Et c'est parti...

De zwaluw is al lang niet meer alleen en met zijn allen kloppen zij overuren. Zoveel zelfs dat er de voorbije dagen voorwaar zomer in de lucht hing. Zon in een blauwe tot licht omfloerste hemel, weinig wind en temperaturen ver boven normaal voor de tijd van het jaar (dixit Frank DB, en die kan het weten). De bloesems waren niet te stoppen, en ook onze Japanse kerselaar liet deze kans niet voorbij gaan. Het was zijn laatste, en vandaar deze foto van een Azteekse godheid op de vensterbank die het niet begrepen heeft op de achter hem opdoemende bloesemwaas. Wegens aanpassingswerken in de tuin van Graspolderlaan 6 was beslist om de oude knar te vervangen, en dus ging hij gisteren voor de bijl, of beter: hij moest het afleggen tegen het geweld van de kettingzaag. Daar is geen kruid tegen gewassen, zelfs geen knoestige kerselaar. Bij de start van de tuinwerken kregen we al meteen te maken met een vernieuwde uitgave van de langste dag. Zo zijn die groene jongens, en zeker Steve & Lus: als het begint te kriebelen staat er geen maat op die gasten. Van 's morgens vroeg tot 's avonds veel te laat ratelde hun kettingzaag, graszodensnijder en de kleine graafkraan. Met die laatste werden de oversized wortelpartijen van de eerder genoemde kerselaar en een wilde kastanje te lijf gegaan. Het was een dubbeltje op zijn kant en de gemotoriseerde pk's hadden alle moeite om de strijd te winnen. Toch bleek ook hier weer dat de aanhouder wint, zodat een glunderende tuinmaster na een lange strijd zijn trofee kon afvoeren...

Dat was nog maar een begin, zoals later zou blijken. Daarover vertel ik U in de volgende bijdrage wel meer. Heel laat in de avond heb ik mij op Canvas nog laten verleiden om Simon & Garfunkel te volgen bij een film over het maken van Bridge over Troubled Water. Nostalgie. Prachtige muziek op een schitterende elpee en een zeer genietbare documentaire, al moest daar wel een stukje nachtrust voor ingeleverd worden.

En aangezien ik dan toch bezig was heb ik mij daarna nog begeven aan een overzicht van de gespeelde wedstrijden in de NCAA Basketball March Madness-serie. Ook rechtstreeks via het internet te volgen, en dus nog meer slaap kwijt. Maar nu ze daar aan de Sweet Sixteen bezig zijn is elke match er eentje van het hoogste niveau. De basketballeken stellen er zich vragen bij, maar de kenners weten wat ik bedoel. Nog meer nostalgie én inderdaad door dit alles zelf ook aan een langste dag bezig.
Mais, c'est parti...!!

Marco Polo

With Love from... Russia!

Al maakt één zwaluw de lente niet, het speelse vogelexemplaar houdt het mooie weer nu wel even aan de praat. Zeg ik het goed als ik U meld dat wij vandaag de vijfde zonnige dag op rij mochten noteren? En wat voor een...!? Zo'n dag waarop actievoerdsters voor Water Day zonder enig probleem uit de kleren en in het bad gaan om de aandacht te vestigen op de overconsumptie van water in onze Westerse wereld.

Terwijl zij de aquatieke rekening maken van onze eetgewoonten spuit de fontein van Trafalgar Square dat het een lieve lust is.
De bobby op de achtergrond houdt heel plichtsbewust een oog op de passanten en heeft geen aandacht voor Victoria en Monica, hoewel die regelmatig ook boven het zeepsop uit poseren...

Een gelijkaardig getalenteerde dame heeft deze dag uitgekozen om het tijdelijke voor het eeuwige in te ruilen: Liz Taylor hield het vandaag voor bekeken en heeft er een punt achter gezet.
Net geen 80, en misschien wel de strafste Cleopatra aller tijden...

Richard Burton zal het geweten hebben: zijn rustige dagen in het hiernamaals zijn geteld en een verwittigd man...
Virginia Woolf is on her way, her stairway to heaven...!!

Ook Polo & Pola hebben vandaag een stairway beklommen, zij het van een bescheidener kaliber. Om de tweede Final Four-deelname van "ons klein" te kunnen bijwonen gaan we binnenkort de verplaatsing maken naar Ekaterinburg, Rusland.
Daarbij hoort een visum, en dat zijn we gaan aanvragen bij de medewerkers van de Consul Generaal van de Russische Federatie in Antwerpen, de heer Evgeny Baranovskiy.

Het is een belevenis op zich: in alle rust en gelukkig met het mooie weer van de zwaluw, want in open lucht, wachtten wij op de stoep onze beurt af. De portier van dienst, neen niet de consul die hierboven staat afgebeeld maar een ernstig type Baconfois, lijkt recht uit de Collega's geplukt. Hij regelt de hele handel en wandel van Russen die een paspoortverlenging komen aanvragen, zij die dat al gedaan hebben maar het ge-update document komen afhalen, Belgen die om een of andere reden een inreisvisum voor Rusland willen en evenzo zij die vijf dagen eerder de aanvraag indienden en nu hun toegangspas komen halen. Er wordt beroep gedaan op Uw geduld, maar dat is ons niet vreemd aangezien wij ons bij diverse diensten van pensioenen en ziekenkassen moesten aanmelden om in regel te zijn met onze nakende op ruste-stelling. Eens binnen werden we vriendelijk verder geholpen. Afgezien van enkele ontbrekende copieën die ik een uurtje later nog kon afgeven was alles in orde. We zijn nu in het bezit van een "ticket" en bijhorende betaalbewijzen waarmee we volgende week de paspoorten mét visa kunnen afhalen. Voor een simpele donder als heer Polo is dit inderdaad een hele belevenis, en nu moet de reis nog beginnen. Ik houd die zwaluw goed in de gaten...

Marco Polo

More moon....

Gisteren beleefden we in aanloop naar de eerder aangekondigde supermaan al een prachtige dag. Het mooie weer kwam net op tijd, ook voor de wielrenners tussen Milaan en San Remo. Al wil ik U hierbij, niet zonder enige fierheid, meegeven dat ik consequent ben geweest en niet heb gekeken naar de rechtstreekse uitzending op televisie. Zelfs de commentaar van Mart Smeets heeft mij niet kunnen verleiden. U weet wel, vandaag een glansrol en morgen moeten toegeven dat er gelardeerde vette hesp tussen de boterham lag. Neen, voor mij geen tot heraldiek opgeklopte dopingverhalen meer: ik heb iets anders gedaan met mijn tijd.
Of toch niet? Ik heb mij in een oeverloos bad van zalig nietsdoen ondergedompeld en heb "den boel den boel gelaten"...
's Avonds heb ik mij in het zog van La Pola richting Roma begeven en aldaar genoten van het voorlopig laatste optreden van de heren Michiels en Leyers in hun Vlaamse theatertournee. Vooral de oude nummers (Tell me what it takes, Broken, Fallen Angel, Ain't that simple, ...) zij het telkens in een nieuw jasje, konden mij bekoren. Soulsister, al bij al een fijne belevenis.

Vandaag deden we er nog een schepje bovenop.
De Hobokense Polder baadde één dag voor de officiële start van de lente in een heuse primaveriaanse sfeer. Toch een gevolg van dat vollemaanse perigeum? We gaan het niet weten, en voor mij is dat ook van geen enkel belang want...

Dit mocht ik U zeker niet onthouden: op weg naar de Roma toonde de volle maan zich in al haar glorie en in mijn gedachten torende die gulden schijf met haar prachtige maanlandschap hoog uit boven een roesverwekkende bodyscape. De voorbije week was Allan Teger in het nieuws met zijn nieuwste Gallery of Nude Fine Art Photography. Dat bracht Uw dienaar op het idee om zelf ook nog eens een knip- & plakrealisatie te fabriceren, en dan maar meteen in de stijl van die bekende lichaamlandschapskunstenaar.
Zowel de maan aan de Antwerpse hemel als de dame op de voorgrond zijn toevallige passanten en schoven als bij wonder samen in het fotografisch droomkader.
Een mens mag al eens geluk hebben, niet...?

Marco Polo

Superma(a)n ...

De aarde, en bij uitbreiding haar bewoners mogen zich straks opmaken voor een vrij zeldzame gebeurtenis: het lunaire perigeum. Sinds 1993 heeft de maan niet meer zo dicht bij de aarde gestaan als nu. Het hemellichaam zal op 'slechts' 356.577 km van ons verwijderd zijn. Met wat geluk, een wolkenloze hemel en een vrije kalender ziet U morgenavond bovendien een "volle" maan die 14% groter zal lijken dan anders en maar liefst 70% meer licht zal weerkaatsen: de grootste en helderste volle maan in 20 jaar. Voor alle zekerheid geef ik U er meteen twee: positief en negatief, zoiets als ying en yang. Het kan de aarde maar helpen in haar poging tot overleven en voortbestaan...

