeerd. Hij heeft zijn werk gedaan voor het kalenderjaar 2011. Uw dienaar zelve zal nog iets langer aan de slag moeten blijven wil hij alle zichzelf voorgenomen taken tot een goed einde brengen dit jaar. Maar daarom niet getreurd. Zoals reeds eerder gezegd in dit stukje mag het en moet het niet, zolang het kan hoeft het niet en er is dit jaar nog tijd tot 31 december. Daarna gaan we gewoon verder, want 'voor zover' ik weet ligt in het nu wat worden zal en bouw ik aldus traag maar gestaag aan de toekomst. Met dank aan de Peet, die als laatste in de 'Mededelingen AAN Marco Polo' deze wijsheid op mij losliet.
Tot zover deze bijdrage.

Marco Polo

Wat een man zoal verzinnen kan...

U zult het mij niet euvel duiden, lieve lezers en dito lezereskes, dat ik andermaal niet goed weet welke blogpijlen te maken van al dat onlangs gesprokkelde hout. Waarmede zal ik deze keer van wal steken? Uit de grote media hebt U allicht reeds alle details gehaald over de uitspraak en de opgelegde straf in het proces tegen R.J. uit Loksbergen. Mij was dit gezien mijn opeenvolgende en steeds wederkerende uithuizigheden geheel ontgaan, maar geen nood: ik kan het volgen en mij vinden in de genomen beslissingen. Vandaar wel enige nood én gebrek aan oppositionele stellingname en aldus geen onderwerp om mij verder in vast te bijten noch te rijden. Al even moeilijk vind ik het om hier ene M.K. uit Lybië ten tonele te voeren. Dat hij dood is weet nu iedereen tot in de verste uithoeken van onze planeet, maar net als de UNO stel ik er mij vragen bij, zij het van een heel ander allooi: is het Kadafi, Khadafi, Khadaffy of Gadaffi en spreken we over Momar, Moammar of Muammar? Wie er een antwoord op kan verzinnen mag zich aangesproken en uitgenodigd voelen om dit te posten aan het eind van deze bijdrage.

Laat mij het dus nog maar een keer over m'n eigen bezigheden hebben en U de oren van het hoofd zagen door mijn fabels, nog niet zo obsceen als die van Dario Fo, aan mijn hooggeëerd publiek voor te leggen. Na een kort intermezzo, volgend op de marathondag, keerden wij reeds maandagavond terug naar Amsterdam om Bram en Shanthi bij te staan in hun verhuiswerkzaamheden. Het is een memorabele driedaagse geworden van hard labeur, grenzen verleggend trap-op en trap-af ploeteren, zware zakken, dozen en logge meubelstukken tillen, zweten en puffen, figuurlijk én letterlijk door de knieën gaan en gelukkig toch weer boven water komen. Alles in het teken van: "Bram trekt bij Shanthi in en verlegt aldus zijn thuisbasis van Zuidwest naar Noord". Uw dienaar heeft er, net als gisteravond in Ahoy, sterren gezien. De klus is voorlopig, en voor ons althans, geklaard en B&S staan nu voor een proces van afwegen en vergelijken, houden of wegdoen, knopen doorhakken en rekjes invullen. Ze hebben er alle tijd voor om dat rond te krijgen en wij er alle vertrouwen in dat ze het tot een goed einde brengen.
Doe dat goed, kinderen!!

Tussendoor kwam er groot nieuws van het basketfront: 'ons klein' is in Moskou gaan winnen van het plaatselijke Spartak in de Euroleague. 62-74 Deze keer waren er 'slechts' 6 ptn van Anke, maar wel 35 zeer bepalende speelminuten en dus stond ze er nog maar eens in de rol van 'het zwarte beest van Spartak'.
Proficiat, en doe zo verder.


Om onze Nederlandse midweek af te sluiten hadden we tickets gekregen van onze kinderen, waarvoor nogmaals dank, om een concert bij te wonen van de heren Knopfler en Dylan in Rotterdam, de sterren waarvan eerder sprake. Mark Knopfler was meer dan behoorlijk aanwezig en speelde met zijn groep een heel presentabel en genietbaar optreden bij mekaar. Mooie arrangementen, de echte Knopfler-sound en een enthousiast publiek. Dat kon dan weer niet gezegd worden van Bompa Dylan, die met hard geschreeuw van Jetje stond te geven maar toch absoluut geen ziel meer weet te leggen in zijn songs. Dit hoeft echt niet meer, mijnheer Zimmerman, spaar jezelf de moeite. Toch werd het een heel fijne avond. Tim & Simon Valkenier waren ook van de partij, en dat zorgde voor een extra after-party in Papendrecht. We hadden het niet mooier kunnen verzinnen...

