Over and out... of oud ??

Gisteren heb ik m'n laatste sportles op school gegeven. Een eerste stap naar de definitieve op ruste stelling. Sinds ik, ondertussen weeral vier jaar geleden, naar een halftime-statuut ben overgestapt had ik mij al wel een idee gevormd van wat "weinig werken " inhoudt, maar vanaf nu zal ik moeten leren omgaan met een situatie waarin ik géén les meer geef. Dat wordt even aanpassen. Gelukkig zijn er nog de proefwerken en de daarmee onafscheidelijk verbonden toezichten, ga ik nog voor een laatste rondje - in de huidige onderwijssituatie tamelijk nutteloos geworden - delibereren, zal ik present geven op de eindejaarsreceptie bij de uitreiking van de diploma's der laatstejaars én ga ik als afsluiter mijn gezicht nog eens laten zien op het finale personeelsfeest. En dat zal het dan geweest zijn. Als ik al die tussenstappen nu eens aangrijp als een praktijkcursus "afremmen voor de bocht", dan kan er mij bij de onomkeerbare uitstap niet zo erg veel meer gebeuren en raak ik niet in de slip, of erger nog... het spoor bijster!?
Ik weet niet welke invloed de volgende fasen op mij gaan hebben, maar die van gisteren was wel een heel bepalende: net datgene wat ik het liefst van al "deed" in het schoolgebeuren heb ik nu geheel vrijwillig ingeleverd. Dat onderdeel van m'n job zal ik zeker missen: het samen bezig zijn met al die jonge mensen. En natuurlijk ook de omgang met m'n collega's. Die zie ik binnenkort nog wel een paar keer, en later ook nog mag ik hopen. Maar verder is de beslissing genomen en zal U heer Polo niet zien terugkrabbelen noch op zijn stappen terugkeren: gedaan is gedaan. Het is over, maar ben ik daarom al out?

Manolo kwijt zich op dit moment van zijn laatste taak in het weekregime. Morgen heeft ook hij een rustdag, en wat we er dan samen van bakken weet ik U later te vertellen...

Marco Polo

Een wit voetje halen in Thorn...

Na het communiefeest van Wout bleven er ons nóg drie dagen om het voorbije superweekend vol te maken. Reeds vorig jaar was er ergens een optie genomen op een fietsweekend met de vrienden van vroeger: Katie, Eli, Leen & Nolle. De knie van la Pola heeft er toen echter anders over beslist en het weekendje Thorn, want daar ging het om, werd vier seizoenen uitgesteld. Volgens mij geen foute beslissing, want zoals het weer nu was hebben we het vorig jaar zelden gehad. Het Zuid-Limburgs witte stadje lag te blaken en prachtig te wezen onder een stralende junizon. Reisleidster Pola had een hotel uit de Fletcher-keten voor ons uitgekozen en La Ville Blanche *** mocht en mag er nog steeds zijn.

Rustig gelegen tegenover het kerkhof, van die kant dus geen drukte, centraal in het dorp, prima service, een meer dan degelijk fietsarrangement en mede dankzij het fantastische weer twee keer een geweldig ontbijt op het terras. Heerlijk.
Dat het hotel zelf dringend aan een opfrisbeurt toe is konden we verstaan, zeker als bleek dat het gebouw dateert uit de zeventiende eeuw, maar al bij al hadden we er een behoorlijke pied à terre voor onze Thorner driedaagse. Centraal tijdens ons verblijf stonden de geplande fietstochten, dewelke ik U graag maar tevens in snelheid wil voorstellen. Deze uitstappen zorgen ervoor dat U gespaard blijft van de vele lawaaierige motor- en quadtoeristen die overdag de kern van het dorp onveilig maken. Vrijdagnamiddag reden we de 21 - 22 - 25 - 24 - 13 - 3 - 1 - 39 - 40 - 42 - 33 - knooppuntenroute. Omdat de verbindingsrit tussen hotelparking en startpunt 21 met de nodige wegvergissingen gepaard ging kreeg ik de indruk dat we als proloog eerst enkele plaatselijke rondjes reden om daarna het echte fietswerk aan te vatten. Geen nood echter, want op die manier hadden we het dorp zelf al grondig verkend en was achteraf de oriëntatie tijdens d ochtendlijke wandelingen heel wat makkelijker. En nog minder nood, want Polo en Pola werden als Chinese vrijwilligers aangeduid om trapondersteunend te fietsen tijdens de arrangementsuitstappen. Een heel succesrijke ervaring trouwens, iets wat later op de avond niet kon gezegd worden van de zwaar overroepen "match van de eeuw" tussen voetballend Belgarije en Turkije .

Zaterdag stond, na een vroege fotografiewandeling, een heel andere rit op het programma: 33 - 31 - 28 - 26 - 25 - 91 - 90 - 86 - 83 - 93 - 29 -28 - 48 - 47 - 44 - 32 - 34 - 33... waarbij ik met regelmaat naar de trapondersteuning heb geschakeld. Desondanks kan ik mijn positie in de groep niet beter omschrijven dan wat U op onderstaand beeld te zien krijgt en dientengevolge mag vermoeden.

Met de uitvlucht dat het was om af en toe een actiefoto van de groep te maken mocht ik zonder probleem afzakken om mij achteraan en uit de wind schuil te houden. Dat levert ook het voordeel dat Uw schrijvende dienaar bij een plotse gebeurtenis nog snel zijn portrettentrekker kon bovenhalen om het nodige, gewenst of ongewenst, op de gevoelige plaat vast te leggen...

Een kleine kudde jonge Konikpaarden stond ons op te wachten in één van de open natuurgebieden waar de tocht doorheen liep. Aangezien Leen en Katie nog een aantal koeken in hun bagagetas meezeulden waren zij uiteraard het gedroomde doelwit voor deze speelse viervoeters. We hadden er meteen een extra stop en een aangenaam verrassende ontmoeting bovenop. Een maand geleden was er ter gelegenheid van Koninginnedag hoog bezoek in Thorn. De protocolleiders van het Nederlandse vorstenhuis hadden het dorp op de lijst gezet voor de feestelijkheden mét 'Trix & Co. In dat verband mag ik U volgende foto en bijhorende anekdote zeker niet onthouden...

Om het de bezoekers makkelijk te maken had de wethouder, die wellicht een wit voetje wilde halen bij de koningin, beslist om het vooropgestelde wandeltracé door het dorp eens grondig onder hande te nemen. Niet alleen de originele maaskeien maar ook al de zwarte kinderkopjes die de bestrating uitmaken moesten eruit en herlegd worden, zodat de koninklijke gasten een "aangename" en vlotte wandeling langsheen de vierenden kon aangeboden worden. Om van dit alles op de meest voldoeningschenkende wijze te kunnen genieten werd de adelijke dames op protocollair correcte wijze aangeraden om gemakkelijke wandelschoenen te dragen voor deze uitstap. Toch liepen de prinsessen die dag op hoge stiletto's en was er van enig galant en smaakvol wandelen geen sprake. De wijdbeens kwakkelende stadsgrachteenden zagen er veel eleganter uit, en alle moeite was voor niets geweest. Uitslovers...

Dit is alweer een veel te korte impressie geworden van een uitstap die zeer de moeite waard is. En mocht U in deze maand waarin de bruine enveloppen op ons liggen te wachten nog uit zijn op enkele belastingbesparende tips, dan lijkt het mij mooi om met deze Thorner Geschichte af te sluiten: toen de Fransen na 1794 belasting wilden heffen bij de bewoners van het toen nog niet witte Thorn gingen zij bij hun schattingen af op het aantal en de grootte van de ramen in de huizen. Wie die tax wilde ontlopen metselde een aantal ramen dicht en verkleinde de rest. Om de littekens te camoufleren werd alles daarna met wit overschilderd, en zo is het nog steeds...

Marco Polo

Oelaatist...?

"Een verlengd weekend met een supermooie brugdag in hoogzomerse omstandigheden..." Dat moet ongeveer de aankondiging geweest zijn die Frank Deboosere in gedachte had voor wat ons nu weer overkomt. De tekstschrijvers van onze weermannen en -vrouwen moeten wel creatief zijn om bij voortduring een nieuwe omschrijving te vinden voor de aanhoudende zomertoestanden. De vroegere "leugentjes om bestwil" van Armand Pien zijn nu wekelijkse realiteit geworden: het mooie weer voelt zich niet te beroerd om ook de weekeindjes aan elkaar te knopen en ervoor te zorgen dat de Vlamingen in dichte horden naar de Belgische kust trekken om zich aldaar en masse over te geven aan pootje baden, meeuwen voeren en wafels eten.
Het getuigt van haar constante streven naar perfectie dat "ons Bie" haar tweede eerste communicant voor dit schitterend weekend op de agenda had geplaast. Ik neem aan dat ze zelfs naar Rome én Hemelveirdigem heeft gebeld om het verloop van deze vierdaagse onder meteorologisch onverbeterbare omstandigheden in de hand en onder controle te houden.
En daar is ze op onnavolgbare wijze in geslaagd: blije kinderen, gelukkige ouders en lachende en tevreden gasten op een fantastisch tuinfeest in Holsbeek. Ook de communicant was er graag bij.

