Eindelijk vakantie...

Jazeker, het is dan weer zover: we hebben exact de eerste helft van het kalenderjaar achter de rug en dus begint in ons landje voor leerkrachten, leerlingen en iedereen die op een of andere manier met het onderwijs te maken heeft de grote zomervakantie. Ook heer Polo vindt dit een goed moment om de (keuken-)riem er even af te leggen. Teneinde dit goede voornemen te concretiseren en in daden om te zetten heeft la Pola mij vandaag op sleeptouw genomen en hebben we sinds lang nog eens een polderwandeling gemaakt.

 

Reeds bij de eerste waterplas werd mij duidelijk waarom de puiten tegenwoordig zo juichend tekeer gaan. Voor die mannen is geen water te diep: met veel tamtam wippen ze aan het warme oppervlak van de ene madam op de andere en laten veelvuldig sporen achter. Ben benieuwd of ze morgen nog zoveel praat hebben, of zouden zij dan ook aan hun vakantie beginnen? Dat de zomer er wel degelijk zit aan te komen valt af te leiden uit de fleurige outfit van de volgende twee puiten. Onvoorstelbaar wie of wat je daar in de Polder allemaal tegen het lijf kan lopen. De flora, maar vooral de fauna in de Hobokense Scheldebocht kent geen grenzen...

Vanaf dit moment wijkt mijn trouwe Lumix niet meer van m'n zijde: zomertijd is dé periode om leuke prentjes te schieten, het moeten niet altijd kemels of bokken zijn. Zelfs een verloren tv-moment kan inspiratie bieden...

Of wat dacht U hiervan: op dit eiland ben ik ooit nog op vakantie geweest. Schitterende regio! Volgens mij deelt ene Jan Bakelants absoluut mijn mening, en dat in lengte van jaren. Groot gelijk man...

Marco Polo

Naweeën en groeipijnen...

De trouwe volgers van deze blog weten dat heer Polo, Uw noeste schrijver en onverdroten publicator, tijdens de afgelopen weken meer dan zijn beste beentje heeft voorgezet en dientengevolge quasi permanent uit zijn pijp is moeten komen. Dé keuken heeft daar alles mee te maken, maar ook de heropflakkererende toewijding aan en interesse voor hét spelleke. Deze twee items hebben ervoor gezorgd dat de geleverde inspanningen niet zozeer in de kleren dan wel in de leden van Uw bloggende dienaar gingen hangen. De NBA-nachten en het daardoor veroorzaakte slaaptekort zijn nog lang blijven nazinderen. Niet aan toegeven, maar een ouwe krijger heeft zo zijn zwaktes... en dus heeft het geheel sporen nagelaten. Ook het vrij actieve opvolgen en begeleiden van de keukenwerkzaamheden eiste meer van mijn sletige lichaam dan ik had verwacht. Er komt gewoon geen einde aan. Alles tesamen zorgt dit ervoor dat zich actueel de naweeën voordoen van die gecombineerde functionaliteiten. Tel daarbij de opstoot van vrijetijdsinvullingent, het op de valreep bijwonen van het Leonard Cohen-optreden en tot tweemaal toe een avondje Rijsel alwaar het EuroBasket Women 2013 zijn verloop kent, en het mag duidelijk zijn dat er op dit moment sprake is van enige vorm van aftakeling. Niet dramatisch, maar hoog tijd dat het vakantie is. Bij gebrek daaraan, want niet in het curriculum van een gepensioneerde, zal ik mezelf de nodige rust opleggen en overgaan in de slow-modus.

Neem.... daarom... de... tijd... om ... onder-... staaande... prent.... rustig ... te bekijken....

 

Het voor en na van de keukenwerkzaamheden laat zich in een vrij geconcipieerde collage samenvatten en geeft een beeld én impressie van hoe heer Polo deze periode heeft beleefd en heden ten dage tracht te verteren.De nieuwe vormgeving heeft zo zijn gevolgen voor de plaatsgebonden activiteiten. Ruimte gerelateerde wijzigingen vragen een permanente aanpassing van de automatismen: waar het uitladen van de vaatwasmachine en het opbergen van de gereinigde spullen voorheen zo'n 10 minuten in beslag nam heb ik daar vandaag volle drie kwartier aan besteed. Om de haverklap een draaibeweging in de verkeerde richting, foute lade, nog een andere kast proberen, bakschalen lagen vroeger naast de kookpottenla en nu eronder... De ware groeipijnen manifesteren zich echter nog het sterkst doordat de keukenklok een andere plaats heeft gekregen en ik al wel honderdzevenentachtig keer naar de verkeerde muur heb gekeken om te weten hoe laat het is. Dit leidt bij wijlen tot algehele verwarring. Zo hoorde ik minister Muyters gisteren nog een uitspraak doen over loopbaansex !? Wat heb ik gemist? Toch te vroeg op pensioen gegaan? Of heb ik het fout begrepen: de naweeën van de groeipijnen...

Marco Polo

Leonard Cohen *****

Op de valreep, het nippertje. Puur toeval, a lucky shot, absolute last minute. Een mens moet al eens geluk hebben en dient zich daarenboven te laten leiden wanneer de gelegenheid zich voordoet. Zo verging het Uw dienaar gisteren via Facebook: Hanne C geeft 2 kaarten weg voor Leonard Cohen's optreden diezelfde avond in het Sportpaleis. Ik blijk de lucky bastard te zijn die eerst reageert op haar status. Kort daarna ontvang ik een mail met daarbij de e-tickets. Afdrukken, douchen (m'n aaigen wassen!), eten, eindje met de auto, dan tram 6... Om acht uur zitten wij in blok 128 en zien iets later een fitte zeventiger het podium oprennen: Mister Leonard Cohen groet het publiek, en laat er geen twijfel over bestaan dat hij helemaal klaar is om er een onvergetelijke avond van te maken. Hij heeft meer dan zijn gelijk gehaald. Ten bewijze daarvan: het werd een subliem optreden.

En laat 'zeventiger' maar klinken als een understatement: de man wordt weldra négenenzeventig en sloft niet maar rent het podium op, gaat veelvuldig door de knieën en staat telkens even fluks weer op. Hij verlaat de stage ook steevast huppelend als een dartele hinde. Een elf. Een elf van achtenzeventig. Is hij nu 11 of 78...?
Hij noemt zichzelf een golden boy die alleen maar zijn talent gebruikt. Tegelijk is hij echter een meester in het dankbaar een respectvol omgaan met anderen: zijn muzikanten, technici, de crew én het publiek.  "Thank you for climbing all those stairs to find your seats up there..." richt hij zich tot de mensen op de bovenste ring. Bedankt Mister Cohen voor het prachtige optreden, en bedankt Hanne voor de kaarten. Ik kan er weer even tegen...

