El Greco, Panamarenko &Co

Eindelijk waag ik mij nog eens aan een kunstzinnige bijdrage.
't Is lang geleden, maar het bezoek aan het Prado van vorige week heeft weer een en ander aangewakkerd en losgeschud. Nog maar net terug van onze Spaanse escapade hoorde ik een aankondiging op de radio voor een tentoonstelling met werken van El Greco in de Bozar. Vooral de apostelenreeks waar men het telkens weer over heeft is de moeite waard. Ik kan het weten, want twee zomers geleden passeerden wij langs Toledo en brachten er een bezoek aan de Casa del Greco. De vele grote en vooral donkere schilderingen van bekende en hooggeachte individuen leidden daar op het einde van de rondgang naar een verrassend veelkleurige apotheose: een lange rij doeken waarop de 12 apostelen een voor een in multicolor ten tonele worden gevoerd.

Uit mijn esthetica-lessen had ik vooral de donkerte en de langgerekte figuren in zijn schilderijen onthouden en het feit dat men Δομήνικος Θεοτοκόπουλος gemakkelijkheidshalve "de Griek" noemde. De ontmoeting met de reeks fleurig geportreteerde volgelingen van Christus was dan ook een onverwachte maar tevens aangename gebeurtenis die mij als amateuristisch kunstkijkertje toch weer een stap vooruit bracht.
Vorige week was er dan een nieuwe confrontatie met een behoorlijk uitgebreide selectie uit zijn oeuvre in de afdeling Spaanse schilders van het Prado. Hier trof mij vooral een tafereel dat in zijn bescheidenheid eerder als exceptioneel in het werk van El Greco moet beschouwd worden, en misschien wel een oefening is in het gebruik van licht en een beetje kleur als voorbereiding op zijn latere apostelenparade die als zijn artistiek testament de kunstgeschiedenis is ingegaan.

In dit geval is deze fotografische weergave maar een flauw afkooksel van het lichteffect in het echte schilderij.
Liefhebbers kunnen natuurlijk ter plekke gaan genieten:
Madrid, Prado, eerste verdieping zaal 18... of was het 18A?
Diezelfde kunstliefhebbers zullen wel gehoord, gelezen of gezien hebben dat Panamarenko vandaag zeventig jaar wordt.
Als kunstenaar, ingenieur, fysicus, uitvinder en visionair heeft hij uitzonderlijk onderzoek gevoerd naar begrippen als ruimte, beweging, vlucht, energie en de zwaartekracht. Hij is dan ook niet in het smalle schuifje van "de kunst" te klasseren...

Panama' heeft al vanalles geprobeerd en uitgevonden, en zal dat hopelijk nog wel een hele poos blijven doen.
Tot heel het SMAK er vol mee staat??
"Gelukkige verjaardag, en da' w' er nog veel meuge meuge..!"
Het afsluiterke komt vandaag uit de Académie de Grenoble. Toevallig gevonden tijdens het surfen naar Panamarenko & Co. Dan kom je ook uit op denkpistes en bij realisaties die door zijn werk werden beïnvloed, zoals deze "approche poétique de la géométrie" uit het programma VORMEN IN DE RUIMTE...

Waar blijven ze het halen??
Maar mooi is het wel!

Marco Plo

The four of us in Salamanca...

Blijkbaar had de nachtrust een goede invloed op het gestel van onze jonge vrienden, want zaterdagochtend verschenen Katrijn en Egon als eersten op de afspraak in de Calle de Toro. Weliswaar lieten een griepje en verkoudheid met migraineuse complicaties nog de nodige sporen na, maar om dit duo plat te krijgen is meer nodig. Aangezien het voor de youngsters maar een kort verblijf was mochten we geen tijd verliezen: op stap dus. We konden ook nu weer rekenen op een stadsgids met professionele kwaliteiten...

Zowel aan de poorten van de oude universiteit, bij de ingang van de nieuwe kathedraal als tijdens de wandeling op de torens van ditzelfde bouwwerk, ja zelfs in de menukaart van Las Conchas kregen we accurate en, al naargelang de locatie, historish, geografisch of cullinair ondersteunde informatie. Dat Katrijn iets makkelijker de aangewezen objecten kan vinden mag ons niet verwonderen, gezien haar geschiedkundige opleiding.
Egon van zijn kant heeft meer aandacht voor de fotograaf en weet dan weer feilloos de juiste pose aan te nemen voor het gekozen camerastandpunt. Een gracieus en dankbaar model...

Onder de feilloze begeleiding van La Pola vonden we weer zonder enige moeite de mooiste plekken van de Oude Stad en lieten we ons gaan in een onvervalste fotoshoot op de Romeinse brug met in de achtergrond de middeleeuwse skyline van Salamanca.
Maar ook mijn favoriete plekje voor een groepsfoto in de Calle de los Libreros werd niet vergeten.

Dat er in deze studentenstad altijd wel iets te doen is en ook het uitgangsleven niet wordt verwaarloosd merk je aan de vele bars en danscafé's. Overdag hermetisch afgesloten, maar goed herkenbaar voor wie weet waar hij of zij naar op zoek is. Zo maakt deze Andy Warhol van de enige echte Beatles het wel heel gemakkelijk om je tijdens de stadsverkenning te oriënteren en dan 's avonds laat de weg erheen te vinden. Terug is meestal veel moeilijker...