Volgens sommige astrologen zou deze 'supermaan' rampzalige gevolgen kunnen hebben voor ons klimaat. Wie begin deze week niet op een andere planeet vertoefde weet dat moeder aarde absoluut geen behoefte heeft aan zo'n perigeum, of hoe U het ook mag noemen, om zich van haar scherpste kant te laten zien en dwaze dingen te doen. In Japan weten ze er alles van, maar in de verste verte nog niet hoe het daar zal aflopen.
Een zwaar verhaal, hoewel ook ver genoeg van ons bed - net als Lybië, Egypte en Bahrein - om het na enkele dagen in de vaderlandse pers al te moeten afleggen tegen het rookverbod in de horeca dat hier op 1 juli 2011 vervroegd van kracht wordt.
Een hot item dat eergisteren zelfs de voorpagina's haalde, maar waar we binnenkort hopelijk schouderophalend aan voorbij gaan. Eindelijk is het dan zover, en ik mag hopen dat het er deze keer nu eens écht van komt ook. Of zou er toch weer een Belgisch achterpoortje gevonden worden...? Geen moeilijker land om een wet er echt door te krijgen én te laten toepassen dan Belgikistan. Voor alles is er een maar en iedere keer komt er wel een drukkingsgroep op de proppen die het over een of andere discriminerende maatregel heeft. Man, man, man toch... het is om er moedeloos van te worden. We lopen hier verloren in onze regeltjes en ammendementen en raken meer en meer het pad kwijt als het om serieuze beslissingen gaat, of hoe gaan we anders verklaren dat er 9 maanden na een duidelijke verkiezingsuitslag nog steeds geen regering is. Het "record" staat vandaag op 277...
Daar kan geen superman tegenop.
De wereld draait door en gaat om zeep.
Er gebeuren rare dingen rondom mij.
En morgen schrijven wij... 278 !!

Marco Polo

4 dagen later...

De city-trip naar Valencia ligt alweer achter ons.
We hebben er zonder de geplande wedstrijd en ondanks het lamentabele weer toch het beste van gemaakt. En hoewel we voor deze uitstap een breed gamma aan vervoermiddelen hebben gebruikt werd er voor het stadsbezoek ook behoorlijk veel beroep gedaan op het lichamelijke onderstel.

Uw dienaar moest, met het excuus dat hij instond voor de lichtdrukmalige vastlegging van de activiteiten, regelmatig de groep laten gaan. U ziet echter ook dat ik niet de enige was die last had van de waaiervorming in het peloton. Om U een beeld te geven van wat er zoal te beleven viel doe ik nog maar eens een beroep op het "meer dan duizend woorden" truukje en schotel U enkele fotografische impressies voor...

Quasi onverhoopt vielen wij met ons al dan niet welgevormd achterwerk in de Valenciaanse Fallas-boter. Deze feestelijkheden die te maken hebben met het einde van de winter en de verwelkoming van de lente zetten gedurende twee weken de hele stad op stelten. Hierboven ziet U een momentopname van het dag-vuurwerk zoals het ieder etmaal om 14 uur wordt gehouden op het Plaza del Ayuntamiento. Afgeschermd binnen een stalen kooi en met de publiekelijke massa er vlak omheen jagen de diverse vuurwerkmakers iedere dag een paar honderd kilo knallers de lucht in. Een "daverend" schouwspel!

Vele straten zijn 's avonds al schitterend verlicht, en ook daarbij wordt gemakkelijkheidshalve geen rekening gehouden met eventuele aanwijzingen of opmerkingen betreffende het zuiniger omgaan met energie. Het spektakel mag een prijs hebben vinden ze hier, en dus hebben wij er ook maar van geprofiteerd. In de persoon van Roger DK, soulmate sinds vele jaren, toon ik U een meer dan tevreden toerist die zijn ogen niet kan geloven en totaal overrompeld is door de feërieke illuminatie van het geheel.

Tijdens en vooral naar het einde toe van ons bezoek werd op veel pleinen en ronde punten van start gegaan met de assemblage van de mega-grote creaties die tegen morgen moeten af zijn en dan nog te bewonderen zijn tot zondag. Geheel toevallig liepen wij deze dame op het aantrekkelijke lijf, dat echter nog verre van compleet is en waaraan met man en macht gewerkt en gesleuteld wordt. Minder toevallig is het feit dat mijn keuze op dit beeld viel en dat ik de niet afgewerkte delen om esthetische redenen middels het gebruik van een eenvoudige bijsnijd-functie verborgen houd...

De man in de hoogtewerker heeft er er zijn handen vol mee maar kan zijn ogen er ook niet afhouden. Hij bleek ook bereid om ruime overuren te kloppen. Hoe zou U zelf zijn? Om de zaak naar aloude traditie af te ronden worden tegen het einde van de week prijzen uitgereikt voor de mooiste, de origineelste, de meest tot de verbeelding sprekende en....worden zondag al die mooie creaturen in de fik gestoken. Foetsie, weg, gedaan....

Oh ja, ik mag niet vergeten om deze moeder en dochter te bedanken die mij tijdens één van de wandelingen uit de wind hebben gezet, er aldus voor zorgend dat ik binnen de tijdslimiet bij het hotel arriveerde en het weekend verder in goed gezelschap kon afsluiten. Muchas gracias!!

Marco Polo

De woestijn in voor 40 dagen...

Ik kan er mij iets bij voorstellen...

Vandaag begint de Vasten: minder eten, geen vlees, geen alcohol...
't Zou voor menigeen onder ons niet slecht zijn, denk ik:
beter voor de bloeddruk, cholesterolwaarden op niveau, paar kilootjes minder en al de daaraan gekoppelde fysieke en mentale problematieken met een fors percentage naar beneden.
Maar gaan we er aan meedoen? De meesten niet, neem ik aan.
En toch zou het ons goed van pas komen. De christelijke motivatie van de "versterving" krijgen we natuurlijk niet meer verkocht, maar de eigen gezondheid, de verminderde impact op het milieu door minder vlees te consumeren, dat mooie kleedje of die coole jeans waar we na enig afslanken eindelijk weer in geraken zijn toch evenzoveel steekhoudende argumenten die ons zouden kunnen helpen. Neen, niet élke dag natuurlijk... heer Polo vergezelt zijn vrienden op een trip naar Valencia, en daar zal naast de plaatselijke paella ook nog menig ander culinair genot zowel in vaste als vloeibare vorm de revue moeten passeren.
Maar beloofd is beloofd: ik ga de woestijn in...
Binnen 4 dagen weliswaar, en voor "hoelang"...
Dàt moet U aan die Chinees vragen!

Marco Polo

Ieder zijn vrouwendag....

Is het toeval of zat het al jarenlang in de planning? Vandaag valt Mardi Gras samen met de 100ste editie van Wereld-vrouwendag. Wat een combinatie, het zou in 2011 voorwaar een Marie Grasse kunnen heten. Al een eeuw lang viert men één keer per jaar "de vrouw". Wat heeft mensen ertoe bewogen om anno 1911, nog drie jaar voor er van een eerste wereldoorlog sprake was, een feestje te gaan bouwen om het bestaan van de vrouwelijke soortgenoot te celebreren? Was er bij de initiatiefnemers, want dat moeten toen toch mannen geweest zijn, sprake van enig visionair vermogen teneinde de onvermijdelijke opmars van de afstammelingen der Amazones te voorspellen en naar waarde én importantie in te schatten? Blijkbaar wel, want uitgerekend vandaag staan op het carnaval van Rio de meest tot de verbeelding sprekende billen en borsten klaar om deze eeuwfeestdag te kleuren en van de nodige glans en glitter te voorzien en aldus deze festiviteit niet onopgemerkt aan het mannelijk oog voorbij te laten gaan.

Veel meer kan ik er momenteel niet aan toevoegen. Of toch nog dit: straks is er Barcelona-Arsenal, U weet wel, en ook daar mogen de vrouwen mee naar kijken. Van emancipatie gesproken...

Marco Polo

A rising star...