Marco Polo

Traditionnellement vôtre...

Tegen beter weten in, maar met een enorme waardering voor de aanstichter dezes en een warm gevoel dat onlosmakelijk verbonden is met deze langste dagen van het jaar - weer of geen weer - post ik onderstaande copie van de allereerste Marco Polo-publicatie al voor de achtste keer... 

 22 juni 2005 

beste Aloysius, 

voor de "zoveelste keer" probeer ik nu eigenhandig een blog op te starten. Ik ben méér dan benieuwd naar het resultaat.... Stel je voor dat het eindelijk lukt: heel de vakantie heen-en-weer en op-en-af .... berichten vanuit Yucatan-Mexico, om jou en je eega op de hoogte te houden van onze vakantie-avonturen, alsook af en toe een tipje sluier lichten van de avond-uren... in Mexico kan dat meer dan een tipje zijn !!! Enfin, ik was weeral blij je vandaag even te ontmoeten. Al was het maar even: mijn dag kan niet meer stuk (of misschien alleen met stukken en beetjes...) Ik ga dit verzenden (hoop dat het lukt) en dan weer aan de gitaarstudie... Op hoop van zege !!!! 

marco polo 

Een achtste verjaardag die dus geheel volgens de Poloiaanse logica een negende jaargang inluidt: het gaat sneller dan ik ooit had durven denken.En dan vraag ik mij toch af wat Zijne Hoogheid Aloysius Primus hierover zoal denkt. Dat kom ik allicht te Zijner tijd wel te weten...

Marco Polo

't Is gebeurd!

Inderdaad, nergens zijn de inmiddels genoegzaam gekende én gevleugelde woorden van Slimste Mens-presentator Eric Van Looy beter tot hun recht gekomen dan bij wat er zich vannacht afspeelde in Miami en door miljoenen via tv-, pc-, laptop-, tablet-, smart- en andere Iphone-schermen live gevolgd werd all-over de wereldbol: Parker blijkt een schim van zichzelf, Green bekent géén kleur, Ginobili blaast warm en teveel koud, Duncan faalt twee keer in 'clutch time', de jonge Leonard kan het nog niet alleen aan en de Miami Heat winnen Game 7.  Ze winnen de Finals met 4-3 en pakken daarmee hun tweede kampioenstitel op rij in de NBA. Eigenlijk hadden de Spurs het eergisteren moeten afmaken, maar nu was er dus een verdiende winst voor LeBron & Co in Game 7 en feest bij de dansmariekes van dienst...

Polo heeft, in nachtelijk gezelschap van 'ons klein', twee topmatchen gezien en is blij dat ie zich basketball-wise nog eens goed heeft laten gaan.Twee nachtshiften had ik er graag voor over. Ook al stond ik vanochtend meteen al met 'de vroege':  de mannen van de steenkapper waren er om kwart voor acht al om de werkbladen in de keuken te plaatsen. Die keuken, het houdt niet op! Maar ook daar zijn we weer een stap verder geraakt. De composietplaten liggen erin, de siliconen mogen uitharden en als morgen 'den Danny' van zijn woord is en alles rond krijgt, dan... is het ook wat dat betreft 'gebeurd'! Uw dienaar kan zich daarna weer volop wijden aan de grote bijkomstigheden des levens, wat die ook mogen zijn...

Marco Polo

Nightshift...

Elfendertigste vervolg van de Graspolder-keukensaga: onze vloer ligt erin. Een weekend-project resulteerde in de eclatante samenwerking van een onuitgegeven triumviraat en het resultaat daarvan mag gezien worden: hier ter plekke, U bent welkom. Merci Noël, merci nonkel Marc. Zonder jullie zat heer Polo nu nog te klooten met Van Kooten, niet verder dan tegelrij drie met de hulp van Wim de Bie. Neen, de bodem van onze eet- en kookruimte ligt er ongelofelijk gezellig en mooi bij te zijn. Waarvoor dank. Nu is het wachten op de steensjouwers die morgen de definitieve kookoppervlakte komen leveren en installeren, de nachlieferbare Türen, het verweesd achtergelaten zijfront, de plaatsing van de plinten en finaal het aanbrengen van het onvermijdelijke Pipercup Yellow-gele accent. We zijn er bijna, maar nog niet helemaal. De weg zou nog wel eens langer kunnen zijn dan we hadden gedacht, maar dat is ie nu eigenlijk ook al.

Geen paniek echter, op die manier komt er tussen de bedrijven door tijd vrij voor andere dingen. Wie had gedacht dat Uw bloggende compaan nog eens een volle nightshift zou uitzitten? Hijzelf al helemaal niet, maar toch... Als extraatje, zeg maar als zwarte kers op de roomtaart, viel vorige nacht Game 6 van de NBA-Playoff Finals 2013 van het internetscherm te rapen. Rechtstreeks vanuit Miami. Sorry Tony Vdb, ik heb hier geen  uitbreiding op welk kabeltelevisie-abonnement dan ook, en dus doen we het de Polo-way: inloggen op NBA.com, een paske forceren, HDMI-kabel van de laptop naar de tv en op die manier geraakt ook MP in de AA-Arena...

Fantastische wedstrijd, alles erop en eraan. En vannacht, met wat goeie wil en doorzettingsvermogen, Game 7 bekijken ??! Zou moeten kunnen. Nog eens afspreken met de Braminator in A'dam, en indien mogelijk vanaf 3.00 u met Anke ieder op het puntje van onze zetel? Dit wordt een pittige week.

Marco Polo

Hoe is 't...?

Hoe het hier gaat?
Tegenwoordig draait ten huize Polo zowat alles en iedereen om de gezapige tot stand koming van een nieuwe kookomgeving, zijnde de keuken zelf en de aanpalende eetruimte. En zoals eerder beloofd geef ik U, mijn trouwe volgers, -innen en -essen, regelmatig een tussenstand van keukenzaken door. De assemblage van het koken-etentje ameubelement  is, om het met 'Sir' Georges Leekens woorden te zeggen, voor 90% af. Of meer zelfs... We wachten nog op een paar deurtjes, een wandje en de inbouw van het definitieve werkblad. Maar dat wisten jullie al. Ondertussen zijn de voorbereidende werkzaamheden voor het leggen van de kurk-kliklaminaat-vloer van start gegaan. En of het plezant is...?!