Bij de vele cadeautjes was er ook een uurwerk (van peter Bram!!), wat ervoor zorgt dat Wout vanaf nu weet "hoe laat het is". Hij kan dus ook zijn peter daarvan op de hoogte houden...

Marco Polo

I believe I forgot...

Na de ongelofelijkheden uit mijn vorige bericht en de nog redelijk vlotte verslaggeving die daaruit voortvloeide, zit ik nu omzeggens met mijn mond vol tanden voor het klavier.
Hoewel ik gisteren nog ruimschoots inspiratie had en de ideeën Luilekkerlandsgewijs als gebraden kippen op mij afvlogen, weet ik nu niet wat te vertellen noch uit de mouw te schudden. Gelukkig, hoor ik U luidop denken, zo blijven we vandaag tenminste van zijn dwaasheden gespaard. Dat mag U dan wel een voordeel opleveren, voor mij is het geen leuk vooruitzicht. Gaat dat vanaf nu altijd zo worden? De kans is groot, maar daarom niet getreurd. Ik ben absoluut niet de enige.

Daarnet las ik de Knack.be-boekenblog van Guido Lauwaert. Om te vernemen waarom hij absoluut niet in de wolken is met De Wolken, de zopas verschenen verzamelde dagboekfragmenten van Hugo Claus, moet U zelf eens naar pagina 92 in de papieren Knackversie van deze week. Een passage die mij echter op dit moment bijzonder aanspreekt en dientengevolge alhier als citaat mag opgevoerd worden, is de volgende:
"... zoals elke goede lezer weet, lopen schrijvers altijd met een boekje op zak, of anders ligt het wel naast hun bed. Dat geldt overigens niet enkel voor schrijvers maar voor alle kunstenaars van oorspronkelijk werk. Ideeën kunnen goddelijk zijn, de start van een meesterwerk, maar het geheugen is zwak. Dus, noteren maar." Een schamele troost??
Ik ga het alleszins vanaf heden op mezelf toepassen.
Eens kijken hoe lang het zal duren alvorens ik vergeten ben waar dat verDuvelde boekje ook weer lag...

Marco Polo

Can't believe...

Om de Sporza-perikelen zo snel mogelijk te vergeten smijt ik mij met volle overgave en aangepaste prenten op en in een kort verslag hetwelk mijn laatste mei-zondag in beeld moet brengen.
Vooreerst ziet U hiernaast onze laatste flora-aanwinst: een zonnebloem in volle ontwikkeling met een pracht van een spiegelbeeld. Het exemplaar in kwestie is een product van de Pito-kweek en was één van de velen die als representatie-cadeau meegingen na de PITO- MORGANA van afgelopen vrijdag. Zij die deze blog al iets langer en met de nodige toewijding volgen herkennen op de achtergrond een Wim Coppieters "zonder titel"... en die siert al zo'n 10 jaar onze bescheiden inkomhal.
Kom snel eens langs en bewonder dit alles ter plekke!

Verder was zondag een uitgelezen dag om samen met la Pola nog eens een fietstochtje te maken, tenminste: zolang de wind in het voordeel blies. Hier en daar maakten we een verkeerde keuze en kregen diezelfde wind geheel ongevraagd pal op de neus. Dat was andere koek. Op die momenten had ik niet de fut om foto's te maken, laat staan dat ik dan oog had voor de omgeving. Tijdens onze oversteek met de veerpont van Hoboken naar Kruibeke was dat echter geen probleem en werden we bovendien getracteerd op enkele wel zeer speciale impressies: een zeemansbeeld aan de binnenschipperskade, een oproep tot veiligheid, poëzie met een lichte golfslag en zeer spectaculaire windturbines in aanbouw...

Ongelofelijk wat er zich tijdens zo'n onschuldige fietsuitstap allemaal aanbiedt om op de gevoelige plaat vastgelegd te worden. Zou men, heer Polo incluis, daar tijdens een doordeweekse werkdag ook oog voor hebben?
Om de zondag af te sluiten en te anticiperen op een hete maandag heb ik de sproeikranen nog eens volledig open gedraaid en de pelouse en aanpalende rijkelijk van vocht voorzien. Het duurde ruim twee uur voor ik de indruk had dat de achtertuinflora er weer een beetje tegen kon.

Onvoorstelbaar hoeveel moeite het kost om een gewone Belgische regenbui te immiteren. I can't believe...

Marco Polo

SPORZA volhardt in de boosheid...

Na de foute foto bij een artikel over het Belgische damesbasketbalteam die ik U vanmorgen toonde zond Heer Polo in hoogst eigen persoon een e-mail naar de Sporza-redactie om hen op de fout te wijzen. Snel kwam er een antwoord, met dank voor de tip en dat de foto vervangen werd door een recent en ter zake doende exemplaar. Fout hersteld, zou U dan denken.
En inderdaad: bij het artikel over de match tegen Griekenland was een actuele prent van een fel gesticulerende coach, evenwel zonder herkenbare speelsters. Geen drie uren later echter gelooft heer Polo zijn eigen ogen niet. Tot mijn grote vreugde ontdek ik dat ze bij Sporza tot twee keer toe op één dag aandacht hebben voor de basketspelende vrouwen..

Belgian Cats hakken Israël in de pan

zo 29/05/2011 - 17:02 In een Vierlandentoernooi in Frankrijk heeft België zijn slotwedstrijd gewonnen. Israël werd met 81-51 naar huis gestuurd. Net als zaterdag in de zege tegen Griekenland was Emma Meesseman (20 punten) topschutter bij de Belgian Cats.
Maar dan weer een lichtdrukmaal uit vervlogen tijden, opnieuw een groepje speelsters uit de campagne van 2009-2010.

Van koppigheid gesproken.
Of toch onkunde...???

Marco Polo

SPORZA... Whoehahaaa !!!

Als men de kwaliteit van onze nationale nieuwskanalen mag afmeten aan de mate waarop zij hun informatie en documentatie up to date houden en op een coorecte manier doorspelen naar het publiek,... dan hebben we een probleem!!! Zeker in de sportverslaggeving staan we lichtjaren achter bij wat momenteel als norm mag gelden. Oké, er is minder spektakel en sensatie mee gemoeid en dat vind ik zelfs niet erg, maar leest U samen met mij even dit bericht op de webpagina van Sporza, vandaag 29 mei 2011 :

Cats winnen oefenmatch tegen Griekenland

za 28/05/2011 - 21:10 De Belgian Cats hebben hun tweede match op het Vierlandentoernooi in Frankrijk gewonnen. De Cats versloegen Griekenland met 80-84. Vrijdag verloren de Belgen, die een barragetoernooi voor het EK 2011 voorbereiden, van Frankrijk.
Tot zover alles in orde. Een dikke proficiat zelfs voor de overwinning tegen een sterke Griekse ploeg. Maar bekijkt U ook even de bijgevoegde foto, in dit geval wellicht een origineel dagguerreotype uit de jaren "stillekes"...

Is dit niet de lichting voor de campagne van 2009 of was het nog die voor de EK-uitstap naar Italië van 2007 ???
Lang leve onze nationale sportpers: als het niet over voetbal of wielrennen gaat moeten ze forfait geven!! Toch bedankt voor deze mooie prent uit de oude doos: goed voor mijn verzameling.

Marco Polo

Mooi meegenomen...

Met op de achtergrond het monotone gebrom van een electrische grasmaaimachine zet ik mij aan het uittikken van enkele losse blogideeën. Naast de quasi geluidloze James & Manolo, onze geautomatiseerde Graspolder-pelouse-cutters, lopen er in onze straat toch nog meerdere bewoners bij regelmaat achter een zwaar brommend tot hevig knarsend grasmachien. Het geluid op zich vind ik niet echt storend, ik heb er meestal weinig last van. Wel denk ik dan aan de zwoegende buurman die de bromtol voor zich uit over zijn grasperk loopt te duwen. Het heeft bij heer Polo ook wel enkele jaren geduurd vooraleer hij er helemaal van overtuigd was dat de voordelen en rendabiliteit van zo'n automatische grasvreter wel degelijk opwegen tegen de kostprijs bij aanschaf. Maar nu weet ik wel beter. Om eerlijk te zijn: ik zou hem niet meer kunnen missen. Pure verwennerij: voor mezelf én de pelouse, want die ligt er ondanks de droogte aandoenlijk groen bij.
Dat ziet U op onderstaande prent, waarbij het de aandachtige lurker en zijn geoefende oog niet zal ontgaan zijn dat er weer etwas aan de gang is in die tuin van mij.