Marco Polo

Vieren...

Dit wordt een harde dobber. Aangezien tijdsgebrek, dé gepensioneerden-kwaal bij uitstek, mij ertoe noopt zal ik deze bijdrage in het povere tijdsbestek van 30 minuten moeten rond krijgen. Voordeel daarbij is dat, eveneens als gevolg van de drukke bezigheden, Uw dienaar geheel en al de actualiteit moet laten voor wat ze is en daarover, voorlopig weliswaar, geen uitspraken gaat doen binnen deze context.
Onderwerp van deze 991ste bijdrage, jawel er komt iets heel speciaals in zicht..., is de Amsterdam Marathon 2011. Drie jonge leeuwen, ons en U bekend onder de roepnamen Wes, Dimi en Pieter, hebben in Mokum samen met meer dan 12.000 andere enthousiastelingen nog een keer de uitdaging aangegaan om de klassieke 42.195 m-afstand al lopend af te haspelen. Wes had met pa Rudiman de Grote een eigen programma uitgedokterd en was, gezien zijn hoge tempo geen spek voor onze volgersbek.
We hebben wel sms-gewijs contact gehouden met Rudi en zijn heel blij U alhier te kunnen melden dat de snelheidsduivel die zich zijn zoon mag noemen, de tocht rond en door Amsterdam in 3u 37' heeft afgelegd. Chapeau ende proficiat!!!

Ons weekendproject draaide geheel en al rond de helden Dimitri en Pieter en een stevige groep supporters die door Bram en Shanthi met open armen werden ontvangen. Het werd een leuk weekend met schitterend weer, klasse lunch en gezellige Italiaan op zaterdag, tussendoor een rustige stadswandeling, veel leute, de nodige spanning op zondagochtend voor de start, een superontbijt voor de lopers en hun naasten, een geweldige volgersexpeditie met als kers op de taart twee gezonde én gelukkige lopers die na ... 4 u 44' 44" netto de finish haalden in het Olympisch Stadion.

Zie ze staan blinken!! Dikke proficiat jongens, en ook aan alle supporters en begeleiders een grote blijk van erkentelijkheid voor het fijne weekend dat we samen mochten beleven met jullie. Om het geheel af te ronden zijn we na de terugrit met 'onze buurtjes' nog eens een Colmarreke gaan doen om daarna af te sluiten met een glaasje bubbels ter gelegenheid van hun huwelijksjubileum. Hoeveel was het ook weer Herman...? Speelt geen rol, met al die vieren van jullie zoon konden wij niet anders dan mee-vieren!!

Marco Polo

Ontwaakt, gij luie slaper...

De eerste week thuis zit er helemaal op. Het was wel even wennen om weer volle acht nachten na elkaar in hetzelfde bed te slapen. Maar wees gerust, er werd geslapen!! In navolging van hij die zich ook een goede vriend en fietsbegeleider mag noemen van diegene die mij in zijn nog steeds ongeëvenaarde blogconterfeitsels dan weer placht aan te duiden als "één, heel in het biezonder"...
Nonkel Fons, voor de Pito-vrienden, die mij ooit in een onbewaakt edoch volkomen nuchter moment heeft toevertrouwd dat de meest opvallende ervaring bij de start van zijn pensioenleven voor hem het ongecontroleerde uitslapen was. Onwetend op je zijkant draaien, één oog opentrekken en met een wazige blik naar de wekkerradio staren, zien dat het 8.45u is, nauwelijks beseffen dat al die ex-collega's nu al volop het beste van zichzelf staan te geven voor de hun toegewezen klasgroepen, hoe dan ook tóch nog even de andere kant opdraaien, de ogen sluiten en met volkomen overgave weerloos wegzinken in de armen van Morpheus...