In de vooravond kregen we dan eindelijk waar we echt voor gekomen waren: een "meet & greet" met Anke, een "dikke" match waar zij nog eens liet zien hoe je én driepunters kan knallen én goed kan verdedigen, en dat alles in een unieke Spaanse supporterssfeer. Resultaat: 76-55 winst voor Salamanca.
Het geheel zorgde ervoor dat onze gasten compleet recupereerden en zich steeds beter gingen voelen, met als gevolg dat de oudjes na de cena in de Casa Paca huiswaarts keerden en de jongeren nog een stapke in de wereld zetten. De rest van het verhaal is wél voor publicatie vatbaar maar doet niet meer ter zake. Of toch wel:
"We gaan nog terug, maar dan als we echt 100% zijn!!"

Marco Polo

Blitzbezoek aan Madrid

In mijn laatste bijdrage van vorige maand vertelde ik U al over ons meest recente verblijf in Salamanca. Deze keer was er zelfs een uitbreiding tot en met een dagje Madrid voorzien. Omdat het ons eerste bezoek was aan de Spaanse hoofdstad hebben we het maar eenvoudig gehouden. In alle reisgidsen staan grote foto's van de Madrileense Plaza Mayor, en hoewel we op voorhand wisten dat ze niet kan tippen aan die van Salamanca namen we toch deze locatie als vertrekpunt voor een vluchtig stadsbezoek.

De tafeltjes stonden al gedekt, maar de ervaring (én de reisgids: Niekol met de Madrid-uitgave van National Geographic) heeft ons geleerd dat in de kleinere straatjes rondom de grote toeristische trekpleisters meestal de betere adressen te vinden zijn.
Ook deze keer troffen we een prima eetgelegenheid: La Camarilla, een taverne-restaurant met een goede Spaanse keuken, vriendelijke en vlotte bediening, stijlvolle inrichting én meer dan betaalbaar. Op een paar minuutjes wandelen van de Plaza Mayor durf ik deze plek aan iedereen aanraden die daar in de buurt voor een gezonde lunch wil gaan.

Na nog eens een oversteek van de Plaza Mayor, een moment op de Puerta del Sol, een reeks magistrale bankgebouwen, het imponerende postgebouw, een snelle maar ook gratis ronde door het Prado en een sfeervolle wandeling door kleine winkelstraatjes en langs knap uitgelichte gebouwen...

... doken wij de Madrileense avondspits in om Egon en Katrijn te gaan ophalen aan Terminal 1 van Madrid-Barajas Airport. Voor het eerst heb ik zelf de wonderen van de GPS ervaren, want zonder dit kleinnood was ik nu waarschijnlijk nog rondjes aan het rijden in hartje Madrid. Maar geen nood dus: we hebben onze vrienden gevonden en opgepikt en zijn dan door de koude Spaanse nacht naar Salamanca gereden. Hoe we daar het weekend hebben doorgebracht vertel ik U graag in een volgende bijdrage.

Marco Polo

Whatever works...

't Is 1 februari, ze zijn er vandaag aan begonnen en dus zit de eerste bestraling erop: nog 32 te gaan. Ik wil tijdens het verdere verloop van deze reeks wel zoveel mogelijk per fiets naar de kliniek gaan, want de parking is nu niet meteen de meest uitgebreide afdeling van hun complex. Het doet mij denken aan te krappe Spaanse parkeergarages, maar dan met nog minder beschikbare plaatsen. Ik moet al snel een kwartier vroeger vertrekken om mijn auto tijdig kwijt te raken. Morgen niet vergeten, als ik na de lessen van Stabroek moet komen...
Voor de rest hoort U van mij geen klachten: eens afgedaald in de bestralingskelder word je als vanzelf opgenomen in een gemeenschap van gelijkgezinden die allemaal op hun manier met hetzelfde begaan zijn. De enen geven de behandeling en de anderen ondergaan ze, zij kloppen er een ganse dagtaak en wij springen elke werkdag even binnen en buiten, zij zetten regelmatig een vers streepje op ons vel en wij doorstrepen elke dag de voorbije afspraak, zij zijn heel vriendelijk en attent en wij weten dat te appreciëren. De andere patiënten moet ik nog leren kennen, maar dat zal pas vanaf morgen echt gaan werken als ik aan mijn vaste "17.00 uur"-afspraken ga beginnen. Dan kan ik tijdens het wachten wat informatie inwinnen bij de routiniers die er al meer dan 10 beurten hebben opzitten. Of zij dikwijls moeten bijgekleurd worden? Of zij wél resultaat hadden met het dieet voor de lijn van de dikke darm en de regelmaat in het defecatieproces?
En of er toch hier en daar ongemakken kunnen optreden?
Een verwittigd man is er twee waard en een goed geïnformeerde kikker weet aan welke (nood)landingen hij zich mag verwachten na al te gekke sprongen. Ik ga daar mijn oren goed openhouden!!
Laat ze maar doen: ik vertrouw op de wetenschappers en hun expertise en hoop dat de behandelingen het verwachte resultaat zullen opleveren. Die prostaatkanker kan een koppig kereltje zijn, maar we zijn er alleszins snel bij. Of het nu de operatieve verwijdering van de aangetaste noot met gebruik van de Da Vinci-machine was of de Saturnus-bestralingen met bijhorende eetgewoontewijziging ten behoeve van een constant rectumvolume, we gaan er iedere keer voor: maakt niet uit waar ze mee aankomen, als het maar werkt en de goede zaak dient!
Whatever works...
(naar analogie met de gelijknamige Woody Allen-film waarin de excentrieke New Yorker Boris besluit zijn chique leven in de Upper East Side in te ruilen voor een meer zonderling bestaan in een achterstandswijk, maar da's dan weer een heel ander verhaal en dus nu niet het mijne...)

