Vogels voeren aan de CoSta Nostra...

Van weekend naar weekend, maar anders dan vroeger nu zónder werken er tussendoor. Gewoon herstellen, recupereren, batterijen opladen en een beetje klussen en hobby'en: zo zien mijn midweeks er tegenwoordig uit. Meer moet dat toch niet zijn. Na onze Brugse Metten van vorige week werd het voorbije weekend vrijdagochtend alsnog ingezet met het uitwerken van de thuisopdrachten die ik gekregen had in de cursus fotografie bij CoSta.

'Cursus' slaat daar op openstaan om vorderingen te maken bij dingen die je graag doet en er plezier aan beleven. Relaxed mode. No stress. En toch, en toch: als je zelf wil en je de geboden vrijheid en ruimte goed gebruikt dan kan er heel wat. Matthijs, de lesgever/begeleider slaagt er wonderwel in om creativiteit los te maken en gedrevenheid aan te zwengelen. Zijn aanpak werkt, zeker bij ondergetekende. Ik heb er momenteel twee avonden opzitten en het smaakt naar veel meer. Ik kan met moeite wachten om mijn 'huiswerk' te maken en doe er met plezier een tweede en derde versie bovenop. Jazeker, Uw dienaar geniet ervan en leert veel bij. Op alle vlakken. Binnenkort pleeg ik alhier wellicht af en toe een lichtdrukmaal om U een indruk te geven van waar we zoal mee bezig zijn. Voor mijn hooggeëerd publiek, de welgekende lezers, -innen en -essen een gelegenheid om te zien of Uw bloggende onderdaan vorderingen maakt óf dat hij alsnog een paar tandjes moet bijsteken op fotografisch en ander prentmatig niveau.
Verder ben ik, omdat de boog niet altijd en indien af en toe wél dan toch niet te erg gespannen kan staan, vrijdagavond 'naar de cinéma' gegaan. Correctie: gereden. Met het openbaar vervoer. Bus 13. Naar de UGC Antwerpen. Blue Jasmine: een Woody Allen-product waarin hij zich weer lekker laat gaan in karaktertekeningen en de beslommeringen des levens, de ene al wat alledaagser dan de andere, op zo'n treffende manier ten tonele voert.

Met dank aan Bea M. voor de gouden tip, en aan Cate Blanchett voor de magistrale vertolking. Toch gek dat we niet méér naar de bioscoop gaan. Te druk? Geen tijd? Geen idee.
En zo liep de zomer teneinde en werd het zaterdag, 21 september, begon de herfst en werd Leonard Cohen 79 jaar. "Happy birthday Mister Cohen, and thank you so much for the music and the lyrics!" Er ligt al langer een biografie over jou te wachten op de stapel 'nog te lezen' boeken, en net deze week ben ik eraan begonnen. Ferme 'knoeft' die op een zwierige manier geschreven is, zonder veel poeha maar voorzien van een vlotte verhaallijn die de lezer/Cohen-fan stevig in de ban houdt en waarover later meer.

Als ik mij neerzet om een hoofd- of ander stuk in het boek te lezen zorg ik ervoor dat jouw muziek op de achtergrond door het huis klinkt. En dan voel ik mij terug twintig, herbeleef momenten van toen de vinyl 33'ers op mijn kot draaiden, of toen ik veertig was en de geremasterde cd'tjes in huis kwamen, of nog later wanneer ik als een knorrige vijftiger tijdens lange autoritten jouw muziekcassetjes 'grijs' draaide.

Is er een mooiere aanloop te verzinnen dan deze onvoldragen muzische overwegingen om aan te kondigen dat het overgrote deel van deze eerste herfstdag gewijd was aan een héérlijke reünie: sportkot '73 blies verzamelen. Van oost en west waren ze weer gekomen, uit Brabant en Antwerpen, terwijl die uit dé Limburg net als bij vorige gelegenheden de kroon spanden en de beste en ruimste vertegenwoordiging konden voorleggen. De strafste qua procentuele aanwezigheid waren echter de dames van de Schapenstraat, rue des Moutons, ik doe een gok: nummer 119,  die toen al  een niet te evenaren reputatie met zich meezeulden en ook nu weer meerdere hoofdvogels hebben afgeschoten. Daarover geef ik binnen vijf jaar en na de volgende grote reünie 'misschien' meer details. Samen met een veertigtal 'laatste Mohicanen' stonden we even stil bij het feit dat onze knoken 40 jaar ouder zijn geworden, onze spieren en gewrichten 40 jaar strammer en dat er op onze harten na diezelfde 40 jaren hier en daar wat sleet begint te komen. De vaststellingen zijn gedaan maar even zo goed de conclusies getrokken: we kijken tevreden terug op wat tijdens en na die memorabele periode onder de vleugels van onze Alma Mater zoal gebeurd is en hebben gedronken op wat nog komen gaat. De volgende veertig!? Bedankt iedereen, heer Polo heeft er écht van genoten. En voor Viv', Vera en Erik: volgende keer doen we deel twee van het M-Museum, geven we de vogeltjes eten en drinken we er ene op het terras...

Marco Polo

Autumn days 'under construction'...

Het wordt de hoogste tijd dat ik mij nog eens aan het blogwerk zet. Zeker nu blijkt dat dit wel eens de laatste zomeraflevering van 2013 zou kunnen zijn, ook al omdat er van die zomer niet veel meer overschiet. We hebben uiteraard met volle teugen kunnen genieten van een lange zonnige periode met hemelse dagen en broeierige nachten, maar zoals het spreekwoord zegt blijven die mooie liedjes niet duren. Voor mij mocht de zomer van '13 nog wel even aanslepen, temeer aangezien men in de weerfabrieken alom reeds  fel aan de voorbereiding van de herfst is begonnen. Da's dan weer goed op tijd! In een paar etmalen werd er, zij het met enige terughoudendheid, toch vlot overgeschakeld van zomer- naar herfstmodus. Het vallend blad, wind en regen, van miezerige buien over druilerige wolkenvlagen tot pletsende neerslag. Alles kwam reeds aan bod. En dus dacht 'ons klein': "Da's de moment om mijn schup af te kuisen!" Ze pakte haar biezen en vertrok naar Kayseri (Turkije) om nog een seizoentje aan haar internationale basketbalcarrière toe te voegen. We wensen haar veel succes. Na de kennismaking en een korte training mocht ze zich al direct opmaken voor een eerste feestje,want op 13 september...

Geheel in de lokale stijl natuurlijk! We hadden niet anders verwacht, en als binnenkomer in een nieuw team zijn er slechtere situaties te verzinnen.
Wie minder geluk gehad heeft en niet zo'n goed gevoel overhoudt van het voorbije zomerweer is onderstaand heerschap. Of is het een zij? Er valt zelfs helemaal niks meer te voelen: tijdens de droogteperiode is deze rakker voor de hitte gaan schuilen in een belommerde bloempot achter het tuinhuis. Prima idee, ware het niet dat de aanhoudend hoge temperaturen sneller tot uitdrogingsverschijnselen leidden dan verwacht en dat dit prachtexemplaar dus in geen tijd zijn flexibiliteit en de daaraan gekoppelde springcapaciteit kwijt was. Gedaan met springen, en wachten op de bodem van de pot tot een of andere reddende engel zou passeren. Dat was uiteindelijk Heer Polo zelf, maar veel te laat. Totaal verdroogd en proper uitgehard zat het restant van deze puittepad mij aan te staren over de rand. Geen beweging meer, zelfs geen oogknip. En netjes in de houding, klaar voor de grote sprong...

