Polish November Impressions...

De terugreis uit Polen is vlot verlopen en zonder enige moeite hebben wij de Hobokense draad alweer opgenomen. Gisteren kregen we, blijkbaar als zachte overgang, ook hier in de Polder de vertrouwde grijze luchten nog voorgeschoteld. Het Poolse gevoel was niet veraf. Misschien is dit het juiste moment om 'ons klein' nog even op te voeren: nààst de basketbal-arena, en voor de deur van haar appartement. 33 it will be !
Een verblijfplaats op leeftijd...??

En voor wie even mee wil proeven van onze Krakoviaanse ervaringen heb ik hier wat foto's, die aan meer dan 1000 woorden per prent een vlotte lopende band draaiende kunnen houden en U een idee geven van...

 De vrouw met de hermelijn...

weer niet gezien: een volgende keer??

 "Grijs" uitzicht over Kraków

vanuit nummer 33...

 La Pola in het Schindler Museum

Aangrijpend én goed gebracht: allebei...

Een achterpoortje...???

Pools impressionisme

 

En om te eindigen nog dit: gisteren hebben we voor en na het virtueel-statistisch opvolgen van de Wisla-game in Madrid, gewonnen met 62-66, de laatste drie afleveringen van De Slimste Mens door de digibox gedraaid. Dikke proficiat en alle respect voor Tomas Van Den Spiegel !!! En ja, wij hebben de drie afleveringen gezien met 64x sneller doorgespoelde reclameblocs. Zaaalig...!!

Marco Polo

Op de valreep nog wat november...

Mocht U als trouwe lezer al enige onrust voelen opkomen bij het lange uitblijven van een nieuwe publicatie alhier, dan kan ik U bij deze geruststellen. Aangezien er in november ten huize Polo tot tweemaal toe verjaard wordt en bovendien ook door meerdere vrienden en vriendinnen, heb ik het tijdens de elfde maand behoorlijk druk met wensen formuleren en cadeautjes versturen of geven. La Pola op 15 en El Braminator op 22: laat het mij daar qua openlijke vermelding voorlopig bij houden. De anderen moeten echter niet wanhopen: ook hen zend ik mijn oprechte wensen en felicitaties. Voor iedereen dus een stevig "Hiep, hiep, hiep... Hoera!!!!"
En dan nu de ware reden van mijn uitgestelde mededeling: vorige week hebben wij ons gepakt en gezakt richting Kraków begeven. Omdat 'ons klein' nog steeds haar basketbalboterham in den vreemde verdient trekken ma en pa er af en toe op uit om een wedstrijd mee te pikken en de dochter eens in levende lijve te groeten. Dat we daarvoor de finaleweek van de Slimste Mens moeten missen nemen we er graag bij. Dat zien we overmorgen wel via de Telenet-digibox. Voor Pola heb ik het nog stil kunnen houden, maar zelf ken ik het resultaat van 't spelletje al wel. Ssssttt...!!!
We zijn anders wel op een goed moment naar hier gekomen. Woensdag kregen we een knappe overwinning van Wisla Can Pack Kraków voorgeschoteld. Spartak Moskou, toch ook geen meelopers in de Europese competitie, moesten eraan geloven met vlotte 76-64 cijfers. Anke zelf was ook in bloedvorm. Tot mijn grote frustratie ben ik echter nog niet zo goed thuis in het iPad-werk en lukt het linken en prenten publiceren nog niet. Nog even geduld dus voor foto's en statistieken. Of toch niet...?Verder is het hier een behoorlijk grijze bedoening: heel af en toe komt de zon er even door en is er een zweem van blauwe lucht te zien. Meestal echter houden ze het ook hier bij die bewuste vijftig tinten waarvan in de vorige afleveringen al sprake was. We vullen onze dagen met hier en daar een wandelingske, moeder en dochter gaan op winkel-trooptocht, we proberen wat restaurantjes uit en heer Polo is plichtbewust én geïnteresseerd toeschouwer van enkele trainingen. Ook het fotografisch oog heeft weer dienst gedaan, maar de resultaten daarvan bewaar ik voor een volgende keer. Morgen vliegen wij terug en Anke met de ploeg naar Madrid voor hun volgende Euroleague-match. Nu een goede serie neerzetten en ondertussen aandachtig blijven in de eigen competitie. Man, man, man... wat is het toch een boeiend leventje. Vraag dat maar aan die van Gembo: Domien & Co hebben met Mons een tweede eersteklassersscalp aan de gordel bengelen. Schitterend mannen, en stilletjes hopen op... Of gewoon luidop zeggen? De heren van de Liga kunnen zich beter even terugtrekken in conclaaf want het ziet er echt niet goed uit aan de zogenaamde top van de piramide. Met de groeten van,

Marco Polo

Novembersprokkels....

Heeft de novemberblues jullie ook te pakken?
De vijftig tinten grijs, waarvan sprake in de Big Air-bijdrage, hebben al flink wat in de meteorologische novemberpap gebrokkeld. Wie het op een rijtje wil zetten, maar daartoe net als heer Polo de tijd ontbeert, kan hier een kijkje nemen. Vooral het item over de nachtelijke mistvorming sprak mij aan: gisteren waren we samen met nonkel Michel te gast bij Heidi en Erwin, drie Jokervrienden sinds 2000. Het werd, net als al die vorige keren, een leuk weerzien en een fijne dag. De nonkel was aan beurt als chauffeur van dienst om de weg naar Leffinge-Middelkerke heen en terug af te malen. Waar we tijdens de heenrit vanuit een miezerig nat en uiteraard grijs Antwerpen vanaf Brugge in grote opklaringen terecht kwamen en later in de namiddag tijdens een wandeling in Leffinge-city onder een knalblauwe hemel genoten van een deugddoende herfstzon, moest onze voerman bij de terugtocht bijzonder attent zijn op de baan wegens van licht tot dicht variërende mist en dat de hele weg lang. Met een stramme heup en een stijve rug kon ik op de bijrijderszetel niet meteen de slaap vatten, en heb mij dan maar half wakend door de grijze nevels laten voeren. Meteen weet U waar mijn novemberblues zijn oorsprong vindt. Koude en vochtige lucht, krakende knoken, tanende souplesse en grijze luchten alom. Dat tijdens deze periode van het vallend' blad ook menig medemens het voor bekeken houdt in dit aardse tranendal en de rol moet lossen is een gegeven dat wij met het oplopen van de jaren ook meer en meer in onze nabije omgeving moeten ondervinden. Toeval of niet, maar in de aanloop naar meervuldig afscheidnemen zagen Pola & Polo tijdens de voorbije week een zeer beklijvende prent dienaangaande: The Broken Circle Breakdown, van Felix van Groeningen. Een aanrader, voor wie kan omgaan met sterke emoties en houdt van bluegrass en americana. Een en ander heeft er op dit eigenste moment voor gezorgd dat heer Polo weer een virtuele stap zet, en middels het downloaden van en zichzelf registreren bij Spotify tijdens het intikken van dit epistel naar de aanbevelenswaardige soundtrack van deze film zit te luisteren. Toch weer een vooruitgang in mijn dagdagelijks beleven. Als Veerle Baetens en Johan Heldenbergh straks uitgezongen zijn klik ik door naar Irish Music: eens kijken wat dat gaat geven...

Een sfeerbeeld van onze passage door Temple Bar in Dublin brengt mij weer op het rechte blogpad: vooruit met de geit, 'hop on, hop off' en immer bergop. Het weinige verstand op nul, wat niet zo moeilijk is, en de blik op oneindig. Zelfs die van Club Brugge blijven sjotten, en wat veel belangrijker is: ten huize Polo zijn we, herfst of niet, blues of grass, niet warm niet willen, aan de opkweek van Banaan 3.0 begonnen. Beelden volgen...

Marco Polo

Big Air met Maltezer...

Na een eerste passage bij de Big Air-schans op vrijdagavond, is Uw rapporterende blogscribent zaterdagmiddag opnieuw richting de Scheldekaaien gereden. Graag had ik mij een echte kaaiman gevoeld, maar na de lezing van Koen Meulenaere's eerste column onder die naam in De Tijd was het scherpste er wel vanaf. In deze bijdrage van heer Meulenaere vond ik niet de echte puntigheid terug uit zijn Kwaad Bloed van weleer, noch het door de opgevoerde kwantiteit sterk verdunde maar toch nog steeds rake sarcasme uit de laatste jaren met Bladspiegel. Zo sterk zijn statement bij het stante pede verlaten van de Knack-redactie, zo flauw vind ik zijn entrée in De Tijd. De vorm blijft goed en zeer herkenbaar, maar dat hij het voor de inhoud al direct over de landgrenzen gaat zoeken vind ik zwak. Heeft Kaaiman al meteen een vingerwijzing gekregen van de grote bazen om niet te roeren in het vaderlandse potje? Er is toch materiaal genoeg en reden te over om de Ford-, NMBS-, begrotings-, en zovele andere carroussels, om nog maar te zwijgen over de post-electorale formatieproblematieken van "A", onder de loupe te nemen en de daarin figurerende acteurs een veeg uit de Meulenaere-pan te geven. Hopelijk komen den Baard, de Potager, de Loftsocialist en de Marketeer binnenkort ook om de Kaaiman-hoek kijken. Die kapstokken passen veel beter om het landelijk verankerd sarcasme van Meulenaere aan op te hangen en ten Tijdelijke tonele te voeren...
Maar goed, ik begaf mij via de boorden van onze meesterlijke stadsrivier naar de plek die ik gisteren alleen maar in de donkerte en met veel kunstlicht had kunnen aanschouwen. Vandaag kreeg ik er een heel andere kijk op...