Tussen twee Spaanse uitstappen waarbij het telkens de bedoeling is een wedstrijd van "ons klein" mee te pikken, maar daarover later meer, had ik het onvergelijkbaar en zeer gewaardeerd genoegen om een voetbalwedstrijd bij te wonen in de Antwerpse Kempen. Mijn goede vriend en L.O.-collega, Johan L., scheert met zijn team de allerhoogste toppen in de Antwerpse tweede provinciale .
KFC Antonia, want zo heet de club waar hij tegenwoordig zijn voetballeven aan verpand heeft, staat afgescheiden op de eerste plaats. Na de overwinning gisteren op het veld van zijn vorige club St Jozef Rijkevorsel (0-4) en de nederlaag van de tweede in de rangschikking staan ze zo maar even 10 punten los! Da's niet niks.
Volgens mij gaan die gasten "met de vingers in de neus" kampioen spelen. Nog 7 matchen te gaan en geen play-offs, gewoon rechtdoor naar de titel. Proficiat Johan, laat je ster maar rijzen! Voor volgend jaar in eerste provinciale kan ik je alvast een aangepaste outfit aanbevelen.

't Is eens iets anders dan een trainingsvest of een windjack.
In Barcelona loopt er ook een met dezelfde kledij en die doet het niet slecht! In een vorige bijdrage kon U lezen dat die man sukkelt met de rug en dan hoor ik bij het begin van die bewuste St Jozef-Antonia de minzame Guardiola van de Noorderkempen zijn assistent toespreken met de gevleugelde woorden: " 'k Hem last van mijne rug, Kurt!" Zo ziet U maar, niet alleen heer Polo maar ook de groten der voetbalaarde hebben rugklachten!!

Wat het verhaal van de Spaanse uitstappen betreft: onze eerstkomende trip gaat nu donderdag richting Valencia en was bedoeld om daar met de basketvrienden op zaterdagavond de topper Valencia-Salamanca bij te wonen.
Omwille van een recent afgesloten tv-contract wordt de wedstrijd echter verplaatst naar zondagmiddag, moment waarop wij al terug op weg zijn naar de luchthaven.

Jammer, maar deze keer dus géén match van Anke & Co... aldus de wetmatigheden van de heer Murphy, hier gemakkelijk-heidshalve en quasi gewoontegetrouw verkeerdelijk geciteerd in plaats van de Wet van Bedrog. Diezelfde mijnheer is niet aan zijn proefstuk toe als het om basketbalbezoekers in Salamanca gaat. Ooit misten we een vlucht en moesten we met Herman & Yoland' overboeken naar Zaragoza om dan na een autorit van 500 km diep in de nacht te arriveren. Een andere keer was er niks fout met de reis, maar moest Anke wegens ziekte forfait geven voor de match die we met Rudy & Frie wilden bekijken. Verder waren er Katrijn en Egon die ons eens achterna kwamen voor een match, maar zelf behoorlijk ziek en op halve kracht het weekend door moesten. Diezelfde twee kwamen onder begeleiding van een heuse chaperon, in de persoon van collega Noël R., moesten in Charleroi al enkele uren wachten en kwamen dus ook veel later dan gepland via Madrid ter plaatse. Dan was er mijn zus die bij haar laatste bezoek ook de geplande competitie-match zag uitstellen omwille van een te druk Europees programma. En nu dit.
Jammer, maar het is niet anders: met alle respect voor de heer Murphy die zijn uiterste best blijft doen om zijn reputatie hoog te houden. Dat is ook hij aan z'n sterrenstatus verplicht.

Marco Polo

M'n rug op...

Krokusvakantie en dientengevolge nóg meer tijd...
Ik heb geen enkel excuus meer om niks op deze webpagina te plaatsen. Zelfs mij verschuilen achter het zo gevreesde bloggers-block zal geen soelaas brengen. Een hele week is het weeral geleden en dus heb ik beslist om mij vandaag nog eens echt te "smijten", U weet wel het actuele Wetstratees om te zeggen dat ik "er helemaal voor ga".
Het is hier niet de klaagmuur, maar zo af en toe moet ik op deze blogspot mijn hart eens kunnen luchten. Noem het stoom aflaten, of mooier nog: mijn mening ventileren. Voor wat Lybië, de moslimrevolutie, de karteliaanse breuk die dreigt tussen CD&V en N-VA, de prijsstijgingen van diesel en huisbrandolie, het GDF Suez-monopolie en zoveel andere wereldschokkende toestanden en evoluties betreft moet ik U verwijzen naar professionele bloggers die zich uitgeven voor journalist, en al dan niet vanuit hun loft commentaar geven op hogergenoemd gebeuren.
Hoe lang (is géén Chinees!), maar... hoe lang gaan die door zichzelf tot kwaliteitskrant uitgeroepen media het nog uitzingen? In een steeds sneller voorthollende wereld blijven zij maar hameren op de diepere waarde van hun berichtgeving en de kwaliteit en niveau van hun onderbouwde stellingname.
Precies of dat nog veel aarde aan de politieke dijk brengt?!
Een maand geleden kwam The Huffington Post in het nieuws. Vooral de verkoop ervan en de overname door AOL haalde toen de klassieke headlines, verder kwamen ze niet. Ondertussen draait die internetkrant op volle toeren en zijn de kwaliteitsmedia dikwijls op achtervolgen aangewezen. Wat haalt het nog uit?
Bij snelle verslaggeving kunnen de kranten het niet meer halen van het internet. Voor overzichtelijke standpunten en al dan niet populariserende beschouwingen is er meer tijd en ruimte in weekbladen en tijdschriften, en voor geschiedkundige analyses of predicties kunnen we ons beter richten tot de echte vaklui: de historici die deze ontwikkelingen in een meer omvattend tijdskader kunnen plaatsen. Ze kunnen m'n rug op...
Welke nieuwsgaring blijft er dan nog over?

Inderdaad: dat ook Pep Guardiola sukkelt met de rug, net als Uw dienaar. In de loop van de voorbije week liet ik mij verleiden tot enige handarbeid van het zwaardere soort. Niet dat het om een gigantische opdracht ging: een handje toesteken noemde ik dat vroeger. Eerder de vaststelling dat mijn ouwe lijf dergelijke hand- en spandiensten niet meer ongestraft kan uitvoeren weegt mij zwaarder dan ik had verwacht. L4 en L5 lijken het niet meer zo goed met elkaar te kunnen vinden en zorgen voor een onaangenaam lage ruggevoel. Het betert stilaan, en de warme crème die Bram mij gaf zorgt voor verlichting. La Pola dringt aan op professionele hulp, maar angsthaas als ik ben geef ik mezelf nog enkele dagen om het met de eigen huis-, tuin- en keukenmiddeltjes te proberen. We zien wel...

Die arme Guardiola is nog maar 40 jaar.
Misschien stuur ik Bram wel naar Barcelona: kan hij Pep voor de match ook een busje wondercrème gaan overhandigen...

Marco Polo

Midas' oren in de koers...

Ik had mezelf voorgenomen geen woorden meer te verspillen aan de corrupte wielerwereld. Wellicht mag ik niet veralgemenen, maar hoe moet ik -met de beste wil van de wereld- nog een spoor van eerlijkheid terugvinden in de wielerkoersen?!
Ooit liet ik mij vangen en stond ik vol bewondering voor de prestaties van sprinters, klimmers en marathonrijders.
Stoempers, Flandriens, berggeiten...
Tot telkens weer de ontluisterende boodschap kwam dat die of die zijn titel moest inleveren, de overwinning en bijhorende trofee werd ontnomen, een schorsing van maanden of jaren aan zijn broek gesmeerd kreeg ... En dat alles wegens het gebruik van stimulantia, verboden producten, doping. Knappe koers, lange ontsnapping, spervuur van demarrages, magistrale sprint...
En iedere keer weer die donkere schaduw van de doping.
Wat is nog echt of oprecht in heel dat gebeuren?
De wielerbonzen zelf dachten er goed aan te doen op een of andere manier de aandacht van de dopingproblematiek af te leiden.
In een poging om het koersen weer aantrekkelijk te maken door spontane en open wedstrijdsituaties uit te lokken nam de UCI zich voor om dit jaar, alleszins in de voorjaarsklassiekers, het gebruik van de ondertussen algemeen ingeburgerde "oortjes" te verbieden. Tijdens het voorbije openingsweekend hebben we kunnen vaststellen dat er wel degelijk wat te beleven viel.
De renners moesten zelf gaan reageren op het koersverloop, op hun intuïtie afgaan, of erger nog: nadenken tijdens het fietsen!!
Dat was duidelijk teveel gevraagd. Onze Belgische toppers(?) blonken zowel in Gent als in Kuurne uit door hun afwezigheid in de eindfase en van enige greep op de wedstrijd was nooit sprake. Heel terecht merkte Mart Smeets op tijdens zijn commentaar dat fietsen moet gebeuren door jonge atleten, en niet bepaald mag worden door veertigers en logge vijftigers vanuit de volgwagens.
Maar even terecht is de vaststelling dat veel van die jonge gasten nog veel moeten leren en dat hard rijden alleen absoluut niet voldoende is om een koers te winnen.