Marco Polo

Zonnig zonder zonnebril

Om mij finaal voor te bereiden op wat vanaf aanstaande maandag 33 keer komen gaat heb ik samen met La Pola nog maar eens de Salamantese contreien opgezocht. Om heel eerlijk te zijn was deze trip al veel eerder gepland dan dat er van enige bestraling sprake was, maar gezegd is gezegd en beloofd is beloofd.
Net als twee weken geleden zijn wij ook nu weer op de vooravond van de vlucht naar Charleroi gereden om aldaar in een hotel vlakbij de luchthaven te overnachten. Op die manier besparen we onszelf behoorlijk wat stress en hoeven we ons geen zorgen te maken over files op de Brusselse ring of andere verkeersperikelen. Deze keer vonden we bovendien ook Vlaamse zenders op de hoteltelevisie en zagen dat Bent Van Looy tactisch iets sterker uit de hoek kwam dan Filip Joos en deze laatste dan ook definitief en onherroepelijk uit De Slimste Mens bonjourde.
Iets gelijkaardigs was ook weggelegd voor de Anderlechtse vedetten: in de derde minuut werd het al 1-0 op de Brugse schaatspiste. Cercle virtueel geplaatst voor de halve finale door hun goaltje op verplaatsing en doordat de heren van de voetbalbond uiteindelijk dan toch maar voor "eerlijk duurt het langst" gingen en de terugwedstrijd ook lieten spelen.
Tijdens de resterende 87 minuten valt er niks meer te beleven.
Paars-Wit krijgt het deksel op de neus en ... exit Anderlecht.
De volgende morgen kwam het busje zo... omstreeks tien uur en dropte ons enkele minuten later voor de vertrekhal van Brussels South Charleroi Airport. Probleemloze vlucht: "on schedule", constant "uber den Wolken" en bij aankomst in Valladolid nog steeds "on time". De autorit naar Salamanca verliep dan weer "onder" het grijze wolkendek, maar vandaag is het hier stralend blauw met permanent een winters witte zon aan de hemel.
Geen of weinig wind en dan is een terraske al best te doen.

Bij al dat zonnigs ben ik voorwaar mijn zonnebril vergeten...
Niet getreurd echter: een paar uur later ligt diezelfde Plaza Mayor er op een andere manier maar ook weer heel prachtig bij en dan heb ik absoluut geen nood meer aan verduisteringsglazen.
Of het moest voor de schitterende volle maan zijn...

Morgen rijden we naar Madrid: de toerist uithangen en 's avonds gaan we Katrijn en Egon oppikken aan de lokale luchthaven.
Mijn collega's komen een kijkje nemen in Salamanca en tegelijk checken of Anke inderdaad kan basketten. Dat wordt spannend.

Marco Polo

Slecht weer en zonnebrillen

Bij het bekijken van mijn Saturnale foto's in het vorige verslag schiet mij net iets te binnen, iets wat ik U zeker niet mag onthouden. In deze grijze periode van kakkewieteweer zit een mens wel eens te dromen van zonnige(r) dagen en vraagt zich dan soms luidop af: "Hoe lang nog tot de zomer?"
Mijn vriend Noël stuurde onlangs onderstaande prent om mij erop te wijzen dat het nog zes maanden duurt vooraleer we ons écht in de "Summertime" kunnen wentelen...

Waarvoor mijn dank: voor de zes maanden én voor de foto! Tijdens onze laatste uitstap naar Salamanca maakte ik, dankzij de in- of zeg ik mee-breng van Rudi-de Chocolade Jacques-man, dan weer kennis met de nieuwe stijl van zonnebrillen die mij direct een zomers gevoel gaven. Ook dat helpt om regen en grijze luchten te overleven. Ziet nu allen, Gij die op een verrassing zit te wachten, wat mij gisteren door de virtuele geest speelde en aan het immaginair Poloiaanse brein ontsproot:

Zó kunnen zij er beter tegen, en ook wij natuurlijk. Nog zes maanden, en dan kunnen de nieuwe zonnebrillen op!!
Nog zo lang...?
Ik probeer er volgende week al een op mijn "zonnebank".
Neen, niet de derde van links! Een zonnebril!!

Marco Polo

Een streepje voor...

Ons Salamanca-weekend was nog maar net achter de rug toen ik mij alweer aanbood ter voorbereiding van een nieuw evenement. Omdat mijn postprostataire situatie toch niet zo clean was als ze zou moeten zijn werd ik in de maand december van de ene specialist naar de andere doorgestuurd. Na overleg bleek iedereen het erover eens te zijn dat een reeks bestralingen soelaas zou kunnen brengen om de resterende woekeraars een halt toe te roepen. Om dat hele project in goede banen te leiden moest ik mij eerst aan enkele voorbereidende onderzoeken blootstellen: letterlijk en figuurlijk. Nadat enkele duidelijke lichaams- markeringen waren aangebracht werd ik nog een paar keer gescand, gescreend en ge-MR-ied om de heren en dames medici in de gelegenheid te stellen een aan mijn situatie aangepast programma op te stellen voor SATURNUS, de "zonnebank" die ik vanaf 1 februari 33 keer met een bezoek zal vereren.

Op bovenstaande foto kunt U zien dat ik er weer helemaal klaar voor ben: een kruisje links, een kruisje rechts, maar vooral dat streepje vóór gaat het hem doen. Nu nog een nummer op schouder en dij, en ik kan het water in voor de triathlon...

Marco Polo

Men kan niet altijd alles hebben...