En ik niet alleen. 't Allenkant hadden snowboardfanaten zich geposteerd om, gewapend met hun favoriete portrettentrekker, de jumpende collega's op de pixelgevoelige sensor te registreren. De nieuwste en hoogste springschans uit het Big Air-circuit naast enkele pre-historische havenkranen uit de jaren stillekes, straatgras tussen de kaaikasseien, een hoek van de "26" waar ATV zijn thuisbasis heeft en de rivier die overstoord en traag naar zee toe schuift...

Ze sprongen dat het een lieve lust was. Seppe Smits genoot van het thuisvoordeel, en de door hemzelf mee ontworpen schans, en werd de verdiende winnaar van deze eerste manche in het wereldbekercircuit. Voor Uw dienaar gaat het allemaal wat snel en een juiste kwaliteitsbeoordeling van de uitgevoerde sprongen moet U van mij dus niet verwachten. Ik ben al blij dat ik een paar, toch min of meer gelukte of zijn het eerder net niet mislukte, actiefoto's aan U kan voorleggen. De vijftig tinten grijs krijgt U er gratis bovenop...

Een ingeving van het moment leidde me daarna nog naar het dakterras van het nabijgelegen MAS. Van daarop had ik een mooi overzicht, hetwelk ik U uiteraard niet wil onthouden. Met wat slechte, respectievelijk goede wil lijkt het zelfs een heel klein beetje op een vrij bewerkte versie van de Lange Wapper-brug, die er wellicht nooit gaat komen. Indien toch, gaan we wel winterbanden met daaroverheen een stevig stel sneeuwkettingen nodig hebben...

Om mijn uitstapje af te ronden ben ik nog even binnen geweest in de MAONA. Maltezer-coffee... een prima opwarmer. Mmmm, lekkerrrrr !!!

Marco Polo

Friday Night Lights in Antwerp...

Dit weekend vindt in onze Koekenstad, op het terrein aan de Waagnatie, een wereldbekermanche Big Air snowboarden plaats.Tijdens de voorbije twee weken werd er alles aan gedaan om een gigantische schans neer te poten. Vanop Linkeroever levert zoiets schitterende beelden op: Bobbejaanland, of geeft U de voorkeur aan Walibi, aan 't Scheld...

Vandaag begonnen ze eraan. In de vooravond waren er een aantal opwarmingssprongen en konden het Antwerpse publiek én Marco Polo zich vergapen aan de stunts, maar ook aan de lichtjes. Hoewel we hier, wat dat laatste betreft, wel een en ander gewoon zijn vond Uw dienaar het toch de moeite om er een foto van te maken en die hier aan U te presenteren...

Natuurlijk hebben we in de buurt van 't Eilandje nog andere lichtjes, maar toch... toch plaats ik hieronder een uitzicht vanop de Londenbrug over het Kattendijkdok. Schoon hé...?!

En op de terugweg naar huis kreeg ik vanop een rustige plek nog geheel gratis en als toetje een uitzicht over een feëriek verlichte Antwerpse Ring, met druk verkeer aan de Kennedytunnel. Vooral richting Gent moesten de autobestuurders nogal wat geduld oefenen.

 't Was dan ook niet voor niets vrijdagavond...

Marco Polo

Van Dublin naar Amsterdam...

Voilà, heer Polo is terug thuis en kan opnieuw aan de blogslag. Bij nader inzien blijkt het al volle tien dagen geleden te zijn dat er hier nog iets gepost werd, te rapen en dus ook te lezen viel. Lang genoeg om mij vooreerst, in onvervalste 'falende voetbaltrainersstijl', uitgebereid te excuseren bij mijn fans en het bestuur van Blogspot.com. Aan deze kant van het klavier begint doorheen een massa niet-gepubliceerde ideeën en verslagen stilaan een schrijversconstipatie te dreigen. Daar moet snel verandering in komen. Toch is heer Polo ook maar een mens, mocht U daaraan twijfelen, en mijn dagen tellen tot nader order net als de Uwe slechts 24 uren. Vooruit met de Brugse geit: ik stop het geleuter en doe U kond van wat er mij sinds 26 oktober zoal heeft beziggehouden. Om te beginnen heb ik mijn vriend Serge gevolgd op zijn queeste naar een vijfde marathonmedaille.

Dit keer ging het richting Dublin. Hij was er helemaal klaar voor en poseerde dan ook ontspannen voor de 'funny wall of fame' toen hij in de inschrijvingshal zijn nummer ging ophalen. Daags nadien was hij nog steeds in grote doen en haspelde onder het goedkeurend oog van zijn supporters de 26,2 miles af in minder dan 4 uur en 30 minuten. Hij kwam, hij zag, hij overwon (zichzelf)... en genoot van zijn prestatie.

Aangezien we niet elke week in Ierland vertoeven en we samen met nog vier anderen een zeskoppige reisgroep vormden (Serge & Bea, Roger & Rita, Pola & Polo) was besloten om er een volwassen city-trip van te maken. Dublin was ons door velen aangeraden en we hebben er geen spijt van gekregen: na de marathon restten ons nog twee leerrijke dagen in de Ierse hoofdstad en daar hebben we meer dan het beste van gemaakt. Uiteraard werd de plaatselijke godendrank meermaals genuttigd en aan vergelijkende beoordelingstests onderworpen.

 Maar ook het aloud vrouwelijk schoon ontsnapte niet aan onze aandacht. Hoewel de bus op de achtergrond niet de onze, maar van een concurrerende firma is klonk de 'Hop on, Hop off'-slogan unisono, was alomtegenwoordig en spoorde ons menigmaal aan om toch maar een volgende bezienswaardigheid aan te doen. Wij 'volgden' dus in onvervalste Canvascrack-stijl... der'op en der'af!!

Molly Malone staat er al vele jaren haar 'Cockles and Mussels' te slijten en de ontelbare handopleggingen hebben duidelijk hun sporen achtergelaten. Uw handtastelijke dienaar moest jammer genoeg de vinger aan de ontspanknop van zijn kodakske houden en vond geen van zijn kompanen bereid tot enige gespeelde vrijpostigheid met deze bronzen lady. Wel gingen we vlak in de buurt een kopje koffie drinken om te bekomen van de emoties. Tijdens onze passage aldaar hield een andere dame, Sandy, een eind verderop lelijk huis in New York en omstreken. Was het een magisch realistische wenk van Hubert Lampo, of was het gewoon dom toeval: vlak naast mijn tafeltje passeerde deze gerafelde versie van de 'Stars & Stripes'. Versleten en gescheurd, maar wel nog in staat een frisse jonge bilpartij te verhullen en aan al te begerige blikken te onttrekken. Hoewel: de aandacht was meer dan gewekt...

Een hint voor de Obama-campaigners? Leuke verpakking, maar zorg ervoor dat de vlag de lading dekt en dat ook de inhoud de moeite loont. Zo zou ik nog even kunnen doorgaan, want de dame in kwestie moest wel heel lang wachten om af te rekenen. Geen nood, mijn koffie was nog heet en ik had alle tijd. Ook het Dublin-verhaal zou ik nog veel verder kunnen uitsmeren, maar sta mij toe niet al te zeer in detail te treden. Dit moet voorlopig volstaan. Zij die meer informatie wensen mogen gerust op audiëntie komen. Indien U zich aanmeldt met enkele flesjes Guinness kan ik U onmogelijk de toegang tot mijn huisstee weigeren, en bij een knetterende open haard zal ik mij allicht laten gaan en U verder op de hoogte brengen van wat er zoal gebeurde in Dublin.