Na de tegenvallende resultaten werd besloten om in de buurt van Kuurne een stage te organiseren voor de grote verliezers. Mogelijks kunnen zij bij de volgende wedstrijden profijt halen uit deze aangepaste oor-modellen. In het gezelschap van hun trainingspartners vallen ze niet al te erg op, maar in de koers zal het natuurlijk iets anders zijn. Daar zijn ze dan meteen voorzien van de aloude symbolen van domheid die koning Midas eertijds sierden en die de slechte leerling mag dragen wanneer hij als straf in de hoek moet staan...

Pas begonnen en nog niks gewonnen!

Marco Polo

Fiere papa's...

Deze keer hebben overmoed en misplaatste werkijver mij opgezadeld met ruim uitzwermende, maar vooral in de laagte gelokaliseerde rugpijnen. Hoe lang gaat de kruik te water en wanneer treden de eerste barsten op? Zijn de schouders nog sterk genoeg om zware lasten te dragen of is mijn lage rug-toestand een variante op de historische Achilleshielproblematiek?
Veel woorden kan ik er aan vuilmaken, potten zat en meer dan genoeg hete brij om er omheen te draaien. Uiteindelijk blijft er maar één conclusie: ik heb mezelf nog maar eens overschat en pluk daar nu de pijnlijke vruchten van. Gedwongen rust, dat is de boodschap. Maar ook niet helemaal stilzitten, want dat roest.
Dus bleef de ouwe krijger in beweging, reed naar Beveren, en ging in een goed gevulde zaal een andere veteraan bewonderen.

Theater Zuidpool heeft Jan Decleir geadopteerd om samen met hen Lucifer van Joost van den Vondel op de scéne te zetten.
De kaarten waren al lang gereserveerd, nog voor de Gentse kuch- en hoestperikelen de media haalden. Jan had zich enkele weken geleden in het NTG, Gent tijdens een optreden aldaar even laten gaan. Jammer van de mediaopstoot, want met die wetenschap in gedachte keken broer Guy en ikzelf toch enigzins anders naar dit klassieke meesterwerk. Voor een echte recensie, in Vondeliaanse toonaarden, verwijs ik U naar een bijdrage van Guido Lauwaert in Knack. Van een uithaal naar kuchers en hoesters bleven we gisteravond gespaard, hoewel er ook nu weer voldoende van deze stoorzenders aanwezig waren in de zaal. Zou het aan de goede akoestiek gelegen hebben? Weinig terugklank naar de scène, maar alles vol de zaal in. Zelfs de twee gsm-oproepen en een binnenkomend sms-signaal bij het begin van de voorstelling stoorden de heer Decleir niet. Toch niet doof geworden, Jan?
Zo ja, dan kan dat in Uw geval enkel Oost-Indisch en tegelijk zeer selectief zijn. Blijft enkel het gegeven dat het een zeer sterke voorstelling was die inderdaad zowel van spelers als publiek een opperste concentratie vergt. Groot acteur, die Jan, maar ook zijn dochter die in hetzelfde stuk optreedt. Sofie wordt een grote madam, uit het goede acteerhout gesneden en van de juiste genen voorzien. Hij mag er terecht fier op zijn.

Fier is ook heer Polo. Ondanks de zere rug, de snotneus en nog wat kleine mankementjes geniet ik weer mee van de prachtige resultaten die "ons klein" deze week heeft neergezet met haar basketploegske. Nog maar net waren wij terug van onze laatste Salamanca-trip of daar gingen de chicas van Avenida er weer Europees tegenaan. Dinsdag wonnen zij thuis de eerste kwartfinale tegen Krakow (87-70) en gisteren scoorden zij opnieuw in Polen: 60-72. Twee-nul en geplaatst voor de Final Four.
Da's top!!! Bovendien zette Anke twee keer een heel gave prestatie neer om niet te zeggen dat zij in deze kwartfinales telkens een bepalende rol speelde om de overwinning binnen te halen.

Goede timing, op het juiste moment in form, pieken naar de grote wedstrijden... topsport is toch mooi, he?! Dikke proficiat!!!
Jan en Marco, twee fiere papa's !

Marco Polo

Transparency...

Tijdens dag 254 van de federale regeringsvorming in Belgarije komt er weinig of geen nieuws van het binnenlands politieke front. Men is er in de Wetstraat blijkbaar gerust in: dit wereldrecord pakken ze ons de eerstvolgende 50 jaar niet meer af.
Het enige land dat nog in de buurt kan komen of zelfs het record kan breken zou Belgarije zelf moeten zijn, als we hier tenminste eerst aan een nieuwe gouvernementele ploeg geraken.
Tot zolang blijft dit record probleemloos overeind!

Veel meer beweging komt er uit de royaal mediatieke hoek:
een scheve schaats van Leopold III, voormalig opperhoofd van de von Sachsen-Coburg und Gotha's en in die hoedanigheid ooit hopman van de artificieel samengevoegde volksstammen der Belgae, blijkt een geheime halfzus van onze huidig vorst Albert II opgeleverd te hebben. Een Oostenrijkse schaatskampioene moest de prinsen Boudewijn en Albert de kunst van de overstapjes leren, maar ging blijkbaar ook heel vlot met onze toenmalige monarch uit de bocht en al even snel van bil. Hoe je zoiets 70 jaar stil kan houden is mij een raadsel, hoewel...

Tijdens mijn Spaanse uithuizigheid is er ook in het vaderlandse voetbalwereldje een en ander gebeurd. Als de spelkwaliteit en de resultaten achterwege blijven moet er uit een ander vaatje getapt worden om de sportpagina's vol te krijgen.
Dan maar het betere geleuter van en over Stijn Stijnen, de non-actieve goalie van Club Brugge, die de laatste tijd zoveel moeite heeft om de zon ook in andermans water te zien schijnen. Toen "Dikkie" Dick Advocaat tijdens zijn korte passage als coach bij onze Rode Poessies het halfgodstatuut van Stijnen doorprikte en hem terug met twee voeten op de Brugse grond zette waren de voetbalkolommen in de kranten te klein en te smal om de reacties van de in zijn eer geraakte keeper te omvatten. Sindsdien is het voortdurend kommer en kwel voor de Limburgse Brugge-huurling die dan maar internetsgewijs het intiatief heeft genomen om zijn concurrenten-in-doel te bekladden en de nieuwe directie af te schieten. De beslissing is snel gevallen in het Jan Breydelstadion: weg met Stijn Stijnen!

Als men in Brugge vast wil houden aan allitererende keepersnamen, dan stel ik voor dat mijn collega Hans Hanssen het daar eens gaat proberen. Hij praat een pak sneller en duidelijker dan S.S. en hij kan ook goed keepen!

Tenslotte is er de pas gestarte VTM-reeks waarin Pieter Loridon op zoek zou gaan naar een nieuwe vrouw. Ik keek naar de eerste aflevering omdat ik naast Pieter zelf ook nog enkele van zijn raadgevers van heel nabij heb gekend.
Verder gaat m'n interesse niet en meer hebben ze bij mij ook niet kunnen losweken: het zal bij deze ene keer blijven veronderstel ik. Voor een mooiere en meer verhelderende kijk op de week neem ik mijn toevlucht tot de transparantie die spreekt uit de ontwerpen van Christopher Kane...

Deze klaarheid mag mij ook in politieke, koninklijke, sportieve en mediatieke verhalen geserveerd worden. Weinig verhullend en niets verbloemend: het zou veel zaken wel iets eenvoudiger kunnen maken. Mooi toch!

Marco Polo

City-Trip XIV Salamanca

Dat de tijd snel gaat heb ik hier al meerdere keren, om niet te zeggen tot in den treure, herhaald. De velocitaire vooruitgang van de etmalen is voor een groot deel afhankelijk van onze allerindividueelste appreciatie en al evenzeer van het hoe en waarmee we deze tijdsspanne invullen. Het voorbije weekend kan daar andermaal model voor staan. Met een bonte verzameling gelijkgestemden zetten we koers naar Salamanca om aldaar te genieten van wat de Spaanse horeca te bieden heeft en in één moeite door een basketmatch van "ons klein" te gaan bekijken.
De dappersten onder onze reisgenoten slaagden er in om een (of zelfs twee) stapke(s) in het Salamantese nachtleven te zetten. De allerstrafsten vonden tussendoor nog de tijd om te gaan shoppen én te scoren: ik vind 2 jassen per man/vrouw helemaal niet slecht voor een geïmproviseerde winkelwandeling in den vreemde.
Het was een schitterende belevenis met een vrolijke bende vrienden die mekaar op Spaanse bodem nog veel beter leerden kennen en appreciëren en waarmee we zeker nog eens op stap willen gaan. La Pola verzorgde de rondleidingen, Rudiman en Noël fungeerden op de momenten dat het moest als chauffeur, Anke speelde haar match en won na een meer dan bezienswaardige partij met Salamanca tegen Zaragoza (78-67), Katrijn en Frieda zagen dat het goed was, Egon gaf later die avond (nacht) een demonstratie van verbluffend voetenwerk en dat vond Ilse dan weer super!! Toen we zondagochtend vertrokken hadden we nog net tijd voor die éne belangrijke foto...