Maar de boog staat niet steeds gespannen en er is gelukkig ook nog tijd voor af en toe een keuken-tussendoortje. Zo hadden we voor donderdag nog net twee tickets kunnen boeken om in de Arenbergschouwburg Kommil Foo te... aanschouwen. Raf en Mich Walschaerts hebben met Breken weer een ijzersterke voorstelling in elkaar gezet. Sober, diepgaand, raak, beklijvend, vaak verrassend maar o zo herkenbaar, spits, met ernst en humor en met meer dubbele bodems dan een normaal mens zich meteen kan voorstellen: twee man en een paardekop. Voor mij een zeer geslaagd optreden.

 

Na de voorstelling loop ik vader 'Jef' Walschaerts tegen het lijf. We zien elkaar af en toe bij de podiumacts van 'zijn jongens'. In een ver verleden waren we collega's in de 'vakschool' van Essen. Brothers in crime die elkaar toen heel goed aanvoelden. Dat goede gevoel is er nog, en zonder er bij na te denken stel ik die ene vraag: "Hoe is 't...?" Onze ouwe Belgische frank valt meteen, en spontaan breien we onder ons beiden nog een verlengstuk aan die prachtige show van zijn twee zonen.  Voor het stekkendoosje, de paardekop en de duizend stukjes...
Merci Mich, merci Raf, merci Jef!

Om mij te wapenen voor de keukenvloerslag van het weekend had ik vrijdag nog een afspraak voor een Storm-achtige lunch op 't Eilandje. Met boven ons de volle 9 verdiepingen MAS-museum heb ik met Noël en Geert, twee zielsverwanten uit mijn Pito-jaren, gegeten en gedronken en het wereldse wel en wee de revue laten passeren. Bleek dat er niet veel deugde, maar dat het al bij al nog wel te doen was. We hebben gewacht tot de wind gedraaid was en wij hem 'mee' - volgens Geert toch liever 'in de rug' - hadden om huiswaarts te fietsen.

Een meer dan geslaagde uitstap die zeker een vervolg krijgt.
Verder beloof ik U eerstdaags het verdere relaas en de afwikkeling van de 'nieuwe keuken'-story.
Hoe is 't...?  Goed.
Ja maar, echt: oewist??  Goed. Goed. Euhhh...
Niks aan de hand.  Kop in het zand...

Marco Polo

We zullen moeten doorgaan...

Zei ik bij het slot van de vorige editie dat er morgen meer nieuws zou volgen? Wel, deze keer geen vertraging want ik bedoelde vandaag en dus ben ik er nu, maintenant, Heute godverdomme! (om het met Raymond v/h Groenewoud te zeggen) Om eerlijk te zijn, ik mag van geluk spreken dat ik er 'Heute' nog bij ben: het was me het weekje wel. Mensen zo hard zien werken knaagt aan mijn ouwe botten en blijft heus wel in de kleren hangen. Voeg daarbij de gearrangeerde dagdagelijkse cullinaire uitspattingen, de gedecimeerde nachtrust en de warmte van de afgelopen week en U zal begrijpen dat heer Polo aan rusten toe is. Bekomen van de geleverde inspanningen noemen ze dat...

Mijn dank gaat bij deze naar Lennert en Julie, Noël en Chantal, tante Mieke, Raymond en Denise, Bonnie,  Louis & Lowie & Lewie... en last but niet in het minst mijn eigenste Pola voor al het lekkere en voedzame eten dat mij tijdens deze zware keukenwerkweek werd voorgezet. En dan heb ik het nog niet over de heerlijke dranken die bij dit alles werden geserveerd en aangeboden. Het was meer dan af vrienden. Merci!!

Ik zou bijna vergeten dat er nog enkele 1000 woorden besparende prenten te vertonen zijn.  Op woensdag werd de keuken geleverd, behoudens een verdwaald paneel en enkele deuren die 'nachgelieferd solten gewesen sein wirden'. Vertoont de Deutsche Gründlichkeit dan toch hier en daar een merkelmentje...?

Dit kon Debby & Nancy evenwel niet deren, en donderdag zijn ze er als bezetenen ingevlogen. Het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit. En dat met die hitte. Vrijdag schakelden ze dan toch een tandje terug, tempo iets lager, maar wel 12 volle uren aan een stuk. Om halfacht 's avonds legden zij er den blok op en werd er voorlopig opgeleverd. Alles werkt, niks lekt, nieuwe afloop doet het en verder wordt het wennen aan een totaal nieuwe ruimte.

Volgende week wordt het definitieve werkblad geleverd en geplaatst, en ondertussen zullen Polo & Co hun beste beentjes moeten voorzetten om er een nieuwe kurk-klik-laminaatvloer in te leggen. Zoals U ziet is het werk nog niet klaar, en moet Uw dienaar nog even doorgaan. Ik word echter niet aan mijn lot overgelaten, en 'Co' zal ervoor zorgen dat alles tot in de puntjes verzorgd en tijdig wordt afgewerkt. Meer daarover een volgende keer.

Marco Polo

Ik neem er de tijd voor...

Soms is het goed de boel vanop enige afstand te overschouwen, en dus heeft Marco een paar passen achteruit gezet. Overzicht? Door het bos de bomen, en dus even géén - maar nu weer wel - tijd om alles blogsgewijs aan de buitenwacht over te maken.
In de koude dagen van de voorbije (??) winter werden er snode plannen gesmeed ten huize Polo. Folders, toonzaalbezoeken, goede raad van al even goede vriend(inn)en, én... de alea zijn gejact! Na 33 jaren werd beslist de 'gele' keuken te vervangen. Een koppige en onbetrouwbare combinatie-afloop van gootsteen en vaatwasser was de aanleiding. Er zou veel breekwerk aan te pas komen, en dus... lanceerde la Pola haar kogel dwars door de naar goede gewoonte in het huiselijk centrum gehouden kerk: we gaan ineens voor een nieuwe!!! Daarom valt U nu mét mij midden in een 'too busy to worry'-periode. Gewoon een stapje terug, diep inademen, rustig blijven en de mannen hun werk laten doen. Take five (pictures worth a thousand words)...

Voor zij die hier nooit waren: zo zag onze 'gele' keuken eruit.

Beschouw het als een ode aan dé Jo...

 Op 21 augustus 1979 werden de schilderwerken gefinaliseerd.

En nu kwam Noël helpen bij de vóór-ontmanteling.

 Maandagochtend halfacht: D-Day...

 Tien uur: koffiepauze...

 Zelfde dag nog: alles eruit... (Slik-snik!!)

Debby en Nancy, euhhh... Danny en Eddy doen prima werk. Morgen volgt de rest van het verhaal. Uw dienaar gaat nu relaxen, genieten van het mooie weer hier en wat grasduinen in de integrale teksten van het onderwijsakkoord. Grote hervormingsplannen, geen daverende resultaten. Ondanks het non-akkoord zijn alle politiekers tevreden. En de leerlingen, de scholen en de leerkrachten?? Geen idee, ik neem er even de tijd voor...