Geen mooier beeld om dit tenvolle te illustreren dan de opname hierboven, waarop U la Pola kunt ontwaren die zich tijdens onze jungletocht in alle vroegte en tevens in haar hangmat op de eigen linkerzijde wrong en zich afvroeg hoe laat het was. Veel te vroeg om op te staan weliswaar, maar toch een educatief verantwoorde afbeelding om deze dissertatie mee af te ronden. Uw dienaar begeeft zich vandaag nog naar Amsterdam, alwaar morgen de naar diezelfde stad genoemde marathon wordt gelopen. Neen, ik ga niet deelnemen... Wel supporteren voor enkele goede kameraden. Aangezien ik vandaag vertrek en de loop pas morgen plaatsvindt kan ik dientengevolge nog eens mijn bedje spreiden op verplaatsing. 't Zal deugd doen...

Marco Polo

Halo... is daar iemand?!

'Belofte maakt schuld' en aangezien een Polo met een bult absoluut geen zicht is heb ik gisteren al een keer werk gemaakt van een doorgedreven selectie in mijn Braziliaanse fotoverzameling. Na het dagdagelijks overlopen van het digitale prentenkabinet op de geheugenkaarten waren er op Zuid-Amerikaanse bodem reeds een heleboel lichtdrukmalen in de prullenbak van het Lumix-toestel beland. Hoewel, daar is geen sprake van een prullenbak en dus staat verwijderen gelijk met 'weg ende verloren'. Toch heb ik tijdens mijn eerste dagen alhier de resterende prenten nogmaals onder de loep genomen, daarbij de delete-knop zeker niet gespaard en mij aldus geschaard achter de adepten van de 'Less is more' en 'Kill your darlings'-richtlijnen. Er hebben er nog een paar honderd aan moeten geloven. Uit de resterende 911 (!!?) heb ik er 145 weerhouden om een 9 minuten durende diavoorstelling in Powerpoint maken, mét originele muziek van Inaté, een Goiase zangeres die terrassen, bars en restaurants van live-muziek voorzag tijdens ons verblijf op Morro de São Paulo.

Ze komt uit Goias, en dus niet uit het Gooi, heeft een sterke stem die tot wel vier sessies per dag aankan, een goedgekozen repertoire van Braziliaanse en enkele Engelse covers, een 'batterist' die me bij wijlen deed denken aan Ringo Star en zij was dé publiekstrekker op de stranden 1, 2 en 3 van dit tropisch toeristeneiland. Daarom mag haar muziek mijn eerste PPS-poging voor eigen gebruik ondersteunen.
Uit het fotobestand licht(sic) ik vandaag een afbeelding van een halo die zich loodrecht boven mijn eigenste hoofd ontplooide toen ik 's middags over de Avenida Atlântica liep in Copacabana.

In mijn naiëve onwetendheid en/of gesteund op een onwetende naïviteit had ik het aldaar meteen over een regenboog van wel 360 graden. Geen kat die mij tegensprak, want die spreken daar allemaal Portugees en ik had mijn stelling in het Vlaams geponeerd. De foto heb ik zelf gemaakt en aan de hand daarvan heb ik hier thuis middels enig Google-werk na 0,0987 seconde en 1.236.889 resultaten kunnen vaststellen dat dit lichteffect geen regenboog, noch corona wordt genoemd, maar dat het om een halo gaat waarbij de rode kleur aan de binnenkant van de ringen zit. Met deze nieuwvergaarde wetenschap in het achterhoofd ontwikkelde zich geheel spontaan volgende vraagstelling:
"Hallo, wie loopt daar onder de halo...?"

Uit wat hiervoor wordt beschreven leid ik op dit moment af dat heer Polo, Uw nederige dienaar, vooral reist om te kijken, en als daar al iets uit te leren valt doet hij dat thuis met behulp van al dan niet moderne technologie.
Aangezien de pc op behoorlijk wat tabbladen tegelijk kan draaien was het vandaag dan ook geen probleem om tussen het foto's kijken, bloggen, facebooken, home-bankieren en online tickets bestellen ook de eerste Euroleague wedstrijd van 'ons klein' met Wisla Krakow te volgen. 52-45, geen monsterscore maar wel gewonnen en een prima prestatie van Anke. Proficiat!!

Marco Polo

Hier is 'em t'ruug....