Rudiman met al zijn weekendvrouwen

Daar kan Pieter L. alleen maar van dromen...
We hebben er in sneltreinvaart van genoten. Er was geen keuze, want vanmorgen stond iedereen weer paraat voor z'n klas, in het bureel of op kantoor. Zo hoort dat bij een echte city-trip, en dus denken we al aan een volgende opportuniteit: geef ons een paar dagen en weg zijn wij. Da-aag!!!

Marco Polo

Valentijn zorgt voor een dieptepunt...

Het alarmerende karakter van bovenstaande titel slaat enkel op de tanende aanklikfrequentie van deze Marco Polo-blog. Tijdens het Valentijnweekend daalde het bezoekersaantal op spectaculaire manier en wel naar de laagste scores sedert de familie Blogger volautomatische statistieken aanlevert voor hun schrijvende leden. Hoeveel bezoekers, vanuit welk land, via welke browser en met welk besturingssysteem, op welk uur van de dag of de nacht... dat alles kan je tegenwoordig zonder enige moeite aflezen en dus te weten komen op welke manier je allerpersoonlijkste blogoprispingen aan de wereldwijde man & vrouw worden gebracht. De grens van de privacy wordt niet direct bedreigd, maar met enig creatief denken kan ik mij toch ongeveer voorstellen waarmee al diegenen die anders een deel van hun vrije tijd besteden aan het doorgronden van mijn uitgetypte bedenkingen en fantasieën zich tijdens dit amoureus getinte weekend hebben beziggehouden. Misschien waren de aangebrachte onderwerpen niet van dien aard om U, die periodiek als zelfverklaarde tortelduiven door het weekend zijn gefladderd, aan mijn blogpagina's te kluisteren. Bij deze onderneem ik een extra poging en ga U in deze bijdrage belagen met enkele faits divers die hun gelijke niet kennen en dus verdienen om via welke browser of besturingssysteem dan ook hun weg te vinden over de Belgikistaanse grenzen heen.

Sint Valentijn staat bij de kleine van Laken, prins Laurent, na zijn amoureuze escapades met la Wendy nu ook genoteerd als datum van een dagelijkse pekelzonde. Voor de elfendertigste keer is hij zijn rijbewijs kwijt. Op de Vleurgatlaan trapte hij uit pure gewoonte weer eens te hard op het gaspedaal en "flits"... hij stond erop! Veel te rap gereden, aan de kant gezet, parketmagistraat ingelicht en rijbewijs inleveren.

Het geheel is voorlopig in de Brusselse politie-archieven opgeslagen als PV 437.181-2011. Verder behoeft dit feit helemaal geen nieuwswaarde toegedicht te worden aangezien het tot de dagelijke vergissingen van de Monseigneur behoort om zich niet te houden noch enige attentie te schenken aan snelheids-beperkingen. Om de aandacht te trekken op een lichtelijk verwaarloosde blog kan het evenwel altijd helpen...

Ander non-event is het wereldrecord van gouvernementele formatiehulpeloosheid dat morgen in Belgikistan zal gevestigd worden: 249 dagen overbruggen met een demissionair kabinet dat alhier graag benoemd wordt als regering van lopende zaken. Geheel onwetend over een eventuele keuze van welk hout nog pijlen vallen te fabriceren heeft onze monarch de carnavaleske opdracht van heer Reynders nog verlengd tot 1 maart.

Uit bijgaande prent mag blijken dat de pre-formateur, explorateur, informateur of hoe U deze charlatan nog mag benoemen, het zelf ook allesbehalve weet. Zoals mijn schattige kleindochter het vandaag zo mooi omschreef:" Kijk bompa, deze meneer zit ook met z'n handen in zijn haar, en hij heeft er nog meer dan jij...". Merci, lieve Joke!

Om het niveau van deze dwaze bijdrage op te krikken en te verheffen tot een lezenswaardig product begeef ik mij op het pad van de cinematografische beoordelings- journalistiek. In het bijzijn van een hele rij collega's, al dan niet met partner, heb ik gisteravond genoten van weeral een prachtige Belgische film. RUNDSKOP scoort geweldig goed bij het brede publiek én bij de filmrescencenten. Moet ik daar dan nog iets aan toevoegen?
Ik kan alleen maar bevestigen dat ook ik het een prachtfilm vind met een fantastische Mattias Schoenaerts in de hoofdrol, welker aanschouwing ik eenieder ten stelligste kan aanbevelen. Wie er toch meer over wil weten moet hier maar even doorklikken.

Hiermee hoop ik het dieptepunt achter mij te hebben gelaten en kijk ik uit naar de komende leesbezoeken en daarbijhorende registraties van mijn trouwe lezers/-essen. Waarvoor dank!

Marco Polo

Nog (ongeveer) honderd dagen...

Deze week ben ik er nog eens vol voor gegaan: bijna fulltime op school, en dat voor een half-time betrekking. Kan zoiets voor de belastingcontroleur? Naast de gewone lesuren op maandag en dinsdag was ik er deze keer nog eens bij om Johannes Chrysostomus te vieren met m'n leerlingen van 6 IW. Dat werd een volle donderdag: ontbijt op school, challenge met de klas die limericks moest schrijven bij opgelegde startzinnen en na de middag een paar uurtjes bowlen in Healthcity, Ekeren.
Al bij al een leuke dag met een heel genietbare groep studenten.
De manier waarop ze me inpalmden om hiervoor als begeleider te fungeren en een uitdaging met hen aan te gaan getuigt van spitse humor en klasse: " 't Zijn tenslotte ook jouw laatste 100 dagen, hé meneer De Mondt!!" Dat kon ik ze dus niet weigeren, en met veel plezier en achteraf nog grotere voldoening ben ik ingegaan op hun vraag. Een limerickske is aan mij ook wel besteed en ik draag volgend probeersel van eigen hand op aan een zeer gewaardeerd collega op PITO:

Een fysica-leraar uit Duffel
Lust liever bananen dan truffel
Hij drinkt zelf geen bier
Maar maakt wel plezier
En gaat door het dak bij een knuffel

En om de werkweek compleet te maken: het verslag van mijn laatste pedagogische studiedag. U weet wel, zo'n dag waarop de leerlingen vrij hebben en het er voor directie en leerkrachten op aan komt te herbronnen en de uitgezette lijnen te checken op hun haalbaarheid en rendement...
Deze keer blijf ik met een dubbel gevoel zitten.
De eerste sessie is een goede voordracht, dan volgt een enigzins overbodig overlegmoment in kleine groepen en tenslotte is er een toneelvoorstelling. Een echte, die momenteel ook gespeeld wordt in heuse theaters. Stefan Perceval levert een degelijke acteer- prestatie, maar voor deze gelegenheid vond ik - en ik niet alleen- het gebrachte stuk een ongelukkige, zeg maar een foute keuze.

De Leraar, want daarover gaat het, dekt een heel andere lading dan wat voor een studiedag in de onderwijssector als motiverend zou moeten doorgaan. Ik neem aan dat wie verantwoordelijk is voor deze programmatie zich alleen gebaseerd heeft op de titel en op die manier enkel van onvoldoende research en verkeerde interpretatie, en dus niet van bewuste malversatie kan beticht worden. Het is hem of haar alvast vergeven. Wie ben ik om zwaar te tillen aan een gemiste kans, hoewel... dit was mijn laatste.
Het afsluitend koud buffet was dan weer wel in orde, net als de drie koffie- & theepauzes met bijhorende koekjes.
En dan nu nog (ongeveer) honderd dagen...

Marco Polo

On the bike again....

Na twee lange maanden ben ik gisteren eindelijk nog eens met de fiets naar school gereden. Neen, niet met de fiets in de superruime achterbak van de Vectra, maar op de fiets: à vélo, on the bike!!! Zelf trappen en pedaleren en volhouden tot de eindmeet in zicht is. Tot mijn grote vreugde en persoonlijke genoegdoening kon ik vaststellen dat alles langs het vertrouwde traject er nog ongeveer hetzelfde bijlag als toen ik er in 2010 voor het laatst passeerde.