Met dit wijze motto in gedachte zijn we het voorbije weekend met "dé ploeg" basketvrienden naar Salamanca getrokken. Na al onze verhalen over die prachtige stad wilden zij dat ook wel eens met eigen ogen zien en ondertussen een "matchke meepikken" van Anke. Wat ik daarnet zei in de titel moest Bea reeds vroegtijdig beamen en later blijvend bevestigen: zij kon er niet bij zijn, maar liet mits een belofte van onzentwege betreffende een zorgzame begeleiding wel hare Serge meegaan. Daarom staan er dus maar negen op de groepsfoto, maar die tellen - zoals U verder in deze bijdrage zal zien - minstens voor tien.

Tijdens onze driedaagse bleek meermaals dat niet iedereen telkens op dezelfde golflengte moet zitten om er iets leuk van te maken. Waar wij mannen regelmatig en soms zelfs in voornaam lokaal gezelschap een bewonderend oog hadden voor de omgevings- factoren en de daarbij horende historische gebouwen...

...vonden onze voor de gelegenheid stijlvol genummerde en immer feestvierende vrouwtjes dan weer heel goed hun weg in duistere kroegen en drankgelegenheden allerhande.

Dat we af en toe toch met z'n allen achter hetzelfde idee stonden blijkt uit onderstaande prent. Een polonaise in de Rua Mayor: tijdens onze laatste uitstap op zaterdagavond gingen we met de hele bende lekker door het lint, gezellig uit de bol, net niet onderuit en dan unaniem en eensgezind terug naar het hotel.

Voor ik het vergeet: wat we ook niet hebben gehad was delen in de vreugde bij een zoveelste overwinning van de Salamantese basketdames. Ze gingen voor de bijl tegen een sterk Rivas: het kan niet alle dagen feest zijn. Hoewel: om Anke in geval van een nederlaag te troosten hadden wij een geheim opvrolijk-wapen meegenomen en dat het goed werkte ziet U hieronder!!

Marco Polo

Iedereen op de afspraak...

Gisteravond stond een door Bram georganiseerde "buitenlandse" basketbaluitstap op het programma.
In het kader van de Women's FIBA Euroligue speelde Salamanca op het terrein van Villeneuve d'Ascq. De Mondt Junior had een reisbus gecharterd én gevuld met boezem- en andere vrienden en dito -dinnen, buren en kennissen uit de basketwereld, collega's en familieleden uit verschillende takken van onze stamboom. Aangestoken door dat supportersenthousiasme waren er nog velen met eigen vervoer vanuit diverse uithoeken van ons landje naar de omgeving van het Noordfranse Rijsel getrokken om zich te meten met Les Z'Hurlants, de supportersschare van Villeneuve.

Samen met een vijftal Salamantese diehard's vormden we er een heuse spionkop: de Marea Azul op verplaatsing, een verlengstuk van het strafste supporterslegioen uit het Spaanse damesbasket. De supporters waren er, de ploeg was er en diegene waar al die mensen speciaal voor gekomen waren was er ook, en hoe...?
Anke schudde als in haar beste dagen een indrukwekkende 8 op 11 uit haar driepunterpols en leverde onder het oog van haar fans een schitterende prestatie af . Salamanca beheerste de wedstrijd van begin tot einde, zodat de coach vroegtijdig al zijn starters rust kon gunnen. Dat was echter zonder de Belgische fans gerekend: een aanhoudend spreekkoor dwong hem er omzeggens toe om "ons klein" in de laatste drie minuten toch maar weer het parket op te sturen. Eindstand: 72 - 97, en een welverdiende overwinning voor Halcon Avenida. Tussen de de-briefing, douche en pers- verplichtingen door maakte Anke ruim tijd voor een meeting met de aanwezige vrienden en fans en kon iedereen mee op de foto.
Een rustige terugreis sloot de lange avond af.
Iedereen moe, maar ook heel content!
Onze volgende afspraak met "dé ploeg" is nu zaterdag voor een thuiswedstrijd in de Spaanse competitie tegen het gelijk- gerangschikte Rivas Ecopolis: dat zou een topper moeten worden!
Hopelijk weer met àlle partijen op de afspraak...

Marco Polo

Zatte vogels...

Tijdens het voorbije weekend en de daarop aansluitende dagen is mijn aandacht vooral gewekt door de thema-verslaggeving in onze vaderlandse pers over de steeds verder oprukkende dronkenschap bij vogels. Zo noemt men tenminste de vorm van zoutintoxicatie met een daaraan gekoppeld loom, onevenwichtig en schijnbaar dronken gedragspatroon als gevolg van het drinken van door strooizout veroorzaakt pekelwater.

De beestjes zitten er inderdaad wat bezopen bij en reageren niet of heel traag. Zelfs fluiten doen ze niet meer, maar dat komt wel weer in orde volgens Jan De Wilde.

Wie er wel naar kan fluiten is Niels Albert, die tijdens het BK veldrijden in Oostmalle onderuit werd gehaald door een zatte westvlaamse vogel die voor het eerst naar een cyclocross ging kijken. Geen pekelwater voor Patrick B., maar waarschijnlijk teveel van de vlakbij gebrouwen Westmalse Trappist.

Hij moet volgende keer maar weer gewoon naar het voetbal gaan, daar zijn de hekkens sterk genoeg om zatlappen tegen te houden...
De derde zatte vogel die aan bod kwam was een Homo Politicus. Neen, dit keer gaat het niet over Crembo maar over de in Wallonië wereldberoemde Michel "papa" Daerden. Deze flierefluiter was nog eens op z'n best tijdens een vragenuurtje in de senaat toen hij zijn "witboek" over de pensioenhervorming kwam voorleggen. Wietboek...!

