Een blik over de schouder...

Het is gisteren nog maar eens een memorabele dag én avond geworden voor Pa Polo en Ma Pola. De wandeling, het aperitief, de BBQ, de ambiance, de babbels... en dat alles in een uiterst leuk en jong gezelschap. Katrijn, Egon & Chantal, Bram & Shanthi en Anke. Toffe sfeer waarbij de oudjes zich ook weer prima voelden en dankzij de terrasverwarmers de vroege zomeravond nog heel lang genietbaar bleef. Voor ampele herhaling vatbaar! De enigen die het niet zo fijn hebben gevonden en het ook niet meer zullen verder vertellen zijn de terecht gesneuvelde steekmuggen: wie ongenood mijn gasten komt lastigvallen op het Polo-terras wacht een harde afrekening...

 

Bij de afsluiting van het Pinksterweekend heb ik nog eens een blik over de schouder geworpen naar het nabije verleden. Vorige week bracht ik verslag uit over ons verblijf in Lyon. Op de zondagse valreep brachten we daar een bezoek aan het plaatselijke Musée des Beaux-Arts, waarvan U minstens nog enkele beelden tegoed hebt. Opvallend zijn de geslaagde combo-presentaties waarbij een sculptuur met een schilderij op de achtergrond om de aandacht van de bezoeker kampen: een idee dat meermaals voorkomt...

  

Maar ook Rubens is present...

  Sneeuwwitje en de zeven... euhh: twaalf dwergen!!

Een knap ingericht museum, waar ik mijn ogen volop de kost heb gegeven...

Marco Polo

Mooie Pinksterdagen...

Het lange weekend zit er bijna op. Nog één dag te gaan. Hoewel, heb ik als gepensioneerde eigenlijk nog wel weekends, verlofdagen of vakanties? 'Recht op' wel denk ik, want daar heb ik toch lang genoeg voor gewerkt. Maar voelt het ook zo aan? Maakt niet uit, ik geniet van elke dag en vooral van mooie Pinksterdagen zoals we er nu vier op een rij hebben genoteerd. De ijsheiligen zijn definitief het land uit. Lang leve de zomer van 2012! Met de Classics 100 op de achtergrond en wederom op het thuisterras richt Uw schrijvende vriend zich dan nog maar eens blogsgewijs tot zijn volgelingen. Het zal in sneltreinvaart moeten, want er wachten mij nog wat voorbereidingstaken vooraleer we straks aan de afsluitende BBQ kunnen beginnen. Enkel wat korte impressies dus van de gebeurtenissen die het weekend hebben gevuld: 'ons Klein' (met één hoofdletter wegens maar half oké) zit met een Aircast skibottin aan de rechtervoet na een lelijke enkelverstuiking tijdens een oefenwedstrijd met de Belgian Cats. Paar weken aan de kant. Brute pech. Ze had, en heeft er nog steeds veel zin in maar er helpt nu geen lieve-moederen aan: rust, behandelen, revalideren, en vooral gezond verstand gebruiken want er volgt nog een Europees seizoen na deze zomer. Ramptoeristen en andere geïntresseerden hadden hier kunnen zien hoe het gebeurd is. Auwsjjj... sh**!! De link naar Basket féminin is echter tijdelijk niet beschikbaar, dus...

Gelukkig zijn er mij de voorbije dagen ook leuke dingen overkomen: zo was zaterdagavond 25 mei weer een moment van samenzijn met de vier Essense Rommeshoef-musketiers. Of was het vrijdag? Of toch de 'zésentwintigste'? We zijn er gelukkig en 'bijtijds' uitgeraakt en hebben elkaar mét partners getroffen ten huize Deckers in Lint. Keukenprinses Rita heeft ons andermaal verwend en den Herre vervulde de rol van huis-sommelier  met de hem eigen zwier en veel bravoure. Zoals in de vorige bijdrage ook hier een superevaluatie: twee keer 10 op 10! De Peet, den Herre, den Théjo en ondergetekende hebben feiten en verhalen uit het verleden, het heden en de toekomst aan elkaar getoetst en de revue laten passeren. De wereld, de koers, de zee, de reizen, het leven... over alles en nog wat hebben we ons licht laten schijnen. De resultaten van ons conclaaf zullen weldra merkbaar zijn. Mocht blijken dat er toch nog iets aan schort dan neem ik dat binnenkort wel eens onder de loep met Louis VB, eveneens een gerenomeerd socio-cultureel samenlevingsanalist. Hij is bij deze verwittigd en mag zich derhalve in de nabije toekomst aan een oproep verwachten. Maar bij deze: het was weer een memorabel moment daar in Lint. Dé vraag waarmee we huiswaarts tietten en die ons nog immer bezighoudt betreft de allesverscheurende keuze tussen een superlicht Raleigh koersmachien of een trapondersteunde toeristentweewieler. Waarmee gaan we ten strijde trekken bij de volgende reünie die ten buitenhuize Mous in Catzand zal plaatsvinden? Ik weet het bij Toutatis niet, maar zal er eens goed over nadenken. Den Théjo mag alvast zijn kuiten insmeren...!!

En toen was het zondag: een hele mooie Pinksterdag, zo mooi als Leen Jongewaard hem ooit bezong. In de Hobokense Polder vond de jaarlijkse garageverkoop plaats en 'die van ons' deden mee. Het lijkt mij een uitgelezen moment om me nog eens tot het beproefde procédé van de duizend woorden vervangende prent te begeven...

Hier ziet U hen in volle voorbereiding. Na een lange hete dag werd de afrekening gemaakt, wat tot glimlachende wezens leidde en mij doet vermoeden dat het een geslaagde onderneming mag genoemd worden. Maar dan nu de hoogste tijd om mij keukenwaarts te spoeden, alwaar La Pola staat te wachten om mij een taak te geven in het preparatieritueel van de eerstkomende Braai. Straks komen de gasten, en daar willen we klaar voor zijn...

Marco Polo

Summertime...

Donderdagochtend, half elf. Met de laptop op het terras. Bijna windstil. Blauwe lucht, met stilaan vanuit het westen binnendrijvende sluierwolken. Een aangename 23 graden, en in zijn geheel een meer dan deugddoende omgevings- en gevoelstemperatuur. Tjiff-tjaffend gevogelte alom. Het verre montone autostradegeluid van puffende vrachtwagens die de Kennedytunnel uitkruipen tegen het overdaags opgelegde maximum van 70 km per uur. Het gebrom blijft ruim binnen de perken. Een zomerochtend op 24 mei. Vorig jaar rond deze tijd was dit dagelijkse kost, nu hadden we er met de huidige klimatologische voorjaarscapriolen nog niet zo snel op gerekend. Maar zie, ieder jaar is anders en de tijd staat allesbehalve stil. Vorig jaar werd er voor mijn inkomsten een bijna historisch laag belastingspercentage berekend. En voor La Pola was, voor wat dit item betreft, de pre-historie zelfs niet veraf. Deze getallen werden recentelijk weer opgerakeld tijdens het invullen van mijn 'aangifte 2012', en wat blijkt uit de al jarenlang zeer betrouwbare Fiscoweb-simulatie? Dat mijn aanslag met 10% en die van La Pola met zelfs 20% zal stijgen. Hiermee kan ik dus de actuele berichtgeving omtrent de hoge Belgische belastingdruk bevestigen. Of de verantwoorlijkheid daarvoor bij de huidige regering moet gelegd worden, zoals de Di Rupo-titels laten vermoeden, of dat het eerder het resultaat is van een noodzakelijke verhoging na de al te kwistig uitgestrooide voordelen en subsidies door hun voorgangers - in veel gevallen dezelfde Wetstraat-mafiosi - laat ik in het midden. Feit is dat we via vadertje Staat meer geld moeten afdragen voor Europa, maar dat 'wij' dat gelukkig niet echt voelen. Polo & Pola behoren waarschijnlijk, en ik ben voorzichtig: ten voorlopigen titel, nog steeds bij de wereldwijde 'happy few' die het zich allemaal niet zo erg moeten aantrekken. Dat we de komende weken thuis zullen doorbrengen en er in de nabije toekomst geen reisjes meer gepland zijn is geen gevolg van besparingen maar eerder te wijten aan de noodzakelijke inlassing van een rustperiode tijdens dewelke er ook hier ten huize Polo enkele klusjes zullen geklaard worden.