Inderdaad, boven het groene gras, dat zich deze keer eens niet aan de andere kant van de heuvel bevindt, ontvouwt zich links en rechts van het tuinhuis de ligusterhaag in al haar glorie. Vooral rechts dan, want aan de linkerkant is de snoeischaar al gepasseerd en heeft heer Polo zelve de tuinafscheiding weer een strakke lijn aangemeten. Nog een klein "efforreke" en ook die klus is helemaal geklaard, zodat ik wat dat betreft met een gerust gemoed de volgende zes maanden kan tegemoet zien.
Nu ik het toch over groen en gras heb: vanavond wordt op het meest tot de verbeelding sprekende groene tapijt van de hele wereld gevoetbald om de CL Cup. De finale op Wembley gaat tussen FC Barcelona en Manchester United. Ze maken er daar straks best een hoogstaande match van, zodat ik het verschil met het vandaag reeds gespeelde 's Gravenwezel - Antonia duidelijk kan zien.

Deze finale voor de Beker van Antwerpen, die met de kleine oortjes, werd met 2-0 gewonnen door de graven van Wezel.
Er was niet echt een superprestatie nodig om die van Pépé Juan Lauryssen van de zege te houden. Hoewel hij die beker wat graag had meegenomen, onze Jehaan, mag hij met de titel in tweede ook best tevreden zijn.
De handige verduisteraar die eergisteren al aan de haal ging met een 16de eeuwse kruithoorn uit het pasgeopende MAS kan die tevredenheid delen: de waarde van het kleinood wordt volgens de kranten op 5.000 euro geschat, terwijl men in het nieuws op radio1 vlotweg over 20.000 euro sprak.

Da's mooi meegenomen.
Even letterlijk als figuurlijk in dit geval...

Marco Polo

Moeilijk kiezen...

Nadat ik mij eergisteren door een bovenhemelse inspanning én met veel geluk in het peleton der Blogspot-bloggers heb kunnen handhaven sta ik al meteen voor een immens probleem.
Er zijn dezer dagen zoveel trivialiteiten aan de orde dat zelfs het echt wereldschokkende nieuws, als dat er al mocht zijn, alle moeite heeft om een vermelding op deze pagina te versieren. Voor heer Polo houdt dit in dat er verscheurende keuzes moeten gemaakt worden en dat dientengevolge de publicatie iets later zal geschieden. Het wordt nachtwerk.
Waar ik alvast niet omheen kan is de brand op de Kalmthoutse heide...

Op de heide waait de wind
Vrij van haag en heg
Op de heide waait de wind
Alle zorgen weg...
(Kempenland, Armand Preud'homme)

Van die laatste regel moet U niets geloven want de brandweermannen en -dames van de Noorderkempen en hun Nederlandse collega's van Woensdrecht en Putte hebben heel wat onbetaalbare overuren geklopt. Een vonkske aan de rand van de Putse Moer zorgde ervoor dat binnen de kortste keren zo'n 250, later bijgestuurd tot 400 à 450 hectaren heide en aanpalende bossen in vlammen zijn opgegaan. Nu ik deze regels via het klavier richting pc & www zit te versturen lees ik op een parallel tabblad dat drie kwart van de Kalmthoutse heidegronden naar de Filistijnen is: 600 hectaren opgefikt! Dramatisch voor het Noordkempens biotoop van een hele reeks broed- en trekvogels, voor de flora en de resterende fauna.
Dit zie ikzelf nooit meer goed komen. Misschien lukt het mijn kinderen, tegen die tijd weliswaar op vergevorderde leeftijd, om ooit nog eens een urenlange wandeling te maken over de purperen heide van Noord-Antwerpen. En anders zal het voor mijn kleinkinderen zijn... met hun kinderen?!

Naast deze "vlak bij m'n bed"-historie was er vanochtend ook krantenpagina-ruimte voor een transatlantisch item: het nieuwe cachot van de heer DSK. Ik weet het, het mag ons eigenlijk niet raken, zelfs niet in ons diepste binnenste, of zeker niet daar... Maar mocht U een dezer dagen voet aan wal zetten in Manhattan, New York dan mag U wat mij betreft gerust eens belleke trek gaan doen in Franklin Street, nummer 153.

Hier zou op dit moment de hete Franse poedel huishouden, die vorige week geheel ongevraagd een "onschuldig" kamermeisje heeft besprongen. De finesse van het hele verhaal wil ik zelfs niet kennen, maar waar we nu weer mee geconfronteerd worden als het om de tijdelijke en de heer in kwestie, een van schuinsmarcheerderij verdachte VIP, van zijn vrijheid berovende huisvesting gaat tart elke verbeelding. Vervang Strauss door Aga, en de heer Kahn zit op z'n plaats. Op een toplocatie waar geld geen rol speelt. Sjiek hoor, en dat alleen opdat hij niet zou vluchten in de armen van een andere tuttebel. Ze spreken van ene Angela. Ja, inderdaad...: Merkel!

Toen het vannacht eindelijk even begon te regenen konden we de pret in huize Polo niet op. Na zes weken mocht er eindelijk eens een sproeimoment overgeslagen worden: écht hemelwater kwam de pelouse benatten. Onvoorstelbaar! Nog hallucinanter was de mededeling tijdens de verkeersberichten na het ochtendnieuws dat er hinder was aan de op en afritten in de buurt van de Kennedytunnel ten gevolge van wateroverlast.
Gedurende meer dan anderhalve maand geen druppel regen gezien, en vandaag na een matige bui van enkele minuten... wateroverlast!!!?

Verder was er vandaag nog PITOMORGANA, maar daar ga ik het morgen over hebben. Dan is er tijd en ruimte voor de belangrijke dingen des levens en zijn er misschien hier en daar al wat foto's opgedoken van dit spektakel...

Marco Polo

Op de valreep...

Het heeft vandaag geen haar gescheeld of deze blog was in www-lucht opgegaan. De laatste tijd verscheen er af en toe al een dialoogscherm als ik naar het Marco Polo-dashboard ofte ontwerp- en besturingsscherm doorklikte.
De mededeling (waar haalt ie het ?!) dat ik een Google-account moest aanmaken om Blogger te blijven gebruiken heb ik waarschijnlijk zo'n 100 keer naast me neergelegd of afgedaan met een "Dat doe ik de volgende keer wel!"
Tot... ik vandaag écht niet meer verder kon: de blog lezen was nog mogelijk maar verder doorgaan om een nieuw bericht aan te maken, mijn instellingen aan te passen, de statistieken te bekijken of ontwerpen bij te werken lukte niet meer.
Blijkbaar was heer Polo in al zijn nonchalance net dat ietsiepietsie te ver gegaan en hebben die van Google deze keer een echte deadline ingesteld: 25 mei 2011 !!!
Dan maar even overschakelen. Bleek dat er al een account bestond voor mijn e-mailadres. Kan ik die dan niet gebruiken? Wachtwoord? Wachtwoord?? Wacht... Woord???

Half uurtje proberen met alle denkbare combinaties en ooit gebruikte wachtwoorden leverde niks op. Dan maar een nieuwe aanmaken, maar eer een oudstrijder zich door al die Google-toestanden heeft gegoocheld... Om andermaal het verhaal enigzins in te korten en U niet te lang van belangrijker bezigheden te houden: een goed uur voor het verstrijken van de tijdslimiet ben ik erin geslaagd opnieuw toegang te verwerven tot mijn Blogger-biotoop. 't Is maar dat U het weet...
En veel heeft het inderdaad niet gescheeld: 't was op de valreep!

Marco Polo

Are the times changing ?

Als alles goed gaat begint Elio De Roeper vandaag aan zijn formateursbesprekingen. Jan met de pet, Klein Pierke en nog een handvol eerlijke maar tevens naïeve burgers hopen dat we nu eindelijk een regering gaan krijgen. Zelf geloof ik er niet erg in. Fout natuurlijk, maar ik kan het ook niet helpen dat mijn vertrouwen in de politiek zoek is. Waar ik in mijn jonge jaren nog opkeek naar figuren als Demosthenes en Aristoteles en veel later met even veel goede wil nog enigzins meekon met de duidelijk polariserende standpunten van Mijnheerke Louis, Tindemans en Verhofstad snap ik er tegenwoordig de ballen van...
Laat ze maar wat roefelen. Wedden dat we de zomer ingaan zonder enige verandering in de situatie, en in september weer van nul beginnen? Ik zal het wel horen als het zover is.
Wel het vermelden en vieren waard is de verjaardag van Robert Allen Zimmerman, alias Bob Dylan oftewel Shabtai Zisel ben Avraham, voor de vrienden.

Een monument dat al vele jaren lang en over de hele wereld muzikanten en dichters inspireert en die zelf niet te beroerd is om nog steeds nieuwe nummers te schrijven en uit te brengen. These times they are not changing !!!

Marco Polo

Canterbury Tales...

