Canterbury Tales...

Terwijl Manolo er eergisteren opnieuw fris tegenaan ging werkte het baasje, in casu heer Polo en dus ondergetekende in persoon, een laatste schooluitstap af. Met bus en boot ging het richting Canterbury. Hoewel ik vorig jaar al had deelgenomen aan dezelfde trip geldt ook hier de stelling dat één keer géén keer is en een tweede deelname dus absoluut op haar plaats.
De ultieme kans...
Die heb ik met mijn twee pollekes genomen en hoewel vrijdag in mijn halftijdse opdracht een echte vrije dag is, stond ik al om 5 voor 5 op de schoolparking in Stabroek. Waarschijnlijk omdat het mijn laatste buitenlandse schooloptreden betrof hebben de collega's er alles aan gedaan opdat ik mij deze dag nog lang zou herinneren. Prima bussen, vriendelijke chauffeurs, op tijd aan de paspoortcontrole in Calais... en toch moesten we "onze" boot laten varen en uitkijken naar de volgende. Gelukkig was het mooi weer en hadden we prettig-gestoord rugbygezelschap om de wachtpauze aangenaam in te vullen. Een boottocht zonder problemen bracht ons naar Dover, waar de klassieke wandeling op de cliffs enigzins zou ingekort worden.

Dat was alleszins de bedoeling, maar zonder de capriolen van enkele leerlingen gerekend. Eén was na de wandeling in alle staten omdat hij z'n portefeuille kwijt was. Zoektocht langs het wandelpad, rugzak drie keer uitladen, vest- en broekzakken aftasten, onder de stoelen en tussen de zittingen... overal werd gezocht. Tot bleek dat de leerling in kwestie zelf de gezochte brieventas in het opbergzakje aan de rug van de zetel voor hem had gestoken. Leg het maar uit. De lunchpauze in Canterbury werd aldus gedecimeerd en de ons resterende 15 minuten hebben we toch nog gebruikt om een koffie te nuttigen.
Dany F. en Geert T. konden dat al helemaal vergeten, want die waren met een overenthousiast wandelende en dientengevolge zijn knie onwricht hebbende leerling naar een lokaal hospitaal getrokken voor onderzoek en verzorging. De geleide namiddagwandeling en het aansluitend terrasje mét fish & chips vonden plaats onder een stralende hemel en staan voor immer in mijn geheugen gegrifd (hoe lang of kort dat ook mag zijn). Om ook het verhaal kort te houden laat ik nog maar eens de beelden spreken: exit Dover onder een strakblauwe hemel...

Ferry op tijd, en daarna een lange rit zonder verdere hindernissen, noch enig oponthoud, naar Stabroek waar we rond middernacht arriveerden. Een half uur later was ik in Hoboken en had een verDuveld lumineus idee...

Marco Polo

1 jaar....

Vandaag is het één jaar geleden dat "ons moeder" naar haar Elysese velden is vertrokken. Ze zal het daar zeker druk hebben met alle verhalen die ze na zovele jaren nu eindelijk weer kan uitwisselen met de familieleden die haar voorgingen over de Styx. Verder hebben de engelen, gevallen of niet, er een luisterend oor én een goede raadgeefster bij. Doe ze ginder allemaal veel groeten van mij, moeke. We missen je...


Marco "zoon" Polo

Life is beautiful...

Na de panne van Blogger verliep de heropstart van Marco Polo's Mededelingen vrij vlot. De inspiratie van de triatleet kwam net op tijd. De angst voor de trainingstips en de mogelijks daaraan verslaving opwekkende gevolgen hebben mij evenwel een halt toegeroepen bij het lezen. Met de bladwijzer tussen de pagina's 110 en 111 ligt hij opnieuw onder bij De Mandarijnen en moet lijdzaam toezien hoe Simone de Beauvoir mij weer weet te winnen voor haar schrijverskroniek van het na-oorlogse Parijs. Maar ook dit lezen verloopt nu bij mondjesmaat. Blijkbaar is er zoveel te doen en te beleven rondom mij dat ik het lezen als tijdverdrijf wat naar de achtergrond heb verschoven. Ik hol (of fiets) van school, al dan niet via een terrasje aan het MAS, naar uitstap en feest. Tussen een etentje en een familiebezoek komt de planning van een volgende party al om de hoek kijken, om nog maar te zwijgen van het periodieke evaluatiemoment dat er zit aan te komen met Luigi. Het lijkt wel of ik tijdens die laatste zes werkweken ook nog snel iedereen gedag wil gaan zeggen en her en der de aanzet moet geven tot traditionele en voor veelvuldig herhalen vatbare herdenkingsbijeenkomsten of vrolijke reünies. Tussendoor heb ik, net als U allen waarschijnlijk, kunnen vaststellen dat de zomerse temperaturen weer verdwenen zijn van de thermometers en dat de mini-rokjes deels vervangen zijn door rijkelijk van scheuren en sleetgaten voorziene jeans. Grijze lucht, miezerige wolkenflarden en temperaturen die, voor de tijd van het jaar, niet hoger zijn dan normaal-Belgisch. Minder erg voor de pelouse dan die brandend hete dagen voordien. Maar ook niet meer dan dat, want er valt nog steeds geen regen van betekenis over onze Hobokense Polder. Dit zorgt ervoor dat heer Polo zich nog steeds profileert als spuitgast en quasi dagelijks met de tuinslag aan de slag is. De watermeter geeft recordcijfers aan en de afrekening van AWW zal navenant zijn. Mijn liefelijke assistentes zijn daar niet rouwig om, integendeel...

Zij leven zich uit naar hartelust en ploeteren constant en onvermoeibaar door mijn tuin. Dé gelegenheid om Manolo een dagje rust te gunnen. Zo kan hij er morgen weer fris tegenaan, terwijl het baasje... Dat hoort U later wel, eerst even die twee gaan checken !!

Marco Polo

Ik word triatleet...

Zoals beloofd in de epilogiserende slotzin van mijn eerste publicatie na de grote panne ben ik op zoek gegaan naar de kattebelletjes die ik de voorbije drie dagen 't allenkant in huize Polo had achtergelaten teneinde de rijke inspiratie-oogst niet verloren te laten gaan. Het werd, zoals gevreesd, een hopeloze zoektocht: "Hier had ik toch iets over neergekrabbeld... In een kladblokje, op het nachtkastje... Afgescheurd, meegenomen, en waar heb ik het dan gelegd?" en "Waar is het boodschappenlijstje van donderdag? Daarop had ik iets geschreven over... over, verDuveld over wat ook weer?!" of nog "In welke broek stak ik dat winkelbonnetje van de Aldi? Op de achterkant noteerde ik snel drie kapstok-ideeën. Mijn jeans is net in de was!! Ja,..."
En dus moest ik toch op zoek in m'n eigen hoofd waar niet alles zo eenvoudig is als Raymond van het Groenewoud ons ooit pleegde voor te houden. Maar geen nood, ik heb iets gevonden: ik ben op een vrij confronterende evolutie in mijn leesgedrag gestoten dewelke ik aan U ter kennisname én beoordeling wil voorleggen.

Enige tijd geleden was ik in mijn literatuurconsumptie de iets klassiekere weg ingeslagen. Ik had opnieuw een Claus ter hand genomen. Hoewel Hugo zelf achter deze woordkeuze heel andere dingen zou gezocht hebben moet ik toegeven dat de lectuur van zijn schrijfsel mij niet helemaal kon bevredigen. Ooit was er meer geweest, en daarom durfde ik het daaropvolgend aan om terug te grijpen naar De Mandarijnen van Simone de Beauvoir. Op de derde plank links van de linker boekenkast, een voorbestemde plaats? Het was even slikken, want herinneringen kunnen vervagen en ik had er mij iets helemaal anders bij voorgesteld. Na twee tassen straffe koffie en evenveel uren leeskarwei had ik echter de smaak opnieuw te pakken en zat ik in een dusdanig rustig leestempo dat ik het boek tegen de komende kerstvakantie zou uitgelezen hebben. Alle tijd van de wereld. Maar toen kwam Anke terug naar huis, streek ATV-anker Sven van den Abbeele neer voor een reportage in de Graspolderlaan en raakte ik tussen de opnames door met hem aan de praat over zijn sportieve passie: de triatlon. En dat er enkele dagen later een boek ging verschijnen van zijn hand over zijn eerste deelname in Lanzarote en de voorbereiding die eraan vooraf ging.
Mes excuses Mme de Beauvoir, maar daaraan kon ik niet weerstaan.
Binnen de kortste keren had ik een nagelnieuw exemplaar in mijn bezit en nam het overal mee in huis of in de tuin waar ik maar even tijd kon hebben om erin te lezen. Het eerste deel, ingevuld door Sven zelf, leest als een trein en spreekt mij geweldig aan. Heel menselijk, open en zéér herkenbaar. Prachtig man, gij schrijft zoals ge spreekt en ook uw presentaties zijn bevlogen en levensecht. Chapeau! Simone moest wijken en wacht nu gedwee af tot ik haar terug tot mij zal nemen.