Een sprong die, mocht hij alsnog zijn uitgevoerd, hem of haar midden tussen twee van mijn zomerse leeservaringen had laten terecht komen. Met de nodige aandacht en een Poloiaanse verbetenheid die eigen is aan Heer Marco heb ik mij door de spionage-perikelen rondom D-Day geworsteld. Een boek dat mijn aandacht trok tussen de aanbiedingen van het Knack-nummer waarmee ik mijn abonnement heb afgesloten. Reflexmatig gereageerd, gekocht en daarna heel plichtsgetrouw doorwrocht tot en met de laatste pagina.

Ik heb er al betere gelezen, en hoewel de recensies gewagen van 'lezen als een trein' en 'uitermate boeiend' heb ik daar zo mijn eigen gedacht over. Dan was de volgende van een heel ander allooi. Sterk geschreven, rauw maar zonder sensatie op te zoeken en met een prachtig uitgetekende karakterstudie als rode draad. Jonge Italianen die op missie zijn in Afganistan. Iets heel anders dan de titel doet vermoeden, hoewel: na 250 bladzijden komen we geregeld aardig dicht in de buurt...

En dan was er nog het voorbije weekend tijdens hetwelk 'De Bende van Jef' verzamelen had geblazen bij broer Roger in Brugge. Als aanloop, en om de file-problemen aan de Kennedytunnel, de E34 of andere snelwegen te vermijden waren Polo & Pola reeds vroeger op stap en maakten wij een ommetje langs Damme. Het regende toen nog niet, maar we hadden het weer ook niet echt mee. Toch is dit zicht op de Damse Vaart meer dan de moeite waard, en maak ik mij sterk dat deze prent het ver gaat schoppen in de TOP 12 van 2013.

Dat weekend was er dan weer één om in te kaderen. Wie op zoek is naar een goeie B&B kan ik alvast R&R aanraden. Voor meer details moet U persoonlijk langskomen, en dan heb ik het zeker óók over een gepocheerd eitje...

Marco Polo

Zomer op zijn laatste zeebenen...

Na de twee vorige epistels, die beiden ons recentelijk verblijf aan de Belgian Coast betroffen en respectievelijk aan de kunst en de kids aldaar gewijd waren, wil ik er zoals beloofd nog eentje aan toevoegen om aldus de Noordzee-trilogie 2013 van Marco Polo te completeren en af te ronden. Deze keer hadden we echt de ultieme momenten van de schoolgerelateerde zomervakantie uitgekozen om er met 'de gasten' op uit te trekken, en het was eraan te zien dat het seizoen op zijn laatste benen liep...

De meeuwen meeuwden af en toe nog statig en de golven golfden onophoudelijk naar het strand... maar die arrogante geelbekken hielden het eind augustus duidelijk voor bekeken en lieten Uw fotograaf bij regelmaat een poepje ruiken. Poseren was er niet meer bij, laat staan in superslow door het zwerk zeilen. Neen, als de portrettentrekker op de proppen kwam draaiden zij hun hielen en dribbelden met een hautaine blik over hun schouder gewoon een eind weg. Ze hadden er blijkbaar genoeg van en droomden al vooruit over herfststormen, een onder schuim bedolven branding en verlaten stranden. Het seizoen was goed geweest, evenzo voor de meeuwen, maar nu hoefde het niet meer...

 

Ook de strandvoetballertjes hadden het bijltje erbij neergelegd. Week in week uit hebben zij zich ingeleefd in de rol van Braziliaanse balgoochelaars op de stranden van Copa Cabana en Ipanema. Sjotten van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, maar na negen lange weken is de bal versleten en zijn de Neymars, Ronaldos en Ronaldinhos terug naar het hinterland en de schoolbanken afgezakt. Het uitgerafelde restant van hun favoriete speeltuig is achtergelaten en valt ten prooi aan de golven. Hier is er definief afgefloten. Zelfs geen drie minuten extra-tijd...

De redders troepen samen tijdens hun laatste diensturen. Gele vlag, opletten, maar met z'n vijven voor één enkele zwemmadam... Beetje van het goede teveel? Ze hebben een hele zomer lang hun best gedaan om alles in goede zwembanen te leiden en ook voor hen mag het september worden. Mijn speciale dank gaat uit naar 'Wim' op het strand van Oostduinkerke. Bij navraag wist hij Witse ervan te overtuigen dat die goed op tijd moest vertrekken om 'over en weer' naar Engeland te zwemmen. Anders zou hij nooit voor donker terug zijn.

De kitesurfers van hun kant kennen dan weer geen grenzen, zij gaan gewoon door. Zomervakantie of niet, zij zullen in grote getale aanwezig blijven voor onze westkust. Daar is veel plaats, én veel wind. En de boei geeft de goede richting aan. Ook naar Engeland...?!

Op het staketsel van Nieuwpoort zijn de kruisnetten niet meer uitgehaald en staan de takelstangen  werkloos in het gelid. Gisteren nog een drukte van jewelste en geduldig wachten tot er een totebel vrijkwam, maar vandaag heerst er rust en discipline in de rij. Geen kat aan de reling, maar ja: die vissen dan ook niet met een kruisnet!

En dan zijn er de strandkabines. Die blijven nog enkele weken beschikbaar, maar staan er meestal leeg en verlaten bij. In De Panne staan ze er nog op hun zwarte spaakwielen, een beetje scheef af en toe en helemaal niet recht in de rij. De meeste gestreept in felle kleuren geschilderd, maar af en toe ook iets soberder. Wie herinnert zich nog de briefjes van honderd Belgische franken uit de jaren '90? De strandscene van Ensor op de achterkant: zo van de plage in De Panne geplukt. Maar ook einde seizoen, en zo loopt alles en iedereen op zijn laatste zeebenen...

Marco Polo

Alles KIDS aan de kust...

Mijn schuchtere, edoch kunstzinnig geformuleerde slotvraag aan het eind van de vorige bijdrage heeft geen resultaat opgeleverd. Geen enkele van mijn lezerinnen/-essen is zover gegaan dat zij, na het zichzelf te pronk stellen onder een hoogzomerse lichtinval, een opname van zo'n allicht zeer appetijtelijke pose heeft doorgestuurd naar Uw amechtig hopende en vol verwachting levende bloggeraar. Het is dus wéér niks geworden. Voor straf keren die weergoden hun huig naar de herfstwind en moeten we het na een zeer genietbare schoolstart al opnieuw stellen met de alledaags Belgische klimatologie: niet te warm en niet te koud, niet te droog en niet te nat en bovendien wat windvlagen, maar dan ook weer niet té. Bovendien korten de dagen en valt het duister ons steeds vroeger op de nek.  Wie zich geroepen voelt om daar iets aan te veranderen kan alsnog overwegen de gevraagde prenten door te sturen. Heer Polo én de geest van Louis-Paul zullen U eeuwig dankbaar zijn. Hoe dan ook was er de belofte om een verlengstuk te breien aan het vorige verslag, en als Polo iets belooft dan doet hij dat. Wanneer, dat is nog de vraag, maar deze keer hebben jullie geluk en wordt het geduld niet te lang op de proef gesteld.

Bij aankomst in Oostduinkerke gingen we met de kids vrijwel direct op pad om te controleren of de zee er nog was. Daar hadden we zo onze redenen voor: op het eind van de rit kwamen we langs de Polderweg, de Zandweg, de Duinweg, de Abdijweg... en tot onze grote ontsteltenis was de inrit van het park recht tegenover de Noordzeeweg. Als alles weg is, dan kunnen we beter eerst even checken of het wel de moeite is dat we blijven...