Terwijl Manolo er eergisteren opnieuw fris tegenaan ging werkte het baasje, in casu heer Polo en dus ondergetekende in persoon, een laatste schooluitstap af. Met bus en boot ging het richting Canterbury. Hoewel ik vorig jaar al had deelgenomen aan dezelfde trip geldt ook hier de stelling dat één keer géén keer is en een tweede deelname dus absoluut op haar plaats.
De ultieme kans...
Die heb ik met mijn twee pollekes genomen en hoewel vrijdag in mijn halftijdse opdracht een echte vrije dag is, stond ik al om 5 voor 5 op de schoolparking in Stabroek. Waarschijnlijk omdat het mijn laatste buitenlandse schooloptreden betrof hebben de collega's er alles aan gedaan opdat ik mij deze dag nog lang zou herinneren. Prima bussen, vriendelijke chauffeurs, op tijd aan de paspoortcontrole in Calais... en toch moesten we "onze" boot laten varen en uitkijken naar de volgende. Gelukkig was het mooi weer en hadden we prettig-gestoord rugbygezelschap om de wachtpauze aangenaam in te vullen. Een boottocht zonder problemen bracht ons naar Dover, waar de klassieke wandeling op de cliffs enigzins zou ingekort worden.

Dat was alleszins de bedoeling, maar zonder de capriolen van enkele leerlingen gerekend. Eén was na de wandeling in alle staten omdat hij z'n portefeuille kwijt was. Zoektocht langs het wandelpad, rugzak drie keer uitladen, vest- en broekzakken aftasten, onder de stoelen en tussen de zittingen... overal werd gezocht. Tot bleek dat de leerling in kwestie zelf de gezochte brieventas in het opbergzakje aan de rug van de zetel voor hem had gestoken. Leg het maar uit. De lunchpauze in Canterbury werd aldus gedecimeerd en de ons resterende 15 minuten hebben we toch nog gebruikt om een koffie te nuttigen.
Dany F. en Geert T. konden dat al helemaal vergeten, want die waren met een overenthousiast wandelende en dientengevolge zijn knie onwricht hebbende leerling naar een lokaal hospitaal getrokken voor onderzoek en verzorging. De geleide namiddagwandeling en het aansluitend terrasje mét fish & chips vonden plaats onder een stralende hemel en staan voor immer in mijn geheugen gegrifd (hoe lang of kort dat ook mag zijn). Om ook het verhaal kort te houden laat ik nog maar eens de beelden spreken: exit Dover onder een strakblauwe hemel...

Ferry op tijd, en daarna een lange rit zonder verdere hindernissen, noch enig oponthoud, naar Stabroek waar we rond middernacht arriveerden. Een half uur later was ik in Hoboken en had een verDuveld lumineus idee...

Marco Polo

1 jaar....

Vandaag is het één jaar geleden dat "ons moeder" naar haar Elysese velden is vertrokken. Ze zal het daar zeker druk hebben met alle verhalen die ze na zovele jaren nu eindelijk weer kan uitwisselen met de familieleden die haar voorgingen over de Styx. Verder hebben de engelen, gevallen of niet, er een luisterend oor én een goede raadgeefster bij. Doe ze ginder allemaal veel groeten van mij, moeke. We missen je...


Marco "zoon" Polo

Life is beautiful...

Na de panne van Blogger verliep de heropstart van Marco Polo's Mededelingen vrij vlot. De inspiratie van de triatleet kwam net op tijd. De angst voor de trainingstips en de mogelijks daaraan verslaving opwekkende gevolgen hebben mij evenwel een halt toegeroepen bij het lezen. Met de bladwijzer tussen de pagina's 110 en 111 ligt hij opnieuw onder bij De Mandarijnen en moet lijdzaam toezien hoe Simone de Beauvoir mij weer weet te winnen voor haar schrijverskroniek van het na-oorlogse Parijs. Maar ook dit lezen verloopt nu bij mondjesmaat. Blijkbaar is er zoveel te doen en te beleven rondom mij dat ik het lezen als tijdverdrijf wat naar de achtergrond heb verschoven. Ik hol (of fiets) van school, al dan niet via een terrasje aan het MAS, naar uitstap en feest. Tussen een etentje en een familiebezoek komt de planning van een volgende party al om de hoek kijken, om nog maar te zwijgen van het periodieke evaluatiemoment dat er zit aan te komen met Luigi. Het lijkt wel of ik tijdens die laatste zes werkweken ook nog snel iedereen gedag wil gaan zeggen en her en der de aanzet moet geven tot traditionele en voor veelvuldig herhalen vatbare herdenkingsbijeenkomsten of vrolijke reünies. Tussendoor heb ik, net als U allen waarschijnlijk, kunnen vaststellen dat de zomerse temperaturen weer verdwenen zijn van de thermometers en dat de mini-rokjes deels vervangen zijn door rijkelijk van scheuren en sleetgaten voorziene jeans. Grijze lucht, miezerige wolkenflarden en temperaturen die, voor de tijd van het jaar, niet hoger zijn dan normaal-Belgisch. Minder erg voor de pelouse dan die brandend hete dagen voordien. Maar ook niet meer dan dat, want er valt nog steeds geen regen van betekenis over onze Hobokense Polder. Dit zorgt ervoor dat heer Polo zich nog steeds profileert als spuitgast en quasi dagelijks met de tuinslag aan de slag is. De watermeter geeft recordcijfers aan en de afrekening van AWW zal navenant zijn. Mijn liefelijke assistentes zijn daar niet rouwig om, integendeel...

Zij leven zich uit naar hartelust en ploeteren constant en onvermoeibaar door mijn tuin. Dé gelegenheid om Manolo een dagje rust te gunnen. Zo kan hij er morgen weer fris tegenaan, terwijl het baasje... Dat hoort U later wel, eerst even die twee gaan checken !!

Marco Polo

Ik word triatleet...

Zoals beloofd in de epilogiserende slotzin van mijn eerste publicatie na de grote panne ben ik op zoek gegaan naar de kattebelletjes die ik de voorbije drie dagen 't allenkant in huize Polo had achtergelaten teneinde de rijke inspiratie-oogst niet verloren te laten gaan. Het werd, zoals gevreesd, een hopeloze zoektocht: "Hier had ik toch iets over neergekrabbeld... In een kladblokje, op het nachtkastje... Afgescheurd, meegenomen, en waar heb ik het dan gelegd?" en "Waar is het boodschappenlijstje van donderdag? Daarop had ik iets geschreven over... over, verDuveld over wat ook weer?!" of nog "In welke broek stak ik dat winkelbonnetje van de Aldi? Op de achterkant noteerde ik snel drie kapstok-ideeën. Mijn jeans is net in de was!! Ja,..."
En dus moest ik toch op zoek in m'n eigen hoofd waar niet alles zo eenvoudig is als Raymond van het Groenewoud ons ooit pleegde voor te houden. Maar geen nood, ik heb iets gevonden: ik ben op een vrij confronterende evolutie in mijn leesgedrag gestoten dewelke ik aan U ter kennisname én beoordeling wil voorleggen.

Enige tijd geleden was ik in mijn literatuurconsumptie de iets klassiekere weg ingeslagen. Ik had opnieuw een Claus ter hand genomen. Hoewel Hugo zelf achter deze woordkeuze heel andere dingen zou gezocht hebben moet ik toegeven dat de lectuur van zijn schrijfsel mij niet helemaal kon bevredigen. Ooit was er meer geweest, en daarom durfde ik het daaropvolgend aan om terug te grijpen naar De Mandarijnen van Simone de Beauvoir. Op de derde plank links van de linker boekenkast, een voorbestemde plaats? Het was even slikken, want herinneringen kunnen vervagen en ik had er mij iets helemaal anders bij voorgesteld. Na twee tassen straffe koffie en evenveel uren leeskarwei had ik echter de smaak opnieuw te pakken en zat ik in een dusdanig rustig leestempo dat ik het boek tegen de komende kerstvakantie zou uitgelezen hebben. Alle tijd van de wereld. Maar toen kwam Anke terug naar huis, streek ATV-anker Sven van den Abbeele neer voor een reportage in de Graspolderlaan en raakte ik tussen de opnames door met hem aan de praat over zijn sportieve passie: de triatlon. En dat er enkele dagen later een boek ging verschijnen van zijn hand over zijn eerste deelname in Lanzarote en de voorbereiding die eraan vooraf ging.
Mes excuses Mme de Beauvoir, maar daaraan kon ik niet weerstaan.
Binnen de kortste keren had ik een nagelnieuw exemplaar in mijn bezit en nam het overal mee in huis of in de tuin waar ik maar even tijd kon hebben om erin te lezen. Het eerste deel, ingevuld door Sven zelf, leest als een trein en spreekt mij geweldig aan. Heel menselijk, open en zéér herkenbaar. Prachtig man, gij schrijft zoals ge spreekt en ook uw presentaties zijn bevlogen en levensecht. Chapeau! Simone moest wijken en wacht nu gedwee af tot ik haar terug tot mij zal nemen.

Geen paniek, zo lang zal dat niet duren want eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het tweede deel met de trainingsopbouw en coachingtips, geschreven door zijn technisch begeleider Ben, heel wat minder leesbaar is en dus in kleine hapjes zal verorberd worden. Op het gevaar af dat, als ik er al helemaal door geraak, de triatlonmicrobe mij op deze gezegende leeftijd alsnog zou te pakken krijgen?! Never say never...