Geen paniek, zo lang zal dat niet duren want eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het tweede deel met de trainingsopbouw en coachingtips, geschreven door zijn technisch begeleider Ben, heel wat minder leesbaar is en dus in kleine hapjes zal verorberd worden. Op het gevaar af dat, als ik er al helemaal door geraak, de triatlonmicrobe mij op deze gezegende leeftijd alsnog zou te pakken krijgen?! Never say never...

Marco Polo

Na de grote panne...

Het lijkt wel of de Duvel ermee gemoeid was: twee volle dagen heeft het geduurd vooraleer de knappe koppen van Blogger erin geslaagd zijn om hun server weer tot normaal leven te wekken. Het internetkanaal waarlangs Uw dienaar zich tot U placht te richten om zijn onnozelheden te spuien liep mank en liet door een technisch mankement aardig wat vooropgestelde frivoliteiten de mist in gaan.

Woensdag was een onderhoud gepland en aangekondigd, zodat elke rechtgeaarde blogger wist dat er die dag een wijle op de "read only"-status zou gedraaid worden. Dit houdt in dat de lurkers wel hun gewone gang kunnen gaan en zoveel blogs afschuimen als zij maar willen, maar dat de lezer/-es die een comment wil plegen en zeker de actieve blogger die een post wil plaatsen op zijn of haar honger blijft. Meestal duurt zoiets maar enkele uren en stoort het de dagdagelijkse blogroutine nauwelijks. Deze keer is er echter "etwas ernsthaft schief gegangen" en nam het volle 48 uur in beslag alvorens we opnieuw berichten konden versturen. De pauze heeft nu wel lang genoeg geduurd en uiteindelijk is alles weer in orde. Met vreugde kan ik U melden dat ook heer Polo er terug helemaal klaar voor is. Het mag gek klinken, maar net tijdens deze panne kwamen de blogideeën als vanzelf en was er een overvloed aan inspiratie. Hopelijk vind ik de papiertjes nog terug waarop ik die hemelse ingevingen heb genoteerd...

Marco Polo

College Essen: 100 jaar...

De warmte is nog twee volle dagen op ons blijven wegen. Gisteren steeg het kwik vlot tot boven de 30° Celsius en vandaag was dat al niet veel minder. Schitterend weer dus voor de vele buitenactiviteiten en openluchtorganisaties die het van de publieke belangstelling moeten hebben.
Eén daarvan was de oudleerlingendag op het 100-jarige College van Essen. Daar waar Uw dienaar zijn middelbare opleiding genoot en gedurende zes opeenvolgende schooljaren voor een héél groot stuk gekneed werd tot wat hij nu is. Het College van het Eucharistisch Hart heeft zeker een stempel gedrukt op en een dwingende richting gegeven aan mijn ontwikkeling en daar werd ik gisteren meer dan eens aan herinnerd. Loop ik in de wandelgangen van het klooster toch ene John Gotink tegen het ruim zeventigjarige, maar desalniettemin nog steeds forse lijf. John was mijn leraar L.O. in de rethorica. Die korte ervaring was voldoende om mij voor "het Sportkot" te doen kiezen en daarmee de in die tijd logische vervolgweg naar het onderwijs in te slaan. Nog steeds even gedreven als in 1969 duurde het geen twee minuten of John was mij aan het overtuigen van zijn no-nonsense aanpak van motorische problemen en de in zijn ogen ontegensprekelijke voordelen van de pragmatische aanpak in pijnbestrijding en revalidatie. Tijdens die uiteenzetting had hij ook nog tijd om een tiental foto's te maken en twee, drie andere oudleerlingen te groeten én zonder probleem te herkennen. Zoals "den John" lopen er niet veel meer rond en worden er alsmaar minder gemaakt.
Tussen de vele honderden oudleerlingen waren er ook enkele uit mijn "rethorica van 1969". De Peet, den Theo, de Prof, den Eric en de Fons vertegenwoordigden samen met heer Polo een lichting die in het herdenkingsboek vermeld staat met een originele afscheidsbrief van het collegeleven...

Dat boek is goed voor urenlang lees- en kijkplezier, want net als de betere leerboeken van weleer is het verluchtigd bij middel van veel foto's en prenten om de aandacht van de lezer gaande te houden. Het was een blij weerzien met studiegenoten en even terug de sfeer opsnuiven van een goede veertig jaar geleden. Een afspraak voor de volgende reünie is nog niet gemaakt, maar 2014 lijkt mij niet onaardig. Voor de viering van 200 jaar College en mijn eventuele aanwezigheid daarbij moet ik even Apeldoorn bellen, of toch minstens een faxke doen naar hierboven. Of daar meteen gevolg zal aan gegeven worden is nog maar de vraag. Toen ik enkele dagen geleden een eerdere poging ondernam om regen af te smeken voor de pelouse kreeg ik geen antwoord, tenzij ik de eerste wolken die vanavond vanuit het westen op onze Polder afstevenden als voorbode moet interpreteren van het gewenste hemelwater...

Op hoop van... regen!!

Marco Polo

Helemaal van slag...

Na de vorige bijdrage heeft een temporaire verslaving aan fysiek nietsdoen nu blijkbaar ook mijn schrijvend vermogen aangetast. Hoewel daar niet zoveel aan gelegen is en nog minder mee verloren gaat, beschouw ik dit verschijnsel toch als een bijkomend teken aan de degradatiewand. De ouwe Polo moest de voorbije dagen wel klaar staan voor vanalles en nog wat, maar dàt mag geen excuus zijn voor wéér een literair-productieve terugval en een dreigend writersblock. Noem mij maar een slachtoffer van de voorzomer die nu reeds een hele maand over onze contreien heerst en die mijn fysieke en mentale paraatheid tot een eerder mediterraan niveau reduceert. De voorbereidingswerken rond de terugkeer en ontvangst van Anke én het bijhorende feestje hebben bovendien behoorlijk diep in het ouwe krijgersvlees gehakt.
Het was niet niks om snel-snel zo'n 3 x 5 affiche klaar te krijgen en op te hangen. Met de hulp van ons Pola werd er een kunstzinnige draai aan gegeven middels fraaie afbeeldingen van de drie prijzen, terwijl de forse armen van zoon Bram goed van pas kwamen bij de installatie van het geheel aan onze voorgevel.

Ondertussen was Uw schilderende dienaar behoorlijk onder invloed van verf- en spiritusdampen geraakt en dus minder presentabel dan normaal gesproken van hem verwacht mag worden. ATV-anker Sven Van den Abbeele heeft dat mooi opgelost door Uw dienaar enkel en alleen in schimmige achtergrondbeelden op te voeren in zijn voor de rest uitermate geslaagd portret van "Ons Klein" (vanaf nu altijd met hoofdletters!!) in zijn donderdagse Hangar Sport.
Het feestje mocht er zijn en al wie erbij was kan dat beamen: familie, vrienden en bekenden waren aanwezig om tot laat in de avond hulde te brengen aan onze kampioen. De volgende ochtend stond heer Polo al heel vroeg de pelouse te sproeien opdat Manolo aansluitend en ongehinderd zijn geprogram- meerd maaiwerk zou kunnen verrichten. Maar zie, ook mijn lieve legale gastarbeider heeft last van de hectische circumstansies waaronder momenteel ons leven verloopt.
Zijn werkschema had ten gevolge van de speciale woensdag- avondsessie een deuk gekregen en dat speelde hem uitermate parten bij de heropstart van de werkzaamheden. Voor mij een schrale troost: Marco en Manolo, allebei compleet van slag...

Marco Polo

Dolce Carpe Manolo...

Ten huize Polo heerst vandaag de regel van de dubbele zondagrust. Het is de zevende dag des Heren, en dan zal er geen arbeid verricht worden. Niet dat ik steeds zo overtuigd ben van, noch zwaar geadapteerd aan de christelijke levensstijl en zijn gewoonten, maar als er gerust mag worden dan heb ik in deze zelfs hélemaal niks tegen "moeten". Ook Manolo, mijn vrolijke gastarbeider, die zoals U op onderstaande prent welwillend zult bemerken gisteren nog flink zijn werk deed, heb ik vandaag op non-actief gezet en kan dus eveneens genieten van een etmaal heerlijk nietsdoen.