De Lyonese fietsen blijven voorlopig aan de kant, wat niet wegneemt dat er hier af en toe wel ruimte zal gemaakt worden voor een Antwerps fietstochtje. Nu de zomer zijn intrede voorbereidt moeten we daar zeker gebruik van maken om al fietsend wat ondersteuning te geven aan het opgestarte gezondheidsoffensief. We gaan ervoor...

Marco Polo

Le Lyon Jaune...

Vandaag maakt 'ons Bonma' haar tweede hemelse jaar vol. Zo snel gaat het. Hopelijk heeft ze daar al een antwoord gevonden en/of gekregen op haar alhier in dit ondermaanse steeds weerkerende vraag: "Blijven die bomen nu altijd maar groeien en groter worden?" Van daarboven moet dat goed te zien zijn, moeke, en ook wat wij hier nog allemaal uitspoken. Daarom blog ik vandaag ter ere van jou...

Na weer een periode van afwezigheid zou ik U allen met de onvoorspelbaarheid van een uit de kluiten gewassen VKF kunnen mededelen dat er, voor wat de publicatiefrekwentie mijner Poloiaanse bijdragen betreft, beterschap op komst is en beloof ik bij deze in de nabije toekomst naar iets meer regelmaat in de blogproductie te streven. Het was deze keer een citytrip naar Lyon, stad van traboules en bouchons, die aan de basis lag van mijn zoveelste uithuizigheid in dit eerste jaar als geretraiteerde 'prof de gym'. In gezelschap van vrienden uit ons Leuvense studentenverleden, tegenwoordig ook gekend als de Oesjmachara-senioren, zijn we gedurende vier dagen het Lugdunum aan de samenvloeiïng van Rhône en Saône gaan verkennen.

Katie had de planning op zich genomen en haar immer parate en alomtegenwoordige echtgenoot Eli mocht ter plekke voor de uitvoering zorgen. Allebei een 10 op 10. Wandelen, fietsen, terrassen, 'lunchen' en 'warm eten': het was er allemaal. Ook qua hotel hoort U van mij geen klachten, integendeel. We hebben ervan genoten, en Uw dienaar zelve steeds meer en meer naarmate de uitwerking van een Montezumaanse wraakactie, waarschijnlijk het late gevolg van een 'uitschuiver' in Bodrum, zich in minderende mate liet gevoelen. Het stijgende genot was voor een deel ook te wijten aan een Champions League Finale in drie bedrijven: het eerste gedeelte bekeek ik met af en toe een blik over de schouder in het restaurant, voor de twee doelpunten in de eindfase van de reguliere speeltijd zaten we in de pianobar van ons hotel in het gezelschap van enkele duitse toeristen en voor de verlengingen en de strafschoppen hebben we de eigen kamer opgezocht. Mijn reactie bij de strafschop voor Bayern: "Robben gaat 'em trappen... Dan is de winst voor Chelsea vanavond!!" kon ik toen met niemand delen en bleef dan ook binnen de vier kamermuren. Ze was er echter niet minder juist om. Tegelijkertijd mocht ook de Lineker-quote over voetbal alsdat 'het met 11 wordt gespeeld en op het einde de Duitsers altijd winnen...' vertikaal geklasseerd worden: een spannende reeks penalties zorgde voor verdiende winst aan Chelsea-kant. Veel drukte werd er echter niet om gemaakt: het eten gaat voor, le mayot jaune is gefocust op zijn bord, de onderhandelingen moeten nog even wachten...

Misschien komt 'de keizer van Oostende' wel langs?!

Marco Polo

Chapeau...

Terwijl er tijdens het afgelopen weekend in het buitenland echte topsportmomenten te beleven waren stond in ons binnenste binnenland de armzalige eindfase geprogrammeerd van een voetbalcompetitie waarin zovelen ver boven hun stand willen leven. Alles live en bovendien gratis op Sporting Telenet, en nog vreesde men dat er niet genoeg kijkers zouden gehaald worden. Dan maar even Apeldoorn bellen. En wat schudden ze daar uit de mouw: een scenario met aangekondigde trainerswissel en een persconferentie na het einde van de match. Zomaar direct en zonder tijdverlies. Zo goed afgesproken, gelekt en/of geregisseerd dat zelfs de aankomst van de hoofdpersoon bij het stadion door verschillende camera's gevolgd werd (terwijl de wedstrijd nog liep) zodat men er daarna een vlotte montage van kon maken. Die beelden wil ik nog wel eens terug zien: de aankomst van Georges Leekens bij het Jan Breydelstadion. Laag shot frontaal op het merklogo van zijn Audi 8, een lopend shot langs het bestuurdersraam met zicht op Georges, uitstappen, jasje aan en zonnebril af (kwestie van herkenbaarheid en alle twijfel uit te sluiten: het is inderdaad de bondscoach!!!), wandelend naar de ingang vanuit twee verschillende camerastandpunten. Georges zet zichzelf in beeld! En kom mij nu niet vertellen dat het niet waar is. Ik laat het zielig vertoon dat daarop volgde en moest doorgaan als persconferentie voor wat het is. Of toch maar verwijzen naar de samenvatting die Rudi Kuyl op Facebook postte: "Ik, moi, mijn, je..."
Voor een iets uitgebreider belichting van de situatie kan ik U ten stelligste de lectuur aanraden van Het wij-gevoel door Filip Joos. Met zijn kritische stellingname in Canvas' Extra time van gisteravond én de hierbij als link geplaatste column solliciteert hij heel direct naar het label 'Persona non grata' bij Leekens en Brugge, en is hij alvast verlost van al die schijnheilige prietpraat tijdens des Leekens interviews. Chapeau!
Naast de aankomstbeelden vond ik ook het slot van de persconferentie heel Leekens: de twee Brugse marionetten stonden op van tafel en wilden vertrekken, maar dat was zonder hun nieuwe 'baas' gerekend. Hij maande zowel voorzitter als manager met een duidelijk handgebaar op hun stap, want meer hadden ze er nog niet kunnen zetten, terug te keren en breed grimlachend onder zijn directie te poseren voor de fotografen. Heel duidelijk wie het daar voor het zeggen heeft. Verder geen commentaar.
Alleen 'hoedje af' voor Vincent Kompany die met Manchester City kampioen werd in de Premier League, en 'chapeau' voor Olympiakos Pireaus die na een ongelofelijke inhaalbeweging de Euroleague Basketbal Final Four wisten te winnen.

 

Hopelijk kan de rest van de Grieken, met hun politici op kop, er inspiratie in vinden om aan de heropstanding te werken. Van een statement gesproken...

Marco Polo

Tijden van komen en tijden van gaan...

 Belangrijke nota: ter geruststelling van menig lezer zet ik mij nu aan het schrijven om kond te doen van mijn terugkeer op Belgistikaanse bodem en een verklaring te geven voor de door menigeen als onrustbarend ervaren blogstilte tijdens de voorbije tien dagen. De eerste prent kan al veel, zoniet meer dan duizend woorden, duidelijk maken...

 