Oef... gelukkig was de zee er wel, en was het de daaropvolgende dagen meer dan de moeite waard! De eerste dag hielden we het bij een stevige wandeling, voeten in het water, richting staketsel van Nieuwpoort om reeds halverwege vast te stellen dat het goed was en tijd voor een eerste terrasje. Daags nadien was het Wout die, op muzikaal aanraden van Bart Peeters, heen en weer naar Engeland zwom en nog energie over had om zijn exploot met een fikse spurt richting strand af te ronden...

Witse van zijn kant deed er alles aan om de hongerigen te spijzen en kweet zich met verve van die zware taak: de garnaalvissers assisteren en een hele echte 'grijze' uit de branding slepen. Ge moet het toch maar kunnen hé...

 

Merci makker, dat hebt gij goed gedaan!
Natuurlijk wordt op het strand naar aloude gewoonte de strijd aangegaan met de getijden. De drie Sweverkes staken hun schoppen bij elkaar en werkten zich de pleuris om op tijd een stevig fort te bouwen dat als eerste het wassende water zou weerstaan. Samen aan de slag, beurtelings even uithijgen, weer overleggen, nog een extra dam bouwen, alles stevig aankloppen, niet opgeven...

En dan was daar de zee. Golf na golf kwam peuteren aan de grondvesten, spoelde de eerder opgeworpen  waterkering achteloos van de kaart. De kids gaven zich niet zomaar gewonnen: onder luid geschater en gekweel bleven ze hun best doen om de boel terug te versterken. Maar net als zovelen voor hen moesten zij na een tiental minuten in de Noordzee hun meerdere erkennen. 't Zal dan voor een volgende keer zijn, hé gasten...!

Gelukkig was er in onze bungalow een sauna, en konden de vermoeide strijders zich daar te rusten en te transpireren leggen. Heerlijk. Daarna fris afspoelen en dan slapen als een roos!

De volgende dag weer present en klaar om die vermaledijde golven te lijf te gaan, de duinen te bestijgen, het binnenzwembad te verkennen, een berg pannekoeken te verslinden en als een grote de confrontatie aan te gaan op de mini-golf. Dat zoiets zijn sporen achterlaat was te verwachten, maar is te verhelpen met de nodige nachtrust en af en toe een tussendoortje : onze kapitein geeft dan ook het goede voorbeeld met een powernap bij Hole 10...

Dit verhaal maakt deel uit van een drieluik over onze eindeseizoensweek aan de vaderlandse kust. Dat het zomerseizoen ten einde liep heeft heer Polo zelf kunnen vaststellen en dan maar meteen op de pixelsensor vastgelegd. Resultaten daarvan presenteer ik U bij een volgende gelegenheid.

Marco Polo

Kunst aan zee...

Eindelijk, na lang aarzelen van mijn kant en dito wachten Uwentwegens, eindelijk heb ik mij nog eens aan de eenentwintigeeuwse monnikentafel gezet, het ganzeklavier afgestofd, de pc-pen gescherpt en mij overgegeven aan de opwelling mijner zieleroerselen die na bijna twee weken blogstilte dringend aan een ontluchtingsmoment toe waren. Wat is er eigenlijk aan de hand? Wat staat er op het spel? Uit welke mouw zal de aap komen? Of zal het een wit, een blauw, dan wel een geel konijn zijn dat in de loop van deze publicatie zijn opwachting maakt? Ik zal er niet rouwig om zijn als mij links of rechts een hand wordt toegestoken bij het plaatsen van deze mededeling, want echt vlot loopt het niet na deze periode van uithuizigheid. Een week was er gezegd, en die hebben Pola & Polo doorgebracht aan zee: grondgebied Oostduinkerke, in het gezelschap van de drie kleinkinderen. Schitterende tijd gehad: flinke kinds waar je op een ontspannen manier mee kunt omgaan en die er ook voor zorgen dat iedereen geniet van zo'n week "samen weg zijn". Hemelse momenten en dus de zoveelste gelegenheid om deze blog ruimschoots van beeldmateriaal te voorzien. Sta mij echter toe het aanbod over enkele opeenvolgende afleveringen te spreiden: het geeft mij de gelegenheid om het semi-professioneel raaskallen weer mondTjesmaat op te bouwen, terwijl het U de onaangename gevolgen van een plotse overdosis Poloiaanse Mededelingen bespaart. Ik begeef mij nog even naar Grooveshark.com, alwaar ik naar Dire Straits navigeer, doorscroll naar On Every Street en kies voor "Album afspelen". Er zijn veel slechtere achtergrondsounds te verzinnen om een blogske te plegen. En dan nu, zoals gezegd: er terug tegenaan, en zoals beloofd: het konijn!!

Dit prachtexemplaar waakt over een parkeerrotonde op het einde van de Zandzeggelaan, in de luwte van de Oostduinkerkse duinengordel en vlak bij een héél rustig stuk 'plage'. Het stamt uit een van de voorbije driejaarlijkse Beaufort-kunstmanifestaties aan onze Belgische kustlijn, en is dus niet zomaar 'een konijn'! Juist: het is er een met een stamboek, hoewel...! Als ik er het Beaufort-boek op na sla, hetwelk zeer de moeite loont om eens aan te klikken, vind ik er geen gekleurde konijnen. Strange...
Maar laat dit slechts één facet zijn van wat er aan kunstzinnigheid te rapen valt langs de Noordzeekust. Zo stond ik een dag later, tijdens een uitwaaiwandeling langs de waterlijn, oog in oog met deze freule.

Een werk van Wim Galicia: Zeemeer Zeemin. Het kadert in een kleinschaliger project dat de gemeenten Koksijde en Oostduinkerke op artistieke wijze aan elkaar linkt: Getij-Dingen. Tegen de vijftien strandpalen op hun gemeenschappelijke waterlijn - die bij vloed kopje onder gaan en bij eb vrijwel helemaal boven water komen - werden evenveel kunstwerken bevestigd, die daarna aan het destructieve geweld van de Mare Frisicum worden overgeleverd en zolang zij eraan kunnen weerstaan te bewonderen blijven tijdens een pittige wandeling over het laagwaterstrand aldaar. Volgens mij is deze van de heer Galicia de laatste van de editie 2012. Sterk werk. Proficiat!
En dan staat er aan de andere kant, in Nieuwpoort, een fiere madam naar de zee en en het bijhorend staketsel te turen: Godin van de wind, van Antoon Luyckx. Minstens een wandelingske waard...

Of wat te zeggen van de zelfgemaakte 'kunst' van Joke? Een pracht van een bloemstuk, eigenhandig gefabriceerd op het strand, dat we met eenparigheid van stemmen té mooi vonden om nu al te verkopen. Zelfs niet voor honderd handvollen schelpjes...

 

 Als afsluiter zijn we de laatste dag van ons verblijf aan zee, hoe kan het ook anders, even het binnenland ingereden. Al was het maar om de terugweg naar de Hobokense Polder in te zetten. Zit daar een donkere deerne op haar knieën in het gras. Contactlens verloren...? Verstoppertje spelen...? In blote aanbidding...? Drie keer fout. Het betreft hier een topwerk van eigen bodem: La Caille/De Kwartel van George Grard die een plaats kreeg in een weiland voor Abdijhoeve Ten Bogaerde.
       

Op enkele duive-, meeuwe- of zijn het toch kwartelscheten na een proper werk. Hetzelfde kan gezegd worden van de Vrouw die naar de zon kijkt - op het centrale grasveld van dezelfde locatie - van ook weer dezelfde kunstenaar.

 

 Met het huidige zonnige weer hoop ik van mijn lezeressen/ -innen eerstdaags gelijkaardige prenten te mogen ontvangen. Laat U maar eens goed gaan meisjes. In naam van de kunst, aan zee en/of elders...