Dat Dolce farniente vandaag een dubbele score haalt en in vetjes staat geschreven, hebben wij te danken aan de kalendermaker én aan de Sossen. De partijgenoten van mijnheerke Tobback vieren feest op 1 mei en hebben dus geen tijd om zich met een zichzelf verlagende bezigheid als werken onledig te houden op deze Dag van de Arbeid. Caroline & Co gaan voor meer leefcomfort en laten den Baard maar verder wind verkopen, nu gebleken en toegegeven is dat de keuze voor zonnepanelen toch niet zo verstandig geweest is. Het zal ook nooit veranderen hier.

Terwijl ik mij met zelden geziene ijver neerleg bij het werkverbod en mij overgeef aan lanterfanten en luieren spannen een stralende zon en een blauwe hemel nog steeds de kroon over ons Polders firmament. Ook daarvan moet ik profiteren nu ze er zijn. Carpe diem en laat het daar niet bij, er valt nog zoveel meer te plukken...

Marco Polo

Drie verse vijgen...

Na een hoogzomerende paasvakantie zijn we terug in normaal Belgisch voorjaarsweer terecht gekomen. Begin deze week was nog meer dan oké, maar vanaf woensdag kregen we (eindelijk) weer wat hemelwater over de Polder. De natuur, en in het biezonder het recent aangelegde en dus nagelnieuwe grasmattentapijt omheen Casa Polo, verademde hoorbaar. Een zucht van opluchting ontsnapte ook aan Pola & Polo's lippen bij deze eerste natuurlijke bewatering waardoor zij voor een keer de tuinslang en bijhorende sproeisystemen aan de kant konden laten. Weeral wat tijd gewonnen en drinkwater gespaard. Manolo, van zijn kant, laat het niet aan zijn robotmatig hart komen, en maait onverdroten verder om onze pelouse op schone lengte te houden. Wie wel last had van de weeromslag was de anders zo betrouwbare en bedrijfszekere website van de Bodemkundige Dienst van België. Een ganse dag lang kreeg ik geen zinnig advies uit deze nochtans professionele en alom gewaardeerde raadgever. Lang heeft deze panne gelukkig niet geduurd, want zoals U ondertussen wellicht zelf hebt kunnen vaststellen zijn er opnieuw voorspellingen en mag U dit komende weekend naast enige kans op neerslag ook rekenen op hoge temperaturen voor de tijd van het jaar...
Tot zover het weer. Of toch... : ook op school zijn we er "weer" aan begonnen. Het derde trimester stelt in wezen niet veel meer voor: zoals steeds zit het "weer" vol met uitstappen, vrije maandagen, schoolfeesten en een heuse opendeurdag. Het zal "weer" snel voorbij zijn, en deze keer is er geen weg terug. Het is mijn laatste derde trimester, ik ga er nog eens voor en wil er volop van genieten. Mijn leerlingen, toch zij die tot de lezerspopulatie van dit bloggewrocht behoren, zijn bij deze verwittigd! En daarna is 't vakantie...

Aangezien de nationale sportmedia het liever hebben over een portugese voetbalploeg die enkele potten maakt tijdens een eindrondematch in de derde Europese bekercompetitie moet heer Polo alhier "weer" zelf tot een eigengereide actie overgaan, houdende een meer dan verdiende en dus allerurgentste persmededeling:
" Gisteravond speelde "ons klein", die ondertussen uitgegroeid is tot een "grote madame", met haar Salamantese collega's in en tegen Valencia de tweede wedstrijd in de finale van de play-offs voor de Spaanse titel. Stevige pot basket die oververdiend werd gewonnen door Anke & Co. 85 - 90, en... kampioen ! What a season: SuperCopa, EuroleagueCup en Campeonas de Liga 2010-2011 !!!

TRIPLE de ANKE DE MONDT

(Er zijn er voor minder Sportvrouw van het Jaar geworden.)"
Hier moet heer Polo even van bekomen...

Marco Polo

De Paastijd vliegt....

Vroegwarme dagen eisen zo hun tol. De tijd smelt tussen te korte en op dagtemperatuur draaiende nachten door en loopt mij klevend langs de vingers. Als dit zo verder gaat wordt het maandag een hele opdracht voor onze nakomelingen om de chocolade paaseieren in de tuin te vinden en te rapen alvorens zij (de eieren!!) tot een Nutella-achtige pasta zijn verworden.
Het eierfeest wordt hier op maandag gevierd omdat alzo in één klap de klokken van Rome én Marcus Evangelist, de patroon- heilige van Marrek O'Polo, op stichtelijke wijze worden herdacht. Men neme elke gelegenheid te baat om te paren, desnoods het nuttige aan het aangename...
De weergoden weten ondertussen van geen ophouden: het zomert hier dat het een lieve lust is. Als er uiteindelijk een frisse wind, als voorbode van een donker wolkendek met mogelijks bijhorende regenbui, verkoeling over de Polder blaast stel ik voor een keer de gazonbesproeiïng maar even uit. Fout gegokt, want de regen viel er boven Brussel al uit en de resten van het "frontje" maakten een flauwe bocht en dreven snel af naar Oosterdonck. Terug naar af dus, en als heer Polo na een late saunabeurt thuis arriveert staat Pola-lief te spuiten en te sproeien of haar leven ervan afhangt. Merci Pola, ook namens de nog immer groene en dankzij de ampele kunstmatige beregening stevig doorgroeiende pelouse. We gaan er nog plezier aan beleven, samen met U allen die ons op tijd en stond met een bezoekje willen vereren. Naast Cava en Duvel zal ik ook wat Bokma en zelfs een Veusseltje koud zetten.
Maar nu nog even over de tijd en het verlopen ervan. De klok tikt ongenadig door, steeds aan hetzelfde tempo, terwijl het bioritme van Uw dienaar bij deze mediterrane omstandigheden de richting uitgaat van een aan de situatie geadapteerde "mañana, mañana"-ingesteldheid en de daaraan overmijdelijk verbonden "hakuna matata"-filosofie. Gelukkig, meer dan gelukkig vertoef ik nog in een quasi omnitolerant Paasreces, waarin alles kan en niets hoeft noch moet gedaan worden. Geen verloren tijd, geen schuldbesef, geen boetedoening. De Vasten is voorbij, de Goede Week loopt naar analogie met de donderdagse cena op haar laatste benen en de Verlossing is nabij. Om van deze leuke momenten weer even voluit te kunnen genieten keert het verloren schaap voor enkele dagen terug naar de stal en de Goede Herder. Halleluja, halleluja !!
Zolang er maar geen Van Geluwhe in de buurt is, want dan is het zelfs voor een schaap niet meer veilig...
Wat wil een mens nog meer?

Ieder zíjn klokje om de Paastijd te zien vliegen...

Marco Polo

Zomerse Semana Santa 2011...

Belgen en Nederlanders beleven in hun thuisland een hoogzomerse week in april, zo net voor het feest van de Verrijzenis. Een week die in Spanje doorgaat als Semana Santa, maar in de Lage Landen aan de Noordzee al eeuwenlang gewoon de Goede Week wordt genoemd. En "goed" is ze, deze zevendaagse periode voor Pasen met Augustiaanse temperaturen en Juliaans terrasjesweer. April, bekend om haar capriolen, geeft dit jaar wel een heel biezondere invulling aan dit grillige begrip. Waar we ons bij tijd en wijle in deze vierde maand van het jaar "normaal" verwachten aan regen- en hagelbuien, grijze luchten en een stevige voorjaarsstorm met laat-hivernale kwikniveau's moeten we in 2011 vervroegd de schaduw opzoeken teneinde het getaande lijf te beschermen tegen nog grotere rimpelvorming als gevolg van overdreven bronzage. Naast regelmatige lommerpassages is het heden ten dage ook hoogst aangewezen om voldoende vocht tot U zelve te nemen om aldus de perkamentachtige vervorming van Uw huid tegen te gaan, of alleszins te vertragen. Ook de grasmatten, de nieuwe dakplataan en de hortensias in onze recent heraangelegde tuin vragen de nodige aandacht en bij deze tropische omstandigheden extra veel kunstmatige beregening. Gezien de precaire situatie heeft heer Polo alhier de waternoodtoestand afgekondigd: water is er vanaf nu alleen voor de planten en de bloemekes die in de kilte van de avond moeten besproeid worden. De mens zal zich aan de situatie aanpassen en enkel bieren, bij voorkeur Duvel, wijnen, rood mag maar rosé zal ook wel smaken bij 25°C..., mojito's, caiperinhas en andere cocktails tot zich nemen. Op die manier wil ik een bijdrage leveren aan het op peil houden van de nodige waterreserves en de natuur niet nodeloos extra belasten. Wie ook haar best doet om deze maand op ecologisch verantwoorde manier door te komen is deze mooie meid, die April heet (sic)...