Marco Polo

Na de grote panne...

Het lijkt wel of de Duvel ermee gemoeid was: twee volle dagen heeft het geduurd vooraleer de knappe koppen van Blogger erin geslaagd zijn om hun server weer tot normaal leven te wekken. Het internetkanaal waarlangs Uw dienaar zich tot U placht te richten om zijn onnozelheden te spuien liep mank en liet door een technisch mankement aardig wat vooropgestelde frivoliteiten de mist in gaan.

Woensdag was een onderhoud gepland en aangekondigd, zodat elke rechtgeaarde blogger wist dat er die dag een wijle op de "read only"-status zou gedraaid worden. Dit houdt in dat de lurkers wel hun gewone gang kunnen gaan en zoveel blogs afschuimen als zij maar willen, maar dat de lezer/-es die een comment wil plegen en zeker de actieve blogger die een post wil plaatsen op zijn of haar honger blijft. Meestal duurt zoiets maar enkele uren en stoort het de dagdagelijkse blogroutine nauwelijks. Deze keer is er echter "etwas ernsthaft schief gegangen" en nam het volle 48 uur in beslag alvorens we opnieuw berichten konden versturen. De pauze heeft nu wel lang genoeg geduurd en uiteindelijk is alles weer in orde. Met vreugde kan ik U melden dat ook heer Polo er terug helemaal klaar voor is. Het mag gek klinken, maar net tijdens deze panne kwamen de blogideeën als vanzelf en was er een overvloed aan inspiratie. Hopelijk vind ik de papiertjes nog terug waarop ik die hemelse ingevingen heb genoteerd...

Marco Polo

College Essen: 100 jaar...

De warmte is nog twee volle dagen op ons blijven wegen. Gisteren steeg het kwik vlot tot boven de 30° Celsius en vandaag was dat al niet veel minder. Schitterend weer dus voor de vele buitenactiviteiten en openluchtorganisaties die het van de publieke belangstelling moeten hebben.
Eén daarvan was de oudleerlingendag op het 100-jarige College van Essen. Daar waar Uw dienaar zijn middelbare opleiding genoot en gedurende zes opeenvolgende schooljaren voor een héél groot stuk gekneed werd tot wat hij nu is. Het College van het Eucharistisch Hart heeft zeker een stempel gedrukt op en een dwingende richting gegeven aan mijn ontwikkeling en daar werd ik gisteren meer dan eens aan herinnerd. Loop ik in de wandelgangen van het klooster toch ene John Gotink tegen het ruim zeventigjarige, maar desalniettemin nog steeds forse lijf. John was mijn leraar L.O. in de rethorica. Die korte ervaring was voldoende om mij voor "het Sportkot" te doen kiezen en daarmee de in die tijd logische vervolgweg naar het onderwijs in te slaan. Nog steeds even gedreven als in 1969 duurde het geen twee minuten of John was mij aan het overtuigen van zijn no-nonsense aanpak van motorische problemen en de in zijn ogen ontegensprekelijke voordelen van de pragmatische aanpak in pijnbestrijding en revalidatie. Tijdens die uiteenzetting had hij ook nog tijd om een tiental foto's te maken en twee, drie andere oudleerlingen te groeten én zonder probleem te herkennen. Zoals "den John" lopen er niet veel meer rond en worden er alsmaar minder gemaakt.
Tussen de vele honderden oudleerlingen waren er ook enkele uit mijn "rethorica van 1969". De Peet, den Theo, de Prof, den Eric en de Fons vertegenwoordigden samen met heer Polo een lichting die in het herdenkingsboek vermeld staat met een originele afscheidsbrief van het collegeleven...

Dat boek is goed voor urenlang lees- en kijkplezier, want net als de betere leerboeken van weleer is het verluchtigd bij middel van veel foto's en prenten om de aandacht van de lezer gaande te houden. Het was een blij weerzien met studiegenoten en even terug de sfeer opsnuiven van een goede veertig jaar geleden. Een afspraak voor de volgende reünie is nog niet gemaakt, maar 2014 lijkt mij niet onaardig. Voor de viering van 200 jaar College en mijn eventuele aanwezigheid daarbij moet ik even Apeldoorn bellen, of toch minstens een faxke doen naar hierboven. Of daar meteen gevolg zal aan gegeven worden is nog maar de vraag. Toen ik enkele dagen geleden een eerdere poging ondernam om regen af te smeken voor de pelouse kreeg ik geen antwoord, tenzij ik de eerste wolken die vanavond vanuit het westen op onze Polder afstevenden als voorbode moet interpreteren van het gewenste hemelwater...

Op hoop van... regen!!

Marco Polo

Helemaal van slag...

Na de vorige bijdrage heeft een temporaire verslaving aan fysiek nietsdoen nu blijkbaar ook mijn schrijvend vermogen aangetast. Hoewel daar niet zoveel aan gelegen is en nog minder mee verloren gaat, beschouw ik dit verschijnsel toch als een bijkomend teken aan de degradatiewand. De ouwe Polo moest de voorbije dagen wel klaar staan voor vanalles en nog wat, maar dàt mag geen excuus zijn voor wéér een literair-productieve terugval en een dreigend writersblock. Noem mij maar een slachtoffer van de voorzomer die nu reeds een hele maand over onze contreien heerst en die mijn fysieke en mentale paraatheid tot een eerder mediterraan niveau reduceert. De voorbereidingswerken rond de terugkeer en ontvangst van Anke én het bijhorende feestje hebben bovendien behoorlijk diep in het ouwe krijgersvlees gehakt.
Het was niet niks om snel-snel zo'n 3 x 5 affiche klaar te krijgen en op te hangen. Met de hulp van ons Pola werd er een kunstzinnige draai aan gegeven middels fraaie afbeeldingen van de drie prijzen, terwijl de forse armen van zoon Bram goed van pas kwamen bij de installatie van het geheel aan onze voorgevel.

Ondertussen was Uw schilderende dienaar behoorlijk onder invloed van verf- en spiritusdampen geraakt en dus minder presentabel dan normaal gesproken van hem verwacht mag worden. ATV-anker Sven Van den Abbeele heeft dat mooi opgelost door Uw dienaar enkel en alleen in schimmige achtergrondbeelden op te voeren in zijn voor de rest uitermate geslaagd portret van "Ons Klein" (vanaf nu altijd met hoofdletters!!) in zijn donderdagse Hangar Sport.
Het feestje mocht er zijn en al wie erbij was kan dat beamen: familie, vrienden en bekenden waren aanwezig om tot laat in de avond hulde te brengen aan onze kampioen. De volgende ochtend stond heer Polo al heel vroeg de pelouse te sproeien opdat Manolo aansluitend en ongehinderd zijn geprogram- meerd maaiwerk zou kunnen verrichten. Maar zie, ook mijn lieve legale gastarbeider heeft last van de hectische circumstansies waaronder momenteel ons leven verloopt.
Zijn werkschema had ten gevolge van de speciale woensdag- avondsessie een deuk gekregen en dat speelde hem uitermate parten bij de heropstart van de werkzaamheden. Voor mij een schrale troost: Marco en Manolo, allebei compleet van slag...

Marco Polo

Dolce Carpe Manolo...

Ten huize Polo heerst vandaag de regel van de dubbele zondagrust. Het is de zevende dag des Heren, en dan zal er geen arbeid verricht worden. Niet dat ik steeds zo overtuigd ben van, noch zwaar geadapteerd aan de christelijke levensstijl en zijn gewoonten, maar als er gerust mag worden dan heb ik in deze zelfs hélemaal niks tegen "moeten". Ook Manolo, mijn vrolijke gastarbeider, die zoals U op onderstaande prent welwillend zult bemerken gisteren nog flink zijn werk deed, heb ik vandaag op non-actief gezet en kan dus eveneens genieten van een etmaal heerlijk nietsdoen.

Dat Dolce farniente vandaag een dubbele score haalt en in vetjes staat geschreven, hebben wij te danken aan de kalendermaker én aan de Sossen. De partijgenoten van mijnheerke Tobback vieren feest op 1 mei en hebben dus geen tijd om zich met een zichzelf verlagende bezigheid als werken onledig te houden op deze Dag van de Arbeid. Caroline & Co gaan voor meer leefcomfort en laten den Baard maar verder wind verkopen, nu gebleken en toegegeven is dat de keuze voor zonnepanelen toch niet zo verstandig geweest is. Het zal ook nooit veranderen hier.

Terwijl ik mij met zelden geziene ijver neerleg bij het werkverbod en mij overgeef aan lanterfanten en luieren spannen een stralende zon en een blauwe hemel nog steeds de kroon over ons Polders firmament. Ook daarvan moet ik profiteren nu ze er zijn. Carpe diem en laat het daar niet bij, er valt nog zoveel meer te plukken...

Marco Polo

Drie verse vijgen...