Veel tijd was er niet om te bekomen van de trip, want de dag na aankomst vertrokken P & P al terug: langs de snelweg naar het Hoge Noorden ging het dit keer Amsterdamwaarts. Een bezoek aan Bram en Shanthi! Lang.., te lang geleden alweer.  Het werd een 'leuk', afwisselend, goedgevuld maar wel op eigen tempo, speels ontspannen weekend. Heerlijk. Samen thuis eten met Sofie en Hans erbij: een avond vol met goede gesprekken en Zwartse (en da's géén typefout!) humor. Een mens moet het eens meemaken! Zaterdag met z'n vieren naar het Tropenmuseum: we komen hier al voor de vierde/vijfde keer, en telkens is het boeiend, zijn er nieuwe collecties en de aanpak spreekt ons aan. Dit keer zijn de tijdelijken 'In het land van de keizer', een reisreportage uit 1930 over een trektocht door Ethiopië en 'Dankzij de Bruggen', een verzameling uitvergrote landschapsfoto's uit het museumarchief. Heel speciaal...

We zijn wat laat, maar 'Fred' schrijft op onze kaartjes dat we zondag ook nog binnen mogen. Dat doen we dan ook, want er valt zoveel te bekijken. Zaterdag gaan we na het korte museumbezoek iets langer vertoeven in De Biertuin. Zoals de naam het zegt: lekkere bieren allerhande, maar ook een menukaart zonder kapsones. De halve boerderijkip, waarbij heer Polo een Columbus nuttigde, is een aanrader. Als we zondagmiddag een tweede ronde hebben gemaakt blijven we eten in het museumrestaurant: een snelle hap met tropische accenten. Maar het belangrijkste tijdens dit weekend was het samenzijn met onze kids, en ja natuurlijk... een potje Guillotine en een Catanneke horen er ook bij! Ook dit verhaal is nog lang niet afgerond, maar bier of geen bier: over dit weekend wordt verder niet uitgewijd/uitgeweid. What happened in Amsterdam, stays in Amsterdam.

En nu vergat ik nog bijna te melden, maar U wist het allicht al, dat Georges Leekens dan toch het deksel op zijn ruim ontwikkeld reukorgaan heeft gekregen. Eigen schuld (van de Club), dikke bult (geld voor de wolf). Meer woorden gaan we er hier niet aan vuilmaken, behalve dit: het is een schande...

Marco Polo

1111...

De voorbije week hebben de weergoden er nog eens een unieke patat op gegeven. Maandag en dinsdag werden de hoogste temperaturen voor de tijd van het jaar gemeten: sinds 1937 was het geleden dat het hier nog zo warm was op 22 oktober. In onze eigen Hobokense Polder steeg het kwik tot 25,5 °C. Hierbij een oproep aan lezers van deze blog die de bewuste 'op één na warmste 22 oktober' nog in levende lijve hebben meegemaakt: Heer Polo komt naar U toe voor een levendig interview. Na Uw goedkeuring volgt een publicatie mét foto op deze blog en uit erkentelijkheid zal een verDuveld frisse verrassing Uw deel zijn. Aanmelden graag.
Wat die eerder vermelde patat betreft: daar hangt een deftig prijskaartje aan tegenwoordig. Om diverse redenen van laat geplant, over te droog en nu weer te nat en wellicht ook nog snel wat vroege vorst aan de grond, zullen er weinig aardappelen geoogst worden en wat er is zal duur betaald worden: twee tot drie keer de huidige prijs. Lang leve de patattenboeren! Wellicht langer, of alleszins tijdelijk onder betere omstandigheden dan de vele duizenden die nu getroffen worden door de sluiting van Ford Genk. Vermits heer Polo niet veel zin heeft in een gepolitiseerd economische uiteenzetting neem ik nog maar eens mijn toevlucht tot de 1000 woorden vervangende afbeelding...

Wat moeten Jan en Cora, de ouders van Shanthi, die op haar beurt dan weer de levensgezellin van Polo Junior is die bij U beter gekend is als the Braminator..., wat moeten zij gedacht hebben bij hun bezoek aan Antwerpen? De stad zelf in een post-electoraal vacuum, de Belgische economie of wat daar onder alle multinationale druk nog voor moet doorgaan in hoge ademnood en wat de weersomstandigheden betreft: van hoog Indiaans-zomerse omstandigheden naar de klimatologische variant op 50 Shades of Grey. Hoe dan ook, het zijn leuke dagen geweest en het gezamelijk tafelen mocht er ook best zijn. Voor herhaling vatbaar!

Geheel los van de Ford-saga, maar op zijn eigen manier al even hallucinant, werd vandaag officiëel medegedeeld dat er tussen 1999 en 2005 geen eindwinnaars waren in de Tour de France. 'Le négationisme du vélo', of hoe moet ik dat anders interpreteren? Er was in die periode wellicht evenmin een voorzitter van de UCI in actieve dienst en de Tour, de Giro en de Vuelta deden het waarschijnlijk allemaal zonder 'grote bazen'...? In dezelfde context werd eergisteren ook de Tour 2013 voorgesteld: 'zwaarder dan de vorige edities' klonk het in de aankondiging en ook de kenners in het journalistengild waren het daarover eens. Nog hogere eisen op het fysieke vlak en dus een uitgelezen argument voor ploegleiders en coureurs om toch maar weer naar de spuit, de pil, het verrijkte bloed, het gemanipuleerde genetisch materiaal of andere dopingmiddelen te (doen)grijpen. Onvoorstelbaar toch?!

Gelukkig is er nog het offerfeest om deze duizend honderd en elfde Mededeling van Marco Polo een feëriek tintje mee te geven. De schapen zullen het ook nu weer geweten hebben...

Marco Polo

Blijven stoten...

Om met een statement van start te gaan: "Ik heb weinig tijd vandaag..." En daarom houd ik het bij een heel korte editie. De stoot van het weekend? De 4-1 van Oud Heverlee - Leuven tegen Club Brugge. Zonder enige discussie. Als stunt kan het aan Leuvense zijde zeker tellen, de strafte van de stoot is dan weer voor de Bruggelingen weggelegd. Of toch niet? In Bordeaux was het ook al eens opendeur dag, maar dat werd toen nog door Sir Georges weggewuifd als zijnde gespeeld hebbende tegen een ploeg van een andere orde. Deze keer dus blijkbaar ook: tegen de Dominikanen-orde of zoiets...?

Bij Club zitten er een paar ezels in het bestuurslokaal: hoewel, die stoten zich maar één keer aan dezelfde steen. Of zou het daar telkens met het hoofd tegen dezelfde balk zijn? Natuurlijk gaan de spelers ook niet vrijuit, maar die paljassen zijn wel binnengehaald door datzelfde bestuur als slippendragers van der Opportunist I. Aangezien we het verhaal-Leekens zo stilaan beginnen te kennen mag het U en mij niet verwonderen dat de Georges zijn valiezen al aan het pakken is en klaar staat om richting het verre buitenland te vertrekken. Paar oliedollars opstrijken voor de winterkoude in alle hevigheid toeslaat! Blijven stoten Georges. Heer Polo blijft stoken...

Marco Polo

Straffe stoten...

Het moet van pure alteratie en deswegen van de daaropvolgende weeromstuit zijn dat Uw schrijvende dienaar qua publiceren enkele dagen op apegapen heeft gelegen. Aan de basis van dit alles liggen een hele resem straffe stoten, de ene al gekruider en dus heftiger dan de andere, dewelke zich de voorbije dagen aan ons allen hebben voorgedaan. Pik ik de draad even op bij het einde van de vorige blog: das er etwas los ist im Radfartwelt... Yes we know!! En dat het bij het minste roeren in dat wielerpotje enorm gaat stinken, daar waren we met z'n allen al behoorlijk stevig van overtuigd. Komt daar nog eens bovenop dat nu blijkt dat onze Amerikaanse meestertovenaar alles en iedereen om zijn vinger wond en zelfs de dikste sponsors liet opdraven om de grote bazen ter wille te zijn, met andere woorden dat hij Nike & Co liet opdraaien voor het spijzen van des heren Hein Verbruggens Zwitserse bankrekening. Straffe stoot, Lance...
Bovenstaande mededeling doorkruiste de nieuwsberichten en rechtstreekse uitzending van een duivelse prestatie, geleverd door een groep voetbalspelende landgenoten die zich in ons aller naam trachten te plaatsen voor het komende WK 2014 in Rio de Janeiro. Blijkbaar is mijn oproep uit de vorige blogbijdrage aan het adres van de Rode Duivels betreffende het voortzetten van de overwinningsreeks niet in dovemansoren gevallen en heeft die zelfs de kleedkamers van het Koning Boudewijnstadion gehaald. Bedankt gasten: geladen match, behoorlijk voetbal en een knap resultaat: België - Schotland  2-0.

Kijk eens aan: elf straffe stoten op een hoop...
En dan kondigen onze weermannen opnieuw hogere temperaturen aan. Er gaat dit weekend zelfs behoorlijk wat zonneschijn aan te pas komen. Als de wind blijft liggen zit er misschien zelfs een ultieme BBQ aan te komen en dan zullen we de resterende rosé rigoureus rantsoeneren.Dat zou nog een straffe stoot kunnen zijn...