Er was zon, de temperatuur was aangenaam en bovenal: er was weinig of geen wind! Om de draad weer op te pikken zijn dat alleszins favorabele omstandigheden. Het viel dan ook best mee, want zowel bij aankomst op school als na de avondlijke terugrit naar huis voelde heer Polo zich kiplekker en allesbehalve afgepeigerd. De twijfel die tijdens de fietsloze maanden toch stilaan de kop kwam opsteken is meteen weer van de baan: vanaf nu rijd ik wekelijks teminste één keer per fiets naar mijn werkplek in de Antwerpse polder. Van polder naar polder... en terug!
Het mooie weer dat ik gisteren bijeenreed hield vandaag nog even stand. Noemt men zoiets dan "loon naar werken" ?
Hiermee werd vandaag een eerste stap richting lente gezet: prima temperatuur, blauwe lucht, veel zon en voorwaar... de eerste krokussen steken ook in Polo's tuin hun kopjes boven de grond.
Ik ga niet te snel victorie kraaien, maar het voorjaar scoort zijn eerste punten en duwt de winter steeds verder in de verdrukking. Nu nog even standhouden en dan zit ik volgende dinsdag weer op de fiets: on the bike again...

Marco Polo

Once Brothers...

Om de luie dag in stijl af te sluiten ben ik gisteren ingegaan op een voorstel van zoon Bram en dus hebben we 's avonds samen nog een documentaire van ESPN bekeken. Ik loop weer hopeloos achterop, en had Bram mij er niet op gewezen dan was ik nu nog geheel onwetend over het bestaan van de 30 for 30-reeks.
Een serie van 30 gefilmde verslagen met telkens een heel speciale kijk vanuit een somtijds onverwachte invalshoek op een gebeuren en de achtergronden ervan in de Amerikaanse of wereldsport. Bram zei iets over Vlade Divac en Drazen Petrovic en daarmee dacht ik genoeg gehoord te hebben: dit zou zeker de eerste uit die verjaardagsreeks (1979-2009) van ESPN worden die ik ging bekijken. Ik ging er dus rustig voor zitten, want het verhaal van dat duo wilde ik wel eens horen en zien. Twee fantastisch goeie basketbalspelers die eind jaren '80 vanuit Joegoslavië de NBA gingen veroveren. Daar dacht ik aan als de namen vielen en we naar de film begonnen te kijken.

Het is een aangrijpend verhaal over, ik had het moeten weten,
de Serviër Divac en de Kroaat Petrovic en het gaat over veel meer dan basketbal. Waar eerst wederzijdse erkenning, bewondering en innige vriendschap hun deel is, zorgt de Balkanoorlog na het uiteenvallen van Joegoslavië voor een totale ommekeer. Nationalisme vreet aan hun vriendschapsrelatie en de onderlinge verstandhouding is binnen de kortste keren totaal zoek.
Er wordt geen oordeel geveld, maar wel is er de voortdurend herhaalde stelling van Divac dat oorlog en geweld alleen maar verlies en verliezers opleveren. Bovendien overlijdt Petrovic in 1993 aan de gevolgen van een auto-accident. Vlade en Drazen kunnen nooit meer samenzitten om te praten over vroeger en zo proberen de brokken te lijmen...

ESPN levert een aangrijpende reportage van topkwaliteit, Vlade Divac brengt de menselijke facetten van een onmenselijke oorlog die veel dichter bij ons bed was dan we toen konden vermoeden en zoon Bram was er nog eens om mij op een wel heel biezondere wijze weer naar het basketbal te leiden.
Once brothers: ik ga dit niet licht vergeten...

Marco Polo

Lazy Sunday Afternoon...

The Small Faces hebben er in lang vervlogen tijden een song aan gewijd, en sindsdien is het in zalig nietsdoen wegdobberen op een zondagnamiddag tot het culturele erfgoed gaan behoren.
Ieder zichzelf respecterend babyboomer haakt bij regelmaat eens af op zondag, of toch minstens na de noen. Vroeger wilde ik wel eens in de fout gaan en na het middageten snel de auto induiken om ergens in een of andere van God vergeten sporthal mijn coachinglusten bot te vieren op een stelletje al dan niet jonge basketbalhelden. Later durfde ik er nog op uit te trekken om min of meer in de buurt rap een 10 mijl, een half marathonneke of zelfs een hele af te haspelen. In een poging om de matrimoniale kerk in het midden te houden kwam het zelfs zover dat ik me ooit liet overhalen om een strand-, bos- of stadswandeling te maken. Die tijden zijn voorbij: na de zondagse noen pleeg ik tegenwoordig nog weinig activiteit te genereren, blijft de afwas op het aanrecht staan en in ons geval wordt zelfs de vaatwasmachine niet aangezet.
Zo'n lazy Sunday was het vandaag. Zelfs de cyclocross op tv heb ik vanuit de luie zetel bekeken, en nu eens niet peddelend vanop de homeo. Rust, roest. Of laad ik zo toch de batterijen nog eens op?
Morgen zal ik het weten...

Marco Polo

Challenges of Life... and Sports!

Na een paar dagen met van alles en niets en vooral veel onbelangrijke trivialiteiten ben ik vandaag eindelijk nog een keer de homeo opgestapt. Het werd tijd, want al geleden van het zondagse WK cyclocross, dat ik er nog eens een lichte lap op ging geven. Het aloude gezegde indachtig dat "verandering van spijs doet eten" heb ik voor ander kijkmateriaal bij het fietsen gekozen.

Daarbij bleef ik wel bij de serie-achtigen, maar vermeed de snelle overstap van de ene soldatenreeks naar de andere en verkoos een kijkje in de natuur aan het handje van Sir David Attenborough. De eerste aflevering van BBC Life gaat over de uitdagingen van het leven: dieren en planten eten of worden gegeten, overleven en planten zich voort en gaan de grote uitdagingen aan van het leven. Prachtige beelden die eigen zijn aan de gekende BBC-reeksen en getuigen van topkwaliteit. En kijk, de drie wereldberoemde jachtluipaarden zitten ook hier tussen het beeldmateriaal. Dus toch weer een Band of Brothers...

Ik ben deze week ook getuige van meerdere uitdagende confrontaties in de sport. Wat de vrouwen van Salamanca dinsdag konden, deden die van Kieldrecht gisteren ook: hun thuiswedstrijd winnen in een Europese campagne. Asterix Kieldrecht zorgde voor een geweldige stunt door, na het verliezen van de eerste twee sets, de hele boel recht te trekken en finaal in een daverende tie-break over de Russen uit Ekaterinenburg te walsen. Zoals beloofd bij een vorige gelegenheid geef ik nu een beeld prijs van die grotendeels piepjonge meute springmadammen...

Anke & Co zijn op dit eigenste moment van schrijven aan een heuse thriller bezig op het veld van Pecs: zelden zijn er meer dan 3 punten verschil geweest in deze match, en met nog 8 minuten op de klok staat het 53-53. Daar wil ik nu niets meer van missen en klik door naar de live-scouting op FIBA Europe. Winnen ze, dan is de plaatsing voor de kwartfinales een feit. Anders spelen ze volgende week de beslissende match in Salamanca.
Another challenge... of sports!!!

Marco Polo

Digitale vrouwenbenen...

Lezers en -essen die na het vorige bericht betreffende heer Polo's tijdelijk verhoogde aandacht voor volleybalspeelstersbenen zijn verknochtheid aan de sport der sporten in twijfel mochten trekken kan ik meteen geruststellen: er is nog aandacht voor het basketbal én voor de vrouwen- benen aldaar. Gisteravond moest "ons klein" alweer het parket op om in een eerste wedstrijd voor de achtste finales die van Pecs uit Hongarije te bekampen. Op de foto ziet U duidelijk dat Anke haar beste beentje voorzette, en dat tot grote vreugde van heel de Eurosport2-kijkende vrienden- en familiekring. Ten huize Polo heeft de tv-digitalisering nog niet toegeslagen en dus moeten wij voor deze uitzonderlijke gelegenheden op verplaatsing gaan. Gisteren werd dit een bezoek aan Pola's moeder, mijn schoonmoeder, dé Bonnie. Zelf een sportfanate tot in de toppen van haar tenen maakt zij er helemaal geen punt van dat er een uurtje meer naar sport op tv wordt gekeken, integendeel. Zeker als ze haar kleindochter aan het werk kan zien: dan moet alles wijken, zelfs Thuis of Familie.
De programmering had ervoor gezorgd dat de dameswedstrijd in uitgesteld relais werd uitgezonden, aansluitend op een rechtstreekse van Zagreb-Gran Canaria. Dat daar een verlenging zou gespeeld worden kon niemand weten, maar al bij al leverde het geheel wel een lange televisieavond én dus een forse pot basketbal op. Anke speelde een stevige partij: 32 minuten, 15 punten, 8 rebounds, 4 assists en 2 steals... Als veteraan van vele oorlogen leidde zij haar team door deze eerste schermutseling op weg naar de Hongaarse poesta. Oh ja, Salamanca won deze confrontatie met 76-60 en mag vrijdag om 18.00 uur in Pecs gaan proberen om er 2-0 van te maken en zich alzo te plaatsen voor de kwartfinales. Of we het weer op televisie gaan bekijken, en zo ja: waar en wanneer, weet ik U later te vertellen. Nu gaat de aandacht naar Kieldrecht-Ekaterinenburg: donderdag in levende lijven...