Het heeft even geduurd om mijn doen en laten, denken en afwegen, beoordelen en anticiperen en ook het uiteindelijke verwoorden en neerschrijven van al mijn impressies weer los te laten in de wendingen van de westeuropese mallemolen.
Eind vorige week zat ik nog op m'n luie krent naar de bruine borsten en billen te gapen aan het strand van Copacabana en goot ik de ene na de andere caipirinha door m'n keelgat. De overgang was vrij abrupt en verliep in hoog tempo: donderdag om 4 pm verlieten we het strand om bij posto 5 de Avenida Atlântica over te steken, onszelve te verfrissen en om te kleden in het hotel, gepakt en gezakt diezelfde Avenida in de andere richting te kruisen en rond
5 pm de RealBus naar de internationale luchthaven te nemen. Die verplaatsing neemt tijdens de Rionese avondspits behoorlijk wat tijd in beslag, zelfs meer dan we gedacht hadden en pas rond 7.30 pm zijn we op onze bestemming. We hebben nog al de tijd, checken in, passeren de controles en wachten... want veel meer is er niet te doen op die 'aeropuerto international'. Iets over elf gaat de grote vogel dan de lucht in, richting Lissabon. Deze keer geen verrassingen en slechts een naar Portugese normen vrij normale vertraging van drie kwartier scheidt ons aldaar van de verbindingsvlucht naar Brussel. Op Zaventem staat buurman Raymond ons op te wachten, en een uurtje later en fris gedoucht schuiven met hem én Denise aan tafel voor ons eerste 'warm eten' op Belgische bodem. Merci buurman & -vrouw, het smaakte prima en was een leuk verlengstuk aan 5 weken niets 'moeten' doen...

Wat die Belgische bodem betreft: volgens de eerste berekeningen van de financiële analysten gaan we in de nabije toekomst allemaal zo'n goeie 5000 euro moeten ophoesten om de Dexia-affaire te verwerken. Misschien toch de moment om nog eens naar die emigratie-website te surfen en Brazilië aan te klikken. Hoe was het ook weer Lucas? In uw tropisch paradijs kan alles, of toch bijna...
Ik zal alvast mijn allerbeste werk maken van de fotoselectie en zorgen voor een deftige presentatie. Dat houdt de herinneringen op peil en zal in de nabije toekomst zo af en toe nog wel eens een verhaaltje opleveren. Laat mij beginnen met deze...

Mijn voorlopig laatste zonsopgang in Rio: om 5.35 am sta ik mij in Hotel Debret aan het vensterraam van kamer 803 ademloos te vergapen aan een boeket kleurenpracht over de baai van Copacabana. Dit ga ik weer even moeten missen...

Marco Polo

Brasil 2011 - Part Five

Voor de finale bijdrage van Uw reporter ter plaatse heeft Polo, zoals door Dona Pola zelf gepland, zijn bagage in Rio gedropt. Copacabana is mijn thuisbasis tijdens de laatse drie dagen van ons verblijf in Brazilië. Na de schabouwelijke internetfaciliteit in Manaus, zit ik nu in een van airco voorzien lokaal waar de verbinding met het wereldwijde web supersnel gaat en waar het bovendien geen enkel probleem oplevert wanneer ik tussendoor vlug een paar foto's wil opladen naar deze blog. Ik was in mijn vorige bijdrage blijven steken bij onze tocht naar de jungle. Voorwaar een heel avontuur. Een gemotoriseerde sloep bracht ons na een 200 km-lange busrit nog een heel eind verder op een zijrivier, en toen kwam de lodge in zicht...

Installeren, lunchen, siësta... en dan meteen op stap. Op stap met de boot bedoel ik: een verkenning van de nabije omgeving, een fikse regenbui er bovenop en aan het eind een rondje piranhas vissen. Ongelofelijk, we vangen zelf ons eten voor het avondmaal...

Later op de avond werd het nog straffer: onze gids kon in het pikdonker een jonge alligator verschalken en dappere Pola was er als de wilde kippen bij om met het roofdier in kwestie op de foto te gaan. De bewonderende blik van Uw dienaar is niet geforceerd, edoch geheel en al naturel!

De volgende ochtend zaten we weer met z'n allen in hetzelfde schuitje. Een half uurtje peddelen om dan drie uur door de jungle te wandelen op zoek naar dieren en planten. De eersten lieten zich niet betrappen, en de anderen konden niet weg. Wat ik U niet wil onthouden is deze blik op een rimpeloze waterpartij bij een heldere ochtend in Amazonia...

En al evenmin het kleurenpallet van de zonsondergang diezelfde avond...