Maar de strafste stoot van al werd gisteren afgeleverd in Borgerhout. In de 1/8ste finales voor de Beker van België Basketbal heeft Gembo de maat genomen van de Antwerp Giants: 96 - 87. Onvoorstelbaar! Tijdens het voorbije weekend geraakte Gembo met veel moeite aan zijn eerste winst in de huidige competitie door de Jantjes in hun eigen Arena te gaan verslaan. Heer Polo was er getuige van en zag samen met vele anderen dat het nog niet zo fantastisch was en dat het vertoonde spel op vele vlakken voor verbetering vatbaar was. Laat die verbetering er dan toch ineens gekomen zijn zeker, en hoe...! De eersteklassers werden het slachtoffer van hun hoogmoed en hadden, ondanks het recentelijke Houthalen-Charleroi scenario, toch enige vorm van niet uit te sluiten onderschatting in hun kopkes laten binnensluipen. Om de boel recht te trekken en de heren profs op hun tekortkomingen te wijzen werd er blijkbaar ook redelijk gescrispeerd gereageerd vanop de bank. Organisatorisch bijsturen tegen de wisselende zone-opstellingen van de thuisploeg was er aan Antwerp-kant niet bij. Achter de feiten aanlopen des te meer en slag om slinger wisselen van spelers die op de duur niks meer durven, laat staan kunnen... Enfin, dit was niet het probleem van Gembo. Die mannen hebben er een schitterende avond van gemaakt en naar ik mag aannemen is er nog ferm gefeest in de Luysbekelaar. Straf. Heel straf, en zo stoten zij door naar de kwartfinales: uit en thuis tegen Bergen...
Proficiat Gembo !!!

Marco Polo

14/10: Politiek & Sport...

14/10, de langverwachte provincie- en gemeenteraadsverkiezingen in Belgikistan zijn achter de rug. Als burger hebben we onze plicht gedaan. Onze rol is weer eens uitgespeeld. In de telbureau's moeten ze hier en daar hun laatste bakskes nog ledigen en zijn er zelfs die vanavond opnieuw moeten natellen. Daarna is het aan de verkozenen om hun beloften waar te maken. De tijd zal ons leren of we de juiste keuze hebben gemaakt en of er inderdaad iets gaat veranderen.
Ook de week van de nobele prijzen ligt alweer achter ons. De Europese Unie wint de prijs voor de vrede. Knap gedaan hé. Maar wie gaat die medaille in ontvangst nemen? Onzen Herman...?? Of gaat hij toch weer de simpele Vlaamse ziel spelen en de Oude Brugse kaas vantussen zijn volkoren brood laten halen. In Italië, Duitsland, Frankrijk... staan ze al aan te schuiven. Her en der zijn er ook suggesties te rapen over wat men in Europa met die 930.000 euro aan prijzengeld kan doen. Persoonlijk had ik gedacht om er treinkaartjes voor de Euro-parlementsleden van te kopen en aldus de kosten van hun maandelijkse transfers tussen Brussel en Straatsburg binnen de perken te houden. Zal wel op behoorlijk wat tegenstand van de grootverdienende Eurocraten stuiten. Tant pis...

Genoeg geleuterd: over naar het belangrijke nieuws. Na een jarenlange afwezigheid in de Belgische basketbalzalen is heer Polo weer op stap gegaan. Niet om zelf nog een balleke te ketsen en al evenmin om hier of daar al coachend een team op de al dan niet juiste rails te zetten, maar gewoon om plaats te nemen in de tribune of bij gebrek daaraan tegen een muur aan de zijlijn en een oog te werpen op hoe het er ondertussen aan toe gaat op de basketbalcourts in ons landje. Vorig weekend volgde ik het Willebroekse derby tussen de gelijknamige ploeg en hun tegenstanders van 'Tussen Rupel en Kanaal' - Turuka '90. Stevige en zeer genietbare pot ketsenbal. Jos C nog steeds in grote doen en een verdiende overwinning voor die van Klein-Willebroek, ja tussen....
Daags nadien waren Polo & Pola op de afspraak in Lubbeek om Wout & Witse aan het basketwerk te zien. Die mannekes doen dat goed! Voor Joke moeten we nog even geduld hebben: eerst de tijd nemen om volledig te herstellen van de elleboogkwetsuur en dan weer aan de slag. We vermoeden dat het december zal worden...

Gisteren zat ik dan weer in de enige echte Arenahal van Deurne. Sint Jan - Gembo, en dus opnieuw een echte derby. Hier zijn mijn oudspelers Domien L en Maarten G nog actief, in elke ploeg één, en dus zat heer Polo op de punt van zijn Arena-zitje.Het geleverde spel was niet altijd even hoogstaand, maar uiteindelijk werden we toch nog vergast op een spannend slot. En wat nog belangrijker is: Charlotte, mijn petekind, heeft heel erg genoten van haar kennismakingsavond met het basketbal. Een mens, in dit geval een Polo, moet soms met minder tevreden zijn. Voor Marco zelve is er dan nog het meer dan aangenaam nevenverschijnsel van de ontelbare babbels en nabeschouwingen met vrienden en kennissen, spelers, bestuursleden en supporters van toen. Teveel om op te noemen, en het doet enorm deugd. Een klein wereldje waar ik mij goed heb gevoeld, en dat blijkt nu nog steeds...

Als nu de Rode Duivels de lijn van de overwinningen blijven doortrekken dan kunnen we het wielrennen als kijksport definitief klasseren bij het groot vuil, want daar hoort dat laatste nu echt wel bij. En dan niet alleen om wat Armstrong & Co nu weer hebben uitgevreten, maar omdat - zolang de imbeciele hypocrieten die aldaar de dienst uitmaken hun doping-negationisme blijven ten tonele voeren en halsstarrig vasthouden aan een zogezegd 'proper' imago - er van enige eerlijkheid in het bedrijven van deze sport in competitieve vorm al decennia-lang geen sprake meer is. En zeg niet dat het vanaf nu anders wordt: het bloedpaspoort is iets dat te laat kwam voor wat er in het verleden gebeurd is, vanaf nu moet men op zoek naar gendoping. En dat opzoeken, dat is nu net iedere keer weer het grote probleem. De heren Smeets, Wuyts, Vannieuwkerke en andere wielercommentatoren zouden best met enige schroom en ingetogenheid melding maken van de zogenaamd heroïsche prestaties tijdens hun verslaggeving. De Cauwer weet wel beter, die zwijgt meer en meer tijdens de rechtstreekse uitzendingen en zijn stiltes spreken dan meestal boekdelen. De boswachter en de stroper...??

Marco Polo

Nobelprijs voor Koffie...

Hoort U het ook weer iedere dag tijdens het radionieuws van één uur? Met een half oor, niet helemaal alert maar net voldoende om het mee te hebben. Elke dag maakt het Nobelcomité een nieuwe winnaar bekend van deze prestigieuse prijs, en dat kan meestal nog net als laatste item in 'het gesproken dagblad'. Dat er wel degelijk aandacht naar uitgaat is klaar: voor de bookmakers en uitbaters van grote gokkantoren is het zelfs een reden om tussen paarden- en hondenrennen en naast voetbalwedstrijden tot en met vijfde provinciale plaats te ruimen voor Nobele weddenschappen. Maandag zijn ze eraan begonnen met geneeskunde, dan volgde natuurkunde en vandaag kwamen we te weten wie de trofee voor scheikunde in de wacht sleept. Stuk voor stuk échte bollebozen en wetenschappers van het hoogste niveau. En telkens met z'n tweeën. 't Is ook hard labeur, al dat opzoekingswerk. In de tweede helft van de week wordt het geheel andere koek. Morgen is literatuur aan de beurt. Deze keer geen Streuvels, Claus of andere Boontjes bij de genomineerden en dus moeten wij ons niet zitten afvragen of er nu eindelijk toch eens een opvolger voor Maurice Maeterlinck uit de bus zou komen. Weet U het nog? 1911! Ja, inderdaad: dat is van voor den oorlog. Van voor de grooten Oorlog, WO I!! Maar kom, kijken we liever verder en vooruit in de week: vrijdag maakt men de Nobelprijswinnaar voor de vrede bekend en tot slot die voor economie. Daar laten ze een weekend overheen gaan. Er kan nog spoedberaad nodig zijn om bezuinigingsmaatregelen te analyseren die kunnen leiden tot het redden van de euro, het creatief heruitvinden van de wereldwijde handelsbalansen of een reddingsplan van de wereldbanken op de kap van Jan 1, Jan 2 en Piet, respectievelijk de heren Lul, Met de Pet en Snot. 