Dit heeft ervoor gezorgd dat hij na zijn YouTube-bekendheid van vorige zomer nu zelfs op BBC1 in de volle aandacht kwam. Leterme zal werk hebben om hem in 't gareel te houden.

Marco Polo

Eentje om het af te leren?

In de reeks eet- en drankfestijnen die in de nieuwjaarsperiode worden aangericht was het gisteren de beurt aan onze buren. Herman, Yoland', Raymond en Denise deden onze bescheiden stulp alle eer aan met hun bezoek. Wij van onze kant hadden voor "warm eten" en bijhorende dranken gezorgd en samen maakten we er een gezellige én lange avond van.

Toen ik vanmorgen het slagveld overschouwde viel dat nog betrekkelijk mee. 't Is ooit erger geweest in mijn "wilde" jaren.
Toen werden de waterflessen zelfs niet meegeteld.
Aangezien vandaag weer de onthouding wordt gepredikt kan ik bij deze foto met de hand op het hart verklaren dat het er gisteren maar eentje was om het af te leren!

Zo moet ook Sven Nijs vandaag gedacht hebben toen hij in Oostmalle op weg was naar zijn zevende titel in het Belgisch Kampioenschap Veldrijden. Proficiat!!

Marco Polo

Het jaar is pas begonnen, en toch ...

... kan ik al vogeltjes kijken!
Net als tijdens de eerste sneeuwperiode helpen we onze gevleugelde vrienden ook bij de huidige tweede winterprik. Al een hele week hebben we regelmatig bezoek van meesjes, merels, spreeuwen en af en toe een parmantig roodborstje.
Terwijl de "mezenbollekes", zoals het woord zelve zegt, eigenlijk voor de mezen bestemd zijn en bij uitbreiding eventueel ook door een andere kleine vogelsoort kunnen gebruikt worden tonen de spreeuwen zich van hun creatiefste zijde door zeer snel de gewoonten van die kleintjes te copiëren en mee aan te schuiven of zelfs voor te kruipen in de rij bij de verzadigde vetbollen.
Ook van het drinkwaterschaaltje wordt dankbaar gebruik gemaakt. Dankbaar ben ook ik, omdat de gevleugelden zich nu iets makkelijker laten fotograferen en zich lenen tot het waardig gebruiken van hun naamsverklaring. Want wees nu eerlijk: die kleine rosse zet toch een fiere borst op, of niet soms??
We zien wel wat het weekend brengt en indien nodig komt er een nieuwe lading bollekes en blijven we nog even bijvoederen.

... heb ik nog strooizout gevonden!
Het strekt de zaakvoerder van De Blauwe Hond in Hoboken tot eer dat hij zo begaan is met de slechtzienden in onze maatschappij. Een blinde kan zijn spandoek lezen als er opnieuw strooizout voorradig is. Bovendien is hij zeer alert, want eens de laatste zak verkocht gaat ook het spandoek eraf tot er weer een nieuwe levering binnen is. Polo & Pola waren gisteravond bij de gelukkigen die zich nog van het zout voor hun voetpad konden voorzien. Beter laat dan nooit!

... is er weeral sprake van een Crembo-rel!
Met enige vertraging komen wij vandaag te weten dat de Pieter zich weer eens van zijn beste zijde heeft getoond: reactionair rechts dus! Hij is nog eens uit de bol gegaan, dit keer wellicht in nuchtere toestand, toen hij op de terugweg van Afghanistan over zijn toeren ging omdat er zich vertragingen voordeden. Groot lawijt, klein verstand en een kort lontje, maar dat wisten we al...

... staan er al 3 Belgen in een tennisfinale!Daar gaan we weer: binnen de kortste keren ligt het land opnieuw plat als Justine en Kim, maar deze keer ook Wickie Wickmayer - zolang we weten waar ze is, elkaar gaan bekampen in de Grand Slam-tornooien. Binnenkort staat de Australian Open al op het programma en moet wie kan alvast een snipperdag plannen, met bouwverlet gaan of rekenen op een spoorstaking...

... heb ik al een favoriete "tune" ontdekt!
Bij de promotietrailer van de Canvascollectie 2010 loopt naar mijn mening een zinneprikkelend muziekje. Het klonk mij niet onbekend in de oren, maar toch kwam er wat Google-werk bij te pas om te ontdekken dat het om een australische groep gaat:
The Temper Trap en hun nieuwste single Sweet Disposition.
Voor mij alleszins een topper, en de rest van hun discografie mag er ook zijn. Ik blijf hen volgen...

Marco Polo

Drij keuninge...