 Niet voor het eerst, en wellicht ook niet voor de laatste keer, moeten ikzelf en heer Polo 'ons eigen' uit de grond van beider harten verontschuldigen bij de lieve lezers, -essen en -innen om het al te lange uitblijven van enige mededeling op deze blog. Wij hadden in overweging genomen om ons geëerd publiek een periode van blogstilte aan te bieden zodat iedereen weer even bij zijn of hare positieve kon komen na een lange reeks van min of meer dwaze berichten. Teneinde tot een daadwerkelijke realisatie van dit plan over te gaan hebben wij samen met la Pola het hazenpad gekozen en ons een week verschuild in de buurt van Bodrum, Turkije. De aandachtige volger zal hierbij misschien de wenkbrauwen en andere gelaatsonderdelen fronsen en zich al dan niet in stilte afvragen: "Turkije? Maar zij waren zij vorige maand toch al in Turkije geweest. In Istanboel, voor den basket van 'Ons Klein' (met 2 hoofdletters)..." Jazeker, daar waren wij al. Maar toen bleek dat het aldaar gekochte visum voor 90 dagen geldig is zagen wij daarin een mogelijkheid om bij gelegenheid en wanneer de occasie zich zou voordoen de kille Belgische klimatologie te ontvluchten en rekening houdende met de lange termijn-weersvoorspellingen een poging te wagen om onze gepensioneerde lijven te gaan opwarmen in zuiderse oorden. Berteko, de zoon van Leen en Nolle en werkzaam bij Thomas Cook, zorgde stante pede voor een massa intressante Turkije-aanbiedingen bij de Neckermanse 'Stunten van de dag'. Wij vonden wat we zochten. Berteko zorgde voor een prima regeling en een zeer gewaardeerde kamer-upgrade. Voor we het goed en wel beseften zaten wij voor een week 'all-in' in het Bodrum Park-resort. Bovendien deden de Turkse weergoden deze keer veel beter hun best dan 'toen' in Istanboel. Niet teveel maar tussentijds een beetje wind, alle dagen zon, af en toe een verweesd en eenzaam wolkje en temperaturen van 25 tot 30 graden Celsuis. Het was in orde!! Zonder al teveel moeite heb ik mij aan de mijzelf opgelegde blogloze afspraak kunnen houden, en wat meer is: ik heb de laptop thuisgelaten en mij ook ter plekke ver van elk internetgebeuren gehouden. Op die manier had ik weer even het gevoel om helemaal van de aardkloot weg te zijn en kon ik mij laven aan het meegebrachte leesvoer. 'De Bende van Jan de Lichte' en 'De Zoon van Jan de Lichte': twee keer Louis-Paul Boon in al zijn kromschrijverij en verpieterde linguistieke trammelanterie. Niet eenvoudig, en soms behoorlijk lastig om de draad te volgen: zowel die van het gehele verhaal als in den zin zelve. Maar ook dat is mij gelukt. Verder heb ik het geheel opgevat als een vorm van stage en bijscholing: 'Hoe overleef ik als jong-gepensioneerde tussen de grijze wolven die 'en masse' de vakantiebestemmingen bezetten? Waarop letten wanneer je vluchten, accomodaties of totaalpakketten boekt? De "do's & don'ts" in het toeristische laagseizoen.' Heel leerzaam, en dus heb ik er toch wat van opgestoken: ook bij volle maan valt er te genieten van de rust op het strand, zetels staan klaar, camera in de aanslag.

Was het vorige week tijd om eens weg te gaan, dan was na zeven dagen het moment daar om terug te komen en alhier te lande een bezoekje te brengen aan ons aller instituut, alwaar vandaag de Grote Open Deurdag plaatsvond. Goed uitgerust, genoten van de prima bediening in een dito locatie, en met toch weer wat nuttige ervaringen die mij in de toekomst van pas kunnen komen. Al was het maar dat we nu ontdekten dat het visum geldig is voor 90 dagen 'verblijf' in Turkije, en dat... gespreid over een periode van zes maanden. Misschien komt er in september dus nog eens een tijd om te gaan?! Laat maar komen...

Marco Polo

Time to go...

Terwijl onze Noorderburen nog steeds aan hun jaarlijkse week 'Koninginneverlof' bezig zijn is in ons eigenste Belgikistan het verlengde 1 mei-weekend al enkele dagen achter de rug. Een weekend met al bij al nog aangenaam weer en dus best te pruimen voor iedereen die op een of andere manier aan feesten of organiseren toe was. Zowel de Hollandse 'Q-Day' als onze 'Dag van de Arbeid' vonden doorgang onder een zonnige hemel en bleven gespaard van regen- en andere buien. Naar jaarlijkse gewoonte wordt in Hoboken op 1 mei de gelijknamige wielerwedstrijd verreden. Voor heer Polo een gelegenheid om de laatst besproken technieken uit de fotografiecursus uit te testen: bewegingsonscherpte, of hoe je de verplaatsing van een onderwerp suggereert en vastlegt voor een statische achtergrond. Toeval of niet, maar ik vond 's morgens tijdens de wedstrijd voor junioren een (naar mijn bescheiden oordeel) mooie plek om dit geheel in praktijk te brengen en er bovendien een verhaaltje aan vast te knopen.

Een vergeten strook kasseien, wat wilde grassprieten op het verwaarloosde voetpad en op de achtergrond de historische werfgevel van wat eens Cockerill Yards Hoboken was en waarachter  tegenwoordig Fabricom is gehuisvest: industriële geschiedenis. Hier gaan de renners van links naar rechts voorbij komen. Terwijl ik overwoog voor welke sluitersnelheid ik zou gaan viel mijn oog op het TIME-graffiti. 'Tijd' speelt altijd een rol in de koers, dus stond deze gespuitbusverfde gevelbesmeuring voor één keer op de juiste plaats. Camera ingesteld, ik ben er klaar voor: laat de 'coureurs' nu maar komen.

 Eerst passeert er nog een overjaarse wielertoerist. Hij verrast me bijna, en dus moet ik snel wat  bijsturen naar rechts om hem zeker op de foto te hebben. Door dit probeersel krijg ik er nog een bijkomend verhaaldetail bovenop. '51': de meest rechtse parkeerplaats die nu in het beeldkader komt draagt een bij het wielrennen historisch geladen nummer . Eddy Merckx en vele anderen na hem hebben er grote triomfen mee geoogst en dus verdient dit 'geluksnummer' ook een plaats op deze en volgende foto. En daar zijn ze dan écht. 

  De koplopers...

Het peloton...

En tot slot een pechvogel: lekgereden en nu in het zog van de volgwagen op zoek naar aansluiting met de grote groep. Wie uiteindelijk de wedstrijd won was voor mij niet belangrijk, als deze foto's maar de goedkeuring wegdragen van mijn docente. Dat hoor ik later wel, want nu is het 'time to go': op zoek naar de zon en liefst wat hogere temperaturen. Deze keer moet ik het bekennen: na weer een paar kille regendagen is heer Polo dringend toe aan béter 'weer'!

Marco Polo

Back to back....

In deze turbulente eindeseizoensperiode die bol staat van de finales, play-offs en eindrondes is er nu plaats voor een 'Keek op de Basketweek' van 'Ons Klein' (nu met twéé hoofdletters!). Deel één kreeg U bij een eerdere gelegenheid al in het heel kort samengevat. Nu zet ik een en ander op een kampioenenrijtje:

zaterdag 21/04  Wisla wint game 1 in de play-off finale: 73-59
zondag 22/04    Wisla wint game 2 in de play-off finale: 72-60
vrijdag 27/04    Wisla wint game 3 in de play-off finale: 58-59
zaterdag 28/04  Wisla wint game 4 in de play-off finale: 50-56

Wisla Krakau haalt dit jaar na de Poolse beker dus ook de landstitel binnen. Knappe prestatie en schitterend slot van een sterk seizoen waarin de bijdrage van ene Anke De Mondt niet gering was. Tijdens deze pittige eindreeks stond zij gemiddeld 32 minuten op het veld,  scoorde in totaal 46 punten, plukte 14 rebounds en was goed voor 10 assists en evenveel steals en 'boemde' als hoogtepunt de 58-59 winst in game 3 op haar conto. Dit zegt genoeg: een héél sjiek resultaat, en bovendien steeds in funktie van de ploeg. Ze heeft haar bordje flink leeggegeten, en liet niet na mij achteraf te melden dat haar bobijntje af was en ze dringend aan een recuperatieperiode toe is. Niet te verwonderen als ik zie wat ze dit jaar weer heeft uitgespookt: 35 matchen in de Poolse competitie, met een overall gemiddelde van 25 speelminuten, 20 Europese duels waarbij ze telkens zowat 28 minuten speeltijd sprokkelde en voor de rest nog wat bekermatchen om de gaatjes te vullen. Veel moest er evenwel niet gevuld worden, dat was het programma sowieso met meer dan behoorlijke verplaatsing in de nationale competitie en  met de regelmaat van de Fiba-klok daar tussendoor een Europese trip. In april speelden de meiden van Wisla Can-Pack Krakow 'elf' matchen. En nu zijn ze dus Pools kampioen: MISTRZ POLSKI.

 

Ze heeft er altijd hard voor gewerkt en veel geduld moeten hebben, maar nu heeft Anke dus haar tweede landstitel op rij binnen. Na Spanje is Polen aan de beurt. Back to back...

Marco Polo

Bij leven en welzijn...