Wat literatuur aangaat hebt U van mij nog enige actuele informatie tegoed. Na mijn hoogst aangename en al even leerrijke verkenningstocht door het oeuvre van Tim Krabbé heb ik mij laten verleiden tot een kijkje in de meer recente publicaties van de heer Van Kooten Kees, ook gekend als 'Koot' van het vroeger alhier opgevoerde duo Koot & Bie hetwelk mij middels dvd-afspeling tijdens menig homeo-trainingsuur de meest hilarische ondersteuning heeft geboden. Het hierbij afgebeelde werk,Tijdloos Ouderwets, is een verzameling van 9 verhalen die ons, in deze U en mij, een heerlijke blik laten werpen in de achteruitkijkspiegel des levens. Mocht ik deel uitmaken van het hoger genoemde comité, dan zou ik deze schrijver absoluut voordragen als kandidaat winnaar van een Nobele Prijs, te weten in de categorie 'Ik lul maar wat af en klets dientengevolge haast oeverloos uit m'n nek...' De bekendmaking van deze prijs mag voor mijn part tijdens een weekenduitzending, of zelfs tijdens de nachtlus op Vier, Vijf, Acht of Twaalf. U zegt het maar. En bij nader inzien: als koffiemadam kan deze dame zeker de concurrentie aangaan met Madame Arrabel. Ook daarvoor kan een budget uitgetrokken worden en reiken we een Nobele medaille uit. Dat mag dan op VTM, voor één keer nog eens op Zondag, Josdag.... mét koffie.

Marco Polo

Alle machinerie loopt vast...

Veel later dan naar mijn door de jaren heen opgebouwde gewoonte, maar daarom niet minder routineus, nam ik afgelopen weekend dé Knack ter hand.  Na alle tumult omtrent het mogelijke opstappen van Meulenaere & Van Cauwelaert, om ze nu maar eens in mijn persoonlijke voorkeur van volgorde te vernoemen, was er naar Uw dienaars aanvoelen deze keer geen haast meer bij en dus werd het weekend alvorens ik tijd maakte om de lectuur van het mij zo vertrouwde weekblad aan te vatten. De ene had zich ziek gemeld en de tweede was met vakantie. Er werden geen bijdragen verwacht van beide heren in Knack nr. 40 van 3 tot 9 oktober 2012, 42ste jaargang en meteen was ik klaar voor een duik in de leegte....
 

Voor het eerst in al mijn jaren als abonnee moest ik aan het standaardprotocol sleutelen: waar ik tot 1997 mijn wekelijkse magazine-lectuur steevast begon met Frans 'Sus' Verleyen's Woord vooraf en na het heengaan van de oud-directeur mijn aandacht met absolute prioriteit naar Meulenaere's Kwaad Bloed liet uitgaan is het sinds diens Van den Bossche-copygate-aanvaring met de bestuurlijke Knack-macht en de Bladspiegel-switch die daarop volgde wekelijks een loterij of Van Cauwelaerts Van de redactie dan wel de dagboek-uitwuiver van Koen M. eerst aan bod komt. Niet deze keer: eergisteren vond ik het welletjes, of zoals we het alhier wel eens plegen te formuleren:"G' hebt al 100 zenne mannekes!!", en dus ging ik naar pagina 100... voor de sudoku. Pas nadat ik m'n eerste cijfermatige hersenfoltering achter de rug had nam ik een kijkje vooraan in het blad, benieuwd naar wie of wat het Van de redactie-item voor zijn rekening nam. Johan Van Overtveldt, huidig hoofdredacteur, had zijn verantwoordelijkheid opgenomen of is het toch eerder zo dat hij van de opportuniteit gebruik, dan wel misbruik heeft gemaakt om zijn journalistiek territorium uit te breiden? Het opiniestuk gaat over de wereldwijde impasse op beleidsvlak als gevolg van de hyperspecialisatie op alle vlakken, zodat beleidsmakers zelf er geen ene moer meer van snappen en dus... Maar nog veel straffer is de hoofding: De machinerie loopt vast. Op wereldvlak, maar ook binnen de Knackmuren loopt een en ander stroever dan ze willen toegeven. Het ergst van al is dat net nu er een Belg golfgeschiedenis schrijft dit niet kan verwoord én gepubliceerd worden in een Meulenaere-column. Natuurlijk heeft Koen dit artikel ergens achter de hand, maar waar en wanneer we het gaan te zien krijgen is maar de vraag. Zoals we Meulenaere kennen zal het méér dan waarschijnlijk 'niet' in Knack zijn. Gevolg van dat alles is dat ook heer Polo, net als zovele anderen, zijn laatste abonnementsbijdrage aan Knack betaald heeft en dat er nu wordt uitgekeken naar een alternatief. Voorlopig komt er dus veel tijd vrij om te bloggen. U zal het geweten hebben, als tenminste mijn machinerie niet vastloopt...

Marco Polo

Bedenkelijk...

Het is de hoogste tijd dat er hier nog eens iets gepost wordt, hoe kort het ook moge zijn. Na de bedenkelijke blik van Bob Peeters in de vorige bijdrage is het nu de beurt aan Anderlecht-coach John Van den Brom om U bezorgd aan te kijken. 0-3 tegen Malaga was alles wat de Brüsseleirrrs ons gisteren te bieden hadden. Armoe troef, en nog maar eens gebuisd op het Europese platform. Hoewel het beeld hieronder in die richting wijst zou hij nog steeds niet scheef hangen en blijft zijn positie aan het hoofd van de Vanden Stock-sjotters onaangetast.

Waar ik het bij die voetbalberichten warm noch koud krijg, was er gisteren dan weer wel sprake van enige gelukservaring toen ik vernam dat Gunter Lamoot er de brui aan geeft. Hoe men die ooit onder de noemer 'stand-up comedian' heeft gecatalogeerd zal ik nooit begrijpen. Aanvaarden dat hij ermee ophoudt doe ik anderzijds maar al te graag. Echte humor was bij hem heel ver te zoeken. Platvloers gebeuzel, luidkeelse grofbekkerij en onverstaanbare schuttingtaal waren eerder zijn handelsmerk. Bedenkelijk, als U het mij vraagt. En dan ben je blijkbaar ook snel uitgepraat of leeggebrand... en besluit ik de communicatie betreffende dit aangekondigde faillissement met een "Eind goed, al goed!"

Allesbehalve bedenkelijk is de nieuwe aanwinst in Blogarije: Tess in Soria, dewelke ook in de kolom hiernaast kan aangeklikt worden, laat ons meegluren over Tessy's schouder tijdens haar Erasmus-periode. Waar wat wanneer gebeurt in Soria, of althans die dingen die voor publicatie vatbaar zijn. Alvast het volgen waard, en misschien de oplossing voor het Knack-probleem en de opvulling van de daarmee vrijgekomen leestijd. Nu als gevolg van interne onenigheden de heren Van Cauwelaert en Meulenaere hun biezen dreigen te pakken ziet de toekomst van het met dalende oplage-cijfers kampende Roularta-magazine er bedenkelijk uit. Zo bedenkelijk als de zinsbouw in mijn vorige regels, en da's... heel bedenkelijk.

Marco Polo

Sunny Sunday...

September sluit dit jaar af op een zondag. Op een zonnige zondag. Een zonnebril is een must vandaag, want het licht slaat kletterend hard op je netvlies en maakt daar, vooral bij ouder wordende bloggers, ongewild snel brokken. En een pet om mijn schedelpan onder de sterk uitgedunde dakbegroeiing tegen de zonnestralen te beschermen. Zonnebril en dito pet: ik leg ze allebei klaar. Niet vergeten als ik straks ga wandelen in de Kalmthoutse heide. "Of ga je wandelen 'op' de heide?" vraag ik bij deze en dus meteen aan alle lezers en lezeressen/-innen die iets afweten, of menen af te weten, van de algemeen aanvaarde regels en geplogenheden in het Nederlandse taalgebruik. En daarbij, geachte heer AP, heb ik één iemand heel speciaal in gedachten...of is het toch 'gedachte'?  Laat maar iets van je horen als er nog tijd vrij is voor of na je zonnige herfstwandeling.

Dat deze zon vandaag ook voor Bob Peeters schijnt mag als vanzelfsprekend aangenomen worden. Gisteren won zijn ploegje voor het eerst in de lopende competitie, en die is toch al volle twee maanden aan de gang. Vreugde dus bij het 'kleine' Brugge. Bob is echter slim genoeg om te weten dat ze er nog lang niet zijn. Van enig licht aan het einde van een tunnel is, behoudens het spetterende zonlicht van vandaag 30 september, nog helemaal geen sprake. Ze mogen daar al blij zijn met de wetenschap dat er een tunnel is. Zover zijn we hier in Antwerpen nog lang niet...

Marco Polo

Exit 'bananenboom'...