Marco Polo

Van alle tijden...

Nadat gisteren de voorradige pluimen alhier uit de losse hand en zo eerlijk mogelijk zijn verdeeld kunnen we gaan denken aan andere dingen. Niet aan wie daarbij vergeten werd want dat waren er al teveel: niet aan de geëredoctoreerde Kim Clijsters, noch aan de algemeen cultureel verdienstelijke Jan Decleir. Neen dus, en ook niet aan al die andere hoogvliegers die de voorbije tijden zoveel wind gevangen hebben. Houden we het deze keer eens eenvoudig, en pikken we in op die 'tijden'. Misschien komen er dan toch andere... Nonkel Bob Dylan wist het al. 'The Times they are a-changing'. Stilstaan is achteruit gaan, en zonder verandering komt er geen schot ik de zaak. Dus, aan ieder die dit leest: vooruit met de geit!!

Laten we eerst ons oog vallen op de 'komkommertijd'. Bij gebrek aan nieuwswaardige gebeurtenissen pleegt men tijdens die periode in de media zijn en haar toevlucht te zoeken bij non-events, bijkomstigheden en trivia allerhande. Een scherp waarnemer zal wellicht opmerken dat deze blog, getoetst aan voornoemde criteria, van bij zijn origine en daaropvolgende lancering op een klein akkertje van het wereldwijde web een komkommerlijk bestaan leidt. Maar dat raakt mijn kouwe komkommers niet. Daarom deze aankondiging: vanaf nu is Jan Druppel de nieuwe voorzitter van de Leuven Bears. U weet wel, de club van Wout en Witse. En bij uitbreiding, vanaf het komende seizoen, ook van Joke. Hopelijk kan die vernieuwing aan de top voor wat ademruimte zorgen, want probleemloos ging het er niet aan toe in de Leuvense Sportoase. Met mijn drie kleinkinderen in de jeugdrangen kan heer Jan maar beter zijn best doen en ervoor zorgen dat hij niet de Druppel wordt die de emmer doet overlopen...

Heeft U nog wat vrije tijd? Of bent U nog te druk met werken en zorgen, met besognes allerhande en hele lijsten to-do's. Neem er de tijd voor, en laat het vooral niet aan je hart komen. Geheel onaangekondigd kan de cardiale trom weer geroffeld worden en dwingt de eenzame fietser aldus tot het terugschakelen van één of meerdere tandjes. Du calme, Marco... Rustig maar en traag maar gestaag: dan breekt het lijntje niet!

Of hebben we het nog eens over de ijstijd? Met het weer van de laatste maanden (daar gaan we weer over het weer!) zou een mens toch gaan twijfelen aan de alom aangekondigde opwarming van de aarde. Update en kort op de bal: gisteren stapte ik om 16 uur in Hoboken uit de auto. Omgevingstemperatuur op de boordcomputer: 27 graden. Eén uur later, op dezelfde plek, stap ik terug in. Zelfde boordcomputer: 10 graden. Dat had het Ijsboerke nog moeten meemaken...

't Wordt weer eens tijd om afscheid te nemen. Voor de regelmatige lezers, -innen en -essen, tot morgen of iets in die aard. Voor anderen, met minder vrije tijd, is het mogelijks 'tot in de pruimentijd'.

 

Tot véél later dus, tot in de zomer? Tot in de tijd dat de pruimen rijpen, of dat normaal zouden moeten doen. Opwarming of ijstijd, wie gaat het zeggen Walter? En voor zij die zich willen verdiepen in de oorsprong van deze uitdrukking verwijs ik naar PC Hooft. Die van de literatuurprijs, ja... en van die chique winkelstraat in Amsterdam Zuid. Die zou op het Muyderslot... Maar leest U dat hier zelf maar.
Heer Polo wil op tijd zijn voor de afspraak vanavond: een etentje met vrienden. Dat is van alle tijden...

Marco Polo

Pluimen...

  

Ere wie ere toekomt, en dus start ik deze bijdrage met een grote pluim voor de heren Arnout Hauben, Jonas Van Thielen en Mikhael Cops. Deze jonge televisiemakers zijn erin geslaagd om heer Polo, en samen met hem vele anderen natuurlijk, negen opeenvolgende maandagen met de regelmaat van de halfnegen klok te laten afstemmen op één. Op quasi bloganeske wijze brachten zij 'de grooten oorlog' in de huiskamer. Niet alleen de klassiekers, maar ook de onbekende en daardoor veelal onverwachte facetten van het leven én de dood toen en nu langsheen de frontlijn. De lange weg, helemaal van het strand van Nieuwpoort tot de slagvelden van Gallipoli. Knap gedaan, mannen. En volgende week de afsluiter: Ten Oorlog in België... Zeker nog eens kijken.

Gisteren kregen we een verloren zomerdag te verteren. Zwaarder zal ik er maar niet aan tillen, want zo dadelijk begint het alweer te regenen en morgen duiken de temperaturen opnieuw omlaag. Die zomerdag kwam op het juiste moment: met een gehavende en zwaar uit het lood staande onderrug dacht ik er goed aan te doen voldoende rust te nemen. Rust, en daarna net voldoende actie om ervoor te zorgen dat de eerste BBQ van het seizoen een feit(je) mag genoemd worden.

Om af te sluiten leg ik U deze vergelijking voor: eentje van nu zou er omgerekend 10 van toen waard zijn. Maar toen kon U met dat eentje wel 10 keer meer doen dan nu. Hoewel het kwestie van smaak is vinden velen de twintiger van toen het mooiste wat we ooit gehad hebben op thesauristisch gebied in België. En ook dat verdient een pluim...

Marco Polo

New Bears in Town...!!!

Zoals hier al zo dikwijls, ik aarzel bij de uitdrukking 'tot in den treure', werd herhaald en in toepassing gebracht: de meer dan 1000 woorden dekkende prent moet U, hooggewaardeerde lezer -es en -in, ook nu weer een indrukwekkend beeld geven van waar zelfs een lang epistel niet toe in staat mag geacht worden. De toekomst lijkt verzekerd: de nieuwe beren komen eraan!!!

Marco Polo

Wonder o wonder...