We zijn weer even niet te stoppen: Roger Ghysen, Pol Vangheluwe, Jos & Roger Van Den Driessche, Pol Ghysen & Van Den Driessche, Roger Vangheluwe en Jos Ghysen. Eens men begint te spitten in een ver of minder ver verleden komen er feiten boven die in de tijdsgeest van toen met de 'mantel der liefde' werden bedekt en nog graag met een extra waas van onwetendheid werden omgeven. Vandaag de dag regeert echter de onderzoeksjournalistiek en die haalt van alles en iedereen het onderste boven. Dan is er geen houden aan en maakt het weinig tot helemaal niks meer uit: 'te bed of niet te bed', een 'schurend scharniertje' min of meer of gewoon maar 'jossen' op zondag. Volgens Brugse ingewijden zou de tekstschrijver van Miel Cools' 'Boer Bavo' zijn mosterd ook al in de catacomben van Omroep Limburg gehaald hebben. De Jos in kwestie en waarvan sprake... kan zich evenwel geen details herinneren en vindt het allemaal 'dikke zever'.

 

't Is inderdaad al lang geleden, en de mens is niet meer van de jongste. Maar bij leven en welzijn, gaan ze hem ook vandaag over acht dagen nog de imposante oren van het hoofd zagen over de toestanden van weleer. Het is toch godgeklaagd, hé menneke...

Nog meer klachten komen er vanwege supporters die deze week hun favoriete ploegen thuis ten onder zagen gaan: Barcelona moest er op eigen speelveld aan geloven tegen Chelsea, en hetzelfde lot was daags nadien Real beschoren tegen den Duits uit München. Geen Champions League finale dus voor de Spaanse grootmachten die deze keer excelleerden in het verzamelen van gemiste kansen, of bij ontstentenis daarvan in amechtig, inspiratieloos en onvermogend balletje-tik vervielen en er zelfs geen penalties in kregen. Het kan verkeren, zei Boer Bavo, en hij kneep - net als gefrustreerde topvoetballers wel eens plegen te doen - nog enkele katjes in het donker. Dat zullen niet die van Ieper geweest zijn, want die Blue Cats mochten gisteren victorie kraaien en een feestje bouwen nadat ze KaBo op eigen veld de Belgische titel in het damesbasketbal hadden ontfutseld. Ook deze laatste gingen na een prachtig seizoen... thuis onderuit!

 

Dan rest er ons deze week gelukkig nog een hele portie snooker vanuit The Crucible Theatre in Sheffield, waar om de wereldtitel wordt gespeeld. Altijd top!!! Net als de koffiekoeken van 'dé Rik', mijn vroegere directeur op het Pito: op marathonzondag had hij er meer dan twee uren voor over om de door de loopwedstrijd zwaar bemoeilijkte route tussen zijn en mijn huis af te leggen en de zelfvervaardigde lekkernijen ten huize Polo af te leveren. Van een verrassing gesproken. Merci, Henri !
Een dikke 10 op 10 voor de kwaliteit, de verfijndheid van het product en de uiterst vriendelijke bediening. Daar kan onze eigen bakker nog niet aan tippen. Wanneer is het opnieuw marathon in Antwerpen? Bij leven en welzijn, over 51 weken...

Marco Polo

Trop is teveel, of toch niet?

VDB, de beruchtste beenhouwer van België, en in die sector betekent deze 'ere'titel heel wat, sprak ooit de gevleugelde woorden "Trop is teveel, en teveel is trop..." toen een madame van lichte zeden kwam vertellen dat hij een roze tutu droeg tijdens de balletten. Inderdaad, de 'roze balletten'... maar dat is al lang geleden en veel wijzer zijn we er toen ook niet van geworden.

 

De uitspraak blijft wel als klassieker genoteerd en mag, mits de posthume goedkeuring van Polle Pensj, vrijelijk en zonder enige bijkomende financiële noch natuurlijke vergoeding gebruikt worden om in zeer ruime context elke vorm van overdrijving of overdaad aan te duiden. Aangezien ook Sabam de rechten niet claimt  stond niets mij in de weg om er deze bijdrage mee te openen, of alleszins een onschuldige variante erop naar voren te schuiven.

Het was me het sportieve weekend wel, met zo'n ruim aanbod dat het mij spontaan deed denken aan en daaropvolgend grijpen naar de hoger geciteerde uitspraak om er melding van te maken. Soms is het in dat opzicht heel rustig en moet een mens diep spitten om een noemenswaardige activiteit te vinden die het aanschouwen waard is, laat staan dat men er zich voor verplaatst en het nog de moeite vindt ook om er nadien over te schrijven in deze blog. Edoch deze keer was het anders, heel erg anders, gans anders... 'Hans Anders'.
Op het voetbalfront was er de 'do or die' van STVV tegen Westerlo, and indeed STVV died. Over and out. Volgend jaar beter, maar dan wel in tweede klasse. Daarnaast ging het in Spanje om de twaalfde Clásico van het lopende voetbalseizoen. Real won op een diefje in Camp Nou en wordt meer dan waarschijnlijk kampioen. Boven de Moerdijk kon Ajax de drie punten thuis houden en zit in een zetel om de eindfase van de competitie in te gaan. Hopelijk vallen zij zelf ook niet in slaap, wat de concurrenten de laatste tijd wel bij regelmaat hebben gedaan. Maar kom, sinds het duidelijk is dat Cruyff de baas is in en om de ArenA wordt er weer gevoetbald als voorheen en zal de felbegeerde schaal wel in Amsterdam blijven. Brugge liet nog maar eens de kaas van het eigen brood halen, en deze keer zelfs door die klungelaars van Anderlecht. Nu moeten ze bij mij ook niet meer afkomen, hé. Herr Daum: "Zet Mbokani bij ons en we winnen." Dat zo'n uitspraak van een Duitse trainer moet komen. Nog zo één, en de Paashaas dropt speculaas in uw Zwarte Piete-schoentje! Maar kom, ik heb er toch weer om kunnen lachen. Gelukkig, want aan de laat weggegeven 1-1 van Antonia viel weinig pret te beleven, hé Johan?! Dat moet beter, anders gaat het in de eindronde niet lukken. Over Beerschot wil ik het vandaag niet hebben, en ook den Antwerp verdient deze keer geen aandacht. Er stonden teveel échte sportitems op het programma.

Gaan we het dan maar even over het marathonlopen hebben. Er was een tijd dat Uw schrijvende dienaar het maar al te graag op een loopje zette: loopse deernen of niet, hij trok bijna dagelijks zijn Pegasus-sloefkes aan en bereidde zich voor op menig marathon. Die van Londen bijvoorbeeld. In 1990 was ik één van de toen ruim 20.000 deelnemers. Als ik de perscommentaren mag geloven dan gingen er gisteren bijna 40.000 van start. Hoewel het geheel regelmatig van hoofdsponsor en dus ook van naam wisselt, van ADT tot Virgin, blijft de afstand dezelfde en is het nog altijd de BBC die de verslaggeving doet. Fantastisch! Beste sportreportage die er waar of wanneer ook ter wereld gemaakt wordt of werd. Als ik de beelden zie en vooral de bijhorende themamuziek hoor, The Trap van Ron Goodwin, die al 30 jaar onveranderd de uitzending inleidt en afsluit, dan schieten de haartjes op mijn armen steil rechtop en trekken er rillingen over m'n rug. Geweldig...
In vergelijking daarmee is er qua omkadering en presentatie voor de Antwerp Marathon nog een lange weg te gaan, maar de beleving vult ook hier ieder voor zichzelf in. Zo trekt heer Polo er al menig jaar fietsend op uit om deelnemende vrienden en/of bekenden een hart onder de riem te steken, een frisse slok water aan te reiken of de nodige foto's te maken als herinnering aan een superprestatie. Model van dienst was deze keer mijn oud-collega Hans, die met het fluo-groene truitje en dus centraal-rechts op de foto...

Leuke belevenis, ook voor mij. Alles bij elkaar ben ik zo'n 3 uur onderweg geweest, waarvan bijna een uur aan de zijde van deze kranige knar. Hans klokte af op een mooie 3u30', een propere tijd zoals men in het joggerswereldje pleegt te zeggen. Proficiat!

Ook basketbal spelende dames konden dit weekend op mijn steun en interesse rekenen: voor die van KaBo maakten we andermaal de verplaatsing naar Boom. In hun tweede finalematch behaalden zij een broodnodige overwinning tegen Ieper, en gaan woensdag in de 'belle' knokken om de landstitel. Anke & Co speelden zowel zaterdag als zondag in hun 'best of seven' voor de Poolse titel. Twee overwinningen, twee dikke matchen van 'ons Klein' (verdient ondertussen al minstens één hoofdletter!!) en dus moeten ze Polkowice nog twee keer de baas blijven om de titel te pakken. Veel succes aan iedereen! De wedstrijden van Wisla zijn trouwens in supergoede live-stream te bekijken op 'lovewomensbasketbal': allen op post, duimen én genieten!!