Ik trof haar aan op het internet toen ik mezelf al googelend wilde informeren betreffende de huidige "hete aprilse dagen". In de wetenschappelijke veronderstelling dat dit een eerder uitzonderlijk dan doordeweeks of althans jaarlijks weerkerend fenomeen is ging ik op zoek naar documentatie betreffende eerdere hete aprildagen. Tot mijn verbazing, maar tevens niet onaangenaam verrast, kwam ik bij deze variant van Hot Marijke terecht. Tijdens een kort telefoongesprek bevestigde zij haar deelname aan de voorgestelde actie en verklaarde zich bereid eveneens het water te sparen voor de plantjes en haar balkonnetjes enkel van het allernoodzakelijkste schuimrandje te voorzien. Waarvoor dank.

Wie tijdens deze hete week ook opnieuw zijn opwachting maakt is hij die we vorige maand voor 40 dagen de woestijn in zagen trekken. Hij is de droogte ondertussen goed gewoon, en zal met plezier weerkeren in ons midden. Voor hem geen probleem, als er maar een frisse pint... euhh Duvel klaarstaat.

Marco Polo

Onterechte kritiek...

Met de idee van recht op vrije meningsuiting in hun achterhoofd en daarmee mikkend op de bloemenhof van de zelfverklaard kritisch ingestelde journalistiek, hebben de heren Smagghe (Touring) en Matienko (VAB) vandaag aardig wat commentaar en kritiek gespuid op de organisatie van de Antwerp 10 Miles & Marathon. Zo zou er te weinig rekening gehouden zijn met de verkeerssituatie en de trafficale bereikbaarheid van de Koekenstad. Teveel mensen zouden te lang in de file gestaan hebben bij de doortochten van de Waasland- en de Kennedytunnel. Mag ik de bollebozen van Touring en VAB er "en passant" toch op wijzen dat die files er zowat elke dag staan om structurele redenen, omdat een of ander vrachtwagencowboy zijn zoveel-tonner tegen een brugpijler of in een wachtende rij auto's heeft geboord of gewoon omdat het enkele uren stevig regent. Er is altijd wel iets wat misloopt in de Antwerpse automobiele circulatie: in de ochtend, in de avond en zelfs op zondag. Deze keer wezen alle vingers, of toch minstens twee, in de richting van die vermaledijde loopwedstrijd die zonodig het zondagverkeer moest blokkeren. Laat mij nu beelden hebben, of toch minstens één, waaruit mag blijken dat de organisatie alles in het werk heeft gesteld om de marathon op ordentelijke wijze te laten verlopen.

Lopers waren voorzien van verkeersmatig gestuurde berichten die andere deelnemers moesten helpen om op verantwoorde wijze hun loopgedrag aan te passen aan de omstandigheden, en daarnaast waren er ook goed herkenbare verkeersbegeleiders die door het AMPD (Antwerp Marathon Police Department) werden ingezet om voortdurend bijstand te verlenen wanneer er zich verkeersgerelateerde problemen zouden voordoen.
Wat mij betreft moet er geen verantwoordelijkheid afgeschoven worden op de Antwerp Marathon voor het desastreuze verkeersinfarct van afgelopen zondag, maar zijn het de autobestuurders zelf die voor de problemen hebben gezorgd.
Blijf nu eens in die luie zetel thuis zitten, kijk naar een of andere koers zoals ge steeds doet in het voorjaar of rijd uw gras af terwijl er een klassieker passeert, maar kom niet naar Antwerpen op de dag van de Marathon & 10 Miles. Hebben Smagghe & Matienko er al eens bij stil gestaan hoe het er op zo'n dagen aan toe gaat in New York, Londen, Parijs, Berlijn? En daar heb ik nog nooit een Traffic Coach gezien...

Marco Polo

Allemaal helden...

Mooi marathonweer vandaag, en dus konden mijn helden niet aan de lokroep weerstaan. Samen met nog zo'n 2500 gedrevenen hebben zij de volle 42.195 meter in Antwerpen afgehaspeld.

Britt, Pieter en Dimi kunnen nu nog meer dan vroeger en bovendien tot in lengte van dagen op mijn nooit aflatende bewondering en respect rekenen. Ik mocht meefietsen en foto's maken, en op die manier toch nog enigzins ervaren hoe het er heden ten dage aan toe gaat onder de marathoniens.
Zoiets roept herinneringen op. Proficiat alledrie !!!

Marco Polo

Manolo...

Nadat eerst onze buren en daaropvolgend The Bramminator himself voor ampele beregeningssessies van de nieuwe grasmat hadden gezorgd, was het de beurt aan heer Polo om na de terugkeer uit het verre Ekaterinburg de sproeiactiviteiten over te nemen. Het nieuwe gras slorpt met deze droge dagen massa's water op, maar het resultaat van die ecologisch wellicht niet verantwoorde waterverkwisting mag dan weer wel gezien worden. Groener dan ooit ligt mijn bedauwde pelouse te glinsteren in de ochtendzon. Om de heleboel onder controle te houden doen wij een beroep op de net aangekochte robotmaaier van Husqvarna. Zijn broer rijdt al jaren het gras bij Raymond & Denise, dezelfde buren als van het waterfestijn, en die noemen hun Automower James.

Hij die bij ons aan de slag is gegaan luistert naar een welluidende variant voor de naam van Manuel (I know nothing, I'm from Barcelona): Manolo. Daarmee wil ik hem geen onrecht aandoen, noch zijn capaciteiten onderschatten. Ik wilde op deze manier de mogelijkheid open laten om bij een eventueel falen in de beginperiode zijn onwetendheid in te roepen als excuus, alsmede het nog niet vertrouwd zijn met de nieuwe werkomstandigheden en dito -terrein. Niets van dat alles is echter nodig geweest, want vanaf de eerste in bedrijfstelling loopt Manolo flink zijn rondjes en maait het gras dagdagelijks en naar wens. Prima investering, baasje tevreden en tijd voor andere dingen: eerst een saunabeurt met een extra uurtje zonnekloppen en 's avonds naar Game 2 kijken van de halve finales play-off tussen Avenida en Rivas. Via Feb.TV konden we getuige zijn van de tweede overwinning voor Salamanca: 2-0 en dus door naar de finale. Deze vierde gewonnen topmatch in 8 dagen is nog maar eens een illustratie van wat die meiden allemaal in hun mars hebben. Morgen is er dan weer de marathon en de 10 Miles van Antwerpen. Coachend en fotograferend zal ik mij al fietsend in de Koekenstad wagen, de drukte tegemoet. Oh ja, en na dat alles is er weer tijd voor een uitgebreid sproeimoment om het koninkrijk van Manolo te behoeden voor uitdroging en verdorring. Schol...

Marco Polo

More Final Four ...

Op een naar vakantienormen onchristelijk vroeg moment van de dag zet ik mij aan de schrijftafel, lees het pc-klavier. Gisteren ging een eerste poging om U meer nieuws te melden over het kampioenenweekend de mist in. Urenlang had ik 's avonds zitten tokkelen en het tweede Championsleague voetbalavondje moest het stellen zonder mij. Gebrek aan interesse.
De in Ekaterinburg aangemaakte adrenaline stuurde lichaam en geest en liet mij telkens weer belanden bij Spaanse websites van kranten, televisie en basketbalorganisaties om beelden, verslagen en impressies bijeen te scharrelen betreffende de huldiging van las Campeonas. In ons eigen landje is er hier en daar ook aandacht voor de topprestatie van Anke en wie de taal van Molière geen onoverkomelijke hinderpaal vindt kan een kijkje nemen bij Basket Féminin. Dit is al jarenlang hét informatie- kanaal van het Belgisch vrouwenbasket, waar ook de prestaties van onze expats worden gevolgd en van de nodige "zinvolle" commentaar en analyses worden voorzien. Zelf had ik een oogst aan videomateriaal naar aloude gewoonte en volgens een beproefd recept op de parallelsite van Marrek O'Polo geplaatst, teneinde de drukte alhier wat in de hand en onder controle te houden. Wie meer wil weten en zien zette zich dus rustig voor het scherm, met een natje en een droogje en neem de tijd om samen met ons te genieten van deze mooie herinneringen.
Knap om zien hoe "ons klein" van al die momenten mag genieten. Dat pakken ze haar (en ons) nooit meer af!
Maar dan, laat in de avond, als de jetlagresten de concentratie en snelle reflexen beginnen aan te tasten, FLOEP... heel het kladwerk van dit blogartikel naar de Filistijnen, verschwunden, weg, kwijt! Niks aan te doen. Gelukkig zijn de bewerkte foto's en compilaties niet verloren, want veilig opgeborgen in een apart bestand op de harde schijf. Vandaar dat ik U nu alsnog een indruk kan meegeven van hoe ik deze Rusland-trip heb beleefd. Polo zou geen Marco heten als het niet via de prentjes zou gaan. In Moscou kan je er niet aan voorbij...