Bent U ook nog aan het bekomen van het onverwacht zonnige weekend? In de gegeven omstandigheden en gezien de zotte weersituatie waarin we blijkbaar vertoeven mocht het een wonder heten dat we afgelopen zondag een heuse zon-dag beleefden. Naar aloude christelijke gewoonte was Pinksteren, de dag van de wonderlijke vlammen, ook uitgekozen als dag om het jonge volkje te vormen, ter plechtige communie te leiden of bij ontstentenis van enig geloofsargument een lentefeest te vieren. De weergoden, wiens bestaan en aanspreekbaarheid veel minder ter discussie staan dan welke van hun religiegerelateerde evenknieën ook, waren blijkbaar helemaal klaar voor een grote mediastunt. Alle weermannen en -vrouwen hadden met de nodige reserve gegokt op een eventuele weersverbetering tijdens het feestweekend, en dan vooral op zaterdagnamiddag: dan zou het droog blijven, en ja er mocht zelfs heel voorzichtig op een beetje zon gerekend worden. Voor ons niet echt van belang, want wij zaten op dat moment 'indoor' te genieten bij een afsluitende galawedstrijd van onze kleinkinderen, 'de Sweverkes'.

Knap gedaan van de Bears-entourage: een goedgevulde zaal, enthousiaste spelers, gestroomlijnde cheerleaders, fiere mama's en papa's en zowaar een hele bende grijze wolven die hun kleinkinderen kwamen aanmoedigen en bewonderen.
Dat hadden we dan gehad. Om de festiviteiten van zondag niet helemaal in het water te laten vallen was een partytent opgesteld en werden bijhorende terrasverwarmers aangevoerd. En verder zouden we we zien...

Zondag werd een hemelse dag: strak blauwe lucht vanaf de vroege ochtend, een veelkleurige kerkdienst onder het  feestelijk gefilterde licht dat door de brandglasramen viel, receptie op een zonovergoten terras, BBQ (voor mij de eerste van het jaar) en verder nog een lange dag verbroederen en -zusteren met vrienden en kennissen in een immer zonnige tuin. Annie M.G. Schmidt moet wel geweten hebben waar ze het over had toen 'Op een mooie Pinsterdag' in haar tekstboek terechtkwam. Daags nadien hadden we wederom 'chance': was er voor tweede Sinksendag terug meer neerslag voorspeld, dan hielden we het tijdens de invitatie-golfdag met Jan & Marianne perfect droog. Intens leuke dag met een zeer gesmaakte afsluiter rond de Brabantse tafel. Iedereen heeft ervan genoten. De dag daarna bleek pas dat we de regendans op miraculeuze wijze ontsprongen waren. Bakken water vielen er toen over de Polder, de Kempen, het binnenland... enfin, waar er ook maar wat gedropt kon worden spoelde het water massaal uit de hemelsluizen. De temperaturen doken naar beneden en de uitdrukking 'herfst' werd algemeen als een eufemisme beschouwd voor datgene wat ons de voorbije dagen op meteorologisch gebied te beurt viel. Dat alles is natuurlijk niets in vergelijking met wat ze in Oklahoma over zich heen kregen, maar die liggen dan natuurlijk ook in 'Tornado Alley'...

 

Man, man, man toch.... wat een ravage blijft daar achter!

Marco Polo

'Stof' tot nadenken...

Na het zonnige opvliegertje van woensdag, zijn we gisteren (én vandaag) hier te Polderlande al meteen terug met de twee voeten in de kletsnatte klei gedrukt. Reeds vroeg in de ochtend werd ik er mij van bewust: "Met zo'n kloteweer wordt dit een absolute schijtdag!" Geen ***'s om de boel enigzins te verbloemen of op te fleuren. Niks van: rechttoe, rechtaan en er geen doekjes om winden. Mijn oren zijn nog in orde en het daaraan gekoppelde vermogen om auditieve indrukken op te vangen weigert slechts heel af en toe dienst. En dan nog in sterk selectieve en zeer beperkte mate. Zoiets als Oostindische doofheid, juist! En dus onderging ik de geluidsregistratie van het regelmatig roffelend ratelen der regendroppels op het schuine schaliedak boven mijn slaapstee. Bij het horen van die klanken draait mijn stramme lijf zich als vanzelf op de andere kant en blijft in aloude Jos Gysen-stijl nog een extra rondje 'te bed'. Geen denken aan dat ik in zulke omstandigheden de wereld al te vroeg onder ogen wil komen. Zo'n heen en weer wentelperiode op de drempel van het opstaan geeft een mens natuurlijk stof tot nadenken, en vooral de tijd om dat laatste tegen beter weten in toch nog maar eens te proberen. Dùs dacht ik..., en viel meteen terug in de armen van Morpheus voor een korte maar krachtige extra-time. Een half uur later was de regen er nog steeds en deed ik een tweede poging tot nadenken. Weer gelukt, maar niet in slaap deze keer en dus klaar om de kletsnatte confrontatie aan te gaan.

Het lange verhaal mag bij deze wat ingekort worden, wil ik nog toekomen aan het hoofditem van de dag: lunch met 'A & A' in De Statie van Mortsel. Op onderstaande foto ziet het er prachtig uit, en de locatie en vormgeving is absoluut het vermelden waard. De culinaire realiteit en de niet écht enthousiaste bediening zorgden er evenwel voor dat het geheel lang niet zo super overkwam als de gedaguerreotypeerde compilatie hieronder laat vermoeden. Niet slecht, maar niet om over naar huis te schrijven en dus hou ik het bij een korte mededeling op deze blogpagina.

De nieuwe uitbater zal nog erg zijn best moeten doen om er een goeddraaiende zaak van te maken. De Groupon-aanbiedingen kunnen helpen om mensen de weg te leren kennen naar de Cogelslei in Mortsel, maar de vlotte aanpak en klantvriendelijke service zal hij er toch zelf moeten aan toevoegen. Natuurlijk zal alles er bij mooi weer, op het terras en bij een tussenstop tijdens een fietstochtje meer ontspannen uitzien. We proberen het later nog eens...

Het gezelschap daarentegen was dan weer van het allerhoogste niveau: Polo op stap met drie vrouwen. Da's altijd bingo!! Annickske had bovendien het lumineuse idee ons voor een afsluitende consumptie uit te nodigen in de Maona-Living, etablissement waar haar zoon de honneurs waarneemt en de koffies versiert. Leuke plek om de namiddag af te ronden, hoewel... Het heeft geen haar gescheeld of de drie dames hadden hun koffie en sapjes alleen moeten nuttigen: een vrije parkeerplaats vinden is daar in de buurt absoluut geen sinecure, en dus kwam 'den deze' pas na eindeloos rondjes rijden bij een open plekje. Ik moet dringend eens contact opnemen met P. LorriBomba teneinde bij een volgend bezoek minstens een VIP-parking te regelen bij zijn terras. Iets om over na te denken Pieter...