 

Dat deden wij hier gisteren met Luik-Bastenaken-Luik op de achtergrond. Er is geen minuut verloren gegaan in dit superdrukke sportweekend. Was het trop? Misschien een beetje, maar zeker niet teveel...

Marco Polo

Lokale donderslagen...

Het blijft bewolkt en grijs, winderig en buiig weer. Later op de dag verwachten Frank & Co zelfs onweersdreiging, met af en toe een kans op een lokale donderslag. Laten we het daar eens over hebben: de lokale donderslagen, of wat daarvoor moet doorgaan volgens de al even lokale media...

 

Een overdreven glunderende 'Baard' Vande Lanotte staat in paginabrede artikels zijn verhaal te doen over de gewonnen veldslag tegen energiereus Electrabel. Een terecht proficiat is hier op zijn plaats, aangezien niet alleen de kleintjes 'hunne kak' hebben ingehouden en verzaakt aan de geplande indexatie op 1 april.
Dus toch een graptje...? Samen met Essent, Luminus, Nuon en de andere fragmentaire spelers op de markt gaat uiteindelijk ook het Franse monster geen meerprijs opleggen."En ik ben nog niet klaar met Electrabel!!" fulmineert den Baard. Straffe taal in de roes van de overwinning. Toch maar oppassen met die Fransen en hun hypergespecialiseerde advocaten.
Daarnaast is er immers de leveringskost voor onze energie: in Polo's geval, en ook bij menig lezer dezes, gaat een niet onaardig percentage van de totaalrekening naar de lokale netbeheerder Iveg, die resorteert onder Infrax-vlag. Samen met Eandis staan die in voor het overgrote deel van de energiedistributie in Vlaanderen en rapen daar ongelooflijk veel geld voor op. En dan heb je nog Elia, de beheerder van het Belgische hoogspanningsnet... En van toen ik ooit het verhaal las over de ontwikkeling van het beruchte windmolenpark voor de Belgische kust en de rol die Vande Lanotte daarin speelt en gespeeld heeft, meen ik mij te herinneren dat zijn belangen in die onderliggende distributiestructuren niet zomaar weg te cijferen zijn en dat 'den Baard' in heel zijn oorlog met de energiemarkt dus behoorlijk wat garen spint als hij die beheerders nog even uit de wind kan zetten. In deze context wellicht de meest voor de handliggende, edoch niet meest aangewezen uitdrukking om de feiten voor te stellen, noch 'von hinein zu interpretieren'...
Voorlopig houden we het, als donderslag, bij de mededeling van Electrabel dat zij naast het niet toepassen van de aangekondigde indexverhoging een prijsvermindering van 10% gaan doorvoeren. Voor wie en op wat is nog niet geheel duidelijk, maar mits het voordragen van een volgende interpretatieve wet zal den Baard daarin op zijn geheel eigen wijze snel klaarheid brengen.

Hoewel niet bij heldere hemel, is de donderslag die vanuit het Brugse doorheen de Vlaamse politieke coulissen denderde niet onopgemerkt voorbij gegaan. Een smeuïg artikel in een weekblad wordt een hot item bij overname in de dagbladpers en benadert de status van een hype als er dienomtrent met aanklachten wordt gezwaaid in televisionele duidingsprogramma's. Pol Vangheluwe zal het geweten hebben. Neen, dat was Roger. Roger Van Den Driessche. Of toch niet?

 

Wie weet hoe het kalf gebonden ligt mag mij een seintje geven. In het aloude 'in Keulen horen donderen' kan de laatste Duitse Hanzestad vanaf nu zonder enig bezwaar vervangen worden door haar ... oudste voorganger in Vlaanderen: Brugge. Sta mij toe in dit kader op geheel toepasselijke wijze af te sluiten met de weersvoorspelling voor dit weekend aldaar:
"In Brugge is het half bewolkt met kans op zware buien, en af en toe een lokale donderslag." BOEM ... BOEM ... BOEM !!!

Marco Polo

Fris aan de vis...

In een voor de tijd van het jaar nog té frisse periode heb ik mij de voorbije dagen gelukkig kunnen verblijden in enkele hartverwarmende bezigheden. Om de blogdraad op te pikken moet ik terugkeren naar zaterdag: bezoek van en mini-reünie met Leen & Nolle en Katie & Eli. Het doet nog altijd steke-deugd als we elkaar weerzien. Na de MAS-dag met 'die van ons Bie' gingen we nu 'met de oudjes' voor een MAS II-editie, dewelke al heel lang was vastgelegd en afgesproken. Deze keer hebben we wat meer tijd genomen om de verschillende tentoonstellingen te bezoeken: ieder op z'n eigen tempo en volgens de allerpersoonlijkste voorkeuren van het moment. Mijn eigenste hoogtepunt tijdens deze culturele expeditie en tevens tot het laatst opgespaarde moment van bewondering wil ik alhier graag met U delen: 'Madonna met kind' van Jean Fouquet, oftewel de blauwe deerne met de rode engeltjes.

 

Voor mij een super-schilderij: prachtig glanzende kleuren, op hout geschilderd, strakke toete-bollekes -de hoofdjes én de borsten-en dan te weten dat deze prent dateert uit het midden van de 15de eeuw. Nà Christus, ja...!!! Ik had ze eerder al eens in het KMSKA gezien, maar aangezien dat nu wegens verbouwingswerken voor langere tijd gesloten is biedt het MAS de gelegenheid om haar een bezoekje te brengen. In de tijdelijke tentoonstelling, op de derde verdieping en onder de hoofding 'Meesterwerken in het MAS' spant zij voor mij de kroon! Mooi en op mensenmaat gepresenteerd in een voor haar gereserveerde ruimte.
Na het museumbezoek wachtte ons een al even gereserveerde tafel in Het Duvels Genot. Inderdaad, U leest het wederom goed: daar dronk ik eerder al meerdere Duvels met mijn Pito-compaan Geert ter gelegenheid van onze tussentijdse maatschappij-evaluerende gesprekken en tijdens de voorbije week waren we er nog te gast met 'die van ons Bie'. Toen hadden Pola & Polo een oog geworpen op de menukaart van het etablissement, gezien dat het goed was en meteen eetzitjes geboekt 'met zicht op het MAS' voor zaterdag. Met de welbekende, en alhier reeds eerder vertoonde, Duveldoorkijk op de golvende glaspartijen en Indische rode steen van het museumgebouw was het aangenaam zitten en genieten van de heerlijke en sterk biergerelateerde gerechten. Daarna met de bus naar huis en weer een dag om in te kaderen.

Zondag was en bleef het koud. Hoe kan het ook anders met een Amstel-Goldrace die aankomt op de Cauberg...? Uw dienaar haalde echter zijn warmte uit een gedoseerd-onderhoudende homeo-rit van twee volle uren, waarbij hij zowel de vroege vluchters ondersteunde in de eindfase van hun uitval, vanaf Schin-op-Geul zijn beurt van het werk deed in het achtervolgende peloton én, zij het op virtuele wijze, de eindsprint mocht aantrekken voor 'BELISOL'-Jelle Vanendert  In een beklijvende eindsprint op die koppige Cauberg kwam hij wellicht iets te vroeg uit mijn wiel, viel stil op 15 meter van de meet en moest Gasparotto voor laten gaan. Weeral jammer, hé Theo...

Even jammer was het voor al die marathonlopers in Rotterdam, die door de strakke wind en het te frisse ochtendweer hun geplande recordtijden niet haalden en zich al evenmin konden plaatsen voor de OS 2012 in Londen. Eén uitzondering: de winnende dame, Tiki Gelana, liep vlot het dames parcoursrecord van de Rotterdamse tabellen. Proficiat!!

Om de koude helemaal te verdrijven en de post-paasvakantietijd in alle rust en op gepaste wijze in te zetten hebben wij onszelve een saunabezoek opgelegd. De koude-epistels van Frank DB kunnen ons nu niet meer deren, heer Polo ziet alleen de positieve kant van de zaak: veel konijntjes tegen den draad... en al evenveel frisse vis!!

Marco Polo

... en het is vrijdag!!