Marco Polo

Komen sommige dingen dan toch in drievoud ?

Is het de vage indruk van een melig aanvoelen, een twijfelachtig vermoeden, het resultaat van stug giswerk, of is het de werkelijkheid zelve? Kwamen vroeger, en dan vooral bij aanvang van deze publicatielijn, de Mededelingen met meer regelmaat en een hogere frequentie uit het pc-klavier dan wel de laptop te voorschijn en vielen er meer en sneller bijdragen te rapen op deze webstek? Wie gaat het zeggen? Ik niet, Walter...
Wat ik aan deze kant van het communicatieplatform wel vaststel, is dat heer Polo meer en meer gebruik moet maken van al dan niet verzonnen redenen en uitvluchten om het lange uitblijven van een nieuwe bijdrage goed te praten of te rechtvaardigen. Warm weer, te nat weer, géén weer? Teveel om handen of net niets om handen zodat er dan ook alleen maar niks te melden valt? Drukke bezigheden, uitstappen die elkaar te snel opvolgen, akkefietjes hier en beslommeringen daar? De rikketik...? Alles is de revue al eens gepasseerd, dus val ik noodgedwongen in herhaling: teken van ouderdom, schrijfmoeheid of toch gewoon de realiteit onder ogen zien. Het moest wel, ik kon er niet omheen. Voor ik U in kennis stel van mijn zoveelste excuus geef ik een overzicht van wat mijn dagen de afgelopen week zoal gekleurd heeft.

Een allesverhelderend beeld hieronder, dat dit keer veel meer dan duizend woorden waard is - let's say a 4000...- toont U een bezoekster/bezoekerin en enkele familieleden die de Hobokense stulp van Uw dienaar met een passage vereerden. Mireilla is de voor U vreemde eend in de Polderbijt, en de anderen hoort U eigenlijk te kennen. Paar keer samen aan tafel, vertellen over de basketervaringen in Spanje -want daar lag Anke's buitenlands bezoekkalf gebonden -  en bij uitbreiding en na terugkeer uit La Douce F. de kampeerverhalen van Bram en Shanthi. Zeker de moeite waard om in het geheugen op te slaan, en wat is er dan beter dan een  eenentwintigeeuwse  huisgemaakte pixelmatig vastgelegde daguerrotypie ?

Leuke zonnige dagen. Want over het weer viel de voorbije dagen niet echt te klagen, ook niet in Belgikistan. Vandaar dat er reikhalzend werd uitgekeken naar een volgende afspraak. Teneinde de vacantionele uitloopfase voor enkele ex-Pitocollega's wat draaglijker te maken hadden we bij een vorige gelegenheid beslist en besloten om ons en elkaar nog eens te treffen voor het apenkot weer op stelten zou komen te staan. Trefpunt: het Antwerps FotoMuseum. Voor een babbeltje en een drankje, een bezoek aan de tentoonstellingsruimten, het uitwisselen van a- dan wel depreciaties over het getoonde aldaar, een hapje op een nabijgelegen terras en een breed uitgesponnen stadswandeling op zoek naar een aanvaardbaar dessert. Uiteindelijk weer op pad om de fiets en de auto's terug te vinden, en na een heel gezellige dag volmaakt ontspannen afscheid nemen.

What do you think? Klaar voor de volgende?!

Niet echt klaar, en zonder afspraak, maar zo'n vier uren later stond ik alweer aan het mij ondertussen welbekende loket van de spoedgevallendienst in GZA St Augustinus! Wat nu weer? Weer van dattum! Het kwam behoorlijk onverwacht: om half elf zaten we in de Berlin nog onze hartslagen te tellen en te vergelijken, en bleek de mijne het met 62 meer dan goed te doen. M'n gedacht! Zoiets zegt blijkbaar niets over wat er binnen de kortste keren komen kan... 

En dus mocht ik voor een derde keer deze zomer vanuit de Spoed de lift in en boven naar het HB-kwartier, de hartbewaking. Dat ze mij nog elke keer een polsbandje omdoen? Iedereen kent mij daar ondertussen, sommigen zelfs met de voornaam.

 

Mijn verblijf aldaar heeft nu niet lang geduurd. Na een paar uren sprong de rikketikketikkietak weer in de maat en mocht heer Polo beschikken. Thuis heb ik mij, tegen beter weten in (?), toch maar weer ontdaan van mijn streepjescode en heb ik ook de dagdagelijkse draad weer opgepikt. Ik ga mij er deze keer niet al te euforisch over uitlaten, maar mits inachtname van enkele up's en down's kan de wederopstart toch als geslaagd beschouwd worden. We zien wel waar en wanneer het schip een volgende keer strandt. Gelukkig liggen er nog enkele boeken te wachten, zodat ik mijn dagen voorlopig in alle leesrust kan doorbrengen. Of mijn tussentijden invullen met het televisioneel opvolgen van de verrichtingen onzer Belgische hockey-dames en -heren tijdens het EK 2013 in Boom. Straffe toeren: allebei in de halve finales, en de mannen gaan zelfs nog een stapke verder. Vandaag en morgen zien we hoever ze het uiteindelijk schoppen. Volgende week moet U niet al te veel verwachten op deze blog: de kleinkinderen gaan dan met alle tijd en aandacht lopen. Het hoe, waar, wanneer en waarom vertel ik U later, in een volgende Mededeling van ...

Marco Polo

Murderball of rolstoelrugby...

Om aan te sluiten bij de vorige publicatie alhier stel ik in zuiver Meertensiaanse termen vast dat deze blog de taggetigduizend 'clicks' nadert. Had ik nooit gedacht noch verwacht. Maar nu we toch bijna zover zijn én het er hier over hebben, kan ik niet anders dan alle lezers, -innen en -essen, van deze blog hartelijke danken voor hun aanhoudende belangstelling. Het is een vorm van respons die dagdagelijks voeding geeft aan de leuter-, schrijf- en publiceerdrang van Marco Polo in deze Mededelingen-site. Stel U voor, en dat kunt U als volger van dit onnozelhedenkabinet als geen ander, stel U voor dat we binnen afzienbare tijd de 88.888 leesregistraties halen. Zal ik heer Meertens dan vragen om die score persoonlijk te komen voorlezen? Het zou zowaar kunnen doorgaan voor een 'Taggetig' Grand Cru ...

Maar zoals zo dikwijls na een eerste alinea vol dwaze praat, en dus naar een ondertussen tot goede gewoonte geëvolueerde regelmaat, schakel ik over naar de orde van de dag. Dat wil dikwijls zoveel zeggen als een in de vorige bijdrage gedane belofte nakomen, en dat is ook nu weer het geval. Ik heb tijdens de afgelopen week een voor mij geheel nieuwe sport ontdekt en meteen weten te waarderen. 
 

Rolstoelrugby: een balspel voor mannen/vrouwen met een beperking, die - zoals de naam het zegt - zich in een rolstoel verplaatsen. Oorspronkelijk kreeg het de naam Murderball mee, een term die - zij het niet geheel vrij van enige prozaïsche overdrijving - de lading behoorlijk leek te dekken. Later ook de titel van een beklijvende documentaire. Geen sport voor watjes. Stevige duels, stoere rolstoelen die bijna als wapen mogen gebruikt worden. Behoorlijk wat gezonde agressie. Testosteron en adrenaline op rolstoelwielen. Maar tegelijk een enorm respect voor tegenstanders, refs en reglementen. Duidelijke regels, die op een klare manier gehandhaafd worden en zoals gezegd: nagevolgd en gerespecteerd worden. Een sport die zich niet te goed voelt om op zoek te gaan naar het beste in de regelgevingen bij andere sporten en die aan te passen naar en te integreren in het rolstoelrugby. Gewoon schitterend!