Gelukkig heb ik het tijdig gehaald, en kon ik nog de hand leggen op een knusse zitplaats in het Maona-salon. Wat handopleggen betreft heb ik een reputatie hoog te houden. Aangezien de rechter- in deze ook beter niet weet wat de linkerhand zoal uitspookt heb ik die laatste maar even haar gangen laten gaan. Dat op zich levert wellicht óók nog wat stof tot nadenken. Of tot achterklap...?

Marco Polo

Eindelijk wat genieten...

Terwijl tijdens de aanvang van deze week mijn transpiratie werd opgewekt door enkele homeo-ritten, eindelijk kwam het er nog eens van, liet de nieuwe reclame-buurvrouw Uw dienaar op zijn honger en bleef de broodnodige inspiratie van die kant achterwege. De ijsheiligen waarden weer eens door de Polder, en tot in de verre omgeving trok het weer weer op geen ... radijzen! Gelukkig staat het woord 'sauna' nog in mijn woordenboek, en kan ik daar af en toe terecht om mijn ouwe knoken op te warmen en bijkomend wat luie transpiratie te produceren. Meer dan nodig, nu Mamertus & Co blijkbaar nog eens het onderste uit hun voorjaarsvat gehaald hebben. Zelfs de kamerplanten hebben er last van: waar de nieuwe bladeren zouden moeten groeien als kolen, spruiten en savooien merkte ik gisteren twee gevallen exemplaren naast de olie & azijn-kruiken. De lente is in 't land, maar niet overal even fanatiek.

Gelukkig kwam daar vandaag, zij het heel sporadisch en wellicht niet blijvend, enige verandering ten goede in. De zon kwam voorwaar door het wolkendek piepen en warmde in geen tijd mijn naaste omgeving op tot een genietbare 20 graden Celsius. Bijna geen wind, heel even toch, en dus aangenaam voorjaarsweer. Marco kon er niet aan weerstaan en ging even sfeer snuiven op het al te lang leeg en ongebruikt gebleven terras. En waar Marco zit is Polo nooit ver uit de buurt, zodat het meteen dubbel genieten was...

Meer genieten alleszins dan die van Benfica vanavond in de Amsterdam ArenA. Zij lieten op een belachelijk amateuristische wijze de kaas van hun Portugese boterham eten door een uitgekookt Chelsea: een pak kansen te grabbel gegooid in de eerste helft, in een ongecontroleerd moment achterkomen, gelukkig nog een penalty om 1-1 te maken en dan het deksel op de neus en 1-2 in de slotminuut. Benieuwd hoe binnen 10 dagen de Duitse voetbaloorlog gaat verlopen in Wembley. Als het dan mooi weer is kunnen we alvast vooraf onze eerste BBQ van het jaar organiseren. Hopen maar...

Marco Polo

J'adore 'Il Padrino'...

Later, veel later, wanneer de dieren misschien al opnieuw zullen spreken en de mensen er wijselijk weer het zwijgen toe doen, zal ik misschien het papieren exemplaar van deze blog nog wel eens ter hand nemen om manueel door de vele pagina's reutefleut te struinen. Momenteel vullen 1435 A4-tjes reeds drie breedband kaften en zo goed als zeker volgen er nog...
Het wordt wellicht meewarig lachen met m'n eigen dwaze standpunten, zuchten om zoveel onbenul en een pak ergernis om de na jaren nog steeds weer opduikende taal- en schrijffouten. De rode potloden liggen klaar. Het zal mij dan ook opvallen hoe dikwijls een bijdrage aanvangt met excuses om het lange uitblijven van eindelijk weer een schrijfsel. Wanneer er in de directe omgeving met vrienden of familie iets ernstigs aan de hand is en lichthartig bloggen echt niet lukt, wanneer het relativeringsniveau in de schrompelende resten van mijn jongensbrein weer eens hoge toppen scheert en ik niks het vermelden waard meer vind, wanneer ik bij God niet kan verzinnen wat Uw en mijn aandacht nu toch gaande kan houden en enige attentie verdient. In die zin zal ook deze aanhef worden gemarkeerd, maar dan wel om minder zwaarwichtige redenen. Een weekje weg met de oudjes van het Sportkot, een kommuniefeest, een middagje golfen, een familie-etentje tussendoor en finaal nog een reünie met de mannen van '69. Voor ik het goed besefte waren we weeral twee weken verder...

Ik zal U niet aan het lijntje houden, want ik weet hoe kostbaar Uw aller tijd wel is. Daarom volgt hier een korte impressie aan de hand van een paar zelfgeschoten prenten. Om te beginnen deze citroenen uit Sicilië, het eiland van Il Padrino. Naast de vele restanten van Griekse theaters en Romeinse tempels zijn het deze 'limoni d'Italia' die het meeste indruk op mij gemaakt hebben. Mmmm...

Na een week vol archeologische hoogstandjes en een topexcursie naar de Etna zijn we middels een tussenstop in Milaan met nog 21 andere passagiers in een Airbus A320 (met 168 zetels) teruggekeerd naar Brussel. Van een gigantische ecologische voetafdruk gesproken: dit was er een!! 

Daags nadien was er al de eerste kommunie van 'onze' Witse, en kijk eens wat voor een mooie familiefoto dat heeft opgeleverd...

Van het golfen op vrijdag zijn er gelukkig geen opnames gemaakt. Hopelijk levert deze oefensessie wat resultaat op, zodat ik U na de open invitatiedag van volgende week wel een of ander treffelijk beeld kan toezenden. En dan waren er den Herre, de Peet en den Théjoo...

De ervaring heeft mij geleerd dat ik mij als bloggende Marco bij sommige mededelingen  toch best onthoud van welke commentaar dan ook. Mijn lezers en lezeressen/-innen zijn wijs ende creatief genoeg om hierbij hun eigen bedenkingen te formuleren.

Tenslotte nog dit: bij onze terugkeer uit Sicilië bleek het bushokje tegenover mijn woonst opgesmukt en voorzien van een nieuwe reclamefoto. Van mij mag die daar nog lang blijven hangen. Vanuit mijn blogpositie heb ik er een heel goed zicht op, wat de inspiratie wellicht ten goede zal komen...

 

Marco Polo

Willem Alexander en Maxima

'Zij' hebben al een nieuwe koning...

 en meteen een prachtige koningin!

En daar was het 'ons' natuurlijk om te doen...

Marco Polo

Jo In Memo en weer 'van de gaaz'...