Geen paniek, I'm still alive... en zelfs 'nog een beetje kicking': Tommeke-Tommeke heeft zijne Pasen niet gemist en een schitterende, laat ons ook hopen 'zuivere', prestatie neergezet op weg naar Roubaix alwaar hij zijn vierde overwinning in de kasseienklassieker mocht vieren. Terwijl Boonen & Co, voor zover die nog in beeld kwamen, tijdens het laatste anderhalf uur goed 60 km afmaalden op en tegen de 'botte stenen' van Noord-Frankrijk was Uw indoor fietsende verslaggever goed voor een kleine 45 km op de homeo-teller. Ik mag in de gegeven omstandigheden niet klagen.
Wie het zich daags nadien wel moesten beklagen waren de Antwerp Giants: voor een tot de nok toe gevulde Lotto-Arena gaven spelers én coaching staff de Belgische basketbalbeker cadeau aan die van Aalst. Op een ongelooflijk knullige manier werd een 14 punten-voorsprong op het terrein weggegeven tijdens het laatste quarter, terwijl de sportieve dirigenten dit alles op vrij hautaine wijze lieten gebeuren en het zo vaak geroemde toverstokje op zak hielden. Geen wit konijn, enkel de ondertussen welgekende one man show die deze keer tot de ondergang leidde en wat geleuter voor de tv-time outs tijdens de rechtstreekse uitzending op Canvas. Niks ingrijpends en dus ook géén beker in de Sinjorenstad. "Dan maar de titel...!!" klinkt het in de gekende Antwerpse stijl van bescheidenheid, en dàt wil heer Polo dan wel eens zien. Die weg is nog lang, nog veel langer dan die van Kabo en Wisla naar hun respectievelijke landstitels. Terwijl die van Boom zich klaarmaken voor hun eerste finale-treffen met Ieper heeft Wisla de eerste twee matchen voor de halve finale gewonnen. Nog één, en dan hebben ook zij hun finale-ticket beet. Morgen om 18 uur: Torun - Wisla, met live-scouting op Pllk.pl . We volgen 'ons klein' zo goed mogelijk, zeker nu we ook de drie Sweverkes in ons kielzog én op midweek-verblijf in de Polder hebben. Het is een volle week geworden, en vandaar ook dat deze bijdrage weer iets langer op zich liet wachten. Om te beginnen is la Pola met haar gevolg naar de Antwerpse poppenschouwburg Van Campen getrokken: met de markies van Carrabas, Jan-koekepan, enkele rovers en Ludwig-van-het-kerkhof werd daar weer een straf verhaal opgevoerd. Verder zijn we deze week op een zonnige ochtend met z'n allen de Hobokense Polder ingetrokken. Onze kids poseerden gewillig voor de foto...

 

Tegen het einde van onze omzwerving kwamen we tussen de koeien en de paarden terecht. Anders dan bij vorige gelegenheden waagden de kids zich zonder problemen tussen en:of dichtbij de viervoeters. Aangenaam vertoeven...

 

Later op de dag kwamen de buien en trokken we, na een deugddoende siësta, naar het MAS. Onder de gedreven leiding van la Pola lieten de 'gasten' zich een geanimeerde zoektocht door het museum aan de stroom welgevallen. Niet alleen kijken en zoeken, maar ook een hele reeks opdrachten uitvoeren. Het werd een boeiende namiddag, die we - hoe kan het ook anders - afrondden met een frisse dronk in het Duvels Genot. De kids trakteerden, en den bompa dronk ... nen Duvel!!

 

Gisteren gingen we dan op bezoek in Essen: nonkel Guy en tante Rita waren maar wat blij dat ze de kids nog eens over de vloer kregen. Het werd een namiddag en avond vol spellekes en plezier, waarbij mijn jongste broer op aangename wijze mocht kennismaken met Boggle.

Bij toeval en dus zonder enige vorm van voorbedachtheid hebben we deze week voorgesteld en geprobeerd het televisie-kijken tot een minimum te beperken. En dat is vrij aardig gelukt. Zelfs het traditionele vroege ochtend-kijken, vooraleer bomma & bompa hun bedstee verlaten, heeft eraan moeten geloven. In de plaats daarvan werd er naar een boek gegrepen, of gingen ze met drie op de UNO-toer. Gezellig hé!!

Vandaag hebben we van het mooie weer gebruik gemaakt om een uurtje naar het basketveld te trekken: veel oefenen, dribbelen, passen, doelen en juf Joke die al uitleg geeft over 'hoe' de jongens best de bal vasthouden voor een perfect shot...

Om de week helemaal sportief te beëindigen zijn ze met la Pola nog naar het zwembad getogen en hebben daar hun baantjes getrokken. Proficiat, gasten! Dat verdient een bloemetje...

 

Als ze nu niet goed slapen, dan ken ik er niks meer van. Heer Polo van zijn kant zal zijn nachtrust goed kunnen gebruiken: mijn pijp is even uit, en morgen staat er alweer ander bezoek voor de deur. Maar daarom niet getreurd: we hebben ervan genoten, en tegen morgen zullen we er weer helemaal klaar voor zijn...

Marco Polo

Easter wake-up call....

Mag ik U bij deze een vrolijk paasfeest toewensen. Voor hetzelfde geld kunnen zij die er de voorkeur aan geven deze wensuiting omzetten in een 'zalige pasen'. Het is maar wat U verkiest. Wat iedereen wellicht nog liever zou hebben zijn wat extra graden op de Celsius-ladder om ten volle te kunnen genieten van de paasvakantie. Het is dan ook nog steeds behoorlijk fris voor de tijd van het jaar, en vooral de gevoelstemperatuur mag fors omhoog. Nu de Heer wederom is opgestaan kan hij misschien ineens werk maken van een apostolische weersverbetering, 'mit daank voor die bloeme'...
Tot zover de meteorologische kant van de zaak. Wat heb ik U nog meer te bieden? Het heeft er alle schijn van dat Pasen 2012 voor heer Polo een lazy sunday wordt. Gisteravond was ik met Pola nog eens later op stap dan onze tegenwoordige gewoonte is, en dus slapen wij de dag nadien iets langer en heeft het ouwe lijf ook meer tijd nodig om helemaal wakker en actief te worden. De reden van onze laattijdige uithuizigheid moet U zoeken in de stilaan weer frequenter toeslaande basketbalkriebels. Deze keer ging het om de return in de halve finales van de Belgische play-offs tussen de damesploegen van Boom en Namen, kortweg: KaBo-Namur.

Zoals in de beste tijden was de zaal weer helemaal volgelopen: grote ambiance, veel oude bekenden en twee ploegen die er een spannend en genietbaar kijkstuk van maakten. Als ik U zeg dat de thuisploeg verdiend won en zich aldus verzekerde van een plaats in de finale (tegen Ieper) dan begrijpt U meteen dat de sfeer ook na de wedstrijd uitstekend was, de nabeschouwende gesprekken nog heel wat tijd in beslag namen en de herinnering-oproepende babbels tot laat in de avond uitliepen. Het gevolg daarvan heb ik U hierboven reeds omschreven. Nu is er vandaag gelukkig een goede gelegenheid om mijn lijf op aangename wijze weer tot leven te wekken. Vanmiddag zijn ze er in de buurt van Parijs al in het écht aan begonnen: de helletocht naar Roubaix. Straks hijst heer Polo zichzelve ook in het homeo-zadel om de laatste twee uren van de koers afwisselend in het wiel van koplopers, achtervolgers en peloton te kruipen en hen aldus te begeleiden naar de wereldbefaamde 'betonnen ovaal' van Roubaix.
Net nu komt de zon erdoor.
Ik ga mij klaarmaken.
Voor mij geen kasseien, enkel salonfähig pedallieren...

Marco Polo

Aprilgrap met een Baard...

Lag het aan mijn tijdelijke afwezigheid, aan een gebrek aan interesse of was er gewoon minder tot geheel geen aanbod? Uw dienaar heeft deze keer geen enkele aprilgrap ontdekt in de media. Niet dat ik het gemist heb, en U kan mij ook al niet aanwrijven dat ik er fanatiek naar op zoek ben geweest. De laatste jaren was het niveau van de grappen toch al naar een bedroevend laag peil afgezakt en bovendien moest steeds verder en dieper gezocht worden naar onderwerpen waar nog mee te lachen viel. Ik had er mij al bij neergelegd dat we het in 2012 'zonder' zouden moeten doen, tot ik vandaag het ochtendnieuws op de radio hoorde: den Baard brengt redding!