Hier zit ik dan eindelijk weer, na drie goedgevulde dagen en evenveel relatief korte nachten, bloggensklaar voor het klavier. Teveel belevenissen en impressies op zo korte tijd maken mij onrustig. Niet dat het zo'n wereldschokkende of levensbepalende feiten betreft, maar de bijhorende bedenkingen en overpeinzingen zorgden er wel voor dat mijne "mayonnaise" zodanig gewerkt heeft dat hij bijna schift. De werkdagen, hoewel nog steeds in aantal beperkt tot twee per week en dus reeds achter de rug, hebben onvermijdelijk aan het rustig opgebouwde vakantie-bioritme getornd en mij opnieuw met beide voeten op de werkvloer geplaatst. Het Pito-gebeuren kreeg voor mij tijdens deze eerste week van het nieuwe jaar een behoorlijk verlengstuk. Als naar aloude gewoonte wordt de eerste woensdagnamiddag na de kerstvakantie gewijd aan een personeelsvergadering, annex nieuwjaarsreceptie, teneinde het kersverse kalenderjaar op prettige manier in te zetten. Dat prettig gold deze keer zeker het tweede gedeelte van de activiteit, maar net als bij vorige gelegenheden past dit bijvoeglijk naamwoord helemaal niet bij de cijfers en tabellen, poging tot verklaring van nieuwe regelgeving, convenanten over fusies, defusies of splitsingen, opgelegde samenwerkingsakkoorden en andere uitwijdingen betreffende administratieve spitsvondigheden van ministeriële oorsprong die het onderwerp uitmaken van wat voor de gelegenheid onder de democratische noemer van "vergadering" wordt gepresenteerd, maar in feite een gefragmenteerde monoloog is door de elkaar aan de microfoon aflossende directieleden.
Dat heeft Uw toegewijde dienaar al een aantal keer gehad.
Het hoort natuurlijk bij de job, maar nu heb ik het écht wel gehad!!
Gelukkig zijn er daarna de drank en de hapjes om samen met de collega's en de oud-collega's te nuttigen en aldus een onderliggende sfeer op te bouwen waarmee we het weer een heel jaar gaan doen. Teambuilding dus!
Van deze gelegenheid heb ik gebruik gemaakt om zoveel mogelijk kussen en knuffels te verzamelen ter ondersteuning van mijn eigen weerbaarheid en veerkracht waarop ik binnenkort weer uitgebreid beroep zal moeten doen. Het "misbruik" bestond er evenwel in dat ik aansluitend, en dan vooral aan de vrouwelijke leden van ons korps, het verzoek uitte mij ten tweede male te omhelzen voor het goede doel. Op de terugweg van Pito naar huis zou ik de verzamelde zoenen en omarmingen gaan afleveren bij Hem die voor het eerst in heel veel jaren niet aanwezig kon zijn op deze jaaropener: Aloysius Primus brengt op dit moment zijn dagen door op de revalidatieafdeling van de Eeuwfeestkliniek in Antwerpen, U weet nog wel waarom...
Het heeft mij diep getroffen en aangenaam verrast dat niemand bezwaar maakte, en mij zelfs regelmatig een extraatje toefluisterde of bijknuffelde voor Zijne Onfeilbaarheid.
Groot was bovendien mijn vreugde toen een drietal zelfs bereid bleek om op deze Driekoningenavond mee ter klinieke te gaan en daar, net als de drie Wijzen, de amicale geschenken aan Zijne Pontificale Majesteit te overhandigen.

Waren het eertijds Balthazar, Melchior en Gaspar dan stonden gisteravond Chantal, Egon en Noël Uw dienaar ter zijde bij de overhandiging van al die uitingen van geestelijk en lichamelijk welbevinden. Het heeft Onze Roerganger voorwaar veel deugd gedaan en voorlopig staat Hij me toe U allen langs deze virtuele weg te danken voor de gedeelde liefkozingen. Hij drukt evenwel de stellige wens uit om iedereen, en dan vooral de vrouwelijke leden van ons korps, persoonlijk de wederomhelzing te kunnen schenken op een latere en nog nader te bepalen datum.
Ann, An, Nancy, Hilde, Ines, Dany, Tinne, Marijke, Sofie, Katrijn, Gerd, Nicole, Kristien, Anja, Denise, Inge, Frenzi, Els, Annemie, Els 2, Inge 2, Hilde 2, Ann 2, Anna, Evelien, Greetje, Kathleen, Ann 3, Kathleen 2, .... zijn gewaarschuwd!!!

Marco Polo

Schoon hé...

De kerstvakantie zit erop en morgen gaat heer Polo weer aan de PITO-slag. Met de aangekondigde ijzel zal het een hele toer zijn om tijdig en heelhuids in Stabroek te geraken. De verse sneeuw van de voorbije nacht zal met de aanhoudende vriestemperaturen nog wel even blijven liggen, en aangezien dit al de tweede winterprik is in evenveel weken zou het mij niet verwonderen dat de strooidiensten door hun zoutvoorraden zullen zitten. We zien morgen wel hoe het "terug naar school"-scenario verloopt...
Wat ik vandaag heb gezien was alvast de moeite. Wegens eerdere afwezigheid van twee aloude vrienden was de traditionele Silvesterreünie met "de zes van Leuven" enkele dagen uitgesteld. Gisteren werd dan wél verzamelen geblazen en aansluitend "warm en koud" tijdens een aan de festiviteiten voorafgaande saunabeurt. Voor wat de rest van de avond en de nacht inhield beperk ik mij tot deze summiere opsomming: klein pakje, champagne, knabbels, tapas, nog pakjes, meer champagne, pakjes..., feestdis met aangepaste wijnen, tussendoor enkele pakjes, nagerecht, pakjes... Slapen.
Vanmorgen lagen de Eksaardse weilanden er dan maagdelijk wit bij en de voetbalveldgrote pelouse van Leen & Nolle eveneens:
een mooi uitzicht bij een ontbijt met pakjes.
Daarna mocht iedereen beschikken en reden Polo & Pola huiswaarts om aldaar direct de Polder in te trekken voor een verfrissende wandeling. Ook hier zorgen sneeuw en blauwe lucht voor prachtige lichtbeeldopportuniteiten. Nu had ik mijn portrettenrekker wel meegenomen, en kijk...

Net als bij eerdere gelegenheden zeggen hier de beelden wederom veel meer dan het duizendvoud aan woorden. Bij de vorige sneeuwperiode liet ik U qua beeldmateriaal, wat Hoboken en zijn Polder betreft, op Uw honger. Bij deze hoop ik een ander te hebben rechtgezet en goedgemaakt...
Laat mij dan maar in één tijd een tweede inhaalbeweging uitvoeren en U een iets ruimere kijk gunnen op dat andere spektakel van licht én klank dat wij tijdens de echte overgang van oud naar nieuw mochten bijwonen: het nieuwjaarsvuurwerk op de Schelde.