Het Mooie/Rode Plein bij nacht...

... en overdag.

La Pola met haar Spaanse vriendinnen voor het Historisch Museum, een pose voor het Goem Shoppingcentrum en een zicht op de Pokrovsky-kathedraal. Als ze hier de kasseien herleggen doen ze dat met groot vertoon van macht en veel personeel.
Of het dan ook sneller gaat is nog maar de vraag.
Recht én waterpas liggen ze alleszins wel!

Deze twee speciaal voor tante Katie, dan kan Eli af en toe eens rusten en toekijken hoe zijn kasseienterras gerenoveerd wordt.

(tel. +74598277621)

Verder zijn we in de Tsarenstad ook de metro ingedoken op zoek naar een aantal prachtige stations, die vooral door de toeristen gewaardeerd worden maar waar de modale Moscoviet als vanzelfsprekend weinig aandacht aan besteedt.

Metrostations.... Ze zijn niet allemaal zó mooi, maar U kan er gerust een halve dag in rondrijden om telkens een ander prachtexemplaar te gaan bewonderen. En voor een regenachtige namiddag is dat wel een perfect alternatief.
Voorlopig moet U het hiermee doen. Polo is back home, en hier wachten een aantal jobkes die niet door Moscovieten worden gedaan voor mij. Hasta la proxima...

Marco Polo

Euroleague Final Four 2011...

Het wordt een slechte gewoonte, maar ook deze keer scheidt ons een hele week van de vorige blogpublicatie. En net als vorige keer, toen een meerdaagse schooluitstap de reden was voor het lange uitblijven van nieuw leesvoer, is ook nu een buitenlandse trip de oorzaak van alle vertraging. "Ons Klein", on Zanke, speelde het voorbije weekend in Ekaterinburg met haar maatjes van Salamanca om de titel van Europees kampioen en dat was een goed excuus om zelf ook eens naar Rusland te reizen.
Het begon op een vroege woensdagochtend toen collega Noël R. La Pola & mezelve naar de Brusselse luchthaven reed. Waarvoor dank. Vandaar ging het via een tussenstop én transit in Praag, reeds eerder uitgeprobeerd - evenwel zonder gunstig resultaat - door diezelfde collega, naar Moscou.
Daar sloten we aan bij de die-hards van de Mare Azul, het onvergelijkbare supporterslegioen van Halcon Avenida.
Omdat het in de planning zat hebben we het Rode Plein, de metrostations en nog wat bezienswaardigheden van de Tsarenstad bezocht en bekeken, maar eigenlijk zaten we met onze gedachten al in de uitlopers van het Oeralgebergte waar daags nadien de Final 4 van start zou gaan.

Over de reis vertel ik U later misschien nog meer, maar alles en iedereen moest nu wijken voor de twee wedstrijden die Anke & Co naar het bovenste platform van het Europese basketbal moesten brengen. Ze spelen al enkele jaren met de besten mee, maar de kers op de taart, een titel of een beker, een kampioen- schap dat ontbrak nog. "Dan gaan we maar meteen voor de mooiste prijs die een basketspelende vrouw in Europa zich kan voorstellen" moeten zij gedacht hebben: de eerste plaats in de FIBA Euroleague. Vrijdagavond stond een confrontatie met hun Spaanse aartsrivaal Valencia op het programma.
Deze match in de halve finale werd zonder enige betwisting en oververdiend gewonnen: 49-61. Geen monsterscore, maar de eerste stap was gezet en meteen stonden ze voor een tweede Final Four-finale in twee jaar.
De rustdag konden de meisjes goed gebruiken, maar voor de fans duurde het ruim lang alvorens we hen weer mochten aanmoedigen bij hun acties op het veld. Ma & Pa hebben wel van de vrije namiddag geprofiteerd om dochterlief een bezoekje te brengen in het speelstershotel. En dan kwam eindelijk die hemelse zondag: Spartak Moscou moest eraan geloven en kreeg in de loop van de tweede helft zelfs een 20 punten-kloof aangesmeerd. In een hels einde, waarbij de Russinnen tot op 5 punten terug kwamen, bleef Anke ijzig kalm, scoorde nog een 6/6 vanop de vrije worplijn en ronde af met een allesbeslissende steal. Resultaat: 59-68 en Europees Kampioen!!!

"Ons Klein" is een "Grote Madame" geworden...
Proficiat Anke !!!

Marco Polo

Pa-reis 2011

Met deze gedaguerreotypeerde prent van een ginnegappend grinnikende grimmigaard luid ik het verslag in van mijn laatste Pa-reis met leerlingen. De formule zal ook U onderhand wel bekend zijn, al was het maar van de vorige verslagen over gelijkaardige gebeurtenissen op deze blog: "Men verzamelt enkele eindejaarsklassen, plaatst hen al naargelang de omstandigheden in een bus of trein, reist gezamelijk af naar de rijkelijk lichtafgevende hoofdstad van Frankrijk en betrekt aldaar een jeugdherberg. Men teistert de metro en loopt de musea en andere bezienswaardig- heden af/plat, neemt tussendoor geregeld de tijd om op een aangenaam verantwoorde wijze dorst te lessen en honger te stillen, terwijl voor nachtrust enkel de strikt minimale tijd dient uitgetrokken te worden. Na drie dagen sluit men opnieuw de gelederen, telt voor alle zekerheid het aantal manschappen dat zich aandient voor de terugreis en maakt onderweg naar huis "onder collega's" het bilan op van de uitstap. Terug aangekomen op het punt van vertrek levert men de leerlingen weer af bij de wachtende ouders en haast zich dan naar huis om aldaar uitgeteld en compleet afgepeigerd zo snel mogelijk onder de wol te kruipen." Dit jaar dus voor het laatst. Ik mag van geluk spreken, want de leerlingen van 6 IW, 6TW en 6BTW hebben er een zeer aangename driedaagse van gemaakt. We konden deze keer rekenen op een aangename, geïntresseerde, respectvolle en enthousiaste groep. Dat is ooit wel anders geweest. Maar nu niks dan lof en goeie commentaren. Een mooie afsluiter van een lange reeks. Als kers op de taart werd ik door mijn pupillen uitgenodigd om op hun kosten te poseren voor een karikaturist op het Heuvelplein van Montmartre. Het resultaat ervan ziet U hierboven bij de aanhef van dit artikel. Bij deze wil ik Glenn DL, Kim, Els, Kevin, Niels, Diego, Maarten, Dieter, Tifanny, Sarah, Thijs, Maxime, Sten, Joery, Jens, Sam V, Joyce, Bram, Sam D, Glenn H, Jeroen K, J-M, Guido, Jeroen vA, Siebe, Ben, Jef, Michiel en Butrint nog eens hartelijk danken voor de fijne geste. Op die manier komt er een einde aan mijn schoolgerelateerde optredens in Parijs. Ik heb er geen spijt van, niet van al die optredens en ook niet dat daar nu een einde aan komt. Rest mij de opdracht om één foto te kiezen uit deze laatste trip teneinde dit verslag waardig af te sluiten...

Marco Polo

Hopus Popus...

Tijdens het voorbije weekend deed zich de gelegenheid voor te proeven van een mij tot nu toe onbekend bier. Omdat ik wel eens iets anders wilde nuttigen dan mijn vertrouwde Duvel ging ik in op de suggestie van een serveerster in de Essense "1804" en liet mij een Hopus voorzetten. Een bitter blond bier dat in tegenstelling tot Moortgats klassieker nog wel voorzien is van een eerlijke portie gist onder de sluitdop. Voor een uitgebereide evaluatie verwijs ik U naar Bierman, wiens blog absoluut een bezoekje waard is. Ik ben er vrijwel zeker van dat menig lezer dezes die blogspot bij zijn favorieten zal plaatsen om er later nog eens een kijkje te gaan nemen. Wat mij betreft was die eerste Hopus een schot in de roos. Vandaar mijn wens- en aangepaste toverspreuk:

"Hopus, Popus, Pilatus Pas,
Ik wou dat mijn glas weer boordevol was!"

En dan nu snel het bed in, morgen vroeg uit de veren en op weg voor mijn laatste trip-met-leerlingen naar Parijs: de zogenaamde PA-REIS 2011! U hoort er later meer over.

Marco Polo

Een dag van 23, en een van 24 uren...