Aangezien het waterpeil van de rivier al behoorlijk laag was werd het moeilijker om in de grote vrijgekomen ruimte nog dieren te spotten. De klemtoon lag dan ook op het vissen, en om het Pola-verhaal helemaal rond te maken kan ik U melden dat zij, en zij alleen, op onze laatste vistrip nog een tucunaré aan de haak sloeg. Veel uitleg ga ik er niet bij geven, alleen dat het beest te zwaar en te sterk was om door de visvrouw zelve aan boord te worden gehesen. Dat was werk voor de gids. Het poseren met de trofee heeft Uw dienaar dan weer op zich genomen: zo waren de taken eerlijk verdeeld...

Na onze terugkeer uit de jungle hebben we nog even in Manaus vertoefd. Tijd genoeg om de samenvloeiing van de donkere en lichte rivier te gaan bekijken alvorens die onder hun beidjes de gigantisch grote Amazone gaan vormen. Echt waar: dit is géén olieplek van PetroBras op de rivier, maar een live-beeld van een wel heel speciaal natuurverschijnsel.

Ondertussen zitten we dus in Copacabana. Vandaag slecht weer, morgen beter en zon (aldus zoon Bram tijdens een chatsessie tussen het bloggen door...). Vandaag dus shoppen, en een sfeerbeeld vanuit het kamerraam...

Dit was het vanuit Brazilië. Bij leven en welzijn horen, zien of spreken wij elkaar vanaf volgende week weer in ons eigen Belgikistan, of hoe die regio ondertussen ook mag benoemd worden. En wees gerust, niet alles is verteld in deze blogbijdragen: er is nog voldoende stof voor meerdere verhalen en gesprekken. Allicht bij een caipirinha...?!

Marco Polo

Brasil 2011 - Part Four

Geheel conform de armzalige teneur van Manaus, een van de meest armtierige en groezeligste steden die ik ooit heb bezocht, doe ik een poging om U toch wat nieuws door te sturen over onze avonturen tijdens de voorbije dagen. U zult het tijdelijk zonder beeldjes moeten doen, want de pc in de hotellobby beschikt niet over een kaartlezer en weigert eveneens zijn medewerking als het om een USB-aansluiting gaat. Bovendien zijn een aantal toetsen niet meer voorzien van het daarmee verkrijgbaar letterteken of symbool op het scherm, wat het tweevingerig typen voor Uw scribent tot een ware nachtmerrie maakt. Dus heel kort een overzicht van onze laatste ervaringen. Morro de São Paulo is een leuke bestemming, maar het weer had er veel beter gekund. Bij aanvang kregen we af en toe een regenbui op het menu, met daar tussendoor voldoende mooi weer voor een onvergetelijke uitstap naar de walvissen. De bultruggen in kwestie vertoeven van augustus tot eind oktober voor de noordoostkust van Brazilië om te paren en/of de tijdens hun vorige bezoek verwekte jongen ter wereld te brengen. Hiervan maakt een natuurvriendelijke organisatie gebruik om toeristen de gelegenheid te geven deze mastodonten van dichtbij te bekijken en in hun natuurlijk biotoop te benaderen. Een kans die Uw dienaar niet aan zich kon laten voorbijgaan. Het was een succes, en zodra de mogelijkheid zich voordoet plaats ik een foto bij deze tekst.
Ons vertrek van Morro staat ook geboekstaafd bij de meer avontuurlijke ondernemingen van deze reis, en bij uitbreiding van onze toeristische belevenissen tout-court. De hevige wind zorgde ervoor dat er geen directe bootverbinding mogelijk was naar Salvador. Dus eerst een korte oversteek met een kleine catamaran, dan dik twee uren bus om de rest van het eiland te doorkruisen en tenslotte toch nog een uur hotsen en botsen in de grote tweeromper op een behoorlijk wilde zee. Veel later dan voorzien en doodmoe in het hotel, waar de volgende dag de wekker om 4 uur afliep om tijdig op de luchthaven te zijn voor onze vlucht naar Brasilia en vandaar naar Manaus. Na een overnachting in dit gat van Pluto zijn we vertrokken naar de jungle. Een hele belevenis die we ondertussen ook weeral achter de rug hebben, maar die een deftig verslag verdient. Daarvoor wacht ik wellicht beter tot we in Rio zijn, om samen met het jungleverhaal ook de laatste Braziliaanse impressies aan de blog en dientengevolge ook aan het wereldwijde web toe te vertrouwen. Voorlopig moet U het hiermee doen.