Na de Pito-reünie van vorige week was het gisteren de beurt aan la Pola om verzamelen te blazen en haar oud-collega's bijeen te roepen. Zij maakten van deze gelegenheid gebruik om eindelijk eens samen het Crepain-pad in Kapellen te verkennen. Veel van zijn vroege architecturale realisaties bevinden zich in deze gemeente die zo lang het thuishonk was Jo & Bea. Dat de weergoden niet echt aan onze kant stonden en voor 'schijtweer' hadden gezorgd, kon ons eigenlijk niet deren. Er waren genoeg paraplu's om voldoende beschut de regenbuien te trotseren...

Ik laat, als naar gewoonte, de beelden voor zich spreken. Zeker in deze context lijkt het mij aangewezen om vooral de visuele impressies hun werk te laten doen, mezelf in stilte langs de zijlijn op te stellen en de bloganeske  woordenkramerij maar even te laten voor wat ze is...

Het oeuvre van Jo is niet zo snel te beschrijven, weer te geven noch samenvattend voor te stellen, maar wat zijn vroege periode betreft heeft hij daar in Kapellen wel een mooie staalkaart achtergelaten. Een wandeling om nog eens op eigen 'Essen'houtje over te doen, en dan misschien met mooier weer en beter licht. Met Bea erbij werden er nu wel heel wat herinneringen opgehaald. De afsluitende drink in 't Oud Gemeentehuis was voor ons drie te kort om bij te kletsen, en dus hebben we de dag op beheerst Bourgondische wijze afgesloten met een warme maaltijd en een goed glas wijn in eetcafé Biblo. Een prima plek om het nog eens over Jo te hebben...

Eerder deze week werd de aanzet gegeven voor een nieuw Belgisch record in het verkeersmatig de boel in het honderd laten lopen. Was er een paar weken geleden al een straffe numéro met een beschadigde gasleiding bij werken langs de E40, dan was het deze keer helemaal goed raak als gevolg van een zwaar verkeersongeval en hadden ze op de E34 in de buurt van Vrasene andermaal 'van de gaaz'.

Blijkbaar moesten de beschadigde gasflessen van het verongelukte transport gecontroleerd uitbranden, en dat mocht zo'n drie dagen duren. De 'Expressweg' werd de hele tijd zo goed als volledig afgesloten in de twee richtingen. Wegomleidingen die niet in één-twee-drie te beschrijven vielen in de verkeersbulletins, wachttijden van drie uur en meer, dichtslibbend verkeer bij ochtend- en avondspits en daartussen stonden ze over vele kilometers aan te schuiven. Een nieuw record? 'Men' had vandaag ook al berekend dat de economische kost van dit akkefietje zo'n kleine 15 miljoen euro zou bedragen. Wie doet er beter, en hoe lang duurt het voor we weer 'prijs' hebben?

Het goede nieuws is dan weer:
- dat 'Ons Klein' terug thuis is omdat haar Pools basketbalavontuur nu 'eindelijk' achter de rug is.
- dat het weer nu eens wel en dan weer niet op iets trekt, maar dat er toch stilaan beterschap op komst lijkt te zijn.
- dat de asperges 2013 van goede kwaliteit zijn.
- dat het terras ten huize Polo vandaag vakkundig is gereinigd door de bewoner zelve, en dat deze plek dus weer kan betreden worden zonder al te groot risico op uitschuiven of andere misstappen in vochtige omstandigheden.
-dat het weekend zich op typisch Belgische wijze aanbiedt onder de meest variabele omstandigheden en dat onderstaande overzichtskaart U daar een goed beeld van weet te geven.

Voor Heer Polo mag het nu een Duvel zijn, want... verDuveld: die staat niet op de kaart!

Marco Polo

The Last Run and Reasons to be late...

Hadden we voor Pasen als naar gewoonte een Goede Week, dan hebben we er voor deze Polo-blog nu een 'Stille' aan toegevoegd. Het wilde maar niet lukken om een open blogmoment te vinden. Uw schrijvende dienaar was meer dan bezig tijdens de voorbije zeven dagen, en bovendien leek de dwingende noodzaak 'zum Bloggen' weer eens zoek. Een hoge mate van relativering onthield mij van het meningen spuien op deze digitale communicatieruimte. Dus heeft Herr Polo zijne kak maar ingehouden. Nu is er echter wel even tijd...

Het begon allemaal met een dagje kinderoppas in Holsbeek. Toffe woensdag met prachtig weer, veel genieten in de buitenlucht, maar wel heel de dag bezig. Dus 's avonds uitgeteld en geen pap, noch puf meer om nog iets op de blog te posten. Daags nadien relatief vroeg uit de veren, want we gingen op stap met de Pito-oudjes... euh, -plussers.

Les voilà: met een select gezelschap trokken we erop uit om een dagje rond te struinen door het Nachtegalenpark in Wilrijk. Leuke bende, prima gids, gezapig tempo, gezellig etentje en mooie dingen gezien in het Middelheim openluchtmuseum. Elke keer is het weer anders. Ook nu heb ik mijn stinkende best gedaan om mijn Middelheim-fotocollectie aan te vullen, en dat ten koste van heel wat inhaalmanoeuvres om de groep telkens weer bij te benen. Bij deze dank ik Ome Wies, nonkel Fons et les autres voor de fijne en wederom meer dan gevulde dag.

En vrijdag volgde dan weer het grote afscheid: la Pola ging met zus Rosemie en hun beider mama 'Bonnie' een weekend naar Krakau. De laatste kans om Anke nog een basketbalbezoek te brengen aldaar. Het Poolse verhaal is afgelopen en had eigenlijk een schoner einde verdiend, zeker voor 'ons klein'. Voor meer uitleg en een standpunt ter zake wil ik de geïntresseerden graag uitnodigen voor een verhelderende babbel ten huize Polo. Nu syt wellecome...
De vierdaagse afwezigheid van 'ons madam' betekende niet dat Marco Polo op non-actief stond. Op het eind van een bezige vrijdag volgde alweer een Antwerpse confrontatie met mijn Duvelse maat Geert. De Teugels werden gevierd, en we hebben het er goed van genomen. De rest van het weekend kreeg ik het gezelschap van 'onzen alve Nollander', en dat betekende basketbal-live met KaBo-Namen in de finale play-offs bij de dames in eerste en Gembo-Houthalen in de halve finale play-offs heren in tweede klasse. Twee zeer genietbare partijen: intensiteit, emoties, voldoende spankracht en telkens onze favorieten aan de winst.