Na een hoogzomerende paasvakantie zijn we terug in normaal Belgisch voorjaarsweer terecht gekomen. Begin deze week was nog meer dan oké, maar vanaf woensdag kregen we (eindelijk) weer wat hemelwater over de Polder. De natuur, en in het biezonder het recent aangelegde en dus nagelnieuwe grasmattentapijt omheen Casa Polo, verademde hoorbaar. Een zucht van opluchting ontsnapte ook aan Pola & Polo's lippen bij deze eerste natuurlijke bewatering waardoor zij voor een keer de tuinslang en bijhorende sproeisystemen aan de kant konden laten. Weeral wat tijd gewonnen en drinkwater gespaard. Manolo, van zijn kant, laat het niet aan zijn robotmatig hart komen, en maait onverdroten verder om onze pelouse op schone lengte te houden. Wie wel last had van de weeromslag was de anders zo betrouwbare en bedrijfszekere website van de Bodemkundige Dienst van België. Een ganse dag lang kreeg ik geen zinnig advies uit deze nochtans professionele en alom gewaardeerde raadgever. Lang heeft deze panne gelukkig niet geduurd, want zoals U ondertussen wellicht zelf hebt kunnen vaststellen zijn er opnieuw voorspellingen en mag U dit komende weekend naast enige kans op neerslag ook rekenen op hoge temperaturen voor de tijd van het jaar...
Tot zover het weer. Of toch... : ook op school zijn we er "weer" aan begonnen. Het derde trimester stelt in wezen niet veel meer voor: zoals steeds zit het "weer" vol met uitstappen, vrije maandagen, schoolfeesten en een heuse opendeurdag. Het zal "weer" snel voorbij zijn, en deze keer is er geen weg terug. Het is mijn laatste derde trimester, ik ga er nog eens voor en wil er volop van genieten. Mijn leerlingen, toch zij die tot de lezerspopulatie van dit bloggewrocht behoren, zijn bij deze verwittigd! En daarna is 't vakantie...

Aangezien de nationale sportmedia het liever hebben over een portugese voetbalploeg die enkele potten maakt tijdens een eindrondematch in de derde Europese bekercompetitie moet heer Polo alhier "weer" zelf tot een eigengereide actie overgaan, houdende een meer dan verdiende en dus allerurgentste persmededeling:
" Gisteravond speelde "ons klein", die ondertussen uitgegroeid is tot een "grote madame", met haar Salamantese collega's in en tegen Valencia de tweede wedstrijd in de finale van de play-offs voor de Spaanse titel. Stevige pot basket die oververdiend werd gewonnen door Anke & Co. 85 - 90, en... kampioen ! What a season: SuperCopa, EuroleagueCup en Campeonas de Liga 2010-2011 !!!

TRIPLE de ANKE DE MONDT

(Er zijn er voor minder Sportvrouw van het Jaar geworden.)"
Hier moet heer Polo even van bekomen...

Marco Polo

De Paastijd vliegt....

Vroegwarme dagen eisen zo hun tol. De tijd smelt tussen te korte en op dagtemperatuur draaiende nachten door en loopt mij klevend langs de vingers. Als dit zo verder gaat wordt het maandag een hele opdracht voor onze nakomelingen om de chocolade paaseieren in de tuin te vinden en te rapen alvorens zij (de eieren!!) tot een Nutella-achtige pasta zijn verworden.
Het eierfeest wordt hier op maandag gevierd omdat alzo in één klap de klokken van Rome én Marcus Evangelist, de patroon- heilige van Marrek O'Polo, op stichtelijke wijze worden herdacht. Men neme elke gelegenheid te baat om te paren, desnoods het nuttige aan het aangename...
De weergoden weten ondertussen van geen ophouden: het zomert hier dat het een lieve lust is. Als er uiteindelijk een frisse wind, als voorbode van een donker wolkendek met mogelijks bijhorende regenbui, verkoeling over de Polder blaast stel ik voor een keer de gazonbesproeiïng maar even uit. Fout gegokt, want de regen viel er boven Brussel al uit en de resten van het "frontje" maakten een flauwe bocht en dreven snel af naar Oosterdonck. Terug naar af dus, en als heer Polo na een late saunabeurt thuis arriveert staat Pola-lief te spuiten en te sproeien of haar leven ervan afhangt. Merci Pola, ook namens de nog immer groene en dankzij de ampele kunstmatige beregening stevig doorgroeiende pelouse. We gaan er nog plezier aan beleven, samen met U allen die ons op tijd en stond met een bezoekje willen vereren. Naast Cava en Duvel zal ik ook wat Bokma en zelfs een Veusseltje koud zetten.
Maar nu nog even over de tijd en het verlopen ervan. De klok tikt ongenadig door, steeds aan hetzelfde tempo, terwijl het bioritme van Uw dienaar bij deze mediterrane omstandigheden de richting uitgaat van een aan de situatie geadapteerde "mañana, mañana"-ingesteldheid en de daaraan overmijdelijk verbonden "hakuna matata"-filosofie. Gelukkig, meer dan gelukkig vertoef ik nog in een quasi omnitolerant Paasreces, waarin alles kan en niets hoeft noch moet gedaan worden. Geen verloren tijd, geen schuldbesef, geen boetedoening. De Vasten is voorbij, de Goede Week loopt naar analogie met de donderdagse cena op haar laatste benen en de Verlossing is nabij. Om van deze leuke momenten weer even voluit te kunnen genieten keert het verloren schaap voor enkele dagen terug naar de stal en de Goede Herder. Halleluja, halleluja !!
Zolang er maar geen Van Geluwhe in de buurt is, want dan is het zelfs voor een schaap niet meer veilig...
Wat wil een mens nog meer?

Ieder zíjn klokje om de Paastijd te zien vliegen...

Marco Polo

Zomerse Semana Santa 2011...

Belgen en Nederlanders beleven in hun thuisland een hoogzomerse week in april, zo net voor het feest van de Verrijzenis. Een week die in Spanje doorgaat als Semana Santa, maar in de Lage Landen aan de Noordzee al eeuwenlang gewoon de Goede Week wordt genoemd. En "goed" is ze, deze zevendaagse periode voor Pasen met Augustiaanse temperaturen en Juliaans terrasjesweer. April, bekend om haar capriolen, geeft dit jaar wel een heel biezondere invulling aan dit grillige begrip. Waar we ons bij tijd en wijle in deze vierde maand van het jaar "normaal" verwachten aan regen- en hagelbuien, grijze luchten en een stevige voorjaarsstorm met laat-hivernale kwikniveau's moeten we in 2011 vervroegd de schaduw opzoeken teneinde het getaande lijf te beschermen tegen nog grotere rimpelvorming als gevolg van overdreven bronzage. Naast regelmatige lommerpassages is het heden ten dage ook hoogst aangewezen om voldoende vocht tot U zelve te nemen om aldus de perkamentachtige vervorming van Uw huid tegen te gaan, of alleszins te vertragen. Ook de grasmatten, de nieuwe dakplataan en de hortensias in onze recent heraangelegde tuin vragen de nodige aandacht en bij deze tropische omstandigheden extra veel kunstmatige beregening. Gezien de precaire situatie heeft heer Polo alhier de waternoodtoestand afgekondigd: water is er vanaf nu alleen voor de planten en de bloemekes die in de kilte van de avond moeten besproeid worden. De mens zal zich aan de situatie aanpassen en enkel bieren, bij voorkeur Duvel, wijnen, rood mag maar rosé zal ook wel smaken bij 25°C..., mojito's, caiperinhas en andere cocktails tot zich nemen. Op die manier wil ik een bijdrage leveren aan het op peil houden van de nodige waterreserves en de natuur niet nodeloos extra belasten. Wie ook haar best doet om deze maand op ecologisch verantwoorde manier door te komen is deze mooie meid, die April heet (sic)...

Ik trof haar aan op het internet toen ik mezelf al googelend wilde informeren betreffende de huidige "hete aprilse dagen". In de wetenschappelijke veronderstelling dat dit een eerder uitzonderlijk dan doordeweeks of althans jaarlijks weerkerend fenomeen is ging ik op zoek naar documentatie betreffende eerdere hete aprildagen. Tot mijn verbazing, maar tevens niet onaangenaam verrast, kwam ik bij deze variant van Hot Marijke terecht. Tijdens een kort telefoongesprek bevestigde zij haar deelname aan de voorgestelde actie en verklaarde zich bereid eveneens het water te sparen voor de plantjes en haar balkonnetjes enkel van het allernoodzakelijkste schuimrandje te voorzien. Waarvoor dank.

Wie tijdens deze hete week ook opnieuw zijn opwachting maakt is hij die we vorige maand voor 40 dagen de woestijn in zagen trekken. Hij is de droogte ondertussen goed gewoon, en zal met plezier weerkeren in ons midden. Voor hem geen probleem, als er maar een frisse pint... euhh Duvel klaarstaat.

Marco Polo

Onterechte kritiek...