De voorbije week dus te bewonderen tijdens het EC Wheelchair Rugby 2013 in Polo's eigenste Hoboken. Een opendeur gebeuren, pure promotie, geen inkomgelden, wel vrijwillige bijdragen, laagdrempelig topsport beleven. Meerdere keren sprong Uw dienaar op zijn stalen ros om de achthonderdachtentaggetig meters die mijn stulpje scheiden van de ExtraTime-sporthal, hier achter de hoek, te overbruggen en nog maar eens een matchke van de Belgische ploeg of een ander topteam mee te pikken. Nooit bedrogen uitgekomen, altijd sportbeleving van de bovenste plank en dan nog dikwijls superspannend mét hoge scores. Geweldig! Een sport die mij echt heeft bekoord. Een pluim voor de Belgische ploeg die een zeer verdienstelijke vijfde plaats behaalde en zich kwalificeerde voor het WK 2014 in Denemarken, respect voor de Zweden die op en over hun tegenstanders gingen en verdiend kampioen werden. Maar mijn mond hangt nog steeds open van verbazing bij het aanschouwen van zoveel sportmotorisch vernuft en snelheid van uitvoering. Hoewel er in elke ploeg wel een paar echte knallers rondreden sloegen de 'killer crossovers' van de Finse Leevi Ylönen  mij telkens met verstomming. 

 

Ik weet niet of er zo'n trofee wordt uitgereikt, maar omwille van de pure techniciteit en hoog niveau van uitvoering is hij voor mij de MVP van het tornooi. Merci Leevi, en alle andere moord-ballers, ik heb enorm genoten van jullie prestaties. 
Oh ja, en waarom Murderball een naamsverandering moest ondergaan? Het killer-imago stootte de sponsors af, en die heb je natuurlijk wel nodig om grote organisaties op touw te zetten en aan promotie te doen. Vandaar wheelchair rugby, et pour les flamands: rolstoelrugby.

Marco Polo

Taggetig is praggetig...

Op dit moment vul ik mijn dagen, naast wat fietstochtjes in de nabije omgeving, voor een groot gedeelte met kijksporten. In een volgende bijdrage zal ik U onderhouden over mijn nieuwe ontdekking: rolstoelrugby, maar eerst komt het WK atletiek 2013 in Moskou aan bod. Daar is heel wat over te vertellen en ik heb al knappe dingen gezien, maar de strafste van allemaal... is onze Sporza-commentator Kris Meertens. Er is mij deze keer iets opgevallen, en ik verdenk de regie ervan dat zij een lepel in de werkverdelingpap hebben. Het valt op dat Meertens steeds aan bod komt als er wedstrijdverslag mag gedaan worden waarbij de eindresultaten in de '80' lopen. U weet wel: tachtig!! Dan is Marc Willems, de co-commentator, plots in geen wegen of velden, noch tribunes, te bekennen en mag Kris voluit zijn gangen gaan om het kijkerspubliek in een heel eigen stijl op de hoogte te brengen van en te laten delen in een opmerkelijke eigenschap die het gevolg én een uiting is van zijn Antwerpse komaf. Hier gaan we:
Jonathan Borlée plaatst zich voor de finale  van de 400m in een tijd van 44" vijfentaggetig. In de zevenkamp bij de dames loopt de Nederlandse Schippers de 200m in 22" vierentaggetig, terwijl Eelco Sintnicolaas, nog een Noorderbuur, zijn 100m in de tienkamp loopt in 10" vijfentaggetig en de kogel 13 meter eenentaggetig ver werpt. Justin Gatlin, van zijn kant, wint zilver op de 100m in 9" vijfentaggetig en de Amerikaanse Shalane Flanagan wordt achtste op de 10.000 m  in 31'34" drieëntaggetig. Zijn commentatoriele hoogtepunt bereikt 'onze' Kris tijdens dit tornooi bij het polsstokspringen: bij de mannen gingen  Holzdeppe en Lavillenie over 5 meter negenentaggetig, terwijl Otto, Walker en Mohr ieder over 5 meter tweeëntaggetig gingen. Maar ook bij de dames was het prijs: Isinbajeva, die zich tussendoor snel even uitte als homofobe Poetin-aanhangster, won met 4 meter negenentaggetig voor Suhr en Silva die allebei over 4 meter tweeëntaggetig gingen.

Er vielen nog veel prachtige momenten te noteren tijdens de commentaren van heer Meertens, maar ik sluit hier af met een hele mooie: Adams won het kogelstoten bij de vrouwen met 20 meter achtentaggetig. Wellicht maken we het nooit mee, maar toch zou het de moeite waard zijn: een historisch wereldrecord op de 100 meter in achtachtentaggetig...?!!

Wie het ooit loopt maakt niet uit, als Meertens dan maar commentaar mag geven en aansluitend het interview met de nieuwe kampioen mag doen. Zou praggetig zijn!!

Marco Polo

Een dag aan zee...

We 'zen' weer een paar dagen verder en dus is het de hoogste tijd om opnieuw een blog te plegen, tot lering ende op de hoogte stelling van mijn lezers, -essen en -innen. Waar de monniken eertijds de ganzeveer ter hand namen teneinde de heilige schriftuur en andere kronieken, notulen of bulletins te copiëren, bij middel van fleurige miniaturen te verluchten en als bruikbare overdracht aan het nageslacht op te leveren neemt Uw nederige verslaggever van alledaagse onnozelheden bij tussentijden - edoch steeds zeer conciëntieus - plaats voor (volgens anderen achter) het pc-klavier en laat daar zijn vooral voor het vrouwelijke lezerspubliek verwarring zaaiende geest de vrije loop. Die momenten van opperste concentratie worden met de nodige consideratie uit het beperkte aanbod gelicht, waardoor de voor publicatie weerhouden items aan een zeer strenge selectie worden onderworpen en U dus niet zomaar gelijk wat op Uw dagelijks blogbrood geserveerd krijgt. Er mag sprake zijn van een poging tot kwaliteit en het niveau van de verslaggeving mag af en toe boven het maaiveld van de faits-divers journalistiek uitsteken. Maar niet te ver en niet te dikwijls.
Dus heb ik het snel weer over het weer. Na de warmte en de droogte waren daar de buien en de regen en opnieuw de zon, en dat alles heeft ervoor gezorgd dat het gras weer groen wordt. Aan deze en gene kant van de heuvel, in de vlakte en de dalen, in den draai en achter den bocht. Om met kennis van zaken verslag te kunnen uitbrengen over die graad van groente in onze lage landen hebben Polo & Pola koers gezet naar de kust. Op uitnodiging van 'ons' Bea zijn wij naar Knokke getrokke(n). Zonder koelbox, maar wel als dagjestoeristen. Eens geparkeerd op de Zeedijk heb ik mij van het groen niet veel meer aangetrokken. Volle 24 uren stationeren op de rand van het strand met onbeperkt uitzicht over de Noordzee en de bijhorende strandkabines voor de prijs van enkele uren je auto langs de kant van de weg stallen in Amsterdam of een avondje-uit met achterlating van je vehikel in een of andere Antwerpse parkeergarage. Alles heeft zijn prijs, en dus viel dit mij enorm mee. Zeg nu zelf, met zo'n panorama...