Hoewel deze dag slechts 23 uren telt en ik in een vlaag van overmoed vannacht nog een extra uur March Madness heb bekeken, besteed ik toch een kort moment aan de creatie van weer een nieuwe bijdrage die deze sinds bijna zes jaar aan de gang zijnde blogonderneming in leven moet houden. Hoe haalt een mens het in zijn hoofd een zinsconstructie als deze hiervoor uit de mouw te schudden, laat staan aan de andere kant van het virtuele net deze passage al lezend tot zich te nemen? Een beetje kierewiet aan beide zijden...? Het moet iets in die aard zijn.
Maar goed, ik ging het over dit weekend hebben.
Zaterdag waren de tuinaanleggers voor de derde dag op rij present. Om het verhaal kort te houden, maar U desalniettemin van de nodige informatie te voorzien grijp ik nog maar eens naar het procédé van de vier prenten in één beeld. Dat moet dan zoveel zeggen als 4.000 woorden, of nog meer...

De appelbeet van Steve heeft hopelijk niet dezelfde gevolgen als die van Adam in de hof van Eden. Met één erfzonde ligt er al meer dan genoeg druk op onze eertijds zo atletische schouders.
De kans is klein dat het die kant opgaat: in onze tuin is er geen sprake van een slang. Anderzijds mag de potentiële Eva-rol van la Pola niet onderschat worden.

Een geheel ander verhaal was onze aanwezigheid op een volleybalwedstrijd in Tisselt. De dames van MSiks Blaasveld, de club van mijn maat Louis VB, namen het zaterdagavond op tegen die van Vlamertinge, de ploeg van mijn goede vriend Eli P.
Op uitnodiging van Louis en tot grote verrassing van Eli waren wij bevoorrecht toeschouwer van deze match.

Hoewel het resultaat van de heenwedstrijd (2-3 voor MSiks) een spannende confrontatie liet vermoeden was het geboden weerwerk van Vlamertinge, in een weliswaar genietbare partij, onvoldoende om de Blaasveldse meiden van een vrij gemakkelijke 3-0 te houden. MSiks gaat naar de ereklasse ! En ik naar m'n bed, want morgen is er weer een echte 24 urendag...

Marco Polo

Et c'est parti...

De zwaluw is al lang niet meer alleen en met zijn allen kloppen zij overuren. Zoveel zelfs dat er de voorbije dagen voorwaar zomer in de lucht hing. Zon in een blauwe tot licht omfloerste hemel, weinig wind en temperaturen ver boven normaal voor de tijd van het jaar (dixit Frank DB, en die kan het weten). De bloesems waren niet te stoppen, en ook onze Japanse kerselaar liet deze kans niet voorbij gaan. Het was zijn laatste, en vandaar deze foto van een Azteekse godheid op de vensterbank die het niet begrepen heeft op de achter hem opdoemende bloesemwaas. Wegens aanpassingswerken in de tuin van Graspolderlaan 6 was beslist om de oude knar te vervangen, en dus ging hij gisteren voor de bijl, of beter: hij moest het afleggen tegen het geweld van de kettingzaag. Daar is geen kruid tegen gewassen, zelfs geen knoestige kerselaar. Bij de start van de tuinwerken kregen we al meteen te maken met een vernieuwde uitgave van de langste dag. Zo zijn die groene jongens, en zeker Steve & Lus: als het begint te kriebelen staat er geen maat op die gasten. Van 's morgens vroeg tot 's avonds veel te laat ratelde hun kettingzaag, graszodensnijder en de kleine graafkraan. Met die laatste werden de oversized wortelpartijen van de eerder genoemde kerselaar en een wilde kastanje te lijf gegaan. Het was een dubbeltje op zijn kant en de gemotoriseerde pk's hadden alle moeite om de strijd te winnen. Toch bleek ook hier weer dat de aanhouder wint, zodat een glunderende tuinmaster na een lange strijd zijn trofee kon afvoeren...

Dat was nog maar een begin, zoals later zou blijken. Daarover vertel ik U in de volgende bijdrage wel meer. Heel laat in de avond heb ik mij op Canvas nog laten verleiden om Simon & Garfunkel te volgen bij een film over het maken van Bridge over Troubled Water. Nostalgie. Prachtige muziek op een schitterende elpee en een zeer genietbare documentaire, al moest daar wel een stukje nachtrust voor ingeleverd worden.

En aangezien ik dan toch bezig was heb ik mij daarna nog begeven aan een overzicht van de gespeelde wedstrijden in de NCAA Basketball March Madness-serie. Ook rechtstreeks via het internet te volgen, en dus nog meer slaap kwijt. Maar nu ze daar aan de Sweet Sixteen bezig zijn is elke match er eentje van het hoogste niveau. De basketballeken stellen er zich vragen bij, maar de kenners weten wat ik bedoel. Nog meer nostalgie én inderdaad door dit alles zelf ook aan een langste dag bezig.
Mais, c'est parti...!!

Marco Polo

With Love from... Russia!

Al maakt één zwaluw de lente niet, het speelse vogelexemplaar houdt het mooie weer nu wel even aan de praat. Zeg ik het goed als ik U meld dat wij vandaag de vijfde zonnige dag op rij mochten noteren? En wat voor een...!? Zo'n dag waarop actievoerdsters voor Water Day zonder enig probleem uit de kleren en in het bad gaan om de aandacht te vestigen op de overconsumptie van water in onze Westerse wereld.

Terwijl zij de aquatieke rekening maken van onze eetgewoonten spuit de fontein van Trafalgar Square dat het een lieve lust is.
De bobby op de achtergrond houdt heel plichtsbewust een oog op de passanten en heeft geen aandacht voor Victoria en Monica, hoewel die regelmatig ook boven het zeepsop uit poseren...

Een gelijkaardig getalenteerde dame heeft deze dag uitgekozen om het tijdelijke voor het eeuwige in te ruilen: Liz Taylor hield het vandaag voor bekeken en heeft er een punt achter gezet.
Net geen 80, en misschien wel de strafste Cleopatra aller tijden...

Richard Burton zal het geweten hebben: zijn rustige dagen in het hiernamaals zijn geteld en een verwittigd man...
Virginia Woolf is on her way, her stairway to heaven...!!

Ook Polo & Pola hebben vandaag een stairway beklommen, zij het van een bescheidener kaliber. Om de tweede Final Four-deelname van "ons klein" te kunnen bijwonen gaan we binnenkort de verplaatsing maken naar Ekaterinburg, Rusland.
Daarbij hoort een visum, en dat zijn we gaan aanvragen bij de medewerkers van de Consul Generaal van de Russische Federatie in Antwerpen, de heer Evgeny Baranovskiy.

Het is een belevenis op zich: in alle rust en gelukkig met het mooie weer van de zwaluw, want in open lucht, wachtten wij op de stoep onze beurt af. De portier van dienst, neen niet de consul die hierboven staat afgebeeld maar een ernstig type Baconfois, lijkt recht uit de Collega's geplukt. Hij regelt de hele handel en wandel van Russen die een paspoortverlenging komen aanvragen, zij die dat al gedaan hebben maar het ge-update document komen afhalen, Belgen die om een of andere reden een inreisvisum voor Rusland willen en evenzo zij die vijf dagen eerder de aanvraag indienden en nu hun toegangspas komen halen. Er wordt beroep gedaan op Uw geduld, maar dat is ons niet vreemd aangezien wij ons bij diverse diensten van pensioenen en ziekenkassen moesten aanmelden om in regel te zijn met onze nakende op ruste-stelling. Eens binnen werden we vriendelijk verder geholpen. Afgezien van enkele ontbrekende copieën die ik een uurtje later nog kon afgeven was alles in orde. We zijn nu in het bezit van een "ticket" en bijhorende betaalbewijzen waarmee we volgende week de paspoorten mét visa kunnen afhalen. Voor een simpele donder als heer Polo is dit inderdaad een hele belevenis, en nu moet de reis nog beginnen. Ik houd die zwaluw goed in de gaten...

Marco Polo

More moon....

Gisteren beleefden we in aanloop naar de eerder aangekondigde supermaan al een prachtige dag. Het mooie weer kwam net op tijd, ook voor de wielrenners tussen Milaan en San Remo. Al wil ik U hierbij, niet zonder enige fierheid, meegeven dat ik consequent ben geweest en niet heb gekeken naar de rechtstreekse uitzending op televisie. Zelfs de commentaar van Mart Smeets heeft mij niet kunnen verleiden. U weet wel, vandaag een glansrol en morgen moeten toegeven dat er gelardeerde vette hesp tussen de boterham lag. Neen, voor mij geen tot heraldiek opgeklopte dopingverhalen meer: ik heb iets anders gedaan met mijn tijd.
Of toch niet? Ik heb mij in een oeverloos bad van zalig nietsdoen ondergedompeld en heb "den boel den boel gelaten"...
's Avonds heb ik mij in het zog van La Pola richting Roma begeven en aldaar genoten van het voorlopig laatste optreden van de heren Michiels en Leyers in hun Vlaamse theatertournee. Vooral de oude nummers (Tell me what it takes, Broken, Fallen Angel, Ain't that simple, ...) zij het telkens in een nieuw jasje, konden mij bekoren. Soulsister, al bij al een fijne belevenis.