Marco Polo

And Ernie, but not least...

Het zout is geleverd en de eerste strooiladingen zouden hier en daar al ten preventieven titel hun weg kunnen gevonden hebben naar de voorlopig nog steeds unitair Belgische bodem. Aangezien de nieuwe koudegolf er echter eentje is zonder neerslag van betekenis kan de duim op de zoutknip blijven en sparen we het zout... voor op de patatten!! De koude luchtstolp die nu over ons land ligt zorgt wel voor smog en dus zullen we ons de volgende dagen weer moeten houden aan door vuile lucht opgelegde snelheidsbeperkingen op snel- en grote ringwegen. Da's jammer, net nu ik mijn oude Signum van de hand heb gedaan en mij vanaf morgen in een veel nieuwere Vectra ga verplaatsen...

Het oude vehikel heb ik, na eerst wat probeersels via internet en een aantal sms-jes zonder veel resultaat, op de "automarkt" aan de A12 van de hand gedaan. Wie er ooit geweest is weet wat ik bedoel, en wie er nog niet was kan ik een bezoek aldaar warm aanbevelen. Gewoon eens rondwandelen maakt al veel duidelijk, maar eigenlijk moet je meteen de ervaring erbij hebben van een tweedehandse verkoop. En dan liefst voor de export, zonder keuring en niet teveel administratie. In mijn geval duurde het alles bij mekaar 14 minuten. Beetje op- en vooral veel afbieden, min of meer in de buurt van de gedachte prijs, niet te veeleisend zijn, papieren invullen, centen laten scannen, alles oké en weg ermee. Ik content en de koper waarschijnlijk heel content. Meer moet dat niet zijn...
Op die manier had ik nog een hele dag dag vrij en was ik goed op tijd terug om het WK Cyclocross mee te volgen vanop de homeo. Ik ga hier geen wedstrijdverslag geven, en nog minder commentaar of kritiek op hoe onze Belgen het ervan af hebben gebracht. Ik zeg U alleen dat ik in de laatste rechte lijn nog steeds in het wiel van Zdeněk Štybar zat. Mij heeft hij er in de zevende ronde niet afgereden! Hoe het afliep hebt U zelf gezien of gehoord van anderen: hij was vandaag de sterkste!!

En dan nu een sportieve "dienstmededeling": Polo & Pola hebben zich tijdelijk bekeerd tot het volleybal. Net als vorig jaar zijn we weer naar Kieldrecht gereden om te supporteren voor het dames volleybalteam van Oostende.

De ploeg waar onze goede vriend Ernie assistent-coach is kwam het plaatselijke Asterix bekampen. Oostende komt een stapje dichter, maar het niveau van het door allerlei topsportprojecten gesteunde Kieldrecht ligt nog buiten hun bereik en alzo werd het opnieuw een droge 3-0. Die van Kieldrecht spelen ook Europees en hebben zich geplaatst voor een of andere achtste finale, dus willen wij wel eens weten of ze echt zo goed zijn als men links en rechts beweert. Donderdag zullen we hen zien spelen tegen Ekaterinenburg uit Rusland, want ik heb zaterdag meteen twee tickets in de voorverkoop genomen. Als ze winnen krijgen ze hier volgende keer ook een foto...

Marco Polo

Moet er nog zout zijn?

Weldra is er voor de veelgeplaagde heersers van Belgikistan alleszins één dwingend probleem van de baan. Vandaag arriveert er namelijk een schip uit de Bahamas met 28000 ton strooizout aan boord. Vier weken geleden werd het bij hoogdringendheid besteld, en het is enkel dankzij de vriendelijke luiheid van de winter-weergoden die na de sneeuw- en ijsperiode van kerst en nieuwjaar even op apengapen lagen, dat we het nog niet eerder hebben nodig gehad. Maar nu is het er eindelijk en kunnen we er hopelijk weer voor een hele tijd tegen. De regering van lopende zaken zal deze glijdende business trapsgewijs onder handen nemen: eens de boot in de haven zal de zoute lading gelost en opgeslagen worden op de vertrouwde en al eerder toegepaste manier.

De reclamecampagne om de pekelmaterie aan de man te brengen zal middels schaarsgeklede dames in een aangepaste omgeving de nodige stimuli moeten geven om de verkoop van het zilte goedje weer wat aan te zwengelen.


Eens verkocht en in Uw bezit, zal aangeraden worden om zuinig om te springen met het strooizout. Bezuinigingen zijn aan de orde, en daar kan niets of niemand aan ontsnappen.
U wordt gevraagd het witte goed in een kleine glazen verpakking met zuinig strooideksel steeds bij U te dragen. Derhalve kan onmiddellijk en ter plaatse overgegaan worden tot het bestrooien van gladde stroken op het voetpad, ijzelplekken op de secundaire wegen, besneeuwde linker rijstroken op de autostrades en het hard gekookte ei bij Uw lunch in de file. Dat laatste kan op de ring rond Brussel, maar meer waarschijnlijk en veel frequenter nog op die van Antwerpen.
Ook daar is het ondertussen "A" boven, want de laatste onderzoekingen tonen aan dat het meeste fileleed geleden wordt op die halve apekrul rond de koekestad. Tenslotte kan het zout ook gelegd of gestrooid worden op de staart van slimme mensen, allerslimste mensen of eender welk ander rare vogeltype: een quizpresentator of een jurylid. De Stany heeft met opzet "The American" weer ingeslikt, en aldus is geschied wat van bij aanvang van deze reeks in het Van Looy-scenario geschreven stond: Kruismans kronen tot allerslimste mens, en hem dan naar de andere kant van de taalgrens sturen om daar de uitleg te gaan geven. Hij weet er al behoorlijk goed zijn weg te vinden en kan meteen in prima Molièriaans ook vragen of er nog zout moet zijn...

Marco Polo

Straffe Stany...

Wegens weeral zoveel om handen zal ik het kort houden deze keer. Na een dagje Holsbeeks huishouden waren we net op tijd terug in de Hobokense Polder om de halve finale van de allerslimste mens vanuit de eigen zetelpositie mee te beleven. En er viel wat te beleven: hij die in de voorspellingen met grote voorsprong als uitvaller werd getipt, won voor de vijfde keer op rij het beslissende eindspel. Stany Crets, want daar gaat het hier over, zou volgens ruim 50% van de stemmers in diverse polls de halve finale niet overleven. Volgens zowat 25% zou Bert "Snor" Kruismans er na vanavond een kruis over kunnen maken, en slechts 20% dacht dat Ben "Blokken" Crabbé bij zijn wederoptreden meteen zou struikelen. Geheel tegen de verwachtingen in kon slimme mens Crabbé geen stand houden. Volgens mij waren de vragen niet moeilijk genoeg voor Ben, vandaar geen concentratie en een totaal gemis aan focus. De Stany van zijn kant trok zich van de hele uitzending weinig aan, wachtte geduldig op het eindspel en sloeg daarin voor de vijfde keer even tactisch als genadeloos toe.

Hij kreeg eerder al de titel van sluwste mens, noemde zichzelf vandaag na afloop een kleine klootzak, maar is voor heer Polo een héél straffe Stany. Die van morgen zijn gewaarschuwd:

Als ge hem meepakt naar die moeilijke krukken
kunt ge na vijf minuten de haren uit uw hoofd rukken.
Mocht het hem dan weer eens lukken
valt Uw allerslimste droom in duizend stukken

en zal Stany Crets de passievruchten plukken.

Go Stany Go !!!

Marco Polo

Smeetsonian Rhapsody in Salamanca...

Derde ochtend in Salamanca en voor de derde keer ben ik kansloos in de uitslaapwedstrijd. Geen wonder natuurlijk, en absoluut geen ramp als U weet wat bij heldere hemel de troostprijs is voor dit falen: een clair-obscure uitzicht op de zonsopgang over Salamanca vanuit Anke's appartement. Bovendien kost het mij geen moeite, integendeel: ik verdien er nog aan. Want ook in Castilla y Léon heeft de morgenstond...