Het werd een supertoffe dag. Heerlijk bijbabbelen bij een even heerlijke lunch. Herinneringen ophalen, want 't was weer veel te lang geleden. Dan naar 't strand, toch maar het zeil opzetten en direct een stevig uiltje knappen. De zon deed 'ook' flink haar best en kwam er goed door. Tijd voor een wandelingske langs de vloedlijn, mojito's en een Duvel (of twee) op Beaufort Plage. Daarna eten op den dijk en de wankele tocht terug door het losse strandzand naar de kabine om onze spullen op te halen.

Er volgde nog een koffie na en bij de warme tinten van een in de zee zakkende zon overliepen we nog eens snel wat er allemaal geweest was, wat we zeker nog eens moeten doen, waar we het een volgende keer nog over zullen hebben en dat we dit absoluut meer moeten doen. Het was genieten van de babbels, de madammen, de lucht, de zon, de zee, de ideeën. Tijdens het gesprek speelt het licht een sterke partij op de océ an die de zijwand van het appartement siert...

Tot slot hebben we het nog eens over Jo, dat hij er al zolang niet meer bij is, en dat het dus eigenlijk niet meer compleet is. Gevoelens die ook met goeie vrienden niet altijd, eigenlijk nooit, goed onder woorden zijn te brengen. Bea heeft er net een boek over gelezen waarin naar haar aanvoelen de juiste snaar wordt geraakt: Hoogteverschillen van Julian Barnes. Over ballonvaart en fotografie, over afscheid, gemis, rouwen en verdriet. Een onvoorstelbaar straffe combinatie. Ik mag hem lenen en zal hem lezen.

Terug thuis. Kahneman moet even wachten. Barnes komt nu eerst. En inderdaad, het is een prachtig werk met zeer indringende passages. Heel gevoelig ook. Of het allemaal juist is kan ik nu niet beoordelen, maar mijn feilbare denken zegt mij dat het er niet ver naast kan zijn. Bedankt Bea, voor de tip en het uitlenen. Het wordt, hoewel van een heel andere orde, wellicht mijn tweede Parfum. Een boek dat ik een eerste keer las op uitleenbasis, daarna zelf aankocht, het nog meerdere keren geheel of gedeeltelijk herlas, zelf uitleende en waaruit ik nu nog bij momenten een hoofdstuk herneem.
Omdat het zo goed is.
Omdat er zoveel in zit, écht... ik 'zen' der zeker van!

Marco Polo

Rainy Wednesday: Wet, Wet, Wet...

De weersvoorspellingen zijn de laatste tijd behoorlijk accuraat: warme dagen zijn op een graad na zo warm als aangekondigd, droog is poeierdroog en als er regen op het programma staat dan regent het ook. Frank en Sabine zijn in topform en slaan de meteorologische nagel bijna doorlopend én heel nauwgezet op de prognostische kop. Vandaag is weer zo'n dag aan 100% : Belgikistan doet de Yankee reisslogan "If it's Wednesday and it's raining, this must be Belgium!" alle eer aan. Het ís woensdag en het regent een hele dag lang, van pijpestelen over buien tot miezerig gezeik: dit moet wel Belgarije zijn. Deze keer komt het voor gras en groenten, tuin en Polder, bloemen en struiken net op tijd. Na een droge en warme julimaand, zoals het een zomerse periode past, waren we dringend aan besproeiing toe. En kijk, de grote Baas hierboven bedient U en (vooral) mij deze keer op onze wenken. Voor wie wel de baan op moe(s)t vandaag is het natuurlijk andere koek: files alom, wateroverlast (!) en de daarbijhorende hinder, wachttijden, aanschuiven, en te laat komen is en zal Uw deel zijn. Als we de klimatologische orakels mogen geloven dan is het vanaf morgen alweer droog en warm en kan de tijdens het lopende etmaal geleverde hoeveelheid H₂O gebruikt worden om de planten met de nodige zonneschijn weer een boost te geven.

Wie jaarlijks ook een originele boost krijgen zijn de spelers en supporters van de Schotse tweedeklasser Ayr United. Bij het begin van het seizoen wordt daar de nieuwe uitrusting geshowd door een stel knappe meiden die de voetbalhoofden op hol brengen en de sportieve harten sneller doen slaan. Uit- en thuisshirts worden hun op het bevallige lijf gepaint en zij presenteren het geheel op een zeer aansprekende manier...

Ik vind wel dat ze daar met grote toppen spelen.
Nu al..., wat moet dat in de winter worden!!?

Marco Polo

Simple Simon says...

Voor al wie, zowel mannelijk als/... maar in deze context wellicht vooral vrouwelijk bedoeld, de vorige bijdrage slecht verteerd heeft omwille van teveel prutserijen, prietpraat en 'uit de lucht' gegrepen zijsprongen, doe ik mijn best om vandaag een iets rechtlijniger uiteenzetting bij elkaar te schrijven. Ik begin met een terugblik op het na-Tour Dernycriterium  in Antwerpen van één augustus. De organisatoren zijn de meest extreme weersomstandighedendans gelukkig mooi ontsprongen. Tussen enkele regendagen met stevige onweders en een heuse hittegolf door genoten ze van alles wat aan klimatologische factoren noodzakelijk is om van zo'n gebeurtenis een succes te maken: droog, niet te warm, en maar een heel klein beetje wind. Leuk, eenvoudig en zeer overzichtelijk parcours. Originele wedstrijdformule met bijna retro-toestanden door het derny-aspect. Dat alles prima in beeld gebracht door ATV, en op de omloop nog eens extra aangeboden op grote tv-schermen. Veel volk en een aangename sfeer. U hoort en leest het goed: het huizenhoge wielerkritikasme van Uw dienaar slonk tijdens het verloop van dit evenement zienderogen. Mijn hart staat, vooral dankzij de gemoedelijke sfeer en het aangename gezelschap, weer op een kier voor de pedalenkoers. Nog niet echt voor alles, enige terughoudendheid blijft aan de orde, maar er is een spleetje licht (aan het eind van de fietserstunnel). Met dank aan buurman Raymond voor de uitnodiging en mijn Belisol-vriend Theo voor de professionele begeleiding. 

 

Als klap op de vuurpijl won André Greipel, in loondienst bij het Lotto-Belisol team, de wedstrijd.  En niet te vergeten dat de aanwezigheid van hun beider eega's, Denise en Eliane, mijn eigenste Pola en haar moeder er voor gezorgd hebben dat deze dag voor mij alvast met stip genoteerd staat in de zomerkalender van 2013. Ik zie wel wat ervan komt, maar een herhaling van deze belevenis in 2014 zie ik op dit moment zeker zitten.
Daags nadien kwam die heetste tweede augustus sinds de geregistreerde waarnemingen van het KMI.  Het werd warm en 's namiddags nog warmer, tot heet. Bij mijn weten heb ik onderstaande notering nog nooit eerder kunnen aflezen van het thermostaatscherm...

En toch, en toch...
Die avond kwam er hoog bezoek opdagen: twee ex-collega's uit mijn Pito-periode, die tegelijkertijd lid zijn van onze 'Anke-speelt-ergens-basket-in-het-buitenland-en-wij-bezoeken-haar'-reisbende. Egon en Katrijn trotseerden de vooravondhitte en tekenden present. Voor het aperitief zochten we de koelte op achteraan in de tuin, daarna schoven we op naar het terras omdat iemand het toch wat frisjes (!!!) begon te vinden. Nog later op de avond werd het volgens diezelfde 'écht koud' en was er een vestimentaire aanpassing nodig om zonder al te veel klachten de nacht in te gaan...

Perfecte ingreep en dus klaar om de conversaties voort te zetten: het werd een memorabele avond met babbels en lachsalvo's die luid en lang weergalmden in de Poldernacht. 't Was prima, en laat ons dit binnen niet al te lange tijd nog maar eens over doen.