Vandaag deden we er nog een schepje bovenop.
De Hobokense Polder baadde één dag voor de officiële start van de lente in een heuse primaveriaanse sfeer. Toch een gevolg van dat vollemaanse perigeum? We gaan het niet weten, en voor mij is dat ook van geen enkel belang want...

Dit mocht ik U zeker niet onthouden: op weg naar de Roma toonde de volle maan zich in al haar glorie en in mijn gedachten torende die gulden schijf met haar prachtige maanlandschap hoog uit boven een roesverwekkende bodyscape. De voorbije week was Allan Teger in het nieuws met zijn nieuwste Gallery of Nude Fine Art Photography. Dat bracht Uw dienaar op het idee om zelf ook nog eens een knip- & plakrealisatie te fabriceren, en dan maar meteen in de stijl van die bekende lichaamlandschapskunstenaar.
Zowel de maan aan de Antwerpse hemel als de dame op de voorgrond zijn toevallige passanten en schoven als bij wonder samen in het fotografisch droomkader.
Een mens mag al eens geluk hebben, niet...?

Marco Polo

Superma(a)n ...

De aarde, en bij uitbreiding haar bewoners mogen zich straks opmaken voor een vrij zeldzame gebeurtenis: het lunaire perigeum. Sinds 1993 heeft de maan niet meer zo dicht bij de aarde gestaan als nu. Het hemellichaam zal op 'slechts' 356.577 km van ons verwijderd zijn. Met wat geluk, een wolkenloze hemel en een vrije kalender ziet U morgenavond bovendien een "volle" maan die 14% groter zal lijken dan anders en maar liefst 70% meer licht zal weerkaatsen: de grootste en helderste volle maan in 20 jaar. Voor alle zekerheid geef ik U er meteen twee: positief en negatief, zoiets als ying en yang. Het kan de aarde maar helpen in haar poging tot overleven en voortbestaan...

Volgens sommige astrologen zou deze 'supermaan' rampzalige gevolgen kunnen hebben voor ons klimaat. Wie begin deze week niet op een andere planeet vertoefde weet dat moeder aarde absoluut geen behoefte heeft aan zo'n perigeum, of hoe U het ook mag noemen, om zich van haar scherpste kant te laten zien en dwaze dingen te doen. In Japan weten ze er alles van, maar in de verste verte nog niet hoe het daar zal aflopen.
Een zwaar verhaal, hoewel ook ver genoeg van ons bed - net als Lybië, Egypte en Bahrein - om het na enkele dagen in de vaderlandse pers al te moeten afleggen tegen het rookverbod in de horeca dat hier op 1 juli 2011 vervroegd van kracht wordt.
Een hot item dat eergisteren zelfs de voorpagina's haalde, maar waar we binnenkort hopelijk schouderophalend aan voorbij gaan. Eindelijk is het dan zover, en ik mag hopen dat het er deze keer nu eens écht van komt ook. Of zou er toch weer een Belgisch achterpoortje gevonden worden...? Geen moeilijker land om een wet er echt door te krijgen én te laten toepassen dan Belgikistan. Voor alles is er een maar en iedere keer komt er wel een drukkingsgroep op de proppen die het over een of andere discriminerende maatregel heeft. Man, man, man toch... het is om er moedeloos van te worden. We lopen hier verloren in onze regeltjes en ammendementen en raken meer en meer het pad kwijt als het om serieuze beslissingen gaat, of hoe gaan we anders verklaren dat er 9 maanden na een duidelijke verkiezingsuitslag nog steeds geen regering is. Het "record" staat vandaag op 277...
Daar kan geen superman tegenop.
De wereld draait door en gaat om zeep.
Er gebeuren rare dingen rondom mij.
En morgen schrijven wij... 278 !!

Marco Polo

4 dagen later...

De city-trip naar Valencia ligt alweer achter ons.
We hebben er zonder de geplande wedstrijd en ondanks het lamentabele weer toch het beste van gemaakt. En hoewel we voor deze uitstap een breed gamma aan vervoermiddelen hebben gebruikt werd er voor het stadsbezoek ook behoorlijk veel beroep gedaan op het lichamelijke onderstel.

Uw dienaar moest, met het excuus dat hij instond voor de lichtdrukmalige vastlegging van de activiteiten, regelmatig de groep laten gaan. U ziet echter ook dat ik niet de enige was die last had van de waaiervorming in het peloton. Om U een beeld te geven van wat er zoal te beleven viel doe ik nog maar eens een beroep op het "meer dan duizend woorden" truukje en schotel U enkele fotografische impressies voor...

Quasi onverhoopt vielen wij met ons al dan niet welgevormd achterwerk in de Valenciaanse Fallas-boter. Deze feestelijkheden die te maken hebben met het einde van de winter en de verwelkoming van de lente zetten gedurende twee weken de hele stad op stelten. Hierboven ziet U een momentopname van het dag-vuurwerk zoals het ieder etmaal om 14 uur wordt gehouden op het Plaza del Ayuntamiento. Afgeschermd binnen een stalen kooi en met de publiekelijke massa er vlak omheen jagen de diverse vuurwerkmakers iedere dag een paar honderd kilo knallers de lucht in. Een "daverend" schouwspel!

Vele straten zijn 's avonds al schitterend verlicht, en ook daarbij wordt gemakkelijkheidshalve geen rekening gehouden met eventuele aanwijzingen of opmerkingen betreffende het zuiniger omgaan met energie. Het spektakel mag een prijs hebben vinden ze hier, en dus hebben wij er ook maar van geprofiteerd. In de persoon van Roger DK, soulmate sinds vele jaren, toon ik U een meer dan tevreden toerist die zijn ogen niet kan geloven en totaal overrompeld is door de feërieke illuminatie van het geheel.

Tijdens en vooral naar het einde toe van ons bezoek werd op veel pleinen en ronde punten van start gegaan met de assemblage van de mega-grote creaties die tegen morgen moeten af zijn en dan nog te bewonderen zijn tot zondag. Geheel toevallig liepen wij deze dame op het aantrekkelijke lijf, dat echter nog verre van compleet is en waaraan met man en macht gewerkt en gesleuteld wordt. Minder toevallig is het feit dat mijn keuze op dit beeld viel en dat ik de niet afgewerkte delen om esthetische redenen middels het gebruik van een eenvoudige bijsnijd-functie verborgen houd...

De man in de hoogtewerker heeft er er zijn handen vol mee maar kan zijn ogen er ook niet afhouden. Hij bleek ook bereid om ruime overuren te kloppen. Hoe zou U zelf zijn? Om de zaak naar aloude traditie af te ronden worden tegen het einde van de week prijzen uitgereikt voor de mooiste, de origineelste, de meest tot de verbeelding sprekende en....worden zondag al die mooie creaturen in de fik gestoken. Foetsie, weg, gedaan....

Oh ja, ik mag niet vergeten om deze moeder en dochter te bedanken die mij tijdens één van de wandelingen uit de wind hebben gezet, er aldus voor zorgend dat ik binnen de tijdslimiet bij het hotel arriveerde en het weekend verder in goed gezelschap kon afsluiten. Muchas gracias!!

Marco Polo

De woestijn in voor 40 dagen...

Ik kan er mij iets bij voorstellen...

Vandaag begint de Vasten: minder eten, geen vlees, geen alcohol...
't Zou voor menigeen onder ons niet slecht zijn, denk ik:
beter voor de bloeddruk, cholesterolwaarden op niveau, paar kilootjes minder en al de daaraan gekoppelde fysieke en mentale problematieken met een fors percentage naar beneden.
Maar gaan we er aan meedoen? De meesten niet, neem ik aan.
En toch zou het ons goed van pas komen. De christelijke motivatie van de "versterving" krijgen we natuurlijk niet meer verkocht, maar de eigen gezondheid, de verminderde impact op het milieu door minder vlees te consumeren, dat mooie kleedje of die coole jeans waar we na enig afslanken eindelijk weer in geraken zijn toch evenzoveel steekhoudende argumenten die ons zouden kunnen helpen. Neen, niet élke dag natuurlijk... heer Polo vergezelt zijn vrienden op een trip naar Valencia, en daar zal naast de plaatselijke paella ook nog menig ander culinair genot zowel in vaste als vloeibare vorm de revue moeten passeren.
Maar beloofd is beloofd: ik ga de woestijn in...
Binnen 4 dagen weliswaar, en voor "hoelang"...
Dàt moet U aan die Chinees vragen!