... en heb ik tijd om in alle rust aan mijn derde boek in 2011 te beginnen. "Lezen" welteverstaan!
In de 10 kg Ryanair-handbagage had ik deze keer plaats geruimd voor de laatste Mart Smeets: TOP. De aanstekelijke schrijf- en vertelstijl van heer Smeets heeft mij steeds aangesproken en doet dat na het verorberen van zovele stukjesboeken nog altijd. Zoon Bram weet dat maar al te goed, en dus ook waar hij zijn ouwe een plezier mee kan doen als kerstcadeau. Merci zoon, het is weer helemaal raak. Ik zit hier in de Spaanse vroegte te genieten van leuk beschreven sfeerbeelden en zeer herkenbare situatieportretten. Voorlopig heb ik mij op de winterspelen 2010 in Vancouver gesmeten. Het gaan erin als zoete koek. De kortverhalen over de foute wissel, de olympische over-organisatie, de oranje HHH-recepties, de angst van de bobslee-stuurman, de onderschatte prestatie van Mark Tuitert op de 1500 meter, de voorthollende en onpersoonlijke mobiele journalistiek, de eenzame Chinees met zijn fout geplaatst drankstalletje aan de achterzijde van het schaatsstadion zijn evenzovele van lichtvoetigheid getuigende en vanop afstand beoordelende prozapareltjes. You love him, or you hate him. Voor mij geldt tot nader order nog steeds het eerste. En wat meer is, het is weer zover: Smeets lezen zet mij aan tot anders kijken naar, grondiger bloggen over, wisselender beschrijven van en zelfs een ietsie pietsie dieper nadenken over de al dan niet dagelijkse gang van zaken.

Mijn basketspelende dochter is ondertussen ook boven water, heeft voor de derde keer de slaapwedstrijd gewonnen, wurmt zich door het laatste hoofdstuk van haar turf en dient in aanloop naar de wedstrijd van vanavond als achtergrond voor het fotografisch bewijsmateriaal dat de aanwezigheid van Smeets' TOP in Salamanca moet aangeven.

De andere kijk op de zaak mag al blijken uit nevenstaande prent: zo zie ik Salamanca pas bij een twaalfde bezoek. Waar sta ik, en wat zie ik? Vroeger zou ik wellicht geen aandacht geschonken hebben aan deze doorkijk, maar gisteren vond ik het wel de moeite om na een bezoek aan de Hospedería de Anaya de uitgang van dit voormalig studentenpension op foto vast te leggen. Correctie: in pixels op te slaan! Wie anno 2011 hier buitenstapt heeft net een college, of zelfs een examen Duits, Portugees of Frans achter de rug en haast zich over de trappen het zonnige stadscentrum en de studentikoze vrijheid tegemoet. Dat ga ik straks ook nog doen, en geheel in de Smeets-traditie toch maar even een paar winkels binnenlopen om misschien nog een favoriete trui en bijhorend hemd te "scoren" bij Springfield...?

Vanavond is er de competitiematch Avenida-Soller, eten bij Cervantes, bagage pakken en dan zit ons weekend er weer op.
Hasta mañana, maar dan opnieuw vanuit Hoboken.

Marco Polo

Avenida & AF Vandevorst...

Siësta in Salamanca. Buiten koud en grijs, binnen draait de verwarming op volle toeren en Born in the USA, Bruce "the Boss" Springsteen, op de radio. Wijdse golven terracotta-pannen omringen Anke's dakappartement langs alle kanten, maar stralen nu veel minder dan anders. De Spaanse zon houdt ook siësta. Gisteravond scheen de zon wél voor Anke & Co, want hun ploeg klopte Spartak Moskou in de laatste voorrondewedstrijd van de Women's Euroleague: 75-64. Resultaat: winnaar van de poule, derde in de totale rangschikking en dus thuisvoordeel in de komende 8ste- en eventuele kwartfinales. Proficiat voor het resultaat en de gevolgen, maar ook voor de knappe prestatie die aan de grondslag ervan lag.

Na de krantenartikels herlees ik nu de pro- en de epiloog van
De Lammeren: kan geen kwaad om de hele verhaallijn eens te kaderen, de alfa en de omega eens aan elkaar te toetsen. Ik denk trouwens dat ik het ganse boek ooit nog wel herlees.
"Een bijzondere tekst, die aan emoties en ontroering een nieuwe betekenis geeft" volgens een recencente, en ook volgens heer Polo... Zeker de moeite!

Is het die ontroering en emotie die mij parten spelen bij het zien van de laatste modefotoreeksen in De Morgen.be? Tijdens de modeweek van Berlijn showen de mannequins van AF Vandevorst weinigverhullende, maar daarom niet minder tot de verbeelding sprekende creaties. Ik moet even slikken, want dit raakt mij en roept vooral bewondering op voor zij die het ooit zullen dragen: het gaat hier om herfst- en wintermode. Brrr... daar gaat volk naar komen kijken, zelfs als het géén weer is!

Hierbuiten klaart de lucht intussen razensnel uit en in geen tijd kleurt de Spaanse hemel weer zo azul als maar zijn kan. Tijd dus voor een terrasje. Zouden er al Vandevorstjes rondlopen...??

Marco Polo

Lieve Leen en Nobele Nolle...

Polo en Pola hebben er dit weekend een Oostvlaamse tweedaagse van gemaakt. De redenen lagen voor de hand en geen haar op mijn schaarsbegroeide kruin dat er nog maar aan gedacht heeft om een uitvlucht te zoeken of belet te geven op de voorgestelde afspraken. Dat we daarvoor tot viermaal toe de, gelukkig slechts op weekdagen en bij werkzaamheden, beruchte Kennedytunnel zijn doorgereden geeft aan dat wij deze activiteiten en de mensen eromheen voor geen geld wilden missen.

Zaterdag waren we te gast in Eksaarde, Gezoarde voor de kenners en zij die zich verdiepen in de studie van het Waasland, Lokeren en zijn omgeving. Sinds jaar en dag is het de standplaats en woonplek van Leen, boezemvriendin van La Pola en in die hoedanigheid een ook mij nauw aan het hart liggende dame. Het ging hem tijdens deze bijeenkomst met familie en uitgebreide vriendenkring om de zesde lustrumviering van "ons Marleen". Na Niekol, zoals La Pola onder vrienden ook wordt genoemd, en Katie is Leen de derde der onafscheidelijke gratiën die de kaap van de 60 heeft gerond.
En dat zullen we geweten hebben: een historisch gekaderde wandeltocht door een zeldzaam geworden stiltegebied in het Oostvlaamse landschap leidde ons naar de Kruiskapel, alwaar nog meer historie en een hartverwarmende drink ons deel werd.

Een ruim aanbod van patersbieren allerhande en een breed uitgemeten hoeveelheid glühwein zorgden ervoor dat iedereen goedgemutst en met de fakkel in de hand de drassige terugtocht naar 't Meerdael aanvatte. Daar genoten we van een heerlijke receptie en mochten aansluitend aanschuiven voor een uitgelezen feestdiner. Proficiat Leen, en bedankt voor de fijne dag. Met zo'n feest in gedachte hoop ik dat ge nog dikwijls zestig moogt worden!

Vandaag naar Gent geweest.
Nonkel Nolle, al jaar en dag "den baas" van Unizo Oost-Vlaanderen en echtgenoot van de gisteren nog zo bewierookte Leen, pakte uit met zijn onderhand traditioneel geworden nieuwjaarsconcert. Blijgezind dat we er weeral bij mochten zijn, kon de nieuwe rit westwaarts ons niet deren en zetten we, redelijk vroeg voor een "day after" koers naar de Arteveldestad.
In de concertzaal van het conservatorium werd een schitterend Italiaans programma geserveerd: Verdi, Respighi, Puccini, Rossini, Paganini, ze passeerden allen de revue. Een zoals steeds prachtig spelend Jeugd- en Muziekorkest van Antwerpen onder leiding van de enthousiaste en meesterlijk dirigerende Ivo Venkov, werd door de uitgenodigde solisten meegezogen naar een nog betere prestatie. Domenico Balzani (bariton) en Jan Smets (trombone) zorgden voor de kersen op een taart die ons nog lang zal bijblijven. Onnodig te zeggen dat de daaropvolgende receptie navenant was: in de Panoramische Zaal van het Kappitelhuis gaat bij deze gelegenheden kwaliteit nooit ten koste van kwantiteit.
Zeker als Nolle er de hand in heeft gehad.

Lieve Leen en Nobele Nolle, het was weer een super-weekend vol hemelse momenten. Waarvoor dank. We hebben er heel erg van genoten en kijken al uit naar een volgende Oostvlaamse gelegenheid...

Marco Polo