Weet U wat het is

dat ik eigenlijk mis?

Het lopen in mijn blote flikker

en da's de schuld van mijn lunatieke tikker!

Omdat we onze kampeervakantie gecanceld hebben proberen we hier te lande maar wat andere activiteiten te ontplooien. Zo gaan we bij regelmaat een uurtje knooppunteren, U weet wel: fietsen van het ene groen-witte nummerplaatje naar het andere. U nadert knooppunt '40' ... We doen dat rustig, zonder prestatiedrang omdat haast en spoed, zelden... En dan gebeurt er dit: tussen '40' en '9' kom ik voorbij een mij welbekende oprit. Parking 'Spoed', Augustinus, mijn stekje van de voorbije weekends. Ik zal het in mijn onderbewuste teveel gemist hebben zeker? Voor de rest stelt heer Polo het prima!


Om af te ronden kan ik U meegeven dat de 'stevige turf' eerst aan de leesbeurt is gekomen, en dat ik al een goeie honderd pagina's ver ben.

'Ons feilbare denken' van Daniël Kahneman, een spychosofisch exposé over traag en snel denken, beredeneerd en spontaan, overdacht en intuïtief...en wat daar zoal de gevolgen van zijn voor de levende mens op deze aardkloot. Niet altijd even makkelijk, niet écht ontspannend, maar dat komt binnenkort wel aan bod. Nu heb ik mij laten leiden en verleiden door de afbeelding op de omslag: een potlood met een gommetje. Waar heb ik dat (in veelvoud = die) nog gezien? Maakt dat misschien deel uit van mijn verzameldrang?

Zo, om het met simple Simon's vrij vertaalde woorden te zeggen: ik ben maar een eenvoudige boerelul en daar moeten jullie deze keer niet veel van verwachten. Nu zal het wel aan de warmte liggen...

Marco Polo

Nooit te oud...

"Elk nadeel heb z'n voordeel..."
Een quote van ene JC, ooit 's werelds beste voetballer, daarna charismatisch trainer en nog later een uit zelfgebakken hete lucht raaskallende voetbalgoeroe. Cruyffie wist het wel te verkopen, en heer Polo doet er zijn profijt mee. Het nadeel van de recentelijke rikketik-tiktik-trikke-rikke-tikke-tik... mag dan wel zijn dat we deze keer onze zuiderse kampeervakantie even op 'hold' moesten zetten, het voordeel is dat ik "Na tweeëntwintig jaren in dit leven..." Oei, foutje. Dit was Boudewijn De Groot met de woorden van Lennaert Nijgh. Maar daarom niet te min, aai.... da's dan weer Armand. Dat ik na zo'n kleine veertig jaar eindelijk nog eens een midzomerse periode in de eigen contreien doorbreng, de lokale geplogenheden en festiviteiten van net iets dichterbij kan volgen en indien gewenst zelfs kan bijwonen of eraan deelnemen. Neem gewoon al de zomerse slag van mijn vertrouwde Radio 1: de Sonar-toestanden maken mij gek van emotie, nostalgie en sentiment. Grand Cru '66, '68 en '69, om er maar een paar te noemen. Of het dan tussen de hoogzomerse hittedagen af en toe van dattum is en de hemelsluizen opengaan alsof er een heuse wereldbrand moet geblust worden maakt niet zoveel uit. De muziek uit die jaren past bij elk weertype. En dus ook op 1 augustus: traditiegetrouw voelen we vandaag aan als de zomervakantie in de helft en vieren dat met een 'halfvol glas', maar da's enkel en alleen een empatische knipoog naar al diegenen onder U die iets met ons Belgisch schoolsysteem te maken hebben. De realiteit van een op rust gestelde houdt in dat het daarmee nog lang niet gedaan is. En mocht dit voorgaande allemaal wat wazig gaan klinken en U de weledele strot uitkomen, dan steek ik het op mijn recentelijk verkregen leesvoer.

Boeken en schrijfsels allerhande die mijn zomerrevue passeren: onder de dakplataan of de ouwe knottelaar (grof geknotte appelaar!), in een rieten terraszetel of een hangmat, lui uitgestrekt op bed voor het slapengaan of 's morgens in diezelfde bedstee bij het ontwaken, overal en altijd is er wel een boek bij de hand. De verwachtingen zijn hooggespannen. Details en beoordelingen geef ik U bij een latere gelegenheid.
Of dit alles nog niet genoeg is om mij ervan te overtuigen dat een mens nooit te oud is om te leren: op het hogergenoemde Radio 1 loopt Koppiekoppie, een programma rond allerlei "Waarom?"-vragen: de gekste dingen eerst, van dwaze onnozelheden tot behoorlijk intrigerende kwesties, maar steeds met een hoog triviaal karakter. En wat leerde Uw bloggende dienaar vorige week tijdens tweemaal een zestig minuten durend studiodebat? Dat 'triskaidekafobie' een prijzig woord is om de angst voor het getal 13 te benoemen en dat 'procrastinatie' zoveel wil zeggen als uitstelgedrag, maar dan met een paar nullen meer vóór de komma. Da's weer genoteerd. Ben benieuwd hoe lang zoiets blijft hangen in een brein op jaren...? Vooreerst moet het de huidige hittegolf doorstaan, daarna wellicht de aansluitende onweders trotseren, en als de rook om mijn hoofd is verdwenen (daar heb je hem weer!) maak ik de balans op: vooruitgeschoven to do's voor de komende week, dertien in een dozijn!!

Marco Polo

My GameTime...

De zomer heeft er eindelijk echt werk van gemaakt en dus kreunt Belgikistan onder tropische temperaturen. Ik meen mij te herinneren dat wij 'vroeger' op school nog leerden dat België in West-Europa genoot van een gematigd klimaat. Van matigen of doseren is nu echter geen sprake. Ik hoor de heer onze God daarboven al tussen zijn tanden mompelen: "Ondankbaren, inwoners van dat beloofde driehoekig 'melk en honing'-landje aan de Noordzee, gij hebt gezaagd en gelamenteerd omdat het zolang koud was dit jaar, omdat er zoveel regen viel tot een eind in mei, omdat het weer weer op nietsen trok. Awel... ik zal dat eens snel veranderen zie, ik zorg dat alles binnen de kortste keren is opgedroogd, de koude en de miserie vergeten, en... 't is weer niet goed!" Ons Heer heeft het niet gemakkelijk met zijn schepselen, maar geen compassie daarmee. Hij, den Almachtige, had ons maar anders moeten geschapen hebben gehad 'gat'!!

Wij, Polo & Pola, zijn ondertussen aan onze vijfde niet-vakantiedag toe. Niet naar het Zuiden, U kent de reden, maar 'gewoon' hier te lande. Alhoewel,... ook nu weer zorgt Heer Polo voor de nodige afleiding en schijnbewegingen. Wie dacht dat één weekend hospitalisatie voldoende zou zijn om dat gekke hart van mij terug op het juiste spoor te krijgen slaat de cardiale bal toch mis. Ook tijdens het voorbije weekend was het weer prijs. Zaterdagnacht, en ik citeer: "Rikke-tik, rikke-tik, tik, tik, rik, tiktik, tikker tik rik, rikke-tik, rikke-rikke-tik...." Er was geen touw aan vast te knopen: een tricky trick! Ze kennen mij daar al op spoed en hartbewaking, mijn klantenkaart raakt behoorlijk vol. Ook nu werd er een medicamenteuze mouw gepast aan het op hol slaan van mijn tijdbom en werd ik, na enkele (reeds geplande) onderzoeken met goede resultaten, opnieuw geschikt bevonden voor de dienst en ontslagen uit een heerlijk airco-gekoelde hartbewakingsunit en maakte ik na drie maal 24 uren dan toch ook kennis met de Belgische hittegolf. Valt al bij al nog mee, ik moet trouwens niks doen. Al snel kwamen er reacties en wensen voor een goed herstel, en ook nu weer gaat mijn dank naar U allen die mij belden, mailden, sms-ten, FB-chatten, I-messageden, een kaartje stuurden, een babbeltje opzetten, mij moed inspraken en goed raad gaven. Merci allemaal, het doet enorm veel deugd!