Marco Polo

Brazil 2011 - Part Three

Het werd de hoogste tijd dat Uw dienaar zich nog eens onttrok aan de dagelijkse routine van weinig tot niets doen. Het thuisfront verdient nog steeds de nodige aandacht en in dit geval mag U, als lezer van deze blog, zich uiteraard daartoe rekenen.
Polo & Pola zijn vandaag exact drie weken onderweg. Drie van de vijf, dat is en blijft nog steeds 60% en daarvoor doen de dames onder U tijdens de solden de gekste dingen. Wij van onze kant zijn in een heerlijke periode van rust en kommerloos far niente terecht gekomen. Ons verblijf in Praia do Forte had, behoudens een short of zwemslip en bij uitbreiding een bikini, niet veel om het op rust gestelde lijf. Dag per dag nemen we er een beetje kleur bij, en dat kon zelfs wanneer de zon zich achter een massa Atlantische wolken verstopte. We hebben het dan maar op z'n Blankenbergs gedaan: veel slenteren door de straatjes van het al bij al kleine dorpje, af en toe een poging tot zonnen op het niet onaardige maar evenmin spectaculaire strand en behoorlijk wat wandelen en tussendoor wat 'leuke' foto's maken...

Daarnaast moet ik zeker even melding maken van het feit dat wij bij een stel zeer vriendelijke mensen logeerden: Luc en Marissi baten de Pousada Aquarela uit en doen dat met Frans hart en Braziliaanse ziel. Warm aanbevolen. Getuige daarvan Pola's zeer brede glimlach op onderstaande prent...

Wat het eerder aangehaalde concert betreft ga ik kort zijn: blijkbaar ken ik niks, maar dan ook helemaal niks van de Braziliaanse muziek. De Caetano & Maria waarvan sprake in vorige bijdrage zijn grote namen in de wereld van het Braziliaanse levenslied. Als U echter net als Polo geen Portugees van Chinees weet te onderscheiden, en dan heb ik het niet over de mens maar wel degelijk de taal, dan maakt het niet zo'n indruk. De Brazilianen, en tot mijn grote verwondering niet alleen de vrouwen, zijn er echter wild van: geluk maar liever veel ongeluk, liefde maar ook veel bedrog, sex of wat wij er ons zoal van voorstellen in deze hete zuiderse nachten, heel veel saudade en in tegenstelling tot een boel sambaknallers bijna geen alegria.
Leuk dat we Fernanda & Paula konden trakteren op een ticket voor hun beider verjaardag, maar wij zijn toch maar iets vroeger gaan slapen. Na een stevige nachtwandeling...

Eergisteren hadden we dan een afspraak met de zus en schoonbroer van Fernanda in Salvador. Bezoek aan het historisch centrum van de stad, slenteren en winkelen door Pelourinho en een bezoek aan de Mercado Modelo.

Net als acht jaar geleden laten we ons hier gaan in het souvenirs- en cadeautjes kopen. En ook nu doen we het Laranjeiras Hostel aan, maar dit keer enkel voor een koffie. Na twee nachten in de eerste hoofdstad van Brazilië laten we deze smeltkroes van rassen en godsdiensten achter ons.

Een catamaran-overtocht brengt ons naar Morro de São Paulo, alwaar ik nu in de vroege uurtjes zit te tokkelen op een stilaan minder onbekend klavier. Dat resulteert in iets minder tikfouten en dus een behoorlijk beter redement aan blogpublicatie. Nieuws over dit tropische toeristeneiland krijgt U in een volgende bijdrage. Ik haal nu even warme koffie, ga m'n mail checken, la Pola wekken en een tweede ontbijt nuttigen. Daarna een tandenborstel kopen. De mijne vergeten in Salvador: het leven van een aposentado, een gepensioneerde in Brazilië...

Muitos beijos e abraços para voces !!!

Marco Polo

Brazil 2011 - Part Two

Waar ik bij het afsluiten van mijn eerste Braziliaanse bijdrage gewag maakte van een avondmaal met Rafael, wil ik U allen bij aanvang van dit nieuwe prozablok op de hoogte brengen van het feit dat die afspraak snel zal vergeten worden, de beloofde foto niet gepubliceerd en de gebeurtenis op zich geklasseerd als 'een scheet in een fles'. Daartegenover verdient de churrasco, BBQ, die de Papini-boys ons aanboden in Goiania een 5 sterren vermelding. Net als 8 jaar geleden werd het een super eetfestijn in de Casa Janeth, de zus van Fernanda.