Met de idee van recht op vrije meningsuiting in hun achterhoofd en daarmee mikkend op de bloemenhof van de zelfverklaard kritisch ingestelde journalistiek, hebben de heren Smagghe (Touring) en Matienko (VAB) vandaag aardig wat commentaar en kritiek gespuid op de organisatie van de Antwerp 10 Miles & Marathon. Zo zou er te weinig rekening gehouden zijn met de verkeerssituatie en de trafficale bereikbaarheid van de Koekenstad. Teveel mensen zouden te lang in de file gestaan hebben bij de doortochten van de Waasland- en de Kennedytunnel. Mag ik de bollebozen van Touring en VAB er "en passant" toch op wijzen dat die files er zowat elke dag staan om structurele redenen, omdat een of ander vrachtwagencowboy zijn zoveel-tonner tegen een brugpijler of in een wachtende rij auto's heeft geboord of gewoon omdat het enkele uren stevig regent. Er is altijd wel iets wat misloopt in de Antwerpse automobiele circulatie: in de ochtend, in de avond en zelfs op zondag. Deze keer wezen alle vingers, of toch minstens twee, in de richting van die vermaledijde loopwedstrijd die zonodig het zondagverkeer moest blokkeren. Laat mij nu beelden hebben, of toch minstens één, waaruit mag blijken dat de organisatie alles in het werk heeft gesteld om de marathon op ordentelijke wijze te laten verlopen.

Lopers waren voorzien van verkeersmatig gestuurde berichten die andere deelnemers moesten helpen om op verantwoorde wijze hun loopgedrag aan te passen aan de omstandigheden, en daarnaast waren er ook goed herkenbare verkeersbegeleiders die door het AMPD (Antwerp Marathon Police Department) werden ingezet om voortdurend bijstand te verlenen wanneer er zich verkeersgerelateerde problemen zouden voordoen.
Wat mij betreft moet er geen verantwoordelijkheid afgeschoven worden op de Antwerp Marathon voor het desastreuze verkeersinfarct van afgelopen zondag, maar zijn het de autobestuurders zelf die voor de problemen hebben gezorgd.
Blijf nu eens in die luie zetel thuis zitten, kijk naar een of andere koers zoals ge steeds doet in het voorjaar of rijd uw gras af terwijl er een klassieker passeert, maar kom niet naar Antwerpen op de dag van de Marathon & 10 Miles. Hebben Smagghe & Matienko er al eens bij stil gestaan hoe het er op zo'n dagen aan toe gaat in New York, Londen, Parijs, Berlijn? En daar heb ik nog nooit een Traffic Coach gezien...

Marco Polo

Allemaal helden...

Mooi marathonweer vandaag, en dus konden mijn helden niet aan de lokroep weerstaan. Samen met nog zo'n 2500 gedrevenen hebben zij de volle 42.195 meter in Antwerpen afgehaspeld.

Britt, Pieter en Dimi kunnen nu nog meer dan vroeger en bovendien tot in lengte van dagen op mijn nooit aflatende bewondering en respect rekenen. Ik mocht meefietsen en foto's maken, en op die manier toch nog enigzins ervaren hoe het er heden ten dage aan toe gaat onder de marathoniens.
Zoiets roept herinneringen op. Proficiat alledrie !!!

Marco Polo

Manolo...

Nadat eerst onze buren en daaropvolgend The Bramminator himself voor ampele beregeningssessies van de nieuwe grasmat hadden gezorgd, was het de beurt aan heer Polo om na de terugkeer uit het verre Ekaterinburg de sproeiactiviteiten over te nemen. Het nieuwe gras slorpt met deze droge dagen massa's water op, maar het resultaat van die ecologisch wellicht niet verantwoorde waterverkwisting mag dan weer wel gezien worden. Groener dan ooit ligt mijn bedauwde pelouse te glinsteren in de ochtendzon. Om de heleboel onder controle te houden doen wij een beroep op de net aangekochte robotmaaier van Husqvarna. Zijn broer rijdt al jaren het gras bij Raymond & Denise, dezelfde buren als van het waterfestijn, en die noemen hun Automower James.

Hij die bij ons aan de slag is gegaan luistert naar een welluidende variant voor de naam van Manuel (I know nothing, I'm from Barcelona): Manolo. Daarmee wil ik hem geen onrecht aandoen, noch zijn capaciteiten onderschatten. Ik wilde op deze manier de mogelijkheid open laten om bij een eventueel falen in de beginperiode zijn onwetendheid in te roepen als excuus, alsmede het nog niet vertrouwd zijn met de nieuwe werkomstandigheden en dito -terrein. Niets van dat alles is echter nodig geweest, want vanaf de eerste in bedrijfstelling loopt Manolo flink zijn rondjes en maait het gras dagdagelijks en naar wens. Prima investering, baasje tevreden en tijd voor andere dingen: eerst een saunabeurt met een extra uurtje zonnekloppen en 's avonds naar Game 2 kijken van de halve finales play-off tussen Avenida en Rivas. Via Feb.TV konden we getuige zijn van de tweede overwinning voor Salamanca: 2-0 en dus door naar de finale. Deze vierde gewonnen topmatch in 8 dagen is nog maar eens een illustratie van wat die meiden allemaal in hun mars hebben. Morgen is er dan weer de marathon en de 10 Miles van Antwerpen. Coachend en fotograferend zal ik mij al fietsend in de Koekenstad wagen, de drukte tegemoet. Oh ja, en na dat alles is er weer tijd voor een uitgebreid sproeimoment om het koninkrijk van Manolo te behoeden voor uitdroging en verdorring. Schol...

Marco Polo

More Final Four ...

Op een naar vakantienormen onchristelijk vroeg moment van de dag zet ik mij aan de schrijftafel, lees het pc-klavier. Gisteren ging een eerste poging om U meer nieuws te melden over het kampioenenweekend de mist in. Urenlang had ik 's avonds zitten tokkelen en het tweede Championsleague voetbalavondje moest het stellen zonder mij. Gebrek aan interesse.
De in Ekaterinburg aangemaakte adrenaline stuurde lichaam en geest en liet mij telkens weer belanden bij Spaanse websites van kranten, televisie en basketbalorganisaties om beelden, verslagen en impressies bijeen te scharrelen betreffende de huldiging van las Campeonas. In ons eigen landje is er hier en daar ook aandacht voor de topprestatie van Anke en wie de taal van Molière geen onoverkomelijke hinderpaal vindt kan een kijkje nemen bij Basket Féminin. Dit is al jarenlang hét informatie- kanaal van het Belgisch vrouwenbasket, waar ook de prestaties van onze expats worden gevolgd en van de nodige "zinvolle" commentaar en analyses worden voorzien. Zelf had ik een oogst aan videomateriaal naar aloude gewoonte en volgens een beproefd recept op de parallelsite van Marrek O'Polo geplaatst, teneinde de drukte alhier wat in de hand en onder controle te houden. Wie meer wil weten en zien zette zich dus rustig voor het scherm, met een natje en een droogje en neem de tijd om samen met ons te genieten van deze mooie herinneringen.
Knap om zien hoe "ons klein" van al die momenten mag genieten. Dat pakken ze haar (en ons) nooit meer af!
Maar dan, laat in de avond, als de jetlagresten de concentratie en snelle reflexen beginnen aan te tasten, FLOEP... heel het kladwerk van dit blogartikel naar de Filistijnen, verschwunden, weg, kwijt! Niks aan te doen. Gelukkig zijn de bewerkte foto's en compilaties niet verloren, want veilig opgeborgen in een apart bestand op de harde schijf. Vandaar dat ik U nu alsnog een indruk kan meegeven van hoe ik deze Rusland-trip heb beleefd. Polo zou geen Marco heten als het niet via de prentjes zou gaan. In Moscou kan je er niet aan voorbij...

Het Mooie/Rode Plein bij nacht...

... en overdag.

La Pola met haar Spaanse vriendinnen voor het Historisch Museum, een pose voor het Goem Shoppingcentrum en een zicht op de Pokrovsky-kathedraal. Als ze hier de kasseien herleggen doen ze dat met groot vertoon van macht en veel personeel.
Of het dan ook sneller gaat is nog maar de vraag.
Recht én waterpas liggen ze alleszins wel!

Deze twee speciaal voor tante Katie, dan kan Eli af en toe eens rusten en toekijken hoe zijn kasseienterras gerenoveerd wordt.

(tel. +74598277621)

Verder zijn we in de Tsarenstad ook de metro ingedoken op zoek naar een aantal prachtige stations, die vooral door de toeristen gewaardeerd worden maar waar de modale Moscoviet als vanzelfsprekend weinig aandacht aan besteedt.

Metrostations.... Ze zijn niet allemaal zó mooi, maar U kan er gerust een halve dag in rondrijden om telkens een ander prachtexemplaar te gaan bewonderen. En voor een regenachtige namiddag is dat wel een perfect alternatief.
Voorlopig moet U het hiermee doen. Polo is back home, en hier wachten een aantal jobkes die niet door Moscovieten worden gedaan voor mij. Hasta la proxima...

Marco Polo

Euroleague Final Four 2011...