Om de titel van deze bijdrage te rechtvaardigen plaats ik hier enkele foto's, U weet wel: de duizend woorden truuk!

Of hoe ik, dankzij het verjaardagcadeau van mijn kids, mijn verzameling GameTime-sweaters op peil blijf houden. Da's meer iets voor koude dagen, maar als we weer hard genoeg zagen zorgt ons Heer wel voor een arctisch naseizoen en komen die truitjes zeker van pas...

Tussen de twee kampen door ging hier heel wat wasgoed door de trommel en hing zijn tijd uit aan de drooglijn. Hét moment om de nieuwe campagne aan te kondigen. Ze kunnen er niet rap genoeg bij zijn: ik wens Bram en Sven alle suXXes met de organisatie. De twee bezoekjes die ik tussen mijn cardiale beslommeringen door aan de kampen in Neerpelt/Overpelt en Tongerlo heb gebracht sterken mij weeral in de overtuiging dat die gasten héél goed bezig zijn. Proficiat.
En dan was er dit nog: vroeg in de ochtend, of toch niet zó vroeg maar op een heel rustig moment passeerde ik een playground op het Kiel, juist: die kleurdooswijk waar buurman Axl Peleman over zingt. Geen kat te zien, maar het gaf mij wel de idee om er een paar foto's te schieten.

Dit is er eentje van. Noem het gerust mijn allerpersoonlijkste expressie van een hyper-individueel GameTime-aanvoelen tijdens deze periode van cardiale commotie: my GameTime...!

Marco Polo

GameTime forever...

M'n verjaardag vieren in eigen land. Het moet zo'n veertig jaar geleden zijn, of langer. Tussen de basketbalkampen van Leuven en daarna BoumBoum bleven er enkele vrije weken over in mijn zomervakantie om de niet zo verre wijde wereld in te trekken en, alvorens aan het nieuwe ketsenbalseizoen te beginnen, de batterijen weer op te laden. Want dat was wel eens nodig. Jarenlang was dit de periode waarin heer Polo en de zijnen hun tent(en) opsloegen in Zuiderse contreien.Veelal Frankrijk, la Douce. Later ook af en toe in Spanje. Maar altijd was ik ribbedebie en jaar na jaar na jaar kwamen de geschenkjes van La Pola en de kinderen bij de kampeer-ontbijttafel en werd er in heel intieme kring gevierd. Bij de meeste gelegenheden fier in Adamskostuum, wegens wederom een verblijf op een blote poepencamping. Heerlijk.

Maar deze keer dus niet. U las in de vorige bijdrage hoe de rikketik roet in het eten kwam gooien. En nog steeds, zij het in mindere mate. Niet helemaal gerust in de zaak, toch maar thuis blijven en afspraken maken voor enkele bijkomende onderzoeken. De eerder geplande drie weken in de Provence zijn gisteren geannuleerd. Deze keer niet, dus... tijd voor iets anders.

 

Kinderen en kleinkinderen gaan bezoeken op hun gezamelijk GameTimeCamp in Overpelt en Neerpelt. En daar door het jonge volkje platgeknuffeld worden. Merci gasten, ik heb weer een toffe verjaardag beleefd. Daarbovenop zoemde de gsm heel de dag van de sms-jes, vielen de e-mails bij bakken uit de lucht en schoot mijn Facebookpagina bijna in de verjaardagskramp. Er waren er die me probeerden te bellen en zelfs die een bezoekje wilden brengen, maar om een of andere reden... En ondertussen hield La Pola de hele dag een wakend oog op mij: vinger aan de pols en rustig aan, dan breekt het lijntje niet.

Iedereen nogmaals van HARTE bedankt voor de vele lieve attenties. Ik ga er mijn stinkende best voor doen om al die gezondheidswensen in daden en realiteit om te zetten. Op naar de 63...

Marco Polo

Mooi weer vandaag !

Niet te hoog van de toren blazen, en dan vooral: dat niet te snel doen. Da's vandaag de boodschap. Na de wonderbaarlijk cardiometrische wederopstanding van gisteren kwam er vandaag al een ontnuchterende terugval. Ben ik dan toch niet dat wonderkind van 60, en al helemaal niet meer die beer van 50? De aanhouder van 40 en de stormram van 30, de topatleet van 20 en het dartele veulen van 10... ze hebben allemaal hun tijd gehad. Neen, neen, geen doldrieste ondernemingen meer voor deze jongen. Jammer, maar het zij (voorlopig) zo. Even terug naar af en de nodige pauzes inlassen teneinde het ouwe lijf de tijd te geven om te wennen aan de nieuwe medicatie. Aan de andere kant en tegelijkertijd de pillen de kans geven om voor enige impact te zorgen op het functionele rendement van één nog vrij rondlopende antiquiteit. Naar het voorbeeld van de gebicycletteerde frontsoldaten in de 100ste Tour de France last Uw aan het bloggen verslaafde correspondent een rustdag in. Ik begin met één. En morgen zien we dan wel verder. Na een goed gesprek met de cardioloog wordt de dreigende neiging tot al te vlug panikeren aan de kant geschoven. Tijd brengt, net als tante Kaat, wellicht de beste raad. Merci WH! Bovendien is het mooi weer vandaag, dus...

Marco Polo

WTF Classic 2013...

Hier was het ons dit weekend eigenlijk om te doen: TW Classic 2013 op de festivalweide van Werchter. Een boel leuke optredens met vooral enkele stevige oude knarren en top of the bill Bruce 'The Boss' Springsteen himself in gezelschap van zijn hele E-Street Band. Reeds maanden lagen de tickets in onze bovenste schuif, klaar voor gebruik op 13 juli. Mijn rikketik besliste er echter anders over. Uitgerekend zaterdagochtend, de Classic Day, zette hij een ongecontroleerde tussenspurt in, zo eentje à la Froome maar dan met minder positieve gevolgen dan een gele trui of de versteviging daarvan om de eigen schouders. Ten gevolge daarvan maakte Uw dienaar zijn opwachting niet in Werchter, maar in Wilrijk 'of all places'. Niet op de TW-weide, maar bij de GZA-spoedopname en vandaar doorgestuurd naar de hartbewaking. Geen 'Jippijééé!!' maar 'GVD!!!' Zij die mij volgen, en mij dus na aan het hart liggen (sic), weten dat dit niet het eerste cardiale akkefietje is dat zich binnen mijn ribbenbogen voordoet. De ervaring speelt natuurlijk mee en is in deze aan mijn kant, én het toeval wilde dat ik bij mijn vertrouwde cardioloog terecht kon, want van wacht tijdens dit weekend. Met enkele farmaceutische kunstgrepen, het infiltreren van een of ander medicamenteus wondermiddel en een beetje geduld kreeg de medische staf van HB - Sint Augustinus mijn tikker op vrij korte tijd weer in het gareel. Ondertussen ben ik al terug thuis en doe of er niks aan de hand geweest is. Zo voelt het ook, en dus... WTF Classic 2013 !!?

Marco Polo