Tussen de basketbedrijven door werd er op zondagvoormiddag tijd gemaakt om het marathongebeuren te volgen. Van Londen probeer ik jaarlijks minstens de start mee te pikken op BBC1: great memories, good feelings en bij The Trap, de themamuziek van de London Marathon, gaan al mijn lichaamshaartjes nog steeds een voor een rechtop staan van emotie. Even genieten, en dan de fiets op om de Antwerpse marathoniens aan te moedigen bij hun doortocht op Hobokense grond. Ook dit jaar waren er weer enkele ex-collega's van de partij, maar die heb ik stuk voor stuk gemist. Wel waren er enkele crack's die zaterdag al een 'loodzware' 100 km bij het Drielandenpunt hadden afgewerkt en de uitdaging aangingen om er zondag de Antwerp Marathon én de bijhorende 10 Miles nog bovenop te doen. Het is niet iedereen gelukt, maar die 158 km in een weekend mag er alleszins zijn als challenge...

Kort daarachter volgde Dimi, onze buurjongen van weleer, met aan zijn zijde vrouwtje Noemi als trouwe begeleidster. Hij is ondertussen al toe aan zijn vierde 42 km-tocht en bracht ook die tot een goed einde. PR, Dimi...?? Ik dacht het wel hé, in beide betekenissen dan nog.

En dan was er iets verder die eenzame loper met zijn bedrukt t-shirt: The Last Run. Daar moest iets achter schuilen. Een verhaal? En dus naderde Polo voorzichtig op de fiets. Eerst een fotootje, en dan de babbel. 

Of het nog goed ging?

En of ik iets mocht vragen?

De bedoeling van dat t-shirt dus.
Of hij zijn laatste marathon liep?

Neen, het was zijn eerste. Als hommage aan de overleden familieleden, die wel hun laatste loop al achter de rug hadden. Ook om de pijn te voelen en te verbijten. En om te voelen wat 'er tegen vechten' betekent, en proberen vol te houden. Straf verhaal. Respect, Bram...

Ziedaar dus al mijn redenen om iets later te zijn met de nieuwe bijdrage. Excuses aanvaard? Dan ga ik mij nu installeren en naar aflevering drie van 'Ten Oorlog' kijken. Al van gehoord? Mooi programma vind ik. Herkenbare format, maar goed gebracht. Hopelijk niet teveel 'leuke' momenten, want dat hoeft niet echt in deze reeks. Laat het maar écht wezen. Tot de volgende...

Marco Polo

Over geluk en rode perfectie...

Het is niet al rozegeur en maneschijn in de basketbalmiddens, en dus moeten ze daar af en toe hun frustratie kwijt. Dat hebben deze twee maar al te goed begrepen: jaren ervaring en dus niet meer voor een onsportieve of technische fout te vangen. Een potje brullen helpt daarbij prima. Seb en Anke zijn allebei karaktersterke types, weten waar de basketklepel hangt en blazen stoom af op de juiste manier. Met zulke spelers kan je naar de oorlog. Ze zitten beiden in de eindfase van hun competitie en hoe dat afloopt weet ik U in een van de volgende bijdragen te vertellen.

Bij ACHMEA, U weet wel: die firma van "Even Apeldoorn bellen...!!" vinden ze dat de vergaderlimiet bereikt is.Toen ze, net als in andere organisaties ook wel gebeurt, enkele weken geleden een vergadering hielden om de agenda van de komende vergadering te bepalen viel hun Hollandse euro en besefte de leiding dat er een grens overschreden was. Om de boel wat af te remmen en naar een oplossing te zoeken werd aangekondigd dat er deze week 'niet' zou vergaderd worden. Frisse wind, meer tijd om nuttige dingen te doen en een goede test om daarna een keuze te maken over hoe het nu verder moet of kan. Ik ken er heel wat die dat maar al te graag ook eens op hun werkplek willen meemaken. Ik noem maar wat: OSB en PITO...!?

 

Ook in Hasselt is de laatste euro blijkbaar gevallen, en dan nog wel uit de stadskas. In een ver verleden, 1997 om exact te zijn, was er een goedheilig socialist die geliefder wilde worden dan El Sympathico himself en besliste dat de stadsbus in Hasselt, de H-bus, voortaan volledig gratis zou zijn voor iedereen. Stiefstee Vaert slaagde erin om zijn verhaal verkocht te krijgen. Verkocht? Het zou toch gratis zijn. Jaaa, zei Stief, helemaal gratis. Gemakkelijkheidshalve werd er niet bij verteld dat die buschauffeurs wél moesten betaald worden, dat er bussen moesten rijden, tanken en onderhoud krijgen en dat zoiets wél geld kost. Dat dit alles uit de stadskas moest komen bleek geen punt te zijn. Geen Hasselaar, noch enig Limburgs socialist die wilde weten dat het de busgebruikers zelf en alle andere 'Lim'-burgers waren die via de stads- en provinciebelastingen zouden opdraaien voor de rekening van Stee Vaert's charme-offensief. Stief is echter geen burgervader noch gouverneur meer. Ondertussen werd hij ook danig op de grijpgrage vingers getikt en verliet heel wijselijk het politieke platform. Meteen was zijn invloed binnen de partij verdwenen en... zag men eindelijk in hoeveel die gratis bussen heel die tijd hadden gekost. Veel te veel dus, te duur, niet meer te doen. Enkel nog voor specifieke doelgroepen. En voor hoe lang nog...?

In afwachting dat Hasselt en bij uitbreiding heel dé Limburg op zijn gat valt van 't verschieten bij het bekend maken van de huizenhoge buskostennota zet Uw zuinige dienaar de tering naar de eenentwintig-eeuwse nering. Eind 2012 schafte ik mij voor één euro bij de grote boekenverkoop van de Antwerpse bibliotheken een tweedehands exemplaar van Freek de Jonge's De Rode Draad aan.

Een kanjer van een verzamelwerk met daarin teksten uit de periode 1969-1995. Van in de Neerlands Hoop-dagen met Bram Vermeulen, voor wie dat nog zou weten, dateren stukken uit de NH in Bange Dagen, NH in Panama, NH Express en NH Interieur. Man, man, man... 't zit vol kanariegele Daf's! Om maar te zwijgen over de passages uit theatervoorstellingen als De Komiek, De Mars, De Openbaring, De Bedevaart, De Goeroe en vele anderen. Een kleine 350 bladzijden teksten die ik terug hóór terwijl ik ze lees. Dagenlang genieten.
En dan hadden we nog het geluk dat ons dit weekend de eerste 'schitterend weer'-dag van 2013 te beurt viel: zo mooi en met aangename temperaturen dat we zondagavond maar meteen buiten hebben gegeten. Het leek wel een zomeravond op ons terras. En qua timing blijft alles goed verlopen: vanochtend een zeer malse regenbui, zodat de kamerplanten op hun beurt van de eerste perfecte omstandigheden konden genieten om zich op te frissen. It's all perfect!

Marco Polo