Vader Papini, Junior met de schoonbroers en een jeugdige vriend des huizes... allemaal in grote doen. Natuurlijk kon Uw dienaar niet nalaten een handje toe te steken: een nieuwe job als plongeur in de Papini-kitchen hoort vanaf nu tot de mogelijkheden en zou wel eens een loopbaanswitch kunnen inluiden. Moet ik dan de Belgische pensioendiensten op de hoogte brengen?

Na twee dagen Goiania zijn we vertrokken voor een kort bezoek aan Perinopolis. Een van God vergeten bergdorp dat z'n naam kreeg van de eerste kolonisten bij wie de omringende toppen herinneringen opriepen aan de Pyreneeën. Hellende kasseistraatjes, fleurige huisjes en fusket's à volonté. De Kever-traditie wordt in Zuid-Amerika zeer goed onderhouden...

We namen nog een verfrissende plons onder een naburige waterval en reden 's avonds door naar Brasilia, de hoofdstad van een gigantisch land met vele facetten. Waaaaw... Wat een stad: groot, veel ruimte, modern concept, knappe monumenten en gebouwen die tot het werelderfgoed van de moderne archtectuur behoren. Weeral een moeilijke keuze om in één foto te vatten wat mij hier getroffen heeft: de kathedraal, de lange boulevard met ministeriegebouwen, de congreshallen, het parlementsgbouw of toch maar het presidentiëel paleis?

Ja dus, het is de residentie van huidig president Dilma Roussef geworden: een van de eerste meesterwerken van architect Oscar Niemeijer. U zou het mij misschien niet meteen aangeven, maar Uw schrijvende reporter heeft met heel veel interesse een rondleiding gevolgd in deze moderne variant van Versailles. Meer details daarover houd ik achter de hand, teneinde na mijn terugkeer toch nog een en ander te kunnen vertellen over deze reis. Gisteren hebben we afscheid genomen van Laïs, een nichtje van Fernanda, die ons twee dagen liet verblijven in haar studentenappartement. Daarna ging de vlucht naar Salvador de Bahia. Vandaar geen bus, wegens zuiderse verwarring en manklopende organisatie, maar uiteindelijk toch een taxi naar Praia do Forte. En hier zitten we dan voor de volgende dagen: beetje relaxen, schildpaddenstrand bezoeken, met wat geluk een bultrug zien opduiken in de baai en... zaterdagavond een concert van Caetano Veloso & Maria Gadu. Kenners zullen meteen weten dat dit topkwaliteit is, en wij zullen dat morgen zelf gaan vaststellen en voor U registreren.

Abraços para todos...

Marco Polo

De aanhouder wint...

Gisteren, in het internet-café van Lagoa Santa, wilde het maar niet lukken om de Beam Drop-foto alsnog in de presentatie te loodsen. Vandaag zijn we aangekomen in Goiania, probeer ik het nog eens in de Casa Fernanda vanop Paula's computer, en kijk...

Hier is ie dan: de Braziliaanse Beam Drop met La Pola en Fernanda op de eerste rij. Blijven proberen Marco, en aldus nog maar eens bewijzen dat - mocht hij al niet winnen- de aanhouder toch regelmatig aan het langste eind trekt. Waarvan akte.

Marco Polo

Brazil 2011 - Part One

Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad alvorens ik hier aan bloggen ben toegekomen. Al bijna evenveel als er mee gemoeid waren om Europa achter mij te laten en de grote plas over te steken. Polo & Pola vorige week vertrokken om vanop onze nationale luchthaven af te reizen naar Brazilië. Aan ons heeft het niet gelegen, en al evenmin aan onze buren die gebruik maakten van dezelfde taxi én hetzelfde vliegtuig namen naar Lissabon, maar de geplande vlucht werd een uur uitgesteld. Dat uur hadden we nodig om de aansluiting te halen in Portugal. En wat dacht U? Inderdaad, de vlieger was gevlogen en wij mochten overnachten in Hotel Roma, Lisboa. Uiteindelijk zijn we zaterdagmiddag vertrokken, nog eens 3 uur later dan gepland. Dit alles betekende dat ik mijn maat Lucas pas met een volle dag vertraging weerzag, wat na 40 jaar eigenlijk niet zo'n groot verschil meer uitmaakte. Hij stond ons op te wachten in Saõ Paulo en was de volgende dagen een schitterende gastheer. Gedurende twee dagen voelden wij ons meer dan welkom bij hem en zijn vrouw Maria.