Marco Polo

Ieder zijn vrouwendag....

Is het toeval of zat het al jarenlang in de planning? Vandaag valt Mardi Gras samen met de 100ste editie van Wereld-vrouwendag. Wat een combinatie, het zou in 2011 voorwaar een Marie Grasse kunnen heten. Al een eeuw lang viert men één keer per jaar "de vrouw". Wat heeft mensen ertoe bewogen om anno 1911, nog drie jaar voor er van een eerste wereldoorlog sprake was, een feestje te gaan bouwen om het bestaan van de vrouwelijke soortgenoot te celebreren? Was er bij de initiatiefnemers, want dat moeten toen toch mannen geweest zijn, sprake van enig visionair vermogen teneinde de onvermijdelijke opmars van de afstammelingen der Amazones te voorspellen en naar waarde én importantie in te schatten? Blijkbaar wel, want uitgerekend vandaag staan op het carnaval van Rio de meest tot de verbeelding sprekende billen en borsten klaar om deze eeuwfeestdag te kleuren en van de nodige glans en glitter te voorzien en aldus deze festiviteit niet onopgemerkt aan het mannelijk oog voorbij te laten gaan.

Veel meer kan ik er momenteel niet aan toevoegen. Of toch nog dit: straks is er Barcelona-Arsenal, U weet wel, en ook daar mogen de vrouwen mee naar kijken. Van emancipatie gesproken...

Marco Polo

A rising star...

Tussen twee Spaanse uitstappen waarbij het telkens de bedoeling is een wedstrijd van "ons klein" mee te pikken, maar daarover later meer, had ik het onvergelijkbaar en zeer gewaardeerd genoegen om een voetbalwedstrijd bij te wonen in de Antwerpse Kempen. Mijn goede vriend en L.O.-collega, Johan L., scheert met zijn team de allerhoogste toppen in de Antwerpse tweede provinciale .
KFC Antonia, want zo heet de club waar hij tegenwoordig zijn voetballeven aan verpand heeft, staat afgescheiden op de eerste plaats. Na de overwinning gisteren op het veld van zijn vorige club St Jozef Rijkevorsel (0-4) en de nederlaag van de tweede in de rangschikking staan ze zo maar even 10 punten los! Da's niet niks.
Volgens mij gaan die gasten "met de vingers in de neus" kampioen spelen. Nog 7 matchen te gaan en geen play-offs, gewoon rechtdoor naar de titel. Proficiat Johan, laat je ster maar rijzen! Voor volgend jaar in eerste provinciale kan ik je alvast een aangepaste outfit aanbevelen.

't Is eens iets anders dan een trainingsvest of een windjack.
In Barcelona loopt er ook een met dezelfde kledij en die doet het niet slecht! In een vorige bijdrage kon U lezen dat die man sukkelt met de rug en dan hoor ik bij het begin van die bewuste St Jozef-Antonia de minzame Guardiola van de Noorderkempen zijn assistent toespreken met de gevleugelde woorden: " 'k Hem last van mijne rug, Kurt!" Zo ziet U maar, niet alleen heer Polo maar ook de groten der voetbalaarde hebben rugklachten!!

Wat het verhaal van de Spaanse uitstappen betreft: onze eerstkomende trip gaat nu donderdag richting Valencia en was bedoeld om daar met de basketvrienden op zaterdagavond de topper Valencia-Salamanca bij te wonen.
Omwille van een recent afgesloten tv-contract wordt de wedstrijd echter verplaatst naar zondagmiddag, moment waarop wij al terug op weg zijn naar de luchthaven.

Jammer, maar deze keer dus géén match van Anke & Co... aldus de wetmatigheden van de heer Murphy, hier gemakkelijk-heidshalve en quasi gewoontegetrouw verkeerdelijk geciteerd in plaats van de Wet van Bedrog. Diezelfde mijnheer is niet aan zijn proefstuk toe als het om basketbalbezoekers in Salamanca gaat. Ooit misten we een vlucht en moesten we met Herman & Yoland' overboeken naar Zaragoza om dan na een autorit van 500 km diep in de nacht te arriveren. Een andere keer was er niks fout met de reis, maar moest Anke wegens ziekte forfait geven voor de match die we met Rudy & Frie wilden bekijken. Verder waren er Katrijn en Egon die ons eens achterna kwamen voor een match, maar zelf behoorlijk ziek en op halve kracht het weekend door moesten. Diezelfde twee kwamen onder begeleiding van een heuse chaperon, in de persoon van collega Noël R., moesten in Charleroi al enkele uren wachten en kwamen dus ook veel later dan gepland via Madrid ter plaatse. Dan was er mijn zus die bij haar laatste bezoek ook de geplande competitie-match zag uitstellen omwille van een te druk Europees programma. En nu dit.
Jammer, maar het is niet anders: met alle respect voor de heer Murphy die zijn uiterste best blijft doen om zijn reputatie hoog te houden. Dat is ook hij aan z'n sterrenstatus verplicht.

Marco Polo

M'n rug op...

Krokusvakantie en dientengevolge nóg meer tijd...
Ik heb geen enkel excuus meer om niks op deze webpagina te plaatsen. Zelfs mij verschuilen achter het zo gevreesde bloggers-block zal geen soelaas brengen. Een hele week is het weeral geleden en dus heb ik beslist om mij vandaag nog eens echt te "smijten", U weet wel het actuele Wetstratees om te zeggen dat ik "er helemaal voor ga".
Het is hier niet de klaagmuur, maar zo af en toe moet ik op deze blogspot mijn hart eens kunnen luchten. Noem het stoom aflaten, of mooier nog: mijn mening ventileren. Voor wat Lybië, de moslimrevolutie, de karteliaanse breuk die dreigt tussen CD&V en N-VA, de prijsstijgingen van diesel en huisbrandolie, het GDF Suez-monopolie en zoveel andere wereldschokkende toestanden en evoluties betreft moet ik U verwijzen naar professionele bloggers die zich uitgeven voor journalist, en al dan niet vanuit hun loft commentaar geven op hogergenoemd gebeuren.
Hoe lang (is géén Chinees!), maar... hoe lang gaan die door zichzelf tot kwaliteitskrant uitgeroepen media het nog uitzingen? In een steeds sneller voorthollende wereld blijven zij maar hameren op de diepere waarde van hun berichtgeving en de kwaliteit en niveau van hun onderbouwde stellingname.
Precies of dat nog veel aarde aan de politieke dijk brengt?!
Een maand geleden kwam The Huffington Post in het nieuws. Vooral de verkoop ervan en de overname door AOL haalde toen de klassieke headlines, verder kwamen ze niet. Ondertussen draait die internetkrant op volle toeren en zijn de kwaliteitsmedia dikwijls op achtervolgen aangewezen. Wat haalt het nog uit?
Bij snelle verslaggeving kunnen de kranten het niet meer halen van het internet. Voor overzichtelijke standpunten en al dan niet populariserende beschouwingen is er meer tijd en ruimte in weekbladen en tijdschriften, en voor geschiedkundige analyses of predicties kunnen we ons beter richten tot de echte vaklui: de historici die deze ontwikkelingen in een meer omvattend tijdskader kunnen plaatsen. Ze kunnen m'n rug op...
Welke nieuwsgaring blijft er dan nog over?

Inderdaad: dat ook Pep Guardiola sukkelt met de rug, net als Uw dienaar. In de loop van de voorbije week liet ik mij verleiden tot enige handarbeid van het zwaardere soort. Niet dat het om een gigantische opdracht ging: een handje toesteken noemde ik dat vroeger. Eerder de vaststelling dat mijn ouwe lijf dergelijke hand- en spandiensten niet meer ongestraft kan uitvoeren weegt mij zwaarder dan ik had verwacht. L4 en L5 lijken het niet meer zo goed met elkaar te kunnen vinden en zorgen voor een onaangenaam lage ruggevoel. Het betert stilaan, en de warme crème die Bram mij gaf zorgt voor verlichting. La Pola dringt aan op professionele hulp, maar angsthaas als ik ben geef ik mezelf nog enkele dagen om het met de eigen huis-, tuin- en keukenmiddeltjes te proberen. We zien wel...

Die arme Guardiola is nog maar 40 jaar.
Misschien stuur ik Bram wel naar Barcelona: kan hij Pep voor de match ook een busje wondercrème gaan overhandigen...

Marco Polo