Afgelopen weekend kwam er 'groot' bezoek over de vloer in mijn stulpje aan de Graspolderlaan: Jef 'Just married' VDJ kwam onze (nu zijn) bananenboom 2.0 ophalen. Eerder deze maand had heer Polo in zijn Facebook-status deze plant in de aanbieding gezet. Sinds enige tijd kweken wij inderdaad bananenbomen, correctie: per keer één bananenboom op, en met succes. Kijk maar welk exemplaar Jef hier buitgemaakt heeft. Het resultaat van nauwelijks één jaar toewijding, veel zon en warmte en ruim water geven. De scheuten of stekken, of hoe mag men zoiets benoemen, komen uit Amsterdam. Bram levert het plantmateriaal hetwelk alhier wordt opgekweekt dat het een lieve lust is. Een wellust zelfs, want er is geen houden aan. Met de regelmaat van een analoge klok, die hier thuis tikt zoals ze dat nergens anders nog doet, verschijnt er een nieuw blad in de top. En als ik blad zeg, dan bedoel ik blad. Groen, dat wel, maar geen blaadje: een BLAD!! Ferm hé...? Jef en Liesbet gaan er een vervolg aan breien, zoveel is zeker. Succes ermee.

Ons kweekstation is daarmee niet aan zijn proefstuk toe, want vorig jaar leverde het reeds een gelijkaardig resultaat op. Net als nu vond 'onze' boom toen een nieuwe plek via mijn Facebook-status.  In 2011 ging PVC76 in op het aanbod en werd eigenaar en nieuwe verzorger van een fors uit de Polderkluiten gewassen exemplaar: bananenboom 1.0. Zoals U kan zien zijn de twee elkaar meer dan waard: de bomen én de heren in kwestie. Dus alle vier.
De pot, die helemaal niks verweten kan noch mag worden, blijft ter plekke en zal eerstdaags opnieuw gevuld worden en voorzien van een nieuwe jonge plant. Op naar de 3.0!
't Gaat bijna zo snel als bij de iPhone en de iPad, dus zal ik alvast een patent aanvragen voor de iBanaan?!

Afsluiten doe ik met een exit-gerelateerde dienstmededeling: Na zeven opeenvolgende deelnames aan De Slimste Mens ter Wereld was het dan eindelijk zover voor Tomas VDS. Het "'t Is gebeurd!" kwam er als met een zucht van opluchting uit bij presentator Erik Van Looy en ook de blik van Tomas toonde niet echt diepe teleurstelling. Meer zoiets als: "Dit hebben we dan weer gehad. Wacht maar tot ik terugkom in december, want dan is 't voor echt!!!" Maar dus voorlopig: Exit Tomas!

Marco Polo

In and around The House...

In en rond mijn huis heeft er tenminste één zijn/haar opperste best gedaan om voor een keer tijdig op de afspraak te verschijnen: de herfst is duidelijk aanwezig in de Polder en ver daarbuiten. Wind- en regenvlagen met temperaturen die stijl omlaag duiken om een dag later weer lekker nazomers aan te voelen. Door westenwind gedreven wolkenmassa's die een hoop nattigheid meevoeren en af en toe rukwinden die het voorgaande binnen de kortste keren weer laten opdrogen. Soms mag er een muts op, meestal een trui of een vest over de schouders, maar zodra heer Polo in tuinactie schiet moeten die accessoires het snel bekopen en gaan ze aan de haak. Zeker als er dan nog een najaarszonnetje door het wolkendek komt priemen. Heerlijk herkenbare herfst...

Zo zit het tegenwoordig in mijn Hobokens biotoop. Van de goeie momenten maken we gebruik om er even tussenuit te knijpen. Vorige week ging het, niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst, nog op de fiets richting Middelheimpark. Een schitterende locatie om in rond te dolen en mijn amateur-fotografische vaardigheden wat bij te spijkeren. Belichting, diafragma, lensopening, dieptescherpte of scherptediepte -hoe was het ook weer?-, thematische combinaties, lijnen en kleuren, sfeerschepping of net botsende confrontaties,... Voor het eerst heb ik deze keer, op aangeven van La Pola, het nieuwe Expopaviljoen 'The House' bezocht.

Thomas Schütte stelt er tentoon: oorspronkelijk tot 16 september, maar wegens groot succes wordt er verlengd tot 13 januari 2013. Absoluut een bezoek waard omdat ook 'rondom het huis' aardig wat modern-kleurrijke creaties verzameld zijn in wat, als ik het goed heb, eertijds de rozen- en kruidentuin van het Middelheimpark was. Als het in december-januari ook echt wintert en er sneeuw valt dan weet ik zeker dat er hier een vervolg op komt: The House 2.0, of zoiets...

Nu ik toch in de afdeling (stand)beelden ben aangeland volgt hier een opsomming van wie er volgens heer Polo alvast tijdelijk en op dit eigenste moment wegens 'spraakmakende prestatie' recht heeft op een vermelding en bijhorend beeld in deze blog:

Alberto Sordi in Un Americano a Roma uit 1954

 Omdat hij op grandiose wijze een van de muren siert in iFamosi, een Italiaans restaurant in Antwerpen waar 'de ploeg van Krakau' verzamelde voor een eerste overleg aangaande de volgende groepsreis. Lekker gegeten, Italiaanse drukte, toffe sfeer. Dit alles en een afzakkertje in een buurtcafé op de hoek maakten er weer een memorabele avond van. Merci Alberto...

 

Philippe Gilbert

 Daar moet geen tekening bij, hé. Of toch wel, vanwege de immer kritisch ingestelde Marco Polo. Met de nodige scepsis heb ik het hele gebeuren op en rond de Cauberg gadegeslagen. Hoe doet ie het: in 2011 onklopbaar, voorjaar 2012 geen enkel resultaat, in de Tour nauwelijks aanwezig en dan ineens een paar rake klappen in de Vuelta en op het WK ongenaakbaar?! Straffe kost! Merci Phil, maar hoe kan zoiets...?

Leen en Nolle 

Omdat zij, niet die twee van de 'depannage'foto hierboven,er een heroïsche tocht hebben opzitten. Hun sms-bericht spreekt voor zich: "Vrienden, zondag 23 september om 15.54u zijn we aangekomen aan de Kathedraal van Santiago de Compostella. Na 2291 km door berg en dal van Frankrijk en Noord Spanje hebben we er 29 dagen en 26 fietsdagen over gedaan met een gemiddelde van 89 km per dag (voor zij die van cijfertjes houden). Aankomen is mooi maar 'onderweg zijn' is belangrijker. Het doel kies je zelf... De snelheid kies je zelf... Als we een en ander eens rustig hebben laten bezinken hebben we misschien wel een verhaal... Een verhaal van trap na trap op de trappers van de fiets... Met de blik, letterlijk en figuurlijk, op oneindig. Aan iedereen alvast bedankt voor de interesse en aanmoedigingen. Groetjes,  Leen en Arnold "  Dikke proficiat, merci en tot binnenkort!

Tomas Van Den Spiegel

Gisteren speelde hij Nederlands erudiet columnist en voetbal-icoon Jan Mulder terug naar Groningen. Hij haalt alvast aflevering zes en doet dat nog steeds prima. Chapeau voor uw 'caoutchouc'-ke Tomas. De digibox gaat vanavond eens te meer zijn werk doen en heer Polo zal weer reclameloos kunnen genieten. Waarvoor voorwaar een 'Merci' aan Telenet...

Marco Polo

Gouden, wind- en andere eieren...

Vier dagen na de vorige publicatie beschik ik over een meer dan uitgebreid én blogabel/blogistiek/bloganesk aanbod van onnozelheden en niet-wetenswaardigheden wier bekendmaking via deze b-spot op mijn lezerspubliek kan losgelaten worden.
Pas op, daar gaan we...
Enkele weken geleden pikte ik na mijn hernieuwde inschrijving bij de stadsbibliotheek naast de al eerder vernoemde 'De Renner' en 'De Matador' nog een derde Krabbéetje mee: Het Gouden Ei.
Ook dit kleinood, want amper 97 pagina's dun, heeft achter verschillende covers de weg gevonden naar heel wat lezers. En terecht. Qua functionele populariteit en plaats op de leesplank vergelijk ik het een beetje met 'De komst van Joachim Stiller'. Toch is er een verschil: was het magisch-realistisch boekwerk van Hubert Lampo in veel gevallen 'opgelegde lectuur' in onze middelbare schooltijd, dan hoort deze Krabbé tot de favorieten op de leeslijst van de hedendaagse middelbare scholieren. Al meer dan dertig keer in herdruk. Je moet het maar gedaan krijgen. 't Is dan ook een meesterwerkje: boeiend, vlot geschreven, beklijvend en leest heel gemakkelijk weg. Een mini page-turner: voor je het weet vlieg je uit de bocht en is het hele verhaal achter de rug. Uw dienaar had het meest rechtse (op de collage hé!) exemplaar in handen en heeft ervan genoten. Psychohorror op een tekstueel grandioze manier gepresenteerd. Een aanrader.