Gevraagd naar zijn mening en standpunt in de zaak van de energieleveranciers tegen de federale regering betreffende de door deze laatste opgelegde bevriezing der gas- en electriciteitsprijzen toonde de heer Jochan Vande Lanotte zich nog eens van zijn beste zijde: met het hoofd vooruit recht op de zelfgespannen valstrikken af, koppig stuntelend de vernieling in. Het is natuurlijk geen cadeau om de zoveelste flater van een in overdrive agerende bewindsploeg te komen goedpraten, maar die verantwoordelijkheid moet hij er maar bijnemen. Alleen den dikke van Vilvoorde kan het zich permiteren om na allerhande blunders en geklungel zonder een woord van uitleg en mét een riante vergoeding op zak het perk te verlaten. Die maken ze binnenkort nog ere-voorzitter van het ACW. Wedden van wel?!
Terug naar den Baard en zijn uitleg op de radio: "Als ik U nu zeg vanaf 1 april, dan verstaat iedereen daaronder dat zoiets vanaf 1 april ingaat. Maar als dat nu niet zo is dan wil dat nog niet zeggen dat we een slechte wet hebben gemaakt omdat die verschillend begrepen of uitgelegd wordt door de andere partij. Het zal vanaf 1 april zijn, en als ze het niet begrepen hebben dan ga ik aan het parlement een interpretatieve wet voorleggen ter goedkeuring, zodat iedereen die wet goed kan verstaan. Dat is zo voorzien in de grondwet voor als iets niet duidelijk is. Maar nog eens: de prijzen zullen bevroren worden vanaf 1 april, want zo'n interpretatieve wet heeft trouwens een retro-actieve kracht en gaat in op een vastgesteld moment in het verleden. Is dus retro-actief...."
En zo ging hij nog even verder. Om alles wat eenvoudiger te maken zou hij vanuit Oostende wellicht op retro-actieve wijze een interpretatieve uiteenzetting kunnen geven over de usurperende bevoegdheden dewelke aan de gemeenschappen worden toegekend om met de voeten van de brave burger te spelen. En om het nu eens in klare taal te zeggen: ook dat met terugwerkende kracht vanaf 1 april.
Met dank voor het ongewild grappige van de situatie. Toch iets waar ik mee kan lachen, totdat ons de rekening wordt gepresenteerd zeker...?

Marco Polo

Istanboel souvenirs...

Ons verblijf in Istanboel zit erop. Gisteren zijn we teruggekeerd in een toen nog zonnig en prettig verwarmd Belgikistan. Aangename temperatuur, en dus kon heer Polo na het uitpakken van zijn valieske dan toch eindelijk de in Turkije ongebruikte shorts aantrekken en zijn eerste Duveltje nuttigen: in de zon en op het terras. Dat was iets helemaal anders dan de ijskoude wind op het bovendek tijdens de boottocht op de Bosporus of de stortbuien die ons tijdens de voorbije week meerdere keren binnen hielden. Maar daarom niet getreurd: we waren er voor de Final Eight, de eindronde van de Women's Euroleague, de hoogmis van het Europese damesbasketbal en niet voor het mooie weer. Dankzij de online meteo-diensten wisten we dat de klimatologische omstandigheden in de Hobokense Polder vorige week beter zouden zijn dan aan de zuidoostelijke rand van ons continent en aldus gewaarschuwd lieten we die zomerse opflakkering zonder al teveel morren achter ons.

De Final Eight dus: 'ons klein' had voor tornooi-tickets gezorgd op de VIP-tribunes en dus konden wij ons hartje ophalen aan het totale aanbod van 16 wedstrijden. Daarvan hebben we er toch 10 bijgewoond, de meeste in gezelschap van onze Spaanse vrienden uit Salamanca.

Voor een totaal overzicht van het tornooi, de resultaten en de statistieken verwijs ik naar de Fiba-site. Hoewel Anke's ploeg deze keer niet toekwam aan winnen werden ze enkel door de latere kampioen echt weggespeeld. 'Ons klein' zelf kan en mag terugblikken op vier goede prestaties tussen de Europese top: 50 punten, 13 rebounds en 9 assists zijn cijfers waar je mee mag uitpakken. Hopelijk levert het haar wat op en kan ze op hetzelfde elan nog even doorgaan in de Poolse play-offs.

Hoewel het, zoals eerder al gezegd, geen super weer was heeft dat er ons niet van kunnen weerhouden om toch bij regelmaat op verkenning te gaan in Istanboel-city. Daarbij maakten we meestal gebruik van het openbaar vervoer: bus, tram en trein doen het daar prima en voor een zeer aanvaardbare prijs. Het token- en jeton-systeem werkt goed. De discipline en de eerlijkheid bij de gebruikers ervan staat in schril contrast met het zwart-rijden en bijhorend agressief reactie-patroon in geval van betrapping, dewelke wij in onze Belgische 'groot'steden zo stilaan als normaal moeten gaan beschouwen. We hebben het zelf niet gezien, maar blijkbaar wordt er bij misbruik behoorlijk 'direct' opgetreden en aangezien de controles vóór het instappen gebeuren verloopt het reizen zelf, ondanks de drukte, op een zeer ontspannen manier. Van drukte gesproken: bij het begin van de Galatabrug die de oude en de nieuwe stad met elkaar verbindt, is er een toilet dat goede zaken doet. Hoe is deze massale toeloop op een doordeweekse dag anders te verklaren: even ontspannen 'drukken' voor we met z'n allen naar huis toe gaan ?!

 Een paar kilometer verderop, onder de Bosporusbrug tussen Europa en Azië, is er geen sprake meer van drukte: wij zitten in een kleine rondvaartboot en de hectische verkeerstoestanden spelen zich af hoog boven onze hoofden... 

Wat de bevolkingsmaat van Istanboel betreft hebben we nog iets bijgeleerd van een taxi-chauffeur. Tijdens een late rit na een etentje met Anke wist hij ons te vertellen dat we bovenop de 20 miljoen waar we al van wisten nog eens 5 miljoen extra moeten tellen: dat zijn de forensen, de buitenlandse zakenlui én de toeristen die dagdagelijks de totale bezettingsgraad van deze stad (zouden) opvoeren tot 25 miljoen. En toch viel het allemaal best mee: naast de drukke pleinen en bazaars zijn er ook rustige plekken te vinden... 

 

 Als je tenminste het juiste moment kan uitkiezen: zondagochtend, de reinigingsfontein op de binnenplaats van de Laleli-moskee. Op vijf minuten wandelen van 'ons' Darkhill Hotel.
Merci Pola, goede keuze! Alles samen hebben we er weeral een leuke uitstap opzitten: fijne momenten, mooie herinneringen en bovenop een voorraad cadeautjes die we nog moeten verdelen...

Marco Polo

Istanboel...

Nadat Pola & Polo vorig jaar 'ons klein' en haar ploeg volgden naar de Euroleague-finales in Ekaterinburg en daar getuige waren van een heel succesvol tornooi, was voor 2012 de beslissing snel genomen. Bij leven en welzijn, het wordt zo vaak gezegd en is maar al te waar, zouden wij de vernieuwde editie van deze eindronde ook gaan bekijken in Istanboel. Zover is het dan nu: dinsdag zijn we vertrokken en ondertussen beginnen we vandaag aan onze derde dag in wat ooit de hoofdstad van Byzantium was. Een hele opdracht, want we proberen het toeristisch-culturele aan het sportief-ondersteunende te koppelen en trekken bovendien een groot deel van de tijd samen op met onze vrienden uit Salamanca. Behoorlijk lange, uitermate boeiende en redelijk vermoeiende dagen zijn daarvan het gevolg. Er is dan ook zoveel te zien en te beleven in deze metropool. Officieel zijn ze hier met 13 miljoen, maar in feite ligt het werkelijke aantal inwoners in de buurt van 20 miljoen. P & P waren al eens eerder hier, maar wederom is het een heel intense ervaring. In alle drukte is er echter ook ruimte voor rustgevende momenten: vanop de Galata-brug groet Marco bij valavond de dingen. Het moet en kan niet altijd 'des morgens' zijn...