Het wordt een slechte gewoonte, maar ook deze keer scheidt ons een hele week van de vorige blogpublicatie. En net als vorige keer, toen een meerdaagse schooluitstap de reden was voor het lange uitblijven van nieuw leesvoer, is ook nu een buitenlandse trip de oorzaak van alle vertraging. "Ons Klein", on Zanke, speelde het voorbije weekend in Ekaterinburg met haar maatjes van Salamanca om de titel van Europees kampioen en dat was een goed excuus om zelf ook eens naar Rusland te reizen.
Het begon op een vroege woensdagochtend toen collega Noël R. La Pola & mezelve naar de Brusselse luchthaven reed. Waarvoor dank. Vandaar ging het via een tussenstop én transit in Praag, reeds eerder uitgeprobeerd - evenwel zonder gunstig resultaat - door diezelfde collega, naar Moscou.
Daar sloten we aan bij de die-hards van de Mare Azul, het onvergelijkbare supporterslegioen van Halcon Avenida.
Omdat het in de planning zat hebben we het Rode Plein, de metrostations en nog wat bezienswaardigheden van de Tsarenstad bezocht en bekeken, maar eigenlijk zaten we met onze gedachten al in de uitlopers van het Oeralgebergte waar daags nadien de Final 4 van start zou gaan.

Over de reis vertel ik U later misschien nog meer, maar alles en iedereen moest nu wijken voor de twee wedstrijden die Anke & Co naar het bovenste platform van het Europese basketbal moesten brengen. Ze spelen al enkele jaren met de besten mee, maar de kers op de taart, een titel of een beker, een kampioen- schap dat ontbrak nog. "Dan gaan we maar meteen voor de mooiste prijs die een basketspelende vrouw in Europa zich kan voorstellen" moeten zij gedacht hebben: de eerste plaats in de FIBA Euroleague. Vrijdagavond stond een confrontatie met hun Spaanse aartsrivaal Valencia op het programma.
Deze match in de halve finale werd zonder enige betwisting en oververdiend gewonnen: 49-61. Geen monsterscore, maar de eerste stap was gezet en meteen stonden ze voor een tweede Final Four-finale in twee jaar.
De rustdag konden de meisjes goed gebruiken, maar voor de fans duurde het ruim lang alvorens we hen weer mochten aanmoedigen bij hun acties op het veld. Ma & Pa hebben wel van de vrije namiddag geprofiteerd om dochterlief een bezoekje te brengen in het speelstershotel. En dan kwam eindelijk die hemelse zondag: Spartak Moscou moest eraan geloven en kreeg in de loop van de tweede helft zelfs een 20 punten-kloof aangesmeerd. In een hels einde, waarbij de Russinnen tot op 5 punten terug kwamen, bleef Anke ijzig kalm, scoorde nog een 6/6 vanop de vrije worplijn en ronde af met een allesbeslissende steal. Resultaat: 59-68 en Europees Kampioen!!!

"Ons Klein" is een "Grote Madame" geworden...
Proficiat Anke !!!

Marco Polo

Pa-reis 2011

Met deze gedaguerreotypeerde prent van een ginnegappend grinnikende grimmigaard luid ik het verslag in van mijn laatste Pa-reis met leerlingen. De formule zal ook U onderhand wel bekend zijn, al was het maar van de vorige verslagen over gelijkaardige gebeurtenissen op deze blog: "Men verzamelt enkele eindejaarsklassen, plaatst hen al naargelang de omstandigheden in een bus of trein, reist gezamelijk af naar de rijkelijk lichtafgevende hoofdstad van Frankrijk en betrekt aldaar een jeugdherberg. Men teistert de metro en loopt de musea en andere bezienswaardig- heden af/plat, neemt tussendoor geregeld de tijd om op een aangenaam verantwoorde wijze dorst te lessen en honger te stillen, terwijl voor nachtrust enkel de strikt minimale tijd dient uitgetrokken te worden. Na drie dagen sluit men opnieuw de gelederen, telt voor alle zekerheid het aantal manschappen dat zich aandient voor de terugreis en maakt onderweg naar huis "onder collega's" het bilan op van de uitstap. Terug aangekomen op het punt van vertrek levert men de leerlingen weer af bij de wachtende ouders en haast zich dan naar huis om aldaar uitgeteld en compleet afgepeigerd zo snel mogelijk onder de wol te kruipen." Dit jaar dus voor het laatst. Ik mag van geluk spreken, want de leerlingen van 6 IW, 6TW en 6BTW hebben er een zeer aangename driedaagse van gemaakt. We konden deze keer rekenen op een aangename, geïntresseerde, respectvolle en enthousiaste groep. Dat is ooit wel anders geweest. Maar nu niks dan lof en goeie commentaren. Een mooie afsluiter van een lange reeks. Als kers op de taart werd ik door mijn pupillen uitgenodigd om op hun kosten te poseren voor een karikaturist op het Heuvelplein van Montmartre. Het resultaat ervan ziet U hierboven bij de aanhef van dit artikel. Bij deze wil ik Glenn DL, Kim, Els, Kevin, Niels, Diego, Maarten, Dieter, Tifanny, Sarah, Thijs, Maxime, Sten, Joery, Jens, Sam V, Joyce, Bram, Sam D, Glenn H, Jeroen K, J-M, Guido, Jeroen vA, Siebe, Ben, Jef, Michiel en Butrint nog eens hartelijk danken voor de fijne geste. Op die manier komt er een einde aan mijn schoolgerelateerde optredens in Parijs. Ik heb er geen spijt van, niet van al die optredens en ook niet dat daar nu een einde aan komt. Rest mij de opdracht om één foto te kiezen uit deze laatste trip teneinde dit verslag waardig af te sluiten...

Marco Polo

Hopus Popus...

Tijdens het voorbije weekend deed zich de gelegenheid voor te proeven van een mij tot nu toe onbekend bier. Omdat ik wel eens iets anders wilde nuttigen dan mijn vertrouwde Duvel ging ik in op de suggestie van een serveerster in de Essense "1804" en liet mij een Hopus voorzetten. Een bitter blond bier dat in tegenstelling tot Moortgats klassieker nog wel voorzien is van een eerlijke portie gist onder de sluitdop. Voor een uitgebereide evaluatie verwijs ik U naar Bierman, wiens blog absoluut een bezoekje waard is. Ik ben er vrijwel zeker van dat menig lezer dezes die blogspot bij zijn favorieten zal plaatsen om er later nog eens een kijkje te gaan nemen. Wat mij betreft was die eerste Hopus een schot in de roos. Vandaar mijn wens- en aangepaste toverspreuk:

"Hopus, Popus, Pilatus Pas,
Ik wou dat mijn glas weer boordevol was!"

En dan nu snel het bed in, morgen vroeg uit de veren en op weg voor mijn laatste trip-met-leerlingen naar Parijs: de zogenaamde PA-REIS 2011! U hoort er later meer over.

Marco Polo

Een dag van 23, en een van 24 uren...

Hoewel deze dag slechts 23 uren telt en ik in een vlaag van overmoed vannacht nog een extra uur March Madness heb bekeken, besteed ik toch een kort moment aan de creatie van weer een nieuwe bijdrage die deze sinds bijna zes jaar aan de gang zijnde blogonderneming in leven moet houden. Hoe haalt een mens het in zijn hoofd een zinsconstructie als deze hiervoor uit de mouw te schudden, laat staan aan de andere kant van het virtuele net deze passage al lezend tot zich te nemen? Een beetje kierewiet aan beide zijden...? Het moet iets in die aard zijn.
Maar goed, ik ging het over dit weekend hebben.
Zaterdag waren de tuinaanleggers voor de derde dag op rij present. Om het verhaal kort te houden, maar U desalniettemin van de nodige informatie te voorzien grijp ik nog maar eens naar het procédé van de vier prenten in één beeld. Dat moet dan zoveel zeggen als 4.000 woorden, of nog meer...

De appelbeet van Steve heeft hopelijk niet dezelfde gevolgen als die van Adam in de hof van Eden. Met één erfzonde ligt er al meer dan genoeg druk op onze eertijds zo atletische schouders.
De kans is klein dat het die kant opgaat: in onze tuin is er geen sprake van een slang. Anderzijds mag de potentiële Eva-rol van la Pola niet onderschat worden.

Een geheel ander verhaal was onze aanwezigheid op een volleybalwedstrijd in Tisselt. De dames van MSiks Blaasveld, de club van mijn maat Louis VB, namen het zaterdagavond op tegen die van Vlamertinge, de ploeg van mijn goede vriend Eli P.
Op uitnodiging van Louis en tot grote verrassing van Eli waren wij bevoorrecht toeschouwer van deze match.

Hoewel het resultaat van de heenwedstrijd (2-3 voor MSiks) een spannende confrontatie liet vermoeden was het geboden weerwerk van Vlamertinge, in een weliswaar genietbare partij, onvoldoende om de Blaasveldse meiden van een vrij gemakkelijke 3-0 te houden. MSiks gaat naar de ereklasse ! En ik naar m'n bed, want morgen is er weer een echte 24 urendag...

Marco Polo