Op internet zijn honderden boekbesprekingen te vinden, wereldwijd circuleren vertaalde uitgaven en minstens twee keer werd dit verhaal verfilmd. In het voorbije theaterseizoen was in Nederland ook een toneelbewerking van datzelfde Gouden Ei te zien. Dit alles heeft de heer Krabbé zeker geen windeieren gelegd...

En dan nu even over de start van het televisie-najaar. Met luid tromgeroffel werd Vier, het nieuwe speelgoedje van Wouter Vandenhaute, aangekondigd. Naar 'hun' zeggen zou het onze televisie-avonden grondig veranderen. Het enige wat er tot hiertoe voor mij te rapen valt is De Slimste Mens ter Wereld. In een toch wel afgeslankte versie van wat er voorheen op één liep. Blijkbaar zijn, op uitzondering van een slimme basketbalspeler en een blonde Joepie-madam, alle verstandige kandidaten in de vorige jaargangen opgesoupeerd. Leutig en leuk is het wel, maar al te hoogdravend moet hautaine heer Vandenhaute hierover niet van zijn ivoren toren blazen. Bovendien wordt de quiz zelf op een ergerlijke manier doorsneden, ja doorgesneden, gelardeerd ende doorspekt met enkele reclameblokken. Waanzinnig. Is reclame voor en na de programma's niet genoeg? Neen, want tijdens een film of serie-aflevering moet er ook al enkele keren 'gepauzeerd' worden om publicitaire redenen. Maar toch niet tijdens een quizprogramma?! Toch wel vinden de Woestijnvissers, en daarmee basta. Dat de eerste aflevering van 'De Slimste' bijna een miljoen kijkers trok was voor hen die leven bij de kijkcijfers een pluspunt. Dat aflevering twee het moest doen met iets meer dan de helft werd om allerlei redenen goedgepraat, geminimaliseerd en zo snel mogelijk uit de media-kolommen geweerd. Samenvattend meende men de oorzaak te moeten zoeken bij een voetbalmatchke en het feit dat het nieuwe eraf was. Niemand gedacht aan de mogelijkheid dat veel kijkers een overdaad aan publiciteit niet meer zien zitten? Reclame brengt veel geld binnen, maar jaagt kijkers weg. Helemaal niet zo onlogisch denkt deze gewone jongen.

En toch wil ik als quizliefhebber blijven kijken, al was het maar om te zien hoe lang Thomas Van Den Spiegel het gaat volhouden. Voorlopig ziet mijn systeem er zo uit: het programma opnemen met de Telenet Digibox, ondertussen opletten dat ik niet onverhoeds op een leuke reactie of commentaar stuit via Facebook of verrast wordt door een sms en daarna afspelen, waarbij de reclame snel (64x) wordt doorgespoeld.Voorlopig lukt het prima.
Gisteren ging jurylid Hans Bauer met de hoofdprijs lopen voor zijn basis van een langdurige relatie. Er zijn twee regels:
1. De vrouw heeft altijd gelijk.
2. Als regel één toch niet zou kloppen, dan... geef je haar gelijk.
Die heeft eieren voor zijn geld gekozen!!

Marco Polo

Jan Fabre in Antwerpen Noord...

Soms doet een mens gekke dingen.
In plaats van mij zoals gewoonlijk, wanneer het om een treffen met de alom geprezen Geert T gaat, te beperken tot de combinatie 'fietsen & Duvel drinken' liet ik mij afgelopen vrijdag door diezelfde GT ompraten en dientengevolge misleiden. Zijn voorstel: we gaan eerst een kijkje nemen in de voormalige treinloods op Park Spoor Noord. Op een met 24K bladgoud bekleed podium staan de Pietas van Jan Fabre uitgestald. En daarna gaan we drinken. We hebben de in Carara-marmer vervaardigde kunststukken bekeken, samen besproken, nogmaals bekeken vanuit een ander standpunt en daarna onze bespreking hernomen vanuit een licht gewijzigd oogpunt, ons laten informeren door 'iemand die het kan weten' en alles op meerdere gevoelige platen vastgelegd. Na behoorlijk wat knip- en plakwerk heb ik onderstaande beelden geselecteerd om getuigenis af te leggen van onze experiëntie...

 

Uiteindelijk zijn we, GT noch ikzelf, er echt wild van geworden. Mogelijks hadden we teveel aandacht voor de gerenoveerde hal, meer dan voor de aangeboden 'goud en marmer'-combinatie. Nu ik de foto's wat heb opgeschoond en mij zonder afleidend omgevingslawaai en -drukte overgeef aan het bekijken van deze vlakke beelden lukt het al iets beter. Maar toch, ik heb er zo mijn twijfels over. De opstelling vorig jaar in de Nuova Scuola Grande di Santa Maria della Misericordia in Venetië leek mij na googelend onderzoek en het bekijken van de meegeleverde prentjes, meer geslaagd. Hoewel klassiek geschoolde commentatoren zich dan weer afvragen wat deze 'kitsch' in die heilige ruimten komt doen. Geen idee. We hebben het pand geheel spontaan en zonder enige vorm van dwang verlaten en hebben ons zo'n honderd meter verder neergevleid in de strandzetels aan de rand van het fonteinenplatform. Duvel, portie kaas, zoute pinda's, meer Duvel en olijven. En ondertussen laten we datgene wat ons de voorbije twee weken bezighield, en waarvan wij vinden dat het de bespreking en de daaraan gespendeerde tijd waard is, aan onze satirische revue passeren. Meer moet dat niet zijn, Jan F...

Oh ja, tot afsluiting een stichtend beeld vol van reflectie: op weg naar huis even de fiets aan de kant en op de hoek van de Italiëlei en de Noorderlaan een foto maken. Geen bladgoud, maar dit aanzicht heeft mij wel 'gepakt'...

Marco Polo

De matador van Belisol...

Tot mijn verbijstering zijn we weeral een week verder. Een hele week??! Neen, bijna. Oké, zes dagen dus. Vliegen is niet meer het juiste woord: de tijd schiet vooruit, raast als een gek door elke dag, scheurt genadeloos door mijn kalender -daar dient die trouwens voor- en laat mij na iedere bocht uitgeteld achter. Geheel buiten adem probeer ik dan maar weer een of andere draad op te pikken. Op goed geluk en op hoop van...

Eerst even Grooveshark aanklikken en onze gezamelijke keuze maken voor vandaag intikken: The Rolling Stones. Met een beetje geluk staat Sympathy for the Devil bovenaan de lijst en volgt daarna Satisfaction. We starten dus goed. Let's... spend the nigth together, euhh:... go for it!
De weersomstandigheden wisselen tegenwoordig bij regelmaat. Na een paar hete zonnige dagen tuimelden we binnen de kortste keren in een heuse herfstsfeer, om één etmaal later alweer tot laat in de avond op het terras te genieten van een glas ijsgekoelde rosé. De weergoden blazen warm en koud, net als de Belgian Lions. Bij aanvang van hun Qualification Round scheerden ze bangelijk hoge toppen, een week geleden stonden ze zo goed als kansloos aan de kant toe te kijken en vandaag zijn ze zowaar geplaatst voor het Europees Kampioenschap van 2013. Proficiat mannen! Nu de Duivels nog?

Aangezien onze sporters weer alle aandacht krijgen met hun goede resultaten blijven de politiekers op hun honger, en dat een maand voor de verkiezingen. Dringend tijd om wat aandacht te trekken. De vrienden van Open VLD kijken met grote ogen naar hun Nederlandse broeders die er blijkbaar wel in geslaagd zijn hun liberaal verhaal aan een breed publiek te slijten. Daar moet pure jaloezie van komen, iets anders kan ik niet verzinnen. Van de weeromstuit schoot Van Quickenborne deze week in een pre-electorale kramp toen hij in navolging van zijn partijvoorzitter op zijn beurt kwam dreigen met het uitrekken van de stekker. Zitten die mannen in de politiek of in 'den bouw'? Bij CD&V deden ze regelmatig een beroep op loodgieter Dehaene, Open VLD levert blijkbaar electriciens. Voor mij is het duidelijk: de partij die over de meeste schoenmakers beschikt zal het halen. Vakmannen die bij hun leest blijven, maar wellicht op één hand te tellen.

Ondertussen heeft heer Polo toch ook hier en daar een graantje meegepikt van de vernieuwde programmering bij onze Vlaamse televisiestations. Hoewel..., het lijkt erop of ik nog minder tv kijk dan vroeger. De Scandinavische thrillers kunnen mij wel bekoren, maar niet als ik drie of meer reeksen door elkaar probeer te volgen. Dan raak ik de tel kwijt en weet niet meer wie bij wie hoort, uit welke biecht er nu weer geklapt dan wel gesproken wordt, of een deksel uit reeks A op het potje uit reeks B past, hetwelk dan weer de ketel uit reeks C verwijt... Ingewikkeld, en dan bekijk ik nog bijna dagelijks een aflevering van The Bridge tijdens een homeo-sessie en zet mij tussendoor -op een gestolen moment- even in een hoekje om een volgend hoofdstuk Krabbé te verorberen.