 

 We zijn hier ook om als supporters van Wisla Krakow naar de wedstrijden van de Euroleague Basketball Final 8 te gaan. De eerste dag komt 'ons ploeg' tekort tegen Spartak Moskou. Wisla blijft steken op 70-77. Anke speelt een goede match, maar winnen of verliezen doe je met de hele ploeg. Op dag twee gaat het tegen Ekaterinburg, de andere Russische ploeg in hun poule. Weer zijn ze lang in de match, maar finaal moeten ze de duimen leggen met 67-59. Hard gewerkt, edoch weer net niet... Een finale zit er niet meer in, maar vandaag gaan ze er nog eens alles aan doen om een goeie partij te leveren tegen Ros Casares. Die zijn al wel zeker van de grote eindstrijd op zondag. Maar tegen wie...

Gisteravond stond een lokaal burenduel op het programma. 
Is 't dan boel?? Jazeker, daar mag U donder op zeggen:  letterlijk en figuurlijk. Als twee Turkse teams, in dit geval Fenerbahçe en Galatasaray, tegen elkaar uitkomen in een of andere sport dan zorgen heetgebakerde fans er wel voor dat er iets te beleven valt. En dat is voor een dames basketbalwedstrijd  niet anders...

8.574 toeschouwers en een politiemacht, binnen en buiten het stadion, die in Belgikistan wordt ingezet voor een risico voetbalinterland. Geweldige ambiance met alles erop en eraan. Van voor tot lang na de match zinderen de spreekkoren en supportersgezangen, de knallende rookbommen en de fluitende pétards door onze hoofden en doen de rikketik krachtig pompen. Gelukkig heb ik mijn pillekes deze keer wel bij. Fenerbahçe haalt het en speelt straks voor een plaats in de finale. Spektakel verzekerd!!
Om de kalmte te herwinnen sluit ik af met een foto van de blauwe moskee, hoewel het hier eerder de lucht is die op dit predikaat aanspraak kan maken...

Marco Polo

Wie 'A' zegt...

Hebt U er ook een korte nacht opzitten, of maakt dat niet veel uit? Heer Polo zelf kan best leven met deze inhaalbeweging in het klokgebeuren. Ik voel weinig verschil 's morgens, en tussen twee en drie 's nachts merk ik er al helemaal niks van. Zeker met dit mooie weer kan de dag niet vroeg genoeg starten. Om voldoende gewapend aan de weekendblog te beginnen leek het mij een goed idee om extra suikers in te slaan, en dus was mijn eerste werk vandaag een bezoek aan de bakker. Een paar croissants, enkele koffiekoeken en een 'boulleke met crème'...

 

Voorlopig haal ik ze nog bij Nicole op 't pleintje, maar afgelopen week heb ik een gerenommeerd amateur-patissier ontmoet die mij in de toekomst op eenvoudige vraag wel eens wil verwennen met zijn eigen kraakverse conterfijtsels. Niemand minder dan Rik A, mijn vroegere schooldirecteur, lichtte tijdens de Pito-plussers wandeling een niet onbelangrijke tip van zijn hobby-sluier.
Hoewel hij een regelmatige lezer is van deze blog en zich daarenboven in het voorjaar zowat te pletter spit in de moestuin blijft er toch nog tijd over voor een andere passie: het bakken.
Op het dakterras van het MAS heeft hij al een en ander uit de doeken gedaan, én... op mijn vraag of hij dan ooit voor mij eens iets wil bakken bedachtzaam 'Ja' geantwoord. Meer moet dat niet zijn. We zoeken naar een voor ons beiden geschikt moment, en als het dan zover is wordt de oven heet gestookt en zal mijn patron van weleer ze nog eens bruin bakken!!

En dan was ik helemaal klaar om aan het epistel van de tweede zondag voor Pasen te beginnen: Lokeren wint de voetbalbeker van België. Niks van gezien en blijkbaar weinig gemist. Als het eens niet de spelers zijn die niet kunnen of de coaches die niet durven of willen, dan is er wel een arbitraal trio dat de hele boel naar de verdoemenis vlagt en/of fluit ....

In Polen was het al even erg deze keer: de dames van Wisla Can Pack, 'ons klein' incluis, gingen voor de tweede match in de play-off kwart finales naar ŁKS Siemens AGD Łódź. Met de bus: vier uren heen en even lang terug, om in de zaal van Łódź 15 minuten te wachten op een tegenstander die niet aan de opworp kwam. Forfait: 0-20 en Wisla geplaatst voor de halve finales. Ze moeten zich daar in Polen eens bezinnen over de haalbaarheid van een play-off formule met acht ploegen. De tering naar de nering...

Aan het wielerfront, waarover ik nog steeds mijn bedenkingen heb en dus eigenlijk niet veel blogregels voor wil inruimen, beleven ze tegelijkertijd de wederopstanding van Tom B en de complete ineenstorting van de vorige seizoen nog onklopbare Philippe G. Wie hieromtrent een vermoeden van fysieke malversatie durft te opperen of het woord doping laat vallen krijgt het hele cyclistenheir over zich heen. De hypocrisie ten top, want ook in dit geval zal men binnen afzienbare tijd moeten toegeven dat er voor de heren B en G in opeenvolgende jaren menigmaal stront aan de dopingknikker zat. Het zal toch nooit veranderen met die coureurs: laat ze pakken, allemaal, en dan koersen tot ze er bij neervallen. Spartacus op een vélo, de gladiatoren van het macadam en de kasseibanen. Bij de start van elke koers voor de vip-tenten,  allemaal samen en uit volle borst: "Ave Sponsores, morituri te salutant!" In het Latijn, om BDW een plezier te doen.
Wie 'A' zegt, moet 'B' zeggen: het ging hierboven uiteraard om Ansoms en Boonen. En Gilbert dan? Die zal binnenkort zijn haren wel weer een nieuw kleurtje geven. Geen vuiltje aan de lucht...

Marco Polo

Dag Jan...

Deze week begon de lente 'editie 2012'.  Gisteren gaven ze er meteorologisch gezien nog een ferme lap bovenop en was er al sprake van een zeer warme, op sommige plaatsen zelfs dé warmste 22 maart van deze en vorige eeuw en vandaag leek het wel zomer. Of dat helemaal klopt had ik aan Jan Goossenaerts willen vragen, met zijn 111 jaren de oudste aller Belgen en sinds geruime tijd ook de oudste mannelijke Europeaan. Hij is dus goed geplaatst om een oordeel te vellen als het om weerrecords aller tijden gaat. Edoch, daarvoor ben ik exact één etmaal te laat: in de vooravond van de eerste lentedag hield Jan het voor bekeken en ruilde dit ondermaanse voor een zitje in de hemel. 'Elke dag een boterham met poepgelei' was zijn recept om heel oud te worden. Jan wist hoe het moest, en is dan ook 21 maanden lang de oudste man van Europa geweest. Een Essenaar in het Guinness Book zeker?!

Proficiat Jan en hou je haaks hierboven. Vanaf nu kan je gerust die boterham met poepgelei inruilen voor een dagelijks bordje rijstpap met bruine suiker: daar krijg je bovendien een gouden lepeltje bij...

Geen gouden lepeltje en geen tromgeroffel voor de Diamond Princess, de gekende fuif- en hotelboot die tot gisteren in het Antwerpse Bonapartedok lag aangemeerd. Na de sluiting vorig jaar, een lange procedureslag en de  inhouding van vergunning als gevolg moest het Noorse passagiersschip dat vroeger ook te boek heeft gestaan als 'Christiaan V' en 'Hakon Jarl' gisteren zijn aanlegplaats aan de Rijnkaai verlaten. Gezien de hangende controverse was het wellicht de bedoeling om dit alles zonder veel poeha te laten gebeuren, maar vemits er twee sleepboten aan te pas moesten komen en het hele gebeuren zich afspeelde aan de voet van het MAS en vlak voor een aantal zeer goed gevulde terrassen, waren er al snel heel wat toeschouwers die het spektakel bleven gadeslaan.

Uw fotograferende verslaggever was die dag ook in de buurt om met zijn ex-collega's een rondgang te maken over 't Eilandje.Van boven op het MAS zagen we 's middags de eerste voorbereidingen en enkele uren passeerde de Diamond Princess heel statig het terras van 't Duvels Genot, waar we ondertussen waren neergestreken, om via het Willemdok de smalle doorgang naar de Londenbrug te nemen. Op dat moment heb ik bovenstaande prent geschoten: de stille aftocht van een oude glorie. Ik heb er daarna nen Duvel op gedronken. En dan nog ene op Jan Goossenaerts.
Dag Jan...

Marco Polo