Schoon hé...!!?
En dan nu: oogjes dicht, en snaveltjes toe.
Welterusten...

Marco Polo

Kan het nog klassieker?

Al even klassiek als mijn eindejaarsafsluiter gisteren is de opener voor het nieuwe jaar vandaag. Terwijl op de achtergrond de Wiener Philharmoniker, onder leiding van Georges Prêtre, het wereldberoemde nieuwjaarsconcert afwerkt doe ik wat opzoekings- en knip- & plakwerk om U een wereldwijd beeld te geven van de overgang naar het tweede decennium van de eenentwintigste eeuw.

Wat bij deze is gebeurd.
Ik voel dat het er nog in zit, ik ben het foto-bewerken nog niet verleerd. Dus blog ik ook in 2010 verder tot meerdere eer en glorie van al wie hier ter sprake zal komen, tot mijn eigen grote voldoening en hopelijk heeft U er ook nog iets aan.
Nu pik ik nog vlug een "Schöne Blauwe Donau" mee en wens U toe dat iedereen zich goed mag houden in dit kersverse nieuwe jaar.

Marco Polo

De klassieker der klassiekers...

Net als de vorige 40 jaar miste ik vanmorgen vooral de klank van de "zangerkes". In mijn eigenste kinderjaren stonden wij op deze laatste dag van het jaar extra vroeg op om "op ronde te gaan" teneinde buren en kennissen in dichte of wijde omgeving onze nieuwjaarswensen toe te zingen in de hoop daarvoor in ruil een lekker snoepje, gezond stuk fruit of bovenal een centje terug te krijgen. Vannacht waren onze kleinkinderen te gast in de Graspolderlaan, maar zelfs zij doen niet meer mee aan die prehistorische traditie: zij trekken 's morgens de zithoek in en kijken naar de Ketnet-reeksen tot ze blauw zien.
Den bompa blijft dan achter met zijn nostalgie, en dus ook met de 1000 van Radio 2: een poepsimpele format over liedjes " uit de tijd van toen" en "weet je nog wel wie dat zong", die het elk jaar toch weer doet! Vijf dagen lang ben ik non-stop luisteraar van de gewestelijke zender die mij voor de rest van het jaar enkel kan boeien met De Pré Historie, niet toevallig ook zo'n retrospectief muziekprogramma. De timing van deze klassiekers-vijfdaagse is perfect: tussen de feestdagen door mijmeren over vroeger en bij al die bekende tunes de juiste herinneringen ophalen.
Man toch, wat word ik oud...
Bovendien speelt dit overzicht ook een bepalende rol in de keuze van mijn laatste foto. Veel melancholische nummers, klassiekers die er "staan", oude bekenden, evergreens, "goeie" muziek, dingen waar ik van houd en die in veel gevallen ook terug te vinden zijn in m'n eigen cd-collectie leiden mij naar een ander monument wiens aanblik mij telkenmale weer beroert.

1De Onze-Lieve-Vrouwetoren van Antwerpen is al dikwijls het onderwerp geweest van een fotografische weergave op deze blog, en ook in 2009 heb ik er weer heel wat opnamen van gemaakt. Mijn keuze voor de nummer 1 van dit jaar gaat naar een "zicht op de kathedraal voor specialisten". Wie er meer over wil weten moet hiernaast "klikken" op augustus 2009 en daarin doorscrollen naar "In de wind..."

Verder rest er mij niets meer dan U allen een heel feestelijk eindejaar toe te wensen, niet te zat en niet te zot, een gelukkig nieuwjaar, een goede gezondheid in 2010 (en ook daarna) en bovenop héél veel vriendschap!

Marco Polo

Zo ne goeie...

We zijn er bijna en dan komen de echte toppers aan bod, net als in de 1000 klassiekers van Radio 2. Nog niet zo heel lang geleden bezocht ik met vrienden Galerij De Zwarte Panter in de Antwerpse Hoogstraat. In een bijgebouw hing De Witte Panter, een bloemlezing uit een fotoboek van Dirk Vermeirre over...

2

... Fred Bervoets.

Los van het belang van deze tentoonstelling, de schilder in kwestie of zelfs de fotograaf van dienst waren het de pure toevalligheid van de expositie-opstelling en de combinatie van een oprecht verrast verwonderde Fred tussen de reflecties van andere foto's over zijn dagelijkse bezigheden die ervoor zorgden dat ik deze prent van bij de eerste aanblik tot mijn favorieten ging rekenen .
Hij staat erop te kijken en denkt bij z'n eigen:
"Zo ne goeie hebben wij nog niet gehad, g'ad, g'ad..!!!"
Mocht de heer Bervoets dit toevallig lezen, dan zal hij het met mij eens zijn dat die verheugende vaststelling allicht niet slaat op wat wij tegenwoordig aan meteorologische eindejaarservaring meemaken. Zag het er in de aanloop naar Kerstmis idyllisch winters uit, dan deed de klassiek belgische en dus in ruime mate neerpletsende regen er daarna alles aan om het witte sneeuwtapijt binnen de kortste keren te laten verdwijnen. Regen en wind is ons deel en temperaturen die op en neer gaan als een jojo: gisterochtend -4°C, vandaag weer een ruime +6°C en morgen weer nachtvorst, met kans op winterse buien voor oud- en nieuwjaar.
Tot morgen, dan ben ik er met de laatste mededeling van 2009 waarin ik U de ultieme foto van mijn TOP 12 zal tonen:

Hou U maar goed vast aan Uw bretellen
Want met toeters en met bellen
En een vers vol caramellen
Zal ik dan het resultaat vertellen

Marco Polo

On the way to...