Finaal zijn Polo & Pola er gisteren dan toch even tussenuit gemuisd. Voorlopig nog met de auto, maar zeer binnenkort maken we diezelfde uitstap wel eens per fiets. Ons doel was Hingene aan de Schelde. Weet U het nog? Waar Antje De Boeck haar veerboot heen en weer over de  Stille Waters stuurde. Deze reeks wordt momenteel heruitgezonden op 12, het derde Vrt-net, als U nog begrijpt wat ik bedoel? Bij De Notelaer zijn we een kijkje gaan nemen tussen de Verstilde Beelden...

Een mooie tentoonstelling met werken van een aantal (min of meer) lokale kunstenaars waartussen ik mijn fotopraktijk weer wat kon bijslijpen. Daarna nog een wandeling door het domein, langs het belvedère en zo de dijk op naar de gelijknamige gravin. Daar wachtte mij als afsluiter een verrassende ontmoeting: een Belisol-manneke op de fiets was helemaal van Hoboken gekomen om mij met een luid "Hééé, de Marrek!!" te begroeten. 

Mag ik U allen voorstellen: Daniël B., de eenzame fietser die immer tijd heeft voor een babbeltje. Respect man!!!

Marco Polo

43 x 19 en andere cijfercombinaties...

Een heerlijke nazomerse vrijdagochtend. Heel schoolgaand België is al aan de afronding bezig van de eerste werkweek. Vliegt de tijd, of vliegt ie snel? Een bloggende zestiger trekt zich op gang. Ter ondersteuning van mijn pseudo-literair knutselwerk heb ik een parallele tab geopend op mijn pc-scherm: Grooveshark speelt op aanvraag en non-stop Dire Straits. Middels deze link aan te klikken kan U horen wat op mij inwerkt terwijl ik deze blogbijdrage in elkaar flans.
Gisteren heb ik mijn eerste Krabbéetje uitgelezen: wat een boek(je)! De renner. In de hiernaast afgebeelde uitgave van Bert Bakker uit 1991. Een cyclo-literair meesterwerk over een wielerwedstrijd in de Cevennen: 137 km bergop en -af, de ronde van de Mont Aigoual. Een juweeltje vol onwaarschijnlijk plastische taal- én pedaalvirtuositeit. Een pedallomane verzameling van literaire hoogstandjes met daar middenin (speciaal voor mij??) een technische openbaring met heerlijk wiskundige achtergrond. Op bladzijde 39 kom ik te weten hoe de afgelegde afstand per pedaalslag wordt berekend. Nooit van gehoord op school, zelfs niet bij pater Pol Van Biesen (1928-1995). Ik heb dan ook een Latijn-Griekse achter de middelbare hand, en tijdens mijn opleiding L.O. was wielrennen nog geen optievak. Maar kom, ik volg even de heer Krabbé: met een verzet van 48 x 19 gaat men per trap 48 gedeeld door 19 mààl 2,133 meter (de omtrek van een wiel plus de opgepompte band) vooruit: 5,39 meter. Wie met deze tandwielcombinatie een trapfrekwentie van 100 per minuut aanhoudt legt dus in die éne minuut 539 meter af. Omgerekend naar het veelal gehanteerde en zaligmakende geheel van zestig minuten geeft dat 32.340 meter. Dit leert ons, maar vooral mij onwetende kluns, dat zo'n coureur op dat moment tegen een snelheid van 32,34 km per uur rijdt. Van een ontdekking gesproken. Merci monsieur Tim Krabbé! Met die pasverworven kennis als kostbare bagage heb ik in het wiel van de auteur de eindmeet gehaald in Meyrueis. Dit impliceerde dat ik ook het laatste blad van dit wielerepos op mensenmaat heb omgedraaid en er tijd kwam voor iets anders. In de gegeven omstandigheden en 'onder invloed' van deze 'hors catégorie' kon ik niet anders dan mijn hometrainer te bestijgen om van daarop de Vuelta te volgen. Weer een straffe rit, hoewel niet meer in de bergen. Deze keer knalden ze met een daggemiddelde van 47,7 km/uur Valladolid binnen. Veel te vroeg, en dus moest ik zappen om mijn uurtje home-training televisioneel te blijven ondersteunen. Kwam terecht bij een documentaire op Canvas: de ontsnapping van Marc Dutroux in 1998. Straf stukje onderzoeksjournalistiek, hoewel er niet veel meer moest uitgezocht worden. En weet U nog waar U was of wat U deed op 23 april van dat 'gezegende' jaar? Ik wel, maar da's niet voor publicatie en nog minder voor curieuze mosterdpotten...
Dan maar naar m'n volgende Krabbé: De matador. Ik moet er nog aan beginnen, hoewel... Ik las gisteren het laatste kortverhaal, waarnaar de titel van het boek verwijst. Sterk, en smaakt naar direct veel meer. Maar niet gisteren, want toen had ik 's avonds afspraak met de Witte, Koxske, Guido en Michiel. Vier oud-6 IW'ers uit heer Polo's laatste schooljaar 2010-2011. Nog wel geen baarden, maar wel mannen die willen te kaap'ren varen. Kaap 1 was 'den Bostella' op den Hoek, in Essen. Eindelijk is het ervan gekomen hé Witte?! Speciale locatie (goedkoopste pintjes, geen sluitingsuur, enige ochtend-café op den Hoek, een mini-market waar vanalles te koop is...) én speciale kerels die gasten, of wat te denken van ons gezamelijk optreden aan de voet van La Défense, anno 2011...?

Het was een toffe avond daar aan de Moerkantsebaan. Prima om een lang en zonnig weekend in te zetten, én... zeker voor herhaling vatbaar!

Marco Polo

Renner, coureur of fietser...?

Uw dienaar Polo en samen met hem alle volgers en lezers, -essen & -innen van deze blogprutserijen zijn al twee etmalen ver in de nieuwe maand september. In onderwijsland, tot een jaar geleden en daarvoor gedurende zoooo lange tijd mijn eigenste biotoop, beginnen ze er pas morgen aan. Tijd om het moreel nog wat op te laden zeker? De huidige minister van educatieve aangelegenheden wil blijkbaar niet onderdoen voor zij die hem vooraf gingen in dit ambt. Qua twijfelachtige plannenmakerij en beuzelarijen is hij minstens de evenknie van al die anderen die ik in mijn lange carrière als bovenste baas heb gehad. Dat het ook voor hem de hoogste tijd is om weer naar school te gaan leert ons zijn antwoord tijdens een radio-interview waarin hij zichzelf in het politieke zonnetje wou zetten maar eigenlijk net het tegenovergestelde aangaf: "Natuurlijk moet je plannen en beslissingen nemen... en alles wat ik ooit gezegd heb, heb ik bijna gedaan..." Wat volgens mij wil zeggen dat je eigenlijk 'niks' bereikt hebt. Maar goed, dat zal wel te rangschikken zijn onder muggenzifterij en mierenneukerij... Ondertussen ben ik een nieuwe leesvoorraad gaan ophalen in de bibliotheek. Op aanraden van GT Teugels, tijdens ons terrasbabbeltje hadden we het ook over sportboeken, ben ik gaan zoeken onder de 'K' van Krabbé. Volgens Geert, en niet alleen volgens hem, is 'De renner' van Tim K het beste sportboek in de nederlandse taal, en dat al sinds 1978...

Het is alleszins middels diverse uitgeverijen en onder uiteenlopende covers op de markt gekomen, en het leest heel vlot weg. Het komt mij zelfs bekend voor: qua inhoud en qua stijl. En ja, ineens weet ik waar Karl Vannieuwkerke zijn literaire coureursmosterd haalt. Ik vind het helemaal niet erg, als het maar goed geschreven stukken of verhalen zijn. Bedankt Tim Krabbé, om gasten als Karl & Co op ideeën te brengen: je gele trui is zeker verdiend!

Wij kunnen er maar van genieten. Of je nu renner, coureur of zoals heer Marco gewoon fietser wil worden, blijven of zijn. Mij prikkelt deze lectuur voldoende om af en toe een extra uurtje op de fiets of de homeo te springen, op zoek naar mijn mosterd...? Ik zou bijna vergeten dat we vrijdag met z'n allen een halve dag vaststonden in het verkeer in én om Antwerpen naar aanleiding van een behoorlijk fout-getimede aankomst van een wielerwedstrijd in hartje stad. Niet de fout van de renners natuurlijk, wel van megalomane en op publiciteit beluste havenbazen die blijkbaar niet weten wat ze willen: moet het verkeer nu vlot verlopen om de haven te laten functioneren of zorgen we liever zelf af en toe voor een verkeersinfarct?
U ziet het: mosterd zat...

Marco Polo