Hun prachtig zelfgebouwd huis in een schitterende tuin was voor ons de ideale plek om bij te komen na de vermoeiende reis. De jongeling die in 1973 met twee koffers en 1000 US$ op zak hier aankwam heeft duidelijk goed geboerd en voelt zich prima thuis in dit immense land. Het ga je goed Lucas. Ik wens jou, je vrouw en kinderen nog veel schitterende jaren en leef maar verder 'als Lucas in Brazil'. Nogmaals dank voor de toffe dagen samen.

Van Jacarei-SP zijn we doorgevlogen naar Belo Horizonte, waar we met Fernanda een week gingen rondtrekken. Ook hier wachtte ons een leuk weerzien. We hebben elkaar ondertussen al meerdere keren ontmoet en dus gaat alles vlot zijn gang, We huren een auto en vertrekken naar Ouro Preto, een historische stad in de mijnstreek van Minas Gerais. Spectalulair is het minste wat je van deze plaats kan zeggen. Supersteile straatjes, grote en kleine kasseien en kerken alom. Fernanda sluit een verbond met la Pola, en samen gidsen zij mij door dit prachtige stadje.

De geschiedenis laat zich ook hier lezen in de vele gerestaureerde gebouwen. Sporen van de goldrush zijn te vinden in de mijnen, de slavenverblijven, de herenhuizen van de Portugese bezetters en ook in de vele kleine restaurantjes en marktjes. En wanneer ik 's morgens wakker word is dit het uitzicht door het kleine slaapkamerraam...

Op 7 september, dag van de Braziliaanse onafhankelijkheid, maken we een rit met het stoomtreintje naar Mariana. Nog een kleine mijnstad in de buurt, met een even donker slavenverleden als Ouro Preto, Maar dan maak ik mij de bedenking dat heel dit verhaal van slavernij, onderdrukking, uitbuiting en dies meer mij niet geheel onbekend voorkomt en behoorlijk Belgisch-Congolees gaat klinken. Ik laat het er maar bij en dommel tijdens de terugweg even in op het traag sjokkende stoomvehikel...

Soms neemt een reis een niet vermoede noch geplande wending. Ons verblijf in Lissabon was er een voorbeeld van, maar gisteren was het weer van dattum. Deze keer echter in een zeer positieve zin. Een Fransman die in Belo Horizonte woont bracht ons op het idee om een themapark over hedendaagse kunst te bezoeken. Inhotim laat U kennis maken met een heel ander Brazilië. Een schitterende tuin met honderden soorten palmbomen en orchideeën herbergt een prachtige verzameling kunstwerken in openlucht en een hele reeks galerijen waar kunstenaars van over de hele wereld hun kunnen exposeren. Schitterend...!!! Niet gemakkelijk om een foto te kiezen, of toch...

*** deze foto wilde er niet meer op*** ook de Braziliaanse vleugel van Blogger heeft zo af en toe zijn eigen mankementen
De Beam Drop van Chris Burden, die we twee jaar geleden aan het werk zagen in het Antwerpse Middelheimpark, heeft hier wel een heel speciale locatie afgedwongen: on top of the hill ! Het park in zijn totaliteit laat zich het best omschrijven als een Middelheim ³ + nen Botanique ²
En daarmee ben ik bij het einde van het eerste verslag. Morgenvroeg vliegen we naar Goiania, maar eerst gaan we nog eten met Rafael...

Abraços para todos!

Marco Polo

Stoute schoenen...

Marco Polo is er helemaal klaar voor en trekt zijn stoute schoenen aan. Waar ene heer Cohn eertijds een liedje zong over wandelen in Memphis zoekt Uw dienaar het deze keer heel wat zuidelijker, maar eveneens in westelijke richting.

Ik heb geen flauw idee welke de kleur van de veters zal zijn bij de volgende presentatie van mijn walking shoes. Wel heb ik een lichtblauw vermoeden dat de tint van de sokken er dicht zal bij aanleunen: behoorlijk 'assorti' zoals men dat pleegt te noemen in de kledingbranche. Maar dat is nu geheel naast de kwestie. Pak en zak staan klaar en morgen ben ik ribbedebie...!!!
Met stoute schoenen aan, maar dan van een ander type...

Marco Polo