We zijn allemaal onderweg naar...
De ene moet er dringend zijn en de andere doet het op zijn gemak, de ene neemt de kortste en een ander de snelste weg, sommigen gaan te voet en anderen met de fiets, wie tijd zat heeft en niks beter te doen gaat met het openbaar vervoer en nog anderen gaan dan weer doodleuk in de file staan. En onderweg kwam ik dit voorjaar zo dikwijls deze afgeleefde en aan het hek geketende tweewieler tegen dat ik er in mijn TOP 12 echt niet omheen kon. Daarom op...

3... de enige echte madammenvélo aan een ketting op de Antwaarpse Scheldekaaien. Wie het vehikel nog ter plekke wil gaan bekijken zal eraan zijn voor de moeite. De tweewieler is al lang verdwenen: legaal opgehaald door de mannen van één of andere vuilkar, opgeladen en getakeld door den 2000, losgeknipt en meegerat door een toen nog fietsloze medemens of gewoon opgehaald door de eindelijk ontnuchterde eigenaar(ster).
Het zal mij allemaal salami wezen. Nog 2 keer slapen en dan gaan we weer de stap naar het nieuwe jaar zetten. Niks te small step of giant leap, gewoon de klok 12 keer laten luiden en vanaf dan 2010 op de datumlijntjes invullen. Wellicht kom ik tijdens die beruchte brugnacht nog veel meer ontheemde vreemd verroeste al dan niet geketende fietsen tegen: op weg naar 2010....

Marco Polo

Onnozele kinderen 2009

De laatste vier exemplaren uit de FOTO "TOP 12" 2009 krijgt U één voor één opgediend. Niet dat er zoveel gewicht noch belang dient toegedicht aan deze prenten, maar een zekere dosering is tijdens deze feestperiode wel op zijn of haar plaats. Laat mij beginnen bij...

4Vandaag ben ik weer in de buurt van mijn eigen Polderstad neergestreken. In de loop van het voorbije jaar kwam eindelijk een rechtstreekse automobiel- en fietsverbinding tot stand tussen de Kolonel Silvertoplaan en de Schroeilaan. Toen wij hier in 1975 kwamen wonen was er sprake van een brug over de spoorlijn naar Boom, die het doorgaand verkeer uit de bebouwde kom zou halen en direct naar de Cockerill-werf zou leiden. Naar goede belgische gewoonte gingen er enkele jaren overheen alvorens de plannen daadwerkelijk werden gesmeed en nog veel meer tot ze finaal in realiteit werden omgezet. Bij Cockerill is van enige activiteit al lang geen sprake meer en dus wordt de nieuwe brug vooral door Hobokenaars gebruikt die putten, gaten en verkeersdrukte van de Lage Weg willen vermijden. We klagen echter niet, want de Herenpolderbrug doet het goed... net als Jeroen Brouwers!
(dixit De Mens)

Vandaag besteed ik uiteraard ook aandacht aan de feestvarkens van dit gezegende etmaal: de onnozele kinderen.
Al vele jaren speur ik naar het geschikte illustratiemateriaal en pas nu vind ik waar ik zolang naar gezocht heb.

De dolle bende op bovenstaande foto bracht kerstavond door ten huize Polo en genoot er blijkbaar in ruime mate van.
Om de verdere winterperiode goed door te komen hadden Polo & Pola hen cadeaugewijs voorzien van "warme mutsen" en dat leverde als bij toverslag gekke beelden op.
Op "onnozele kinderen" staat geen leeftijd...

Marco Polo

Collegae: met of zonder Fotoshop....

We zijn nog maar enkele dagen verder en het lijkt erop dat de winter al gedaan is: zo snel als de sneeuw kwam, zo snel is hij ook verdwenen. Tijdens de eerste twee bedrijven van de kerstfestiviteiten, in Hoboken en Essen, is de temperatuur omhoog geschoten en smolt onze hoop op een witte kerst... als sneeuw voor de zon. Dan maar eerst mijn foto-ronde verder afwerken:

6
Ik heb natuurlijk niet het hele jaar in en om m'n peperkoeken huisje doorgebracht. Af en toe riep de schoolplicht, maar ook daar werd het aangename in hoge mate aan het nuttige gekoppeld. Op uitstap met onze zesdejaars naar Parijs vertoeven we als naar gewoonte in niet te versmaden gezelschap. Deze keer gun ik mijn lezers een blik op die alom geroemde "reisleidster in action". Een treffend en zeer herkenbaar portret! De dubbele beeldvorming is enkel te wijten aan een reality-shot dat via de raamweerkaatsing in de Thalys geheel zónder fotoshoppen tot stand is gekomen. Geen dubbele bodems en zeker nog niet onder invloed van wat dan ook: dit beeld dateert vanop de heenweg, en toen moest het feestje nog beginnen...

5Amper enkele dagen later was ik met dezelfde leerlingen in Brussel, en ook hier werd de collegiale omkadering op meer dan prettige wijze verzorgd. Met het Musée Magritte op de achtergrond pluizen mijn muzen het Brusselse stadsplan uit op zoek naar een leuk terrasje. In een magisch realistische flits zie ik Joachim Stiller om de hoek passeren terwijl Hubert Lampo hem op de hielen zit. Daar moest wel een draai aan gegeven worden, en dan ligt fotoshoppen wél voor de hand